ดู: 723|ตอบกลับ: 26

{ นอกเมืองอู๋เว่ย } ทะเลทรายรอบนอก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-12 14:25:28 |โหมดอ่าน

ทะเลทรายรอบนอก




{ ทะเลทรายรอบนอกเมืองอู๋เว่ย }
ทะเลทรายที่ตั้งอยู่รอบนอกเมืองอู๋เว่ย เป็นเขตดินแดนด่านสุดท้าย
ก่อนที่จะออกจากแผ่นดินฮั่นไปยังเส้นทางสายไหมสู่ตะวันตก

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

53

กระทู้

410

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83583
เงินตำลึง
105143
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
280

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
451
ความชั่ว
0
ความโหด
54
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-12 15:34:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:26

22
                   หลังจากที่หลินและซ่งหยางหมิงได้ช่วยเหลือผู้ยากไร้ที่เมืองเฉิงตูทั้งสองจึงได้ออกเดินทางต่อหมายจะไปยังเมืองหลวงฉางอันโดยหวังว่าคราวนี้พวกเขาทั้งสองจะไม่หลงทางอีกเป็นครั้งที่สอง หลินและซ่งหยางหมิงเดินทางผ่านเมืองต่างๆมาเรื่อยๆตลอดเส้นทางมีอุปสรรคอยู่มากไม่ว่าจะเป็นหินหล่นทับถนนจนปิดเส้นทางจนต้องอ้อมไปทางอื่น หรือป้ายบอกทางถูกทำลายจึงทำให้หลีกเลี่ยงการเข้าไปยังตัวเมืองทุกทียิ่งเดินทางมาไกลเท่าไรก็ดูเหมือนว่าสองข้างทางมันชักจะดูแปลกขึ้นทุกทีจนกระทั่งเดินทางมาพบกับทะเลทราย
                    "ทะเลทรายงั้นรึ? นี่เรามาถูกทางหรือหลินข้าว่ามันแปลกๆ" ซ่งหยางหมิงกล่าวอย่างแปลกใจเป็นไปไม่ได้ที่จะมีทะเลทรายอยู่กลางเมืองหลวง
                    "บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้" หลินเองก็เริ่มแปลกใจแล้วว่าเมืองนี้คงจะเป็นเส้นทางสู่แดนตะวันตกที่เรียกว่าเส้นทางสายไหมแล้วเป็นแน่
                    "ที่นี่ที่ไหน?" ซ่งหยางหมิงเอ่ยถาม "อย่าบอกนะว่า..."
                    "เรามาผิดทาง ที่นี่น่าจะเป็นเมืองอู๋เว่ย" หลินบอกด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย กลายเป็นว่าตอนนี้ยิ่งห่างไกลจากเป้าหมายเข้าไปทุกที
                    "ฮะๆ แล้วจะเอาอย่างไรกันดีล่ะทีนี้" ซ่งหยางหมิงบอกพลางหัวเราะเพื่อไม่ให้สถานการณ์ตึงเครียดไปมากกว่านี้
                    "ทำไมข้าไม่เอะใจนะ ตอนที่ไปเมืองจือถงข้าก็ผ่านเส้นทางนี้มาแล้วทั้งนั้น..." หลินบอกพลางครุ่นคิด
                    "เอาน่าไม่ต้องคิดมาก ข้าว่าเราไปหาที่พักในเมืองอู๋เว่ยแล้วค่อยเดินทางต่อกันเถอะ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะลากหลินไปยังตัวเมืองอู๋เว่ยเพื่อหาที่พักและอาหาร
                    ระหว่างที่หลินและซ่งหยางหมิงกำลังเดินทางเข้าไปยังตัวเมืองอู๋เว่ยกลับพบชายคนหนึ่งนอนสลบอยู่เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆจึงพบว่าชายผู้นั้นมีรอยถูกกระบี่แทงเป็นบาดแผลฉกรรจ์มีอาการสาหัดนอนเลือดอาบหายใจโรยริน ดูถ้าหากไม่รีบช่วยเหลือเขาอาจจะต้องตายเป็นแน่เห็นเช่นนั้นทั้งสองคนจึงรีบเข้าไปดูอาการของชายผู้นั้น
                    "พี่ชาย! นี่ท่านไปโดนใครทำร้ายมากัน?" ซ่งหยางหมิงรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์ก่อนจะแบกเขาขึ้นบนหลัง
                    "ช่วย... ด้วย..." ชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์พึมพัมเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเสียง
                    "ข้าว่าเรารีบพาเขาไปรักษาเถอะ ในเมืองคงจะมีหมออยู่บ้าง" หลินบอก
                    "ช้าก่อน... ขอร้องล่ะ... ช่วย... พาข้าไปที่นั่นที.." ชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์พูดอย่างแผ่วพร้อมกับยกมือสั่นๆด้วยแรงอันน้อยนิดชี้ไปยังหุบเขาลึกของเมืองอู๋เว่ย
                    "ที่นั่นคงมีหมอสินะ" ซ่งหยางหมิงไม่ทันได้คิดอะไรมากคิดเพียงแค่ว่าตอนนี้จะต้องรีบพาชายผู้นี้ไปส่งให้ถึงมือหมอโดยเร็วที่สุดก่อนที่ชายผู้นี่จะขาดใจตายเพราะเสียเลือดมากไปซะก่อน
                    เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วหลินและซ่งหยางหมิงจึงรีบนำตัวของชายผู้มีบาดแผลฉกรรจ์คนนั้นเข้าไปยังหุบเขาลึกของเมืองอู๋เว่ยตามที่เขาขอร้อง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -3 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -3 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x23
x20
x1
x1

53

กระทู้

410

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83583
เงินตำลึง
105143
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
280

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
451
ความชั่ว
0
ความโหด
54
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-16 21:44:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
26
                    หลิน และซ่งหยางหมิงต่างวิ่งหนีตายจากเสือสามตัวที่ถูกปลุกขึ้นทั้งสองวิ่งออกจากถ้ำอย่างรวดเร็วโดยไม่ทิ้งแม่นางหานเยว่ฉานที่หมดสติไปซ่งหยางหมิงแบกนางไว้ข้างหลังแล้วจึงวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เสือที่ไล่ตามอยู่นั้นวิ่งเร็วปานสายลมแต่นับว่าสวรรค์ยังเข้าข้างเมื่อปลายทางข้างหน้ามีแหล่งน้ำอยู่ลางๆ
                    "หลินรีบวิ่งไปอยู่กลางแม่น้ำนั่นเร็ว!" ซ่งหยางหมิงที่วิ่งอยู่ด้านหลังแนะนำสหายที่วิ่งนำหน้าไปก่อน
                    "..." หลินไม่ได้ตอบอะไรกลับแต่ก้าวขาวิ่งอย่างสุดชีวิตจนมาถึงแหล่งน้ำแล้วจึงรีบถลาลงไปอยู่กลางน้ำโดยที่ซ่งหยางหมิงได้ตามมาข้างหลังติดๆ
                    พวกเสือหยุดไล่ตามแต่ก็ยังเฝ้าอยู่รอบๆแหล่งน้ำคาดว่าทั้งสองบวกอีกหนึ่งที่หมดสติอยู่จะปลอดภัยหากอยู่กลางแหล่งน้ำนี่ ระดับน้ำสูงถึงเอวสายน้ำไหลเย็นปลุกให้หญิงสาวที่สลบไสลตื่นขึ้น
                    "เกิดอะไรขึ้นคะ?" หานเยว่ฉานรู้สึกตัวเมื่อดูจากสถานการณ์นางจึงเอ่ยถามในสภาพตกตะลึงไม่น้อย
                    "ได้สติแล้วหรือแม่นาง" ซ่งหยางหมิงก่าวเชิงทักทาย "พวกเรากำลังหนีเสือกันอยู่ขอรับ" เขาพูดต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
                    "นี่ข้าหมดสติไปหรือนี่!" หานเยว่ฉานกล่าว
                    "เกรงว่าเราคงไม่รอด พวกมันนอนเฝ้าอยู่นานสองนานแล้ว..." หลินบอกเสียงเรียบ "ไม่โดนมันจับกินก็คงหมดแรงตายไปเอง"
                    "นี่เจ้าถอดใจแล้วหรือ? ไม่สมกับเป็นเจ้าเลยนะ" ซ่งหยางหมิงบอกเพื่อเรียกสติหลินให้กลับมา
                    "แล้วใครกันที่ดันไปเหยียบกิ่งไม้เข้า" หลินกล่าวด้วยใบหน้านิ่งเฉยบอกบุญไม่รับ
                    "ก็ข้..." ซ่งหยางหมิงยังไม่ทันได้หาคำมากล่าวอ้างก็ถูกอีกคนกล่าวแทรกขึ้นมาเสียก่อน
                    "พวกท่านอย่าทะเลาะกันเลย ข้าว่าพวกเราจะต้องรอดแน่ๆค่ะ" หานเยว่ฉานพูดอย่างมีความหวังด้วยความมองโลกในแง่ดีของตัวนางเอง
                    "ข้าก็หวังเช่นนั้น..." หลินตอบห้วนๆ
                    เมื่อเวลาผ่านไปสามชั่วโมงพวกเสือขาวที่ดูเหมือนจะท้อกับการรอคอยก็ได้เดินกลับไปยังทางที่พวกมันมานับว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วทั้งสามคนที่แช่น้ำจนตัวเปื่อยจึงตัดสินใจออกมาจากแหล่งน้ำ
                    "เราจะเอาอย่างไรต่อไปดี?" ซ่งหยางหมิงเปิดประเด็นสนทนา
                    "ข้าต้องกลับฉางอัน" หานเยว่ฉานบอกอย่างฉะฉาน
                    "ฉางอันหรือ?" ซ่งหยางหมิงพึมพัมเมื่อได้ยินเช่นนั้น
                    "เราจะไปด้วย!" หลินบอกอย่างไม่ต้องคิด "เรามีธุระที่นั่นเช่นเดียวกัน"
                    "เช่นนั้นหรือ?" หานเยว่ฉานกล่าวพลางเผยรอยยิ้มบางๆ
                    "ไหนๆก็มีเป้าหมายเดียวกันแล้วก็เดินทางไปด้วยกันเลยจะได้ช่วยเหลือกันขอรับ" ซ่งหยางหมิงบอกพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร ด้วยเหตุนี้ทั้งหลิน ซ่งหยางหมิง และหานเยว่ฉาน ทั้งสามจึงร่วมเดินทางกันไปยังเมืองฉางอัน

                    


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x23
x20
x1
x1

899

กระทู้

3396

โพสต์

49หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
921036
เงินตำลึง
83415
ชื่อเสียง
179963
ความหิว
1703

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
16386
ความชั่ว
8204
ความโหด
25515
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2017-11-30 03:02:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ระวัง! มันอยู่ข้างล่าง!

+++++++++++++++++++++++++

         ล่วงเข้าสู่ยามเย็นของอีกวัน.... หนึ่งวันหนึ่งคืนมาแล้วที่หลิงเฮ่าถูกเจ้าม้าบ้าเลือดอวิ๋นหยา 'ทารุณกรรม' กระชากตัวเขามาจากตลาดเมืองฮั่นจง สู่ทะเลทรายรกร้างอีกแห่งหนึ่ง

         ทินิทิหนาย......

         ชายหนุ่มผมเงินในชุดสีขาวมอๆ พยายามจะขยับปากทว่าไม่สามารถพูดได้ จากความร้อนแห้งในทะเลทรายแผดเผา ยิ่งอยู่ในหน้าหนาวลมที่พัดผ่านผืนทรายนี้ยิ่งรุนแรง

          แทบจะระเหิดเอาน้ำในร่างกายของเขาไปจนหมด ชุดที่เตรียมมาถูกดัดแปลงเป็นผ้าคลุมหน้าไปแล้วหนึ่งชั้น ด้วยแสงจ้าและฝุ่นทรายพัดฟุ้ง กลายเป็นอุปสรรคใหญ่ในการตรวจสอบหนทาง

         ทราย! หันไปทางไหนก็มีแต่ทราย!

         แล้วเนินทรายก็ดันหน้าต่าเหมือนๆกันหมด!

         เขาหลงทางแล้ว หลงในที่ๆไม่ควรมาเสียด้วย แม้จะหงุดหงิดใจ ทว่าลึกๆในใจชายหนุ่มกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดกับทิวทัศน์พวกนี้

         'เป็นไปไม่ได้...นับแต่จำความได้เราก็อยู่ที่เคหาสน์สกุลเสิ่นมาตลอดนี่นา' อยู่ที่ตอนใต้ดินแดนแห่งน้ำ มิใช่ตอนเหนืออาณาเขตผืนทราย!

         ฮี้! (นายจ๋า...หนม)

         "ไงล่ะ! หมดแรงคึกแล้วล่ะสิ!" ชายหนุ่มหันไปดุเจ้าม้าสีขาวปลอด ตัวการที่ทำให้เขามาติดแหง็กอยู่ที่นี่

         ในทะเลทรายรกร้างเพื่อรอความตาย!

          กร๊อบ!!...

          "...!!!" ฝ่าเท้าหลิงเฮ่าเหยียบเข้ากับอะไร 'บางอย่าง' เมื่อยกเท้าขึ้นก็พบวัตถุกลมเกลี้ยงสีขาว ซีกนึงมีรอยแตกยุบลงไป

          "เฮ้ย! กระโหลกคน!" เขาหงายหลังทันทีเมื่อแจ้งแก่ใจแล้วว่าเท้าเหวี่ยงโดนอะไรเข้า ดีว่าผืนทรายนั้นนุ่มพอสมควรจึงไม่บาดเจ็บ

          ฮี้~~!! (กินด้ายหม้ายยย)

          "อวิ๋นหยา! ออกมานี่!" หลิงเฮ่ากลบทรายลงฝังกระโหลกไว้เหมือนเดิม อดนึกสะท้อนใจไม่ได้ว่าบทสรุปของตนในทะเลทรายจะเป็นเช่นเดียวกับคนผู้นี้รึไม่?

          'เทียน..ก่อนเจ้าจะตื่นขึ้นมา ข้าอาจไปปรภพแล้วก็เป็นได้' ทอดสายตามองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทั้งเสบียงและน้ำล้วนมีอยู่อย่างจำกัด ที่จริงตนสามารถใช้กระบี่สังหารอวิ๋นหยาได้ หากทำเสียตั้งแต่ก่อนเข้าเจตทะเลทราย ไม่แน่ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันอาจจะดีกว่าเดิม

          ฝ่ามือที่เริ่มจะขึ้นสีน้ำผึ้งด้วยแดดเผาลูบแผงคอเจ้าม้าดื้อช้าๆ แม้สามารถทำได้เขาก็ฆ่ามันไม่ลงอยู่ดี...

         ตกลงเข้าม้าตัวนี้นำโชคดรีึโชคร้ายมาสู่เขากันแน่นะ?

         ระหว่างที่ชายหนุ่มมัวทอดถอนใจอยู่นั่นเอง... ก็มีความเคลื่อนไหวข้างใต้ผืนทรายข้างกายเขา...


         มันขยับใกล้เข้ามาทีละน้อย อย่างเงียบเชียบ.... และในจังหวะที่เพชรฆาตโผล่หัวขึ้นจากที่ซ่อนเพื่อพุ่งเข้าโจมตี!

          ..................

          .............

          ........

          ฮู๊กกก~~~!!! (ตัวเองจ๋า เค้ามาแล้ว!)

          "หือ?  เจาจวิน!" หลิงเฮ่าหันกลับพร้อมรอยยิ้มแล้วก็ต้องชะงักค้างไป "เฮ้ย!! งูอีกแล้วหรอ!!"

           ฮูก!! (กินไหมอร่อยนะ?)

           อดีตนักล่ามาบัดนี้กลายเป็นเหยื่ออันโอชะ ถูกเจาจวินสังหารโหดอย่างตายตาไม่หลับ เจ้างูจงอางทะเลทรายดิ้นเร่าๆด้วยความคับแค้นใจ!

            หลังน้องฮูกลายจัดโต้ะจีนเปิปพิศดารเสร็จ.... ก็นำเอาข่าวดีมาให้

          เจาจวินบินผ่านเมืองมา...มันจดจำเส้นทางได้! หลิงเฮ่าแทบอยากจะถวายงูให้เจ้าฮูกสามช่าอีกสักโหล เขารอดตายแล้ว!

          เจ้าม้าอวิ๋นหยาคราวนี้กลับมายอมเชื่อฟังให้นกฮูกตะกละจิกตีแต่โดยดี หนึ่งคน หนึ่งนก หนึ่งม้า...จึงได้เคลื่อนย้ายออกเดินทางกันต่อ

+++++++++++++++++++++++++





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กู่ฉินจันทรา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x2
x1
x4
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x30
x100
x2
x2
x15
x16
x9
x64
x3
x10
x5
x900
x2
x1
x5834
x4
x84
x90
x30
x140
x1
x16
x165
x1
x120
x500
x500
x987
x20
x2
x5
x5
x35
x1250
x9999
x5
x5
x41
x4
x578
x3
x4
x13
x3
x2
x30
x2
x30
x38
x8
x555
x154
x620
x18
x432
x37
x4340
x17
x710
x1052
x98
x2020
x32
x275
x569
x515
x853
x100
x3
x1198
x264
x4024
x290
x45
x792
x1791
x1719
x205
x4322
x74
x338
x392
x782
x2
x223
x76
x70
x115
x1
x6
x1
x1020
x77
x35
x1574
x120
x1
x135
x4
x9999
x898
x2
x21
x273
x1116
x4200
x3837
x7
x1201
x1230
x78
x458
x9999
x899
x26
x86
x1
x310
x558
x2770
x367
x48
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5899
x77
x3865
x199
x12
x3887
x9
x15
x3312
x3
x9
x569
x204
x7
x9
x141
x15
x6
x202
x715
x6
x16
x62
x407
x60
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x300
x81
x5439
x401
x334
x2550
x1248
x9999
x2
x9
x2
x283
x3793
x5350
x910
x849
x11
x254
x818
x100
x300
x50
x556
x2100
x9999
x11
x1377
x9999
x9999
x2197
x1135
x389
x67
x1110
x1
x1418
x32
x1943
x912
x227
x1
x267
x532
x481
x151
x681
x1700
x1731
x2435
x9999
x2390
x3356
x1329
x2942
x327
x1941
x2229
x1942
x108
x43
x1
x30
x1779
x1151
x33
x1
x8015
x4510
x67
x325
x70
x223
x438
x1828
x60
x1695
x219
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x1138
x144
x31
x256
x18
x1
x281
x9999
x2467
x696
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x3727
x111
x713
x176
x2

101

กระทู้

1156

โพสต์

15หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
58678
เงินตำลึง
92881
ชื่อเสียง
51923
ความหิว
2772

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3094
ความชั่ว
681
ความโหด
1432
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2017-12-27 23:28:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ภัยสงคราม}
[จาง ฝู]

บทที่ 11 ของกินกลางทะเลทราย

      “พักที่นี่แหละ” ว่าจบร่างบางของหญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนอนกับพื้นทรายภาใต้นร่มเงาของผาหินขนาดใหญ่ เธอกับลู่จิวและเฟยเทียนเร่งเดินทางกันข้าววันข้ามคืนเพื่อมาให้ถึงที่อู๋เว่ยให้เร็วที่สุด และตอนนี้เธอก็อยู่ที่ทะเลทรายนอกเมืองแล้ว จึงตัดสินในหยุดพักกันก่อน การเดินทางข้ามทะเลทรายเป็นเรื่องบ้ามากยิ่งมีช้างมาด้วยยิ่งลำบาก เพราะด้วยน้ำหนักตัวและอากาศที่ร้อนเกินบรรยายทำให้พวกเธอต้องเร่งเดินทางในตอนกลางคืนและหยุดพักตอนกลางวันแทน


     จางฝูลุกขึ้นมาเปิดห่อผ้าเพื่อตรวจดูเสบียงที่เหลือเพียงหนึ่งในห้า ยังดีที่ก่อนเดินทางเธอศึกษาวิธีเอาตัวรอดในทะเลทรายมาพอสมควร ไม่งั้นพวกเธออาจกลายเป็นศพแห้งตายกลางทะเลทรายก็ได้ ‘ต้องรีบหาที่พักกับอาหารให้เร็วที่สุด’ ที่เธอห่วงตอนนี้ไม่ใช่ตัวเธอเป็นเป็นเฟยเทียนที่ตอนนี้ขนาดตัวซูบลงไปพอสมควรเลยเพราะด้วยอาหารที่มีอย่างจำกัด


      “ทนอีกนิดนะจะถึงตัวเมืองแล้วละ” เธอเอ่ยพร้อมกับยกมือลูบงวงของเฟยเทียนเบาๆ


      แปร๊นน[ข้าจะทนเจ้านาย]


      ฟ่ออ..[ข้าก็จะทน] ลู่จิวที่เลื้อยไปพันที่งวงของเฟยเทียนร้องขึ้นเบาๆ


      “เดี๋ยวข้าจะไปหาน้ำสักหน่อย รออยู่นี่นะ” จางฝูเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเดินตามหาต้นกระบองเพชรที่อยู่ใกล้ เธอเดินไปที่ต้นกระบองเพชรที่อยู่ห่างจากจุดที่เธอพักไปราวๆห้าเมตร ก่อนจะลงมือใช้มีดตัดไปที่กิ่งของต้นกระบองเพชรเพ่ื่อรองเอาน้ำที่มีลักษณะเหนียวข้นใช่ในกระบอกน้ำและถังน้ำขนาดเล็ก เธอทำแบบนั้นซ้ำจนถังใส่น้ำตอนนี้มีน้ำลักษณะเหนียวๆข้นๆอยู่เต็ม


      จางฝูเดินกลับมาที่จุดพักพร้อมกับเอาถังน้ำวางไว้ตรงหน้าเฟยเทียน และเทน้ำจากกระบอกใส่จานใบเล็กๆให้กับลู่จิว ถึงลักษระของน้ำจะดูไม่น่ากลืนไปสักหน่อยแต่นี่ก็คือสิ่งที่ทำให้พวกเธอมีชีวิตข้ามผ่านทะเลทรายที่แสนโหดร้ายนั้นมาได้จนถึงจุดหมายละนะ


     ฟ่ออ[น้ำนี่อีกแล้ว] ลู่จิวที่ร้องออกมาคล้ายๆบ่น พรางกินน้ำเหนียวนี่เข้าไป จางฝูรู้ว่าเจ้างูนี้ไม่ชอบน้ำนี่เท่าไหร่แต่จะทำไงได้ ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ต้องกิน


    “อย่าบ่นน่าลู่จิว ไม่มีใครชอบเจ้าน้ำนี่หรอก อีกนิดก็จะถึงเมืองแล้วละน่า ทนหน่อยนะ” เธอเอ่ยพรางลูบหัวเจ้างูน้อยเบาๆแล้วหันไปดื่มน้ำในกระบอกน้ำต่อเพื่อดับกระหาย ก่อนจะหยิบเอาผลของต้นกระบองเพชรที่ตัดเอาหนามออกแล้วจำนวณเจ็ดแปดลูก นำมาปลอกเปลือกออกแล้วโยนให้กับเฟยเทียน ซึ่งมันก็ใช้งวงรับไปกินได้อย่างสวยงามโดยไม่ลืมที่จะแบ่งให้ลู่จิวผลนึงและของเธอสองผล


     ใครจะรู้ว่าในทะเลทรายก็มีของกินที่แสนอร่อยนี่แอบซ่อนอยู่ในดงหนามของต้นกระบองเพชร ผลของต้นกระบองเพชรเมื่อปอกเปลือกออกนั้นจะมีเนื้ออ่อนนุ่มสีเหลืองแถมยังหวานอร่อยสะด้วย เสียอย่างเดียวก็ตรงเม็กข้างในที่แข็งๆของมันนี่ละนะ




     เมื่อกินเสร็จทั้งสามนอนพักเอาแรงก่อจะเตรียมเดินทางเพื่อเข้าสู่ตัวเมืองอู๋เว่ย และหาที่พักดีๆ ถูกๆ นอนพักสักคืน สองคืน หรือสามคืน ก่อนจะวางแผนเกี่ยวกับภารกิจที่เธอเดินทางมา รวมทั้งตะเตรียมเสบียงอาหารให้พร้อมสำหรับงานของเธอ จุดหมายของเธอคืออี้เหมินกวน ซึ่งตอนนี้การเดินทางของเธอนั้นสำเร็จไปแล้วกว่าเจ็ดสิบหรือแปดสิบเปอร์เซนละนะ  หลังจากนี้ก็สุดแล้วแต่ชะตาละนะว่าเธอต้องไปเจอกับอะไรต่อไป จางฝูถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเก็บข้าวของแล้วปีนขึ้นไปบนหลังเฟยเทียน


    “ไปกันเถอะ”


    ฟ่ออ…[เดินทางง หาของกิน]


     แปร๊นนน  [เดินทางง อีกแล้วว]


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
ปลอกสรรพสัตว์
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x1
x15
x15
x1
x30
x1
x50
x5
x500
x8
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x75
x155
x5
x10