ดู: 793|ตอบกลับ: 27

{ นอกเมืองอู๋เว่ย } ทะเลทรายรอบนอก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-12 14:25:28 |โหมดอ่าน

ทะเลทรายรอบนอก




{ ทะเลทรายรอบนอกเมืองอู๋เว่ย }
ทะเลทรายที่ตั้งอยู่รอบนอกเมืองอู๋เว่ย เป็นเขตดินแดนด่านสุดท้าย
ก่อนที่จะออกจากแผ่นดินฮั่นไปยังเส้นทางสายไหมสู่ตะวันตก

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83834
เงินตำลึง
105714
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
267

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
430
ความชั่ว
0
ความโหด
33
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-12 15:34:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:26

22
                   หลังจากที่หลินและซ่งหยางหมิงได้ช่วยเหลือผู้ยากไร้ที่เมืองเฉิงตูทั้งสองจึงได้ออกเดินทางต่อหมายจะไปยังเมืองหลวงฉางอันโดยหวังว่าคราวนี้พวกเขาทั้งสองจะไม่หลงทางอีกเป็นครั้งที่สอง หลินและซ่งหยางหมิงเดินทางผ่านเมืองต่างๆมาเรื่อยๆตลอดเส้นทางมีอุปสรรคอยู่มากไม่ว่าจะเป็นหินหล่นทับถนนจนปิดเส้นทางจนต้องอ้อมไปทางอื่น หรือป้ายบอกทางถูกทำลายจึงทำให้หลีกเลี่ยงการเข้าไปยังตัวเมืองทุกทียิ่งเดินทางมาไกลเท่าไรก็ดูเหมือนว่าสองข้างทางมันชักจะดูแปลกขึ้นทุกทีจนกระทั่งเดินทางมาพบกับทะเลทราย
                    "ทะเลทรายงั้นรึ? นี่เรามาถูกทางหรือหลินข้าว่ามันแปลกๆ" ซ่งหยางหมิงกล่าวอย่างแปลกใจเป็นไปไม่ได้ที่จะมีทะเลทรายอยู่กลางเมืองหลวง
                    "บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้" หลินเองก็เริ่มแปลกใจแล้วว่าเมืองนี้คงจะเป็นเส้นทางสู่แดนตะวันตกที่เรียกว่าเส้นทางสายไหมแล้วเป็นแน่
                    "ที่นี่ที่ไหน?" ซ่งหยางหมิงเอ่ยถาม "อย่าบอกนะว่า..."
                    "เรามาผิดทาง ที่นี่น่าจะเป็นเมืองอู๋เว่ย" หลินบอกด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย กลายเป็นว่าตอนนี้ยิ่งห่างไกลจากเป้าหมายเข้าไปทุกที
                    "ฮะๆ แล้วจะเอาอย่างไรกันดีล่ะทีนี้" ซ่งหยางหมิงบอกพลางหัวเราะเพื่อไม่ให้สถานการณ์ตึงเครียดไปมากกว่านี้
                    "ทำไมข้าไม่เอะใจนะ ตอนที่ไปเมืองจือถงข้าก็ผ่านเส้นทางนี้มาแล้วทั้งนั้น..." หลินบอกพลางครุ่นคิด
                    "เอาน่าไม่ต้องคิดมาก ข้าว่าเราไปหาที่พักในเมืองอู๋เว่ยแล้วค่อยเดินทางต่อกันเถอะ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะลากหลินไปยังตัวเมืองอู๋เว่ยเพื่อหาที่พักและอาหาร
                    ระหว่างที่หลินและซ่งหยางหมิงกำลังเดินทางเข้าไปยังตัวเมืองอู๋เว่ยกลับพบชายคนหนึ่งนอนสลบอยู่เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆจึงพบว่าชายผู้นั้นมีรอยถูกกระบี่แทงเป็นบาดแผลฉกรรจ์มีอาการสาหัดนอนเลือดอาบหายใจโรยริน ดูถ้าหากไม่รีบช่วยเหลือเขาอาจจะต้องตายเป็นแน่เห็นเช่นนั้นทั้งสองคนจึงรีบเข้าไปดูอาการของชายผู้นั้น
                    "พี่ชาย! นี่ท่านไปโดนใครทำร้ายมากัน?" ซ่งหยางหมิงรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์ก่อนจะแบกเขาขึ้นบนหลัง
                    "ช่วย... ด้วย..." ชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์พึมพัมเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง
                    "ข้าว่าเรารีบพาเขาไปรักษาเถอะ ในเมืองคงจะมีหมออยู่บ้าง" หลินบอก
                    "ช้าก่อน... ขอร้องล่ะ... ช่วย... พาข้าไปที่นั่นที.." ชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์พูดอย่างแผ่วพร้อมกับยกมือสั่นๆด้วยแรงอันน้อยนิดชี้ไปยังหุบเขาลึกของเมืองอู๋เว่ย
                    "ที่นั่นคงมีหมอสินะ" ซ่งหยางหมิงไม่ทันได้คิดอะไรมากคิดเพียงแค่ว่าตอนนี้จะต้องรีบพาชายผู้นี้ไปส่งให้ถึงมือหมอโดยเร็วที่สุดก่อนที่ชายผู้นี่จะขาดใจตายเพราะเสียเลือดมากไปซะก่อน
                    เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วหลินและซ่งหยางหมิงจึงรีบนำตัวของชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์คนนั้นเข้าไปยังหุบเขาลึกของเมืองอู๋เว่ยตามที่เขาขอร้อง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -3 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -3 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83834
เงินตำลึง
105714
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
267

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
430
ความชั่ว
0
ความโหด
33
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-16 21:44:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
26
                    หลิน และซ่งหยางหมิงต่างวิ่งหนีตายจากเสือสามตัวที่ถูกปลุกขึ้นทั้งสองวิ่งออกจากถ้ำอย่างรวดเร็วโดยไม่ทิ้งแม่นางหานเยว่ฉานที่หมดสติไปซ่งหยางหมิงแบกนางไว้ข้างหลังแล้วจึงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เสือที่ไล่ตามอยู่นั้นวิ่งเร็วปานสายลมแต่นับว่าสวรรค์ยังเข้าข้างเมื่อปลายทางข้างหน้ามีแหล่งน้ำอยู่ลางๆ
                    "หลินรีบวิ่งไปอยู่กลางแม่น้ำนั่นเร็ว!" ซ่งหยางหมิงที่วิ่งอยู่ด้านหลังแนะนำสหายที่วิ่งนำหน้าไปก่อน
                    "..." หลินไม่ได้ตอบอะไรกลับแต่ก้าวขาวิ่งอย่างสุดชีวิตจนมาถึงแหล่งน้ำแล้วจึงรีบถลาลงไปอยู่กลางน้ำโดยที่ซ่งหยางหมิงได้ตามมาข้างหลังติดๆ
                    พวกเสือหยุดไล่ตามแต่ก็ยังเฝ้าอยู่รอบๆแหล่งน้ำคาดว่าทั้งสองบวกอีกหนึ่งที่หมดสติอยู่จะปลอดภัยหากอยู่กลางแหล่งน้ำนี่ ระดับน้ำสูงถึงเอวสายน้ำไหลเย็นปลุกให้หญิงสาวที่สลบไสลตื่นขึ้น
                    "เกิดอะไรขึ้นคะ?" หานเยว่ฉานรู้สึกตัวเมื่อดูจากสถานการณ์นางจึงเอ่ยถามในสภาพตกตะลึงไม่น้อย
                    "ได้สติแล้วหรือแม่นาง" ซ่งหยางหมิงก่าวเชิงทักทาย "พวกเรากำลังหนีเสือกันอยู่ขอรับ" เขาพูดต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
                    "นี่ข้าหมดสติไปหรือนี่!" หานเยว่ฉานกล่าว
                    "เกรงว่าเราคงไม่รอด พวกมันนอนเฝ้าอยู่นานสองนานแล้ว..." หลินบอกเสียงเรียบ "ไม่โดนมันจับกินก็คงหมดแรงตายไปเอง"
                    "นี่เจ้าถอดใจแล้วหรือ? ไม่สมกับเป็นเจ้าเลยนะ" ซ่งหยางหมิงบอกเพื่อเรียกสติหลินให้กลับมา
                    "แล้วใครกันที่ดันไปเหยียบกิ่งไม้เข้า" หลินกล่าวด้วยใบหน้านิ่งเฉยบอกบุญไม่รับ
                    "ก็ข้..." ซ่งหยางหมิงยังไม่ทันได้หาคำมากล่าวอ้างก็ถูกอีกคนกล่าวแทรกขึ้นมาเสียก่อน
                    "พวกท่านอย่าทะเลาะกันเลย ข้าว่าพวกเราจะต้องรอดแน่ๆค่ะ" หานเยว่ฉานพูดอย่างมีความหวังด้วยความมองโลกในแง่ดีของตัวนางเอง
                    "ข้าก็หวังเช่นนั้น..." หลินตอบห้วนๆ
                    เมื่อเวลาผ่านไปสามชั่วโมงพวกเสือขาวที่ดูเหมือนจะท้อกับการรอคอยก็ได้เดินกลับไปยังทางที่พวกมันมานับว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วทั้งสามคนที่แช่น้ำจนตัวเปื่อยจึงตัดสินใจออกมาจากแหล่งน้ำ
                    "เราจะเอาอย่างไรต่อไปดี?" ซ่งหยางหมิงเปิดประเด็นสนทนา
                    "ข้าต้องกลับฉางอัน" หานเยว่ฉานบอกอย่างฉะฉาน
                    "ฉางอันหรือ?" ซ่งหยางหมิงพึมพัมเมื่อได้ยินเช่นนั้น
                    "เราจะไปด้วย!" หลินบอกอย่างไม่ต้องคิด "เรามีธุระที่นั่นเช่นเดียวกัน"
                    "เช่นนั้นหรือ?" หานเยว่ฉานกล่าวพลางเผยรอยยิ้มบางๆ
                    "ไหนๆก็มีเป้าหมายเดียวกันแล้วก็เดินทางไปด้วยกันเลยจะได้ช่วยเหลือกันขอรับ" ซ่งหยางหมิงบอกพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร ด้วยเหตุนี้ทั้งหลิน ซ่งหยางหมิง และหานเยว่ฉาน ทั้งสามจึงร่วมเดินทางกันไปยังเมืองฉางอัน

                    


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1

1034

กระทู้

3771

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
834908
เงินตำลึง
203506
ชื่อเสียง
220668
ความหิว
1876

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17901
ความชั่ว
8289
ความโหด
33795
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2017-11-30 03:02:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ระวัง! มันอยู่ข้างล่าง!

+++++++++++++++++++++++++

         ล่วงเข้าสู่ยามเย็นของอีกวัน.... หนึ่งวันหนึ่งคืนมาแล้วที่หลิงเฮ่าถูกเจ้าม้าบ้าเลือดอวิ๋นหยา 'ทารุณกรรม' กระชากตัวเขามาจากตลาดเมืองฮั่นจง สู่ทะเลทรายรกร้างอีกแห่งหนึ่ง

         ทินิทิหนาย......

         ชายหนุ่มผมเงินในชุดสีขาวมอๆ พยายามจะขยับปากทว่าไม่สามารถพูดได้ จากความร้อนแห้งในทะเลทรายแผดเผา ยิ่งอยู่ในหน้าหนาวลมที่พัดผ่านผืนทรายนี้ยิ่งรุนแรง

          แทบจะระเหิดเอาน้ำในร่างกายของเขาไปจนหมด ชุดที่เตรียมมาถูกดัดแปลงเป็นผ้าคลุมหน้าไปแล้วหนึ่งชั้น ด้วยแสงจ้าและฝุ่นทรายพัดฟุ้ง กลายเป็นอุปสรรคใหญ่ในการตรวจสอบหนทาง

         ทราย! หันไปทางไหนก็มีแต่ทราย!

         แล้วเนินทรายก็ดันหน้าต่าเหมือนๆกันหมด!

         เขาหลงทางแล้ว หลงในที่ๆไม่ควรมาเสียด้วย แม้จะหงุดหงิดใจ ทว่าลึกๆในใจชายหนุ่มกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดกับทิวทัศน์พวกนี้

         'เป็นไปไม่ได้...นับแต่จำความได้เราก็อยู่ที่เคหาสน์สกุลเสิ่นมาตลอดนี่นา' อยู่ที่ตอนใต้ดินแดนแห่งน้ำ มิใช่ตอนเหนืออาณาเขตผืนทราย!

         ฮี้! (นายจ๋า...หนม)

         "ไงล่ะ! หมดแรงคึกแล้วล่ะสิ!" ชายหนุ่มหันไปดุเจ้าม้าสีขาวปลอด ตัวการที่ทำให้เขามาติดแหง็กอยู่ที่นี่

         ในทะเลทรายรกร้างเพื่อรอความตาย!

          กร๊อบ!!...

          "...!!!" ฝ่าเท้าหลิงเฮ่าเหยียบเข้ากับอะไร 'บางอย่าง' เมื่อยกเท้าขึ้นก็พบวัตถุกลมเกลี้ยงสีขาว ซีกนึงมีรอยแตกยุบลงไป

          "เฮ้ย! กระโหลกคน!" เขาหงายหลังทันทีเมื่อแจ้งแก่ใจแล้วว่าเท้าเหวี่ยงโดนอะไรเข้า ดีว่าผืนทรายนั้นนุ่มพอสมควรจึงไม่บาดเจ็บ

          ฮี้~~!! (กินด้ายหม้ายยย)

          "อวิ๋นหยา! ออกมานี่!" หลิงเฮ่ากลบทรายลงฝังกระโหลกไว้เหมือนเดิม อดนึกสะท้อนใจไม่ได้ว่าบทสรุปของตนในทะเลทรายจะเป็นเช่นเดียวกับคนผู้นี้รึไม่?

          'เทียน..ก่อนเจ้าจะตื่นขึ้นมา ข้าอาจไปปรภพแล้วก็เป็นได้' ทอดสายตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทั้งเสบียงและน้ำล้วนมีอยู่อย่างจำกัด ที่จริงตนสามารถใช้กระบี่สังหารอวิ๋นหยาได้ หากทำเสียตั้งแต่ก่อนเข้าเจตทะเลทราย ไม่แน่ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันอาจจะดีกว่าเดิม

          ฝ่ามือที่เริ่มจะขึ้นสีน้ำผึ้งด้วยแดดเผาลูบแผงคอเจ้าม้าดื้อช้าๆ แม้สามารถทำได้เขาก็ฆ่ามันไม่ลงอยู่ดี...

         ตกลงเข้าม้าตัวนี้นำโชคดรีึโชคร้ายมาสู่เขากันแน่นะ?

         ระหว่างที่ชายหนุ่มมัวทอดถอนใจอยู่นั่นเอง... ก็มีความเคลื่อนไหวข้างใต้ผืนทรายข้างกายเขา...


         มันขยับใกล้เข้ามาทีละน้อย อย่างเงียบเชียบ.... และในจังหวะที่เพชรฆาตโผล่หัวขึ้นจากที่ซ่อนเพื่อพุ่งเข้าโจมตี!

          ..................

          .............

          ........

          ฮู๊กกก~~~!!! (ตัวเองจ๋า เค้ามาแล้ว!)

          "หือ?  เจาจวิน!" หลิงเฮ่าหันกลับพร้อมรอยยิ้มแล้วก็ต้องชะงักค้างไป "เฮ้ย!! งูอีกแล้วหรอ!!"

           ฮูก!! (กินไหมอร่อยนะ?)

           อดีตนักล่ามาบัดนี้กลายเป็นเหยื่ออันโอชะ ถูกเจาจวินสังหารโหดอย่างตายตาไม่หลับ เจ้างูจงอางทะเลทรายดิ้นเร่าๆด้วยความคับแค้นใจ!

            หลังน้องฮูกลายจัดโต้ะจีนเปิปพิศดารเสร็จ.... ก็นำเอาข่าวดีมาให้

          เจาจวินบินผ่านเมืองมา...มันจดจำเส้นทางได้! หลิงเฮ่าแทบอยากจะถวายงูให้เจ้าฮูกสามช่าอีกสักโหล เขารอดตายแล้ว!

          เจ้าม้าอวิ๋นหยาคราวนี้กลับมายอมเชื่อฟังให้นกฮูกตะกละจิกตีแต่โดยดี หนึ่งคน หนึ่งนก หนึ่งม้า...จึงได้เคลื่อนย้ายออกเดินทางกันต่อ

+++++++++++++++++++++++++





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x1
x10
x20
x40
x25
x30
x20
x90
x9
x5
x9
x1
x1
x6
x3
x8
x1
x18
x205
x40
x2
x13
x1007
x2
x150
x1
x5
x4
x2
x15
x41
x1
x699
x1
x1
x3
x145
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x4
x1
x290
x50
x5
x15
x36
x11
x2
x7
x5
x880
x3
x3334
x52
x88
x110
x100
x360
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1826
x55
x70
x31
x1615
x9999
x8
x9
x41
x4
x690
x4
x4
x16
x2
x36
x2
x30
x144
x5
x695
x202
x620
x780
x77
x9999
x46
x630
x952
x126
x2090
x51
x390
x537
x485
x854
x100
x4
x1768
x404
x3999
x434
x51
x828
x1843
x1755
x205
x4167
x58
x580
x392
x764
x223
x104
x140
x180
x3
x6
x1
x1000
x76
x35
x1882
x120
x1
x189
x4
x9999
x918
x2
x20
x234
x1413
x4200
x3837
x7
x2534
x1200
x188
x486
x9999
x899
x251
x1
x330
x618
x2270
x264
x50
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x98
x6329
x77
x6285
x199
x12
x4195
x9
x5
x3212
x6
x9
x571
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x212
x1715
x6
x16
x75
x462
x60
x4
x105
x5
x13
x5
x138
x2
x3
x1
x1478
x500
x115
x5239
x402
x285
x2642
x1874
x7769
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x965
x7
x274
x802
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x2101
x9999
x9999
x2227
x1040
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1927
x1012
x234
x1
x256
x500
x707
x201
x847
x1673
x1875
x2405
x9999
x2154
x2852
x1239
x3002
x311
x1941
x2284
x1722
x408
x43
x1
x30
x1759
x1463
x63
x1
x7565
x4819
x67
x9999
x120
x273
x438
x1922
x61
x1769
x232
x301
x58
x252
x188
x8
x70
x31
x9999
x33
x400
x1586
x152
x41
x268
x30
x1
x345
x9999
x2510
x800
x70
x60
x10
x131
x9999
x110
x5570
x111
x713
x176
x2

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
226848
เงินตำลึง
703501
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
1871

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5100
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2017-12-27 23:28:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ภัยสงคราม}
[จาง ฝู]

บทที่ 11 ของกินกลางทะเลทราย

      “พักที่นี่แหละ” ว่าจบร่างบางของหญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนอนกับพื้นทรายภาใต้นร่มเงาของผาหินขนาดใหญ่ เธอกับลู่จิวและเฟยเทียนเร่งเดินทางกันข้าววันข้ามคืนเพื่อมาให้ถึงที่อู๋เว่ยให้เร็วที่สุด และตอนนี้เธอก็อยู่ที่ทะเลทรายนอกเมืองแล้ว จึงตัดสินในหยุดพักกันก่อน การเดินทางข้ามทะเลทรายเป็นเรื่องบ้ามากยิ่งมีช้างมาด้วยยิ่งลำบาก เพราะด้วยน้ำหนักตัวและอากาศที่ร้อนเกินบรรยายทำให้พวกเธอต้องเร่งเดินทางในตอนกลางคืนและหยุดพักตอนกลางวันแทน


     จางฝูลุกขึ้นมาเปิดห่อผ้าเพื่อตรวจดูเสบียงที่เหลือเพียงหนึ่งในห้า ยังดีที่ก่อนเดินทางเธอศึกษาวิธีเอาตัวรอดในทะเลทรายมาพอสมควร ไม่งั้นพวกเธออาจกลายเป็นศพแห้งตายกลางทะเลทรายก็ได้ ‘ต้องรีบหาที่พักกับอาหารให้เร็วที่สุด’ ที่เธอห่วงตอนนี้ไม่ใช่ตัวเธอเป็นเป็นเฟยเทียนที่ตอนนี้ขนาดตัวซูบลงไปพอสมควรเลยเพราะด้วยอาหารที่มีอย่างจำกัด


      “ทนอีกนิดนะจะถึงตัวเมืองแล้วละ” เธอเอ่ยพร้อมกับยกมือลูบงวงของเฟยเทียนเบาๆ


      แปร๊นน[ข้าจะทนเจ้านาย]


      ฟ่ออ..[ข้าก็จะทน] ลู่จิวที่เลื้อยไปพันที่งวงของเฟยเทียนร้องขึ้นเบาๆ


      “เดี๋ยวข้าจะไปหาน้ำสักหน่อย รออยู่นี่นะ” จางฝูเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเดินตามหาต้นกระบองเพชรที่อยู่ใกล้ เธอเดินไปที่ต้นกระบองเพชรที่อยู่ห่างจากจุดที่เธอพักไปราวๆห้าเมตร ก่อนจะลงมือใช้มีดตัดไปที่กิ่งของต้นกระบองเพชรเพ่ื่อรองเอาน้ำที่มีลักษณะเหนียวข้นใช่ในกระบอกน้ำและถังน้ำขนาดเล็ก เธอทำแบบนั้นซ้ำจนถังใส่น้ำตอนนี้มีน้ำลักษณะเหนียวๆข้นๆอยู่เต็ม


      จางฝูเดินกลับมาที่จุดพักพร้อมกับเอาถังน้ำวางไว้ตรงหน้าเฟยเทียน และเทน้ำจากกระบอกใส่จานใบเล็กๆให้กับลู่จิว ถึงลักษระของน้ำจะดูไม่น่ากลืนไปสักหน่อยแต่นี่ก็คือสิ่งที่ทำให้พวกเธอมีชีวิตข้ามผ่านทะเลทรายที่แสนโหดร้ายนั้นมาได้จนถึงจุดหมายละนะ


     ฟ่ออ[น้ำนี่อีกแล้ว] ลู่จิวที่ร้องออกมาคล้ายๆบ่น พรางกินน้ำเหนียวนี่เข้าไป จางฝูรู้ว่าเจ้างูนี้ไม่ชอบน้ำนี่เท่าไหร่แต่จะทำไงได้ ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ต้องกิน


    “อย่าบ่นน่าลู่จิว ไม่มีใครชอบเจ้าน้ำนี่หรอก อีกนิดก็จะถึงเมืองแล้วละน่า ทนหน่อยนะ” เธอเอ่ยพรางลูบหัวเจ้างูน้อยเบาๆแล้วหันไปดื่มน้ำในกระบอกน้ำต่อเพื่อดับกระหาย ก่อนจะหยิบเอาผลของต้นกระบองเพชรที่ตัดเอาหนามออกแล้วจำนวณเจ็ดแปดลูก นำมาปลอกเปลือกออกแล้วโยนให้กับเฟยเทียน ซึ่งมันก็ใช้งวงรับไปกินได้อย่างสวยงามโดยไม่ลืมที่จะแบ่งให้ลู่จิวผลนึงและของเธอสองผล


     ใครจะรู้ว่าในทะเลทรายก็มีของกินที่แสนอร่อยนี่แอบซ่อนอยู่ในดงหนามของต้นกระบองเพชร ผลของต้นกระบองเพชรเมื่อปอกเปลือกออกนั้นจะมีเนื้ออ่อนนุ่มสีเหลืองแถมยังหวานอร่อยสะด้วย เสียอย่างเดียวก็ตรงเม็กข้างในที่แข็งๆของมันนี่ละนะ




     เมื่อกินเสร็จทั้งสามนอนพักเอาแรงก่อจะเตรียมเดินทางเพื่อเข้าสู่ตัวเมืองอู๋เว่ย และหาที่พักดีๆ ถูกๆ นอนพักสักคืน สองคืน หรือสามคืน ก่อนจะวางแผนเกี่ยวกับภารกิจที่เธอเดินทางมา รวมทั้งตะเตรียมเสบียงอาหารให้พร้อมสำหรับงานของเธอ จุดหมายของเธอคืออี้เหมินกวน ซึ่งตอนนี้การเดินทางของเธอนั้นสำเร็จไปแล้วกว่าเจ็ดสิบหรือแปดสิบเปอร์เซนละนะ  หลังจากนี้ก็สุดแล้วแต่ชะตาละนะว่าเธอต้องไปเจอกับอะไรต่อไป จางฝูถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเก็บข้าวของแล้วปีนขึ้นไปบนหลังเฟยเทียน


    “ไปกันเถอะ”


    ฟ่ออ…[เดินทางง หาของกิน]


     แปร๊นนน  [เดินทางง อีกแล้วว]


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง