ดู: 577|ตอบกลับ: 25

{ นอกเมืองอู๋เว่ย } ทะเลทรายรอบนอก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-12 14:25:28 |โหมดอ่าน

ทะเลทรายรอบนอก




{ ทะเลทรายรอบนอกเมืองอู๋เว่ย }
ทะเลทรายที่ตั้งอยู่รอบนอกเมืองอู๋เว่ย เป็นเขตดินแดนด่านสุดท้าย
ก่อนที่จะออกจากแผ่นดินฮั่นไปยังเส้นทางสายไหมสู่ตะวันตก

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

49

กระทู้

327

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
10360
เงินตำลึง
95830
ชื่อเสียง
15533
ความหิว
165
คุณธรรม
328
ความชั่ว
18
ความโหด
33
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-12 15:34:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:26

22
                   หลังจากที่หลินและซ่งหยางหมิงได้ช่วยเหลือผู้ยากไร้ที่เมืองเฉิงตูทั้งสองจึงได้ออกเดินทางต่อหมายจะไปยังเมืองหลวงฉางอันโดยหวังว่าคราวนี้พวกเขาทั้งสองจะไม่หลงทางอีกเป็นครั้งที่สอง หลินและซ่งหยางหมิงเดินทางผ่านเมืองต่างๆมาเรื่อยๆตลอดเส้นทางมีอุปสรรคอยู่มากไม่ว่าจะเป็นหินหล่นทับถนนจนปิดเส้นทางจนต้องอ้อมไปทางอื่น หรือป้ายบอกทางถูกทำลายจึงทำให้หลีกเลี่ยงการเข้าไปยังตัวเมืองทุกทียิ่งเดินทางมาไกลเท่าไรก็ดูเหมือนว่าสองข้างทางมันชักจะดูแปลกขึ้นทุกทีจนกระทั่งเดินทางมาพบกับทะเลทราย
                    "ทะเลทรายงั้นรึ? นี่เรามาถูกทางหรือหลินข้าว่ามันแปลกๆ" ซ่งหยางหมิงกล่าวอย่างแปลกใจเป็นไปไม่ได้ที่จะมีทะเลทรายอยู่กลางเมืองหลวง
                    "บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้" หลินเองก็เริ่มแปลกใจแล้วว่าเมืองนี้คงจะเป็นเส้นทางสู่แดนตะวันตกที่เรียกว่าเส้นทางสายไหมแล้วเป็นแน่
                    "ที่นี่ที่ไหน?" ซ่งหยางหมิงเอ่ยถาม "อย่าบอกนะว่า..."
                    "เรามาผิดทาง ที่นี่น่าจะเป็นเมืองอู๋เว่ย" หลินบอกด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย กลายเป็นว่าตอนนี้ยิ่งห่างไกลจากเป้าหมายเข้าไปทุกที
                    "ฮะๆ แล้วจะเอาอย่างไรกันดีล่ะทีนี้" ซ่งหยางหมิงบอกพลางหัวเราะเพื่อไม่ให้สถานการณ์ตึงเครียดไปมากกว่านี้
                    "ทำไมข้าไม่เอะใจนะ ตอนที่ไปเมืองจือถงข้าก็ผ่านเส้นทางนี้มาแล้วทั้งนั้น..." หลินบอกพลางครุ่นคิด
                    "เอาน่าไม่ต้องคิดมาก ข้าว่าเราไปหาที่พักในเมืองอู๋เว่ยแล้วค่อยเดินทางต่อกันเถอะ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะลากหลินไปยังตัวเมืองอู๋เว่ยเพื่อหาที่พักและอาหาร
                    ระหว่างที่หลินและซ่งหยางหมิงกำลังเดินทางเข้าไปยังตัวเมืองอู๋เว่ยกลับพบชายคนหนึ่งนอนสลบอยู่เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆจึงพบว่าชายผู้นั้นมีรอยถูกกระบี่แทงเป็นบาดแผลฉกรรจ์มีอาการสาหัดนอนเลือดอาบหายใจโรยริน ดูถ้าหากไม่รีบช่วยเหลือเขาอาจจะต้องตายเป็นแน่เห็นเช่นนั้นทั้งสองคนจึงรีบเข้าไปดูอาการของชายผู้นั้น
                    "พี่ชาย! นี่ท่านไปโดนใครทำร้ายมากัน?" ซ่งหยางหมิงรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์ก่อนจะแบกเขาขึ้นบนหลัง
                    "ช่วย... ด้วย..." ชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์พึมพัมเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง
                    "ข้าว่าเรารีบพาเขาไปรักษาเถอะ ในเมืองคงจะมีหมออยู่บ้าง" หลินบอก
                    "ช้าก่อน... ขอร้องล่ะ... ช่วย... พาข้าไปที่นั่นที.." ชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์พูดอย่างแผ่วพร้อมกับยกมือสั่นๆด้วยแรงอันน้อยนิดชี้ไปยังหุบเขาลึกของเมืองอู๋เว่ย
                    "ที่นั่นคงมีหมอสินะ" ซ่งหยางหมิงไม่ทันได้คิดอะไรมากคิดเพียงแค่ว่าตอนนี้จะต้องรีบพาชายผู้นี้ไปส่งให้ถึงมือหมอโดยเร็วที่สุดก่อนที่ชายผู้นี่จะขาดใจตายเพราะเสียเลือดมากไปซะก่อน
                    เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วหลินและซ่งหยางหมิงจึงรีบนำตัวของชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์คนนั้นเข้าไปยังหุบเขาลึกของเมืองอู๋เว่ยตามที่เขาขอร้อง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -3 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -3 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x15
x18
x10
x1
x6
x16
x18
x12
x5000
x50
x4
x70
x1
x300
x103
x108
x28
x3
x9999
x8000
x50
x22
x40
x22
x2
x1
x5
x100
x250
x50
x1
x1
x30
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x58
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x8
x250
x20
x185
x50
x4
x58
x115
x50
x126
x25
x1
x55
x5
x9
x20
x1
x1

49

กระทู้

327

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
10360
เงินตำลึง
95830
ชื่อเสียง
15533
ความหิว
165
คุณธรรม
328
ความชั่ว
18
ความโหด
33
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-16 21:44:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
26
                    หลิน และซ่งหยางหมิงต่างวิ่งหนีตายจากเสือสามตัวที่ถูกปลุกขึ้นทั้งสองวิ่งออกจากถ้ำอย่างรวดเร็วโดยไม่ทิ้งแม่นางหานเยว่ฉานที่หมดสติไปซ่งหยางหมิงแบกนางไว้ข้างหลังแล้วจึงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เสือที่ไล่ตามอยู่นั้นวิ่งเร็วปานสายลมแต่นับว่าสวรรค์ยังเข้าข้างเมื่อปลายทางข้างหน้ามีแหล่งน้ำอยู่ลางๆ
                    "หลินรีบวิ่งไปอยู่กลางแม่น้ำนั่นเร็ว!" ซ่งหยางหมิงที่วิ่งอยู่ด้านหลังแนะนำสหายที่วิ่งนำหน้าไปก่อน
                    "..." หลินไม่ได้ตอบอะไรกลับแต่ก้าวขาวิ่งอย่างสุดชีวิตจนมาถึงแหล่งน้ำแล้วจึงรีบถลาลงไปอยู่กลางน้ำโดยที่ซ่งหยางหมิงได้ตามมาข้างหลังติดๆ
                    พวกเสือหยุดไล่ตามแต่ก็ยังเฝ้าอยู่รอบๆแหล่งน้ำคาดว่าทั้งสองบวกอีกหนึ่งที่หมดสติอยู่จะปลอดภัยหากอยู่กลางแหล่งน้ำนี่ ระดับน้ำสูงถึงเอวสายน้ำไหลเย็นปลุกให้หญิงสาวที่สลบไสลตื่นขึ้น
                    "เกิดอะไรขึ้นคะ?" หานเยว่ฉานรู้สึกตัวเมื่อดูจากสถานการณ์นางจึงเอ่ยถามในสภาพตกตะลึงไม่น้อย
                    "ได้สติแล้วหรือแม่นาง" ซ่งหยางหมิงก่าวเชิงทักทาย "พวกเรากำลังหนีเสือกันอยู่ขอรับ" เขาพูดต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
                    "นี่ข้าหมดสติไปหรือนี่!" หานเยว่ฉานกล่าว
                    "เกรงว่าเราคงไม่รอด พวกมันนอนเฝ้าอยู่นานสองนานแล้ว..." หลินบอกเสียงเรียบ "ไม่โดนมันจับกินก็คงหมดแรงตายไปเอง"
                    "นี่เจ้าถอดใจแล้วหรือ? ไม่สมกับเป็นเจ้าเลยนะ" ซ่งหยางหมิงบอกเพื่อเรียกสติหลินให้กลับมา
                    "แล้วใครกันที่ดันไปเหยียบกิ่งไม้เข้า" หลินกล่าวด้วยใบหน้านิ่งเฉยบอกบุญไม่รับ
                    "ก็ข้..." ซ่งหยางหมิงยังไม่ทันได้หาคำมากล่าวอ้างก็ถูกอีกคนกล่าวแทรกขึ้นมาเสียก่อน
                    "พวกท่านอย่าทะเลาะกันเลย ข้าว่าพวกเราจะต้องรอดแน่ๆค่ะ" หานเยว่ฉานพูดอย่างมีความหวังด้วยความมองโลกในแง่ดีของตัวนางเอง
                    "ข้าก็หวังเช่นนั้น..." หลินตอบห้วนๆ
                    เมื่อเวลาผ่านไปสามชั่วโมงพวกเสือขาวที่ดูเหมือนจะท้อกับการรอคอยก็ได้เดินกลับไปยังทางที่พวกมันมานับว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วทั้งสามคนที่แช่น้ำจนตัวเปื่อยจึงตัดสินใจออกมาจากแหล่งน้ำ
                    "เราจะเอาอย่างไรต่อไปดี?" ซ่งหยางหมิงเปิดประเด็นสนทนา
                    "ข้าต้องกลับฉางอัน" หานเยว่ฉานบอกอย่างฉะฉาน
                    "ฉางอันหรือ?" ซ่งหยางหมิงพึมพัมเมื่อได้ยินเช่นนั้น
                    "เราจะไปด้วย!" หลินบอกอย่างไม่ต้องคิด "เรามีธุระที่นั่นเช่นเดียวกัน"
                    "เช่นนั้นหรือ?" หานเยว่ฉานกล่าวพลางเผยรอยยิ้มบางๆ
                    "ไหนๆก็มีเป้าหมายเดียวกันแล้วก็เดินทางไปด้วยกันเลยจะได้ช่วยเหลือกันขอรับ" ซ่งหยางหมิงบอกพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร ด้วยเหตุนี้ทั้งหลิน ซ่งหยางหมิง และหานเยว่ฉาน ทั้งสามจึงร่วมเดินทางกันไปยังเมืองฉางอัน

                    


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x15
x18
x10
x1
x6
x16
x18
x12
x5000
x50
x4
x70
x1
x300
x103
x108
x28
x3
x9999
x8000
x50
x22
x40
x22
x2
x1
x5
x100
x250
x50
x1
x1
x30
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x58
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x8
x250
x20
x185
x50
x4
x58
x115
x50
x126
x25
x1
x55
x5
x9
x20
x1
x1

664

กระทู้

2661

โพสต์

57หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2627708
เงินตำลึง
1555360
ชื่อเสียง
263003
ความหิว
899

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
4878
ความชั่ว
1950
ความโหด
4799
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2017-11-30 03:02:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ระวัง! มันอยู่ข้างล่าง!

+++++++++++++++++++++++++

         ล่วงเข้าสู่ยามเย็นของอีกวัน.... หนึ่งวันหนึ่งคืนมาแล้วที่หลิงเฮ่าถูกเจ้าม้าบ้าเลือดอวิ๋นหยา 'ทารุณกรรม' กระชากตัวเขามาจากตลาดเมืองฮั่นจง สู่ทะเลทรายรกร้างอีกแห่งหนึ่ง

         ทินิทิหนาย......

         ชายหนุ่มผมเงินในชุดสีขาวมอๆ พยายามจะขยับปากทว่าไม่สามารถพูดได้ จากความร้อนแห้งในทะเลทรายแผดเผา ยิ่งอยู่ในหน้าหนาวลมที่พัดผ่านผืนทรายนี้ยิ่งรุนแรง

          แทบจะระเหิดเอาน้ำในร่างกายของเขาไปจนหมด ชุดที่เตรียมมาถูกดัดแปลงเป็นผ้าคลุมหน้าไปแล้วหนึ่งชั้น ด้วยแสงจ้าและฝุ่นทรายพัดฟุ้ง กลายเป็นอุปสรรคใหญ่ในการตรวจสอบหนทาง

         ทราย! หันไปทางไหนก็มีแต่ทราย!

         แล้วเนินทรายก็ดันหน้าต่าเหมือนๆกันหมด!

         เขาหลงทางแล้ว หลงในที่ๆไม่ควรมาเสียด้วย แม้จะหงุดหงิดใจ ทว่าลึกๆในใจชายหนุ่มกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดกับทิวทัศน์พวกนี้

         'เป็นไปไม่ได้...นับแต่จำความได้เราก็อยู่ที่เคหาสน์สกุลเสิ่นมาตลอดนี่นา' อยู่ที่ตอนใต้ดินแดนแห่งน้ำ มิใช่ตอนเหนืออาณาเขตผืนทราย!

         ฮี้! (นายจ๋า...หนม)

         "ไงล่ะ! หมดแรงคึกแล้วล่ะสิ!" ชายหนุ่มหันไปดุเจ้าม้าสีขาวปลอด ตัวการที่ทำให้เขามาติดแหง็กอยู่ที่นี่

         ในทะเลทรายรกร้างเพื่อรอความตาย!

          กร๊อบ!!...

          "...!!!" ฝ่าเท้าหลิงเฮ่าเหยียบเข้ากับอะไร 'บางอย่าง' เมื่อยกเท้าขึ้นก็พบวัตถุกลมเกลี้ยงสีขาว ซีกนึงมีรอยแตกยุบลงไป

          "เฮ้ย! กระโหลกคน!" เขาหงายหลังทันทีเมื่อแจ้งแก่ใจแล้วว่าเท้าเหวี่ยงโดนอะไรเข้า ดีว่าผืนทรายนั้นนุ่มพอสมควรจึงไม่บาดเจ็บ

          ฮี้~~!! (กินด้ายหม้ายยย)

          "อวิ๋นหยา! ออกมานี่!" หลิงเฮ่ากลบทรายลงฝังกระโหลกไว้เหมือนเดิม อดนึกสะท้อนใจไม่ได้ว่าบทสรุปของตนในทะเลทรายจะเป็นเช่นเดียวกับคนผู้นี้รึไม่?

          'เทียน..ก่อนเจ้าจะตื่นขึ้นมา ข้าอาจไปปรภพแล้วก็เป็นได้' ทอดสายตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทั้งเสบียงและน้ำล้วนมีอยู่อย่างจำกัด ที่จริงตนสามารถใช้กระบี่สังหารอวิ๋นหยาได้ หากทำเสียตั้งแต่ก่อนเข้าเจตทะเลทราย ไม่แน่ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันอาจจะดีกว่าเดิม

          ฝ่ามือที่เริ่มจะขึ้นสีน้ำผึ้งด้วยแดดเผาลูบแผงคอเจ้าม้าดื้อช้าๆ แม้สามารถทำได้เขาก็ฆ่ามันไม่ลงอยู่ดี...

         ตกลงเข้าม้าตัวนี้นำโชคดรีึโชคร้ายมาสู่เขากันแน่นะ?

         ระหว่างที่ชายหนุ่มมัวทอดถอนใจอยู่นั่นเอง... ก็มีความเคลื่อนไหวข้างใต้ผืนทรายข้างกายเขา...


         มันขยับใกล้เข้ามาทีละน้อย อย่างเงียบเชียบ.... และในจังหวะที่เพชรฆาตโผล่หัวขึ้นจากที่ซ่อนเพื่อพุ่งเข้าโจมตี!

          ..................

          .............

          ........

          ฮู๊กกก~~~!!! (ตัวเองจ๋า เค้ามาแล้ว!)

          "หือ?  เจาจวิน!" หลิงเฮ่าหันกลับพร้อมรอยยิ้มแล้วก็ต้องชะงักค้างไป "เฮ้ย!! งูอีกแล้วหรอ!!"

           ฮูก!! (กินไหมอร่อยนะ?)

           อดีตนักล่ามาบัดนี้กลายเป็นเหยื่ออันโอชะ ถูกเจาจวินสังหารโหดอย่างตายตาไม่หลับ เจ้างูจงอางทะเลทรายดิ้นเร่าๆด้วยความคับแค้นใจ!

            หลังน้องฮูกลายจัดโต้ะจีนเปิปพิศดารเสร็จ.... ก็นำเอาข่าวดีมาให้

          เจาจวินบินผ่านเมืองมา...มันจดจำเส้นทางได้! หลิงเฮ่าแทบอยากจะถวายงูให้เจ้าฮูกสามช่าอีกสักโหล เขารอดตายแล้ว!

          เจ้าม้าอวิ๋นหยาคราวนี้กลับมายอมเชื่อฟังให้นกฮูกตะกละจิกตีแต่โดยดี หนึ่งคน หนึ่งนก หนึ่งม้า...จึงได้เคลื่อนย้ายออกเดินทางกันต่อ

+++++++++++++++++++++++++





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พยัคฆ์กุยเล่อ
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
หน้ากากยักษ์แดง
พัดหวงไจ้
หมัดพื้นฐาน
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3
x56
x3
x40
x930
x100
x1
x2
x58
x10
x4160
x12
x2
x64
x1
x2
x130
x110
x105
x6057
x80
x17
x4
x111
x5
x5
x30
x20
x70
x30
x1
x5
x4
x210
x80
x1396
x5
x50
x100
x1
x81
x4
x9999
x144
x1
x2
x12
x259
x338
x4200
x4470
x5
x188
x230
x75
x360
x9999
x899
x12
x237
x1
x100
x224
x5790
x191
x24
x4
x2
x6
x100
x7
x14
x22
x8
x1350
x1012
x174
x100
x199
x11
x3838
x9
x43
x3312
x3
x9
x394
x202
x6
x11
x147
x16
x6
x192
x715
x6
x15
x2
x51
x290
x61
x3
x70
x2
x15
x2
x3
x212
x1
x3
x2
x513
x560
x9
x619
x556
x340
x1950
x172
x1830
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x500
x724
x6
x306
x710
x110
x300
x51
x596
x600
x9999
x14
x250
x3549
x3000
x921
x1240
x831
x69
x76
x2
x1480
x31
x2127
x1118
x207
x50
x1
x187
x810
x462
x151
x113
x1692
x1003
x2100
x110
x6617
x1503
x3546
x1164
x2868
x761
x1276
x1673
x1506
x623
x20
x1
x29
x1259
x655
x33
x1
x8034
x3740
x67
x150
x20
x48
x387
x778
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x8
x45
x30
x9999
x105
x260
x70
x154
x35
x31
x2
x251
x154
x1
x273
x1432
x1880
x89
x10
x20
x10
x84
x9079
x10
x130
x1016
x4
x111
x758
x176
x2
โพสต์ 2017-12-27 23:28:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ภัยสงคราม}
[จาง ฝู]

บทที่ 11 ของกินกลางทะเลทราย

      “พักที่นี่แหละ” ว่าจบร่างบางของหญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนอนกับพื้นทรายภาใต้นร่มเงาของผาหินขนาดใหญ่ เธอกับลู่จิวและเฟยเทียนเร่งเดินทางกันข้าววันข้ามคืนเพื่อมาให้ถึงที่อู๋เว่ยให้เร็วที่สุด และตอนนี้เธอก็อยู่ที่ทะเลทรายนอกเมืองแล้ว จึงตัดสินในหยุดพักกันก่อน การเดินทางข้ามทะเลทรายเป็นเรื่องบ้ามากยิ่งมีช้างมาด้วยยิ่งลำบาก เพราะด้วยน้ำหนักตัวและอากาศที่ร้อนเกินบรรยายทำให้พวกเธอต้องเร่งเดินทางในตอนกลางคืนและหยุดพักตอนกลางวันแทน


     จางฝูลุกขึ้นมาเปิดห่อผ้าเพื่อตรวจดูเสบียงที่เหลือเพียงหนึ่งในห้า ยังดีที่ก่อนเดินทางเธอศึกษาวิธีเอาตัวรอดในทะเลทรายมาพอสมควร ไม่งั้นพวกเธออาจกลายเป็นศพแห้งตายกลางทะเลทรายก็ได้ ‘ต้องรีบหาที่พักกับอาหารให้เร็วที่สุด’ ที่เธอห่วงตอนนี้ไม่ใช่ตัวเธอเป็นเป็นเฟยเทียนที่ตอนนี้ขนาดตัวซูบลงไปพอสมควรเลยเพราะด้วยอาหารที่มีอย่างจำกัด


      “ทนอีกนิดนะจะถึงตัวเมืองแล้วละ” เธอเอ่ยพร้อมกับยกมือลูบงวงของเฟยเทียนเบาๆ


      แปร๊นน[ข้าจะทนเจ้านาย]


      ฟ่ออ..[ข้าก็จะทน] ลู่จิวที่เลื้อยไปพันที่งวงของเฟยเทียนร้องขึ้นเบาๆ


      “เดี๋ยวข้าจะไปหาน้ำสักหน่อย รออยู่นี่นะ” จางฝูเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเดินตามหาต้นกระบองเพชรที่อยู่ใกล้ เธอเดินไปที่ต้นกระบองเพชรที่อยู่ห่างจากจุดที่เธอพักไปราวๆห้าเมตร ก่อนจะลงมือใช้มีดตัดไปที่กิ่งของต้นกระบองเพชรเพ่ื่อรองเอาน้ำที่มีลักษณะเหนียวข้นใช่ในกระบอกน้ำและถังน้ำขนาดเล็ก เธอทำแบบนั้นซ้ำจนถังใส่น้ำตอนนี้มีน้ำลักษณะเหนียวๆข้นๆอยู่เต็ม


      จางฝูเดินกลับมาที่จุดพักพร้อมกับเอาถังน้ำวางไว้ตรงหน้าเฟยเทียน และเทน้ำจากกระบอกใส่จานใบเล็กๆให้กับลู่จิว ถึงลักษระของน้ำจะดูไม่น่ากลืนไปสักหน่อยแต่นี่ก็คือสิ่งที่ทำให้พวกเธอมีชีวิตข้ามผ่านทะเลทรายที่แสนโหดร้ายนั้นมาได้จนถึงจุดหมายละนะ


     ฟ่ออ[น้ำนี่อีกแล้ว] ลู่จิวที่ร้องออกมาคล้ายๆบ่น พรางกินน้ำเหนียวนี่เข้าไป จางฝูรู้ว่าเจ้างูนี้ไม่ชอบน้ำนี่เท่าไหร่แต่จะทำไงได้ ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ต้องกิน


    “อย่าบ่นน่าลู่จิว ไม่มีใครชอบเจ้าน้ำนี่หรอก อีกนิดก็จะถึงเมืองแล้วละน่า ทนหน่อยนะ” เธอเอ่ยพรางลูบหัวเจ้างูน้อยเบาๆแล้วหันไปดื่มน้ำในกระบอกน้ำต่อเพื่อดับกระหาย ก่อนจะหยิบเอาผลของต้นกระบองเพชรที่ตัดเอาหนามออกแล้วจำนวณเจ็ดแปดลูก นำมาปลอกเปลือกออกแล้วโยนให้กับเฟยเทียน ซึ่งมันก็ใช้งวงรับไปกินได้อย่างสวยงามโดยไม่ลืมที่จะแบ่งให้ลู่จิวผลนึงและของเธอสองผล


     ใครจะรู้ว่าในทะเลทรายก็มีของกินที่แสนอร่อยนี่แอบซ่อนอยู่ในดงหนามของต้นกระบองเพชร ผลของต้นกระบองเพชรเมื่อปอกเปลือกออกนั้นจะมีเนื้ออ่อนนุ่มสีเหลืองแถมยังหวานอร่อยสะด้วย เสียอย่างเดียวก็ตรงเม็กข้างในที่แข็งๆของมันนี่ละนะ




     เมื่อกินเสร็จทั้งสามนอนพักเอาแรงก่อจะเตรียมเดินทางเพื่อเข้าสู่ตัวเมืองอู๋เว่ย และหาที่พักดีๆ ถูกๆ นอนพักสักคืน สองคืน หรือสามคืน ก่อนจะวางแผนเกี่ยวกับภารกิจที่เธอเดินทางมา รวมทั้งตะเตรียมเสบียงอาหารให้พร้อมสำหรับงานของเธอ จุดหมายของเธอคืออี้เหมินกวน ซึ่งตอนนี้การเดินทางของเธอนั้นสำเร็จไปแล้วกว่าเจ็ดสิบหรือแปดสิบเปอร์เซนละนะ  หลังจากนี้ก็สุดแล้วแต่ชะตาละนะว่าเธอต้องไปเจอกับอะไรต่อไป จางฝูถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเก็บข้าวของแล้วปีนขึ้นไปบนหลังเฟยเทียน


    “ไปกันเถอะ”


    ฟ่ออ…[เดินทางง หาของกิน]


     แปร๊นนน  [เดินทางง อีกแล้วว]


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
หน้ากากยักษ์แดง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นกลาง
ดอกม่วง
ฮั่นเสียทองเทวะ
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x10
x1
x6
x20
x43
x2
x8
x8
x4
x800
x1
x1
x24
x26
x30
x100
x975
x138
x150
x35
x20
x30
x10
x22
x3
x107
x138
x2
x9264
x10
x110
x8
x1
x3
x4
x1
x9
x131
x1
x59
x62
x1
x665
x6
x1
x13
x1
x1
x15
x2160
x6
x150
x50
x1000
x14
x7
x3
x3
x40
x4
x40
x51
x2
x2500
x110
x129
x15
x60
x65
x1
x114
x7
x14
x60
x1
x3
x39
x2
x55
x2
x3
x12
x3
x109
x60
x30
x4
x30
x50
x70
x1
x15
x2549
x3
x30
x33
x68
x43
x7
x657
x102
x172
x4
x117
x4
x2
x93
x84
x77
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x259
x6
x30
x13
x348
x3
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x206
x2100
x456
x67
x39
x125
x356
x436
x236
x92
x84
x329
x310
x8
x60
x1
x4
x103
x152
x675
x477
x788
x630
x126
x271
x3202
x521
x30
x3
x1042
x55
x80
x1210
x11
x6
x20
x4444
x700
x777
x1990
x20
x16
x40
x20
x41