เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } จวนราชองครักษ์ต้วนหงส์

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-8-15 22:03:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-8-15 22:04

{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 91 : ข้าจะรอ...



            ต้วนหงส์ที่กำลังนั่งอยู่ภายในห้องของตนเอง มองกระถางไฟตรงหน้าที่ถูกจุดขึ้น เขาหยิบถุงหอมขึ้นมามองดูพลางหวนนึกถึงความทรงจำในวัยเด็ก โดยไม่รู้เลยว่าเป็นคนละใบ ฮ่องเต้เองก็ทรงทราบแล้วว่าถุงพันปีที่ฮองเฮาถักถูกมอบให้รัชทายาท

เขาหยิบถุงหอมนั้นก่อนค่อยๆ ใส่ลงกองไฟ ก่อนนั่งมองกระถางไฟใบนั้นพลางหวนนึกถึงความทรงจำเก่าก่อนในวัยเด็กที่ตนพยายามลืมแต่ไม่อาจลืมได้


           เห็นแม่นางหลิงและหลี่เจียนอนหลับตานิ่ง ลมหายใจเข้าออกมั่นคง  ไป๋ฟางหรงก็ค่อยๆลุกขึ้นจะเตียงนอน  แม้จะบอกว่าให้เจี่ยเจียพักผ่อนอย่าได้นอนดึกด้วยเห็นท่าทางผอมแห้งทั้งยังอ่อนล้าของนางแล้วรู้ว่าคนยังคงโศกเศร้าจะไม่ค่อยได้ดูแลตนเองเช่นเคย  แต่ตัวไป๋ฟางหรงเองกลับนอนไม่หลับ จึงคิดจะออกมาเดินเล่นสักหน่อยค่อยกลับเข้าไปนอน

ตั้งแต่วันที่ฝ่าบาททรงมีรับสั่งจะพระราชทานสมรสให้  จนนี่ก็ใกล้วันแต่งงานเต็มที  ทั้งเขาและนางต่างมีเรื่องให้ทำ  ยังไม่ค่อยมีเวลาจะได้พูดคุยเปิดใจกัน   

ถึงแม้พี่ต้วนจะเคยกล่าวว่า ‘ในตอนนี้ในใจกระหม่อมมีเพียงหู้กว๋อฮูหยิน’  
ถึงแม้นาง...จะอยากเชื่อในประโยคนั้น  

ทว่าความมั่นคงยามเขากล่าวว่าชาตินี้จะไม่รักผู้ใดอีกเพราะมีผู้อื่นในใจอยู่แล้วยังคงสะกดลึกอยู่ในใจ
บางที...นี่อาจจะเป็นเพียงการแสดงละครอีกครั้งหนึ่งเพื่อช่วยนาง  

ส่วนจะเป็นผู้ใดที่อยู่ในใจของเขา ไป๋ฟางหรงไม่อยากพิจารณาให้ลึกไปกว่านี้ บางเรื่อง...นางไม่รู้จะดีกว่า

         ตอนนี้มีโอกาสสองคนต่างไม่ได้มีธุระเร่งด่วนอะไรอีก  ไป๋ฟางหรงเห็นไฟในห้องของต้วนหงส์ยังสว่างจึงชงชานำเข้าไปให้   พบชายหนุ่มเหม่อมองกระถางไฟที่ลุกโชน บนใบหน้ามีน้ำตา สายตาอาวรณ์ยิ่งนัก

“.....” คำตอบที่นางสงสัยมาตลอดคล้ายจะได้รับการเฉลยแม้ไม่ต้องมีคำพูด แล้วแบบนี้นางจะปิดหูปิดตาเข้าข้างตัวเองต่อไปอีกได้อย่างไรกัน

หญิงสาวเก็บกลืนความรู้สึกขมลงไป  ใบหน้าแต้มยิ้มบางเบา  ยังฤดูร้อน เหตุใดนางถึงได้รู้สึกหนาวเหน็บนัก “ขอบคุณพี่ต้วนที่ช่วยเหลือข้าเอาไว้” ...ถึงขนาดทำให้ท่านต้องผิดคำพูดของคนเองว่าไม่อาจแต่งงานกับผู้ใดได้อีก

            ต้วนหงส์สังเกตเห็นฟางหรงก่อนรีบยกมือเช็คน้ำตาและลุกขึ้นจะเดินไปผคองฟางหรง แม้ในใจเขาจะคิดว่านางเป็นสตรีที่ดี แต่เขาก็รู้สึกผิดที่ทำให้นางต้องเสียความบริสุทธิ์ถึงสองครั้ง นอกจากจวนหวยหนานยังรื้อฟื้นขึ้นมาตอนนี้อีก ไม่รู้ว่านางจะเกลียดเขามากแค่ไหน

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกฟางหรง ข้าแค่พยายามช่วยคนเท่านั้น ฟ้าลิขิตให้ข้าช่วยคน อีกทั้งไม่รู้ที่จริงเป็นข้าช่วยเจ้าหรือเจ้าช่วยข้ากันแน่” ต้วนหงส์กล่าวขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

“เป็นท่านตัดสินใจช่วยข้าจะนับเป็นลิขิตฟ้าได้อย่างไร…” ไป๋ฟางหรงแย้งเสียงเบา  หากจะนับลิขิตฟ้าที่ทำให้นางต้องมาพบชายผู้นี้ไม่รู้ว่านางควรย้อนไปตั้งแต่เมื่อไร  บางทีอาจจะตั้งแต่ตอนไปส่งเครื่องดนตรีที่โรงเตี๊ยมฉางจิ้นฮั่ว  จึงทำให้พบกับท่านพ่อไป๋ลู่เสียน  เป็นเหตุให้โดนจับกลับส่งไปวังอ๋อง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็เกิดสงสัยขึ้นมา “....หากนี่เป็นลิขิตฟ้า ท่านเสียใจหรือไม่?”

“ข้านับว่าโชคดีที่เจอเจ้านะฟางหรง เจ้าเป็นคนที่ดีคนหนึ่ง” ต้วนหงส์กล่าวก่อนยกมือขึ้นแตะที่ริมฝีปากอีกฝ่ายก่อนคลี่ริมฝีปากอีกฝ่ายให้ยิ้ม “ข้าว่าเวลาเจ้ายิ้มจะดูดีกว่านะ”

"......." มืออุ่นที่แตะใบหน้าของนางเบาๆ แม้ไม่แรงพอจะยกมุมปากของนางได้ตลอดไป ทว่าแค่การกระทำก็ทำให้ไป๋ฟางหรงยิ้มออกมาได้โดยไม่ต้องพยายามแล้ว

“ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ข้าถึงได้ทูลฝ่าบาทเช่นนั้น ด้วยของขวัญชิ้นนี้ทำให้ความบริสุทธิ์เจ้าต้องมีมลทิน น่าละอายใจจริงๆ เจ้าคงไม่ถือโกรธข้าใช่ไหมที่ทูลฝ่าบาทเช่นนั้น” ต้วนหงส์กล่าวถามอีกฝ่ายพลางสังเกตใบหน้าอีกฝ่าย

หญิงสาวส่ายหน้า  ยังไงก็เป็นสิ่งที่เกิดไปแล้ว และใช่ว่าเขาตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้นเช่นกัน “ท่านทำถูกแล้ว  หากมิใช่ท่านกล่าวแบบนั้น  ....แม้จะกระอักกระอ่วนไปบ้าง...ข้าอาจกราบทูลไปในทิศทางคล้ายกัน แค่ท่านไม่ต้องมารับโทษไปด้วย ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไรก็ดีกว่าที่คิด”

“ฟางหรงเจ้าเป็นคนที่ดีต่างกับพ่อของเจ้า เจ้าไม่สมควรรับโทษ หากจะหาคนรับโทษเป็นข้าคนเดียวเท่านั้น เจ้าเข้าใจไหม” ต้วนหงส์กล่าวขึ้นเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด

“...จะเป็นท่านรับโทษได้อย่างไรกันเจ้าคะ?” ไป๋ฟางหรงเอียงคอ เปลี่ยนเรื่อง “อย่าเถียงกันเรื่องที่ผ่านไปแล้วเลย  ข้าชงชาดอกเบญจมาศมาให้ ท่านดื่มแล้วจะได้หลับสบาย” ใบหน้าหวานแต้มยิ้ม

“ขอบคุณมาก เช่นนั้นข้าจะช่วยผคองเจ้าไปนั่งแล้วกันนะ” ต้วนหงส์พูดขึ้นก่อนรับชาดอกเบญจมาศมาถือไว้และอีกมือช่วยผคองหญิงสาวไปนั่งที่โต๊ะ ก่อนเขาจะนั่งคุกเข่าตามลงไป

มือเรียวค่อยๆรินชาใส กลิ่นหอมอ่อนกรุ่นไปทั่วห้อง  เป็นครั้งแรกที่ไป๋ฟางหรงได้เข้ามาอยู่ในห้องของราชองครักษ์ผู้ที่จะเปลี่ยนฐานะไปในอีกไม่กี่วัน  คิดแล้วใบหน้าพลันเห่อร้อนแดงลามไปถึงใบหู  แต่ก็ควบคุมท่าทีให้สง่าตามปกติ วางกาน้ำชา แล้วเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าเขา

“ฟางหรงข้าขอรับปากเจ้า ทั้งก่อนหน้าข้าไม่เคยล่วงเกินเจ้า ภายหน้าข้าก็จะให้เกียรติเจ้าเหมือนเดิม เจ้าวางใจได้” ต้วนหงส์กล่าวบอกอีกฝ่ายเพื่อหวังว่านางจะรู้สึกสบายใจ หากวันที่นางพบเจอคนที่อยากใช้ชีวิตร่วมเขาก็ยินดีจะเขียนใบหย่าให้นางใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ขอเพียงนางมีความสุขเขาก็มีความสุขตามไปด้วย

“.....” รอยยิ้มอ่อนหวานค้างไปนิด ก่อนจะพยักหน้าช้าๆราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ดวงตากระจ่างใส “ขอบคุณท่านพี่ต้วน  ข้ารู้ว่าท่านเป็นสุภาพบุรุษ มิได้กังวลอะไรหรอกเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง” สีหน้าอาวรณ์และน้ำตาที่เขามอบให้ใครบางคนในห้วงคำนึง  นางจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไป   
ที่เป็นอยู่แบบนี้ก็ดี...ดีมากแล้ว

“เจ้าเป็นหญิงที่ดี น่าทะนุถนอม น่ารัก เพียงแต่เพราะตัวข้าไม่ดีเอง มีบางอย่างที่ข้าควรปล่อยวางแต่แรก แต่ใจข้ากลับไม่อาจปล่อยวางมันได้” ต้วนหงส์กล่าวเสียงเศร้าก่อนหันไปมองกระถางไฟที่ลุกสว่างไสว “ข้าต้วนหงส์ต้องขอขอบคุณที่เจ้าเข้าใจ” เขาพูดก่อนยกมือคำนับอีกฝ่าย

มือบางรีบยกขึ้นแตะให้เขาหยุด ไป๋ฟางหรงส่ายหน้า “พี่ต้วนอย่าได้กล่าวเช่นนั้น  หากสิ่งที่เรียกว่าใจคนสามารถบังคับกันได้บนโลกคงไม่มีความวุ่นวาย ไร้ความผิดหวัง  ไม่ใช่ที่ตัวท่านไม่ดี  เฝ้ามองท่านพักใหญ่ใช่ว่าข้าจะมองไม่เห็นความเจ็บปวดของท่านเลย…” หลุบดวงตาลง รอยยิ้มบางเบาราวน้ำค้างบนกลีบบุปผา “...ขอเพียงจากนี้ยามท่านทุกข์ใจสิ่งใด อัดอั้นอะไรอยู่ต้องการระบายความทุกข์ให้ผู้ใดฟัง  รู้ว่าตอนนี้ท่านไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป คิดถึงข้าขึ้นมาบ้างก็พอ”

“ขอบคุณเจ้ามากนะฟางหรง” ต้วนหงส์กล่าวขึ้นก่อนกุมมืออีกฝ่าย “เจ้าจำไว้มีเรื่องอะไรไม่สบายใจบอกพี่ต้วนคนนี้ได้เสมอ ข้ายินดีช่วยเจ้าได้ทุกเมื่อ”

“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณพี่ต้วนมากเจ้าคะ”

“หากวันที่ข้าลืมรักเก่า จิตใจว่างเปล่าข้าจะยอมรับรักเจ้าแน่นอน” ต้วนหงส์กล่าวตอบอีกฝ่าย ก่อนยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า เขามีความรู้สึกบางอย่างในใจเล็กน้อยราวกับมันถูกเปิดให้หญิงสาวตรงหน้าได้ส่วนนึงแล้ว

...ท่านดูออก?

“....” ข้าจะรอ… ไป๋ฟางหรงเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มก็ยิ้มตอบได้  แม้หัวใจกำลังร่ำไห้แล้วก็ตาม




@Admin @ผิงผิง @LanXinLi

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-15 22:05:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-8-17 15:58

{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 91 : ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป



               ร่างอรชรเดินกลับห้องพัก  แหงนหน้ามองดวงจันทร์บนท้องฟ้า  บัดนี้แม้นางจะไม่อยากยอมรับเพียงไรก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกแล้ว  
นางรักเขา…

ทั้งที่รู้อยู่แล้วตั้งแต่ต้นว่าในใจของเขามีผู้อื่นอยู่  รู้ตั้งแต่ต้นกลับยังเผลอตัวไปราวคนตาบอด  เริ่มตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ กำเนิดขึ้นได้อย่างไรไม่รู้  รู้สึกตัวอีกทีกลับยกให้ความสุขของเขานำก่อนตัวเอง  รู้สึกตัวอีกทีหัวใจก็เต้นไปแล้ว เจ็บปวดไปแล้ว

ร่างบางปิดประตูเอนกายพิง เปลือกตาปิดลงหยาดน้ำตาไหลรินเงียบๆ

           @ผิง
           @หรั่น

“.......” อ๋า…? นัยน์ตาโศกกระพริบปริบๆ หยดน้ำใสยังร่วงลงผล็อยๆ อยู่ดีๆก็มีอะไรบางอย่าง(?)พุ่งเข้าใส่ราวลมหอบหนึ่ง  รู้ตัวอีกทีก็โผล่ขึ้นมาอยู่บนหลังคาเสียแล้ว

             @ผิง
             @หรั่น

ตั้งสติทำความรู้จักสภาพแวดล้อมใหม่ได้อึดใจหนึ่งจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น   ที่แท้เป็นสองคนนั้นยังไม่ได้นอนดี  และคงจะได้ยินอะไรไปบ้างไม่มากก็น้อย   ระหว่างที่แม่นางหลิงไม่อยู่  ไป๋ฟางหรงรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา  ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

              @หรั่น

“.....” ไป๋ฟางหรงสูดหายใจ ปกปิดไม่ได้ ไม่ทันแล้วจริงๆ...  

              @ผิง
              @หรั่น

“พวกท่านอย่าได้เข้าใจผิด...อันที่จริงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของพี่ต้วนเลยแม้แต่น้อย...” ไป๋ฟางหรงรีบห้ามก่อนที่พวกนางจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ “อันที่จริงเพราะเรื่องของท่านพ่อ  ทำให้เขาต้องมาลำบากเพื่อช่วยชีวิตของข้า  ตัวเขามีคนที่ปักใจอยู่ก่อนแล้วฟางหรงรู้ดีแต่แรก  ยังรู้สึกผิดที่ต้องทำให้เขาต้องมากลืนคำพูดของตนแต่งงานกับผู้อื่น”

               @หรั่น
               @ผิง
หนี?

ไป๋ฟางหรงรีบส่ายหน้า “ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ งานสมรสก็พรุ่งนี้แล้ว  อีกอย่าง...แค่เดินเข้าพิธี  ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย  ก่อนหน้านี้คนก็เข้าใจว่าข้าเป็นฮูหยินอยู่แล้ว  ก็แค่ใช้ชีวิตตามเดิมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง”

อีกอย่างนี่เป็นสมรสพระราชทาน เกี่ยวพันถึงฮ่องเต้และฮองเฮา…
แล้วยังเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายคืนก่อน  หากเจ้าสาวหนีไปก่อนงานแต่ง...ไม่รู้ว่าต่อไปพี่ต้วนจะเป็นอย่างไร...  

ใบหน้านวลกระจ่างคลี่ยิ้มอ่อนโยน “ฟางหรงขอบคุณพวกท่านที่เป็นห่วง”

              @หรั่น
              @ผิง

“โธ่....” ไป๋ฟางหรงรู้สึกอ่อนใจเมื่อเห็นท่าทีของคนทั้งสอง “พวกท่านเป็นสหายของข้า  รู้สึกเดือดร้อนแทน ฟางหรงซาบซึ้งใจนัก  เพียงแต่...เรื่องนี้มีเบื้องหลัง...ขอพวกท่านอย่าได้อคติเลยเจ้าค่ะ”

              @หรั่น
              @ผิง
              @หรั่น

ร่างบางอมยิ้มบาง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นใจบรรยากาศ เห็นร่างระหงของคนที่วางมาดสง่าราวนางหงส์ตลอดเวลานอนแผ่ ไป๋ฟางหรงก็ยิ้มขำ “เจี่ยเจีย...ถ้าหลังคาเปื้อนท่านไม่ต้องไปเปลี่ยนชุดใหม่หรือเจ้าคะ?”

               @ผิง
               @หรั่น
               @ผิง
               @หรั่น

“.....” ร่างบางกลั้นขำไหล่สั่น  มองคนออกเสียงตาใสแล้วทำไมรู้สึกว่าที่ออกเสียงผิดจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญชอบกล  ไป๋ฟางหรงผ่อนลมหายใจ  แหงนหน้ามองพระจันทร์เอียงหน้าพิงผิงผิงที่พิงนางอยู่เช่นกัน  
จะว่าไป....

ไป๋ฟางหรงเหลือบมองหลี่เจียที่นอนอยู่ทางซ้ายมือ  ก่อนจะสลับไปมองผิงผิง  อันที่จริงคราแรกที่นางส่งจดหมายไปหาเจี่ยเจีย  นางมีเรื่องไม่สบายใจอย่างหนึ่งที่อยากหารือด้วย  เพียงแต่เมื่อผิงผิงมาคราแรกทำให้นางไม่กล้าพูดประเด็นนี้ขึ้นมานัก แต่เวลานี้มันต่างออกไป…

“อันที่จริงตอนฟางหรงส่งจดหมายหาเจี่ยเจีย ยังมีเรื่องไม่สบายใจหนักเรื่องหนึ่ง…”

               @หรั่น

“....เมื่อไม่กี่วันมานี้ข้าได้ข่าวของบ่าวไพร่สกุลไป๋ที่ถูกเนรเทศไปชายแดน ทำให้รู้สึกไม่สบายใจนัก” นัยน์ตาโศกหลุบลง “ข้ามิได้ต้องการให้เจี่ยเจียทำสิ่งใด  หลังจากนี้ข้าจะหาทางเพื่อช่วยพวกเขา  เพียงแค่...ตอนนี้รู้สึกไม่สบายใจมากเท่านั้น”

                @หรั่น

ใบหน้าหวานเหม่อลอยเมื่อคิดถึงคนที่มาบอกข่าวทั้งยังเสนอทางออก  ตัวนางชัดเจนว่าอย่างไรตนเองก็ไม่มีวันที่จะยอมใช้วิธีต่ำช้าทำลายชีวิตของผู้อื่นเพื่อช่วยบ่าวไพร่ของสกุลตนแน่ๆ  เพียงแต่คล้ายยังมีบางสิ่งติดอยู่ในใจ  การจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือนักโทษที่โดนเนรเทศไปแล้วด้วยเรื่องกบฏไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำได้  อีกนานเพียงไรนางถึงจะมีกำลังพอที่จะหาทางช่วยพวกเขาได้กัน?

                 @หรั่น

“.....” ไป๋ฟางหรงเพียงยิ้มบางไม่กล่าวสิ่งใดกับความเห็นของเจี่ยเจีย  แม้นางจะรู้ว่าด้วยตำแหน่งของหู้กว๋อฮูหยินสามารถเข้าถึงบรรดาฮูหยินของขุนนางชั้นสูงเพื่อสร้างสัมพันธ์ได้  หรือแม้แต่การสนิทสนมกับฮองเฮาอาศัยความเมตตาก็ไม่ใช่เรื่องเกินความสามารถ แต่นั่นเป็นทางที่นางไม่คิดแม้แต่จะเลือกเดิน

คนเราเมื่อไม่จริงใจต่อผู้อื่นครั้งหนึ่งแล้ว  ก็ย่อมมีครั้งต่อไป  สุดท้ายแม้ได้ผลตามเป้าก็ต้องสูญเสียตัวตนไป  การสร้างฐานของนางคือการเดินทางสายปราชญ์บัณฑิตสั่งสมความดี...กินเวลากว่ามาก และไม่รับประกันว่าจะใช้เวลากี่ปี

              @หรั่น

“เรื่องนี้ฟางหรงไม่กล้ารบกวนเจี่ยเจีย...แค่ได้ระบายออกบ้างก็เบาใจขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”

              @หรั่น

“เจ้าค่ะ…” ไป๋ฟางหรงก้มลงมองพื้นเบื้องล่างแล้วอยากจะเป็นลม  รู้สึกไม่กล้าขยับมากกลัวกลิ้งตกลงไป  หันไปมองสตรีร่างเล็กที่เป็นผู้โฉบนางบินขึ้นมา ส่งเสียงอ่อย “....แม่นา--ไม่สิ…” เสียงหวานชะงัก  กะอายุของอีกฝ่ายยังไงก็น่าจะเด็กกว่านางหลายปี “ผิงเอ๋อร์…” ข้าลงไม่ได้...

               @ผิง
               @หรั่น
               @ผิง
               @หรั่น

ไป๋ฟางหรงมองสองสาวเถียงกันแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ  ความทุกข์ในใจคลายลงมาก  หลี่เจี่ยเจีย ผิงเอ๋อร์...ข้าดีใจที่มีพวกท่านอยู่ด้วยในเวลาแบบนี้



@Admin @ผิงผิง @LanXinLi

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-15 22:09:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-8-19 12:32

ขอค้าง! ข้าอยากนอนกับสาวๆ!





      
       “ตะเอ๋!” ผิงผิงที่ตามแม่นางหรั่นมาเมื่อไป่ฟางหรงออกมาเธอก็โพล่ออกมาจากด้านหลังแล้วแฮ่ใส่เพราะเนื่องจากตัวเล็กเลยซ่อนได้เนียน


@หรั่น


       ไป๋ฟางหรงสะดุ้งตกใจ ผงะถอยหลังไปนิดหนึ่ง เพราะตอนเดินออกมาต้อนรับคิดว่าจะมีเพียงหรั่นซิ่นหลี่เจี่ยเจียและคุณชายเติ้ง   ไม่คาดคิดว่าจะมีสหายที่ไม่ได้พบกันนานแล้วติดตามมาด้วย


       เมื่อตั้งหลักได้เห็นร่างเล็กของแม่นางผู้ตากลมสดใสร่าเริง  ไป๋ฟางหรงก็ยิ้มหวาน “แม่นางหลิง...ท่านมาพร้อมกับหลี่เจียด้วยหรือเจ้าคะ?”


       ก่อนจะหันไปประสานมือทำความเคารพทุกท่านอีกครั้ง
       “ไป๋ฟางหรงคารวะบัณฑิตบัณฑิตเติ้ง เจี่ยเจีย แม่นางผิง...และคุณชายเจ้าค่ะ” ลงท้ายแบบไม่มั่นใจนักว่าคนสุดท้ายเป็นผู้ใด


      “ข้าน้อยซืออี้โหวเป็นสหายแม่นางหลิงขอรับ” เด็กหนุ่มแนะนำตนเอง ส่วนผิงผิงหันมองด้วยสายตางอนนิดๆ(?) แล้วหันไปยิ้มสดใสให้ไป๋ฟางหรงหากแต่ในที่ลับสายตาเพราะชายเสื้อของผิงผิงยาว เธอแอบเหยียบเท้าซืออี้โหวเต็มแรง(...)


       “คารวะคุณชายซือ…” ที่แท้ก็สหายของแม่นางหลิง… ไป๋ฟางหรงยิ้มตอบแม่นางหลิง
       “เพิ่งเดินทางมาถึง คงล้ากันมากแล้ว  เชิญพวกท่านเข้ามาด้านในจวนก่อนนะเจ้าคะ” นางเดินตามคนเข้าไปข้างใน


       จวนขนาดเล็กเหมาะสมแก่ผู้อยู่อาศัยไม่กี่คน  เดินเข้าประตูจวนก็เห็นห้องโถงรับรองได้ในทันที   เดินผ่านลานฝึกยุทธ์และนั่งเล่นไม่กี่ก้าวก็ถึง    ภายในห้องโถงก็มิได้ใหญ่โต  มิได้มีของล้ำค่าใดประดับจัดวาง   


       เดิมทีในห้องมีเพียงภาพเขียนอักษรของราชองครักษ์ ‘กระบี่กรำศึก คุ้มครองฮ่องเต้ ปกป้องบ้านเมือง จงรักภักดี’ แขวนประดับไว้   เป็นปณิธานที่เว่ยฉีโหวโต้วอิง ได้กล่าวแก่พี่ต้วนพร้อมมอบกระบี่ให้ตอนแนะนำให้ชายหนุ่มเริ่มเข้ารับราชการ   เพราะราชองครักษ์เพียงกลับมาพักอาศัยที่จวนสัปดาห์ครั้ง  ครั้งละไม่เกินสามชั่วยาม   บางทีก็รับราชโองการไม่กลับจวนหลายปี  จึงทำให้จวนว่างเปล่า  เป็นเพียงที่แวะกลับมานอนในบ้างครั้งบางคราวเท่านั้น


       แต่หลังจากไป๋ฟางหรงย้ายเข้ามา  เพื่อสร้างบรรยากาศให้จวนผ่อนคลายสมเป็น ‘บ้าน’ ก็ค่อยๆเสริมแต่ง นี่นิดนั่นหน่อย   อย่างในห้องโถงก็มีจัดวางกิ่งอวี้หลัน ที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆเคียงคู่กับดอกหญ้า สมุนไพรพื้นบ้านอื่นที่ดูเรียบง่าย กลมกลืนกับภาพเขียนอักษร   ในห้องโถงจิงมีกลิ่นหอมของบุปผาผสานสมุนไพรหอมอ่อนๆชวนผ่อนคลาย  ที่ทำให้แขกที่มาสัมผัสได้ถึงความสงบและเป็นมิตร  ที่หน้าต่างยังมีแขวนกระดิ่งลมมีเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆยามลมพัด   ใกล้กันบริเวณที่มีแดดลงพอดีมีลูกแมวน้อยและกระต่ายขาวนอนอาบแดดบนเบาะ  ยามได้ยินเสียงคนเข้ามาก็หูกระดิกลืมตาขึ้นมามองอย่างเกียจคร้าน  ก่อนจะหลับต่อไป


       “ทุกท่านเชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ” ไป๋ฟางหงรงกล่าวก่อนจะเดินไปที่โต๊ะชงชา


       ผิงผิงนั่งลงตามคำเชิญพลางแกว่งขาไปมาก่อนจะมองโดยรอบ… ตกแต่งสวยแหะ พลางมองชาก็แทบจะแลบลิ้นแล้ว เธอไม่ชอบชา(....) ส่วนซืออี้โหวนั้นนั่งไม่ไกลจากผิงผิงนักพลางชื่นชมศิลปะเหล่านี้


       สังเกตเห็นสตรีร่างเล็กไม่ชมชอบชานักจึงชงชาเบญจมาศ (น้ำเก็กฮวยหวานๆ) ให้แทน พร้อมขนมบัวหิมะให้ทานคู่  นางยิ้มให้ทุกคนพร้อมถาม “เหตุใดทุกท่านจึงมาพร้อมกันได้เจ้าคะ?”


       “ข้าพบแม่นางหรั่นระหว่างทางและบังเอิญว่านางก็รู้จักกับเจ้าเลยร่วมทางมาด้วยกัน” เธอเอ่ยพลางยกชาซด(?) ก่อนจะกินขนมไปด้วย พลางกินจนแก้มตุ้ยๆ


@หรั่น


       “บังเอิญยิ่ง....” เจ้าบ้านพยักหน้า  
       “แล้วนี่แม่นางหลิงและคุณชายซือมีที่พักแล้วหรือยังเจ้าคะ?  หากไม่รังเกียจที่จวนนี้เล็กไปบ้าง  จะมาพักค้างคืนที่นี่ก็ได้นะเจ้าคะ” เหลือบมองเจี่ยเจีย
       “ซิ่นหลี่เจี่ยเจีย คุณชายเติ้งข้าจัดเตรียมห้องพักไว้ให้แล้ว”


@หรั่น


       “ข้าเกรง…” ซืออี้โหวยังเอ่ยไม่ทันจบก็โดนผิงผิงแทรกขึ้นมาก่อน


       “พวกเรายัง! ข้าขอนอนกับเจ้า!” ผิงผิงเอ่ยแทบจะทันทีจนซืออี้โหวอยากจะกุมขมับกับความปากไวของคนตัวเล็ก


       ไป๋ฟางหรงหัวเราะเบาๆกับท่าทางกระตือรือร้น  ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
       เช่นนั้นดีจริง  จวนนี้จะได้คึกคักแล้ว  ก่อนจะหันไปสั่งการให้ลี่ซือจัดเตรียมห้องพักเพิ่ม  ส่วนสองสาวจะมานอนพักในห้องของนาง



@Admin @BaiFangRong @LanXinLi

ปล.แอดครับ ตรวจโรลที่นอกเมืองซางหยงด้วยนะครับ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

158

กระทู้

1069

โพสต์

163

เครดิต

เงินตำลึง
90
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
0
ความหิว
105

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
412
ความชั่ว
0
ความโหด
4
โพสต์ 2018-8-15 23:23:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-8-20 03:06

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 104 ) อินซื่อป๋อ - 58

     ในที่สุดก็มาถึงจวนองค์รักษ์ต้วนได้อย่างปลอดภัย หรั่นซิ่นหลี่กับเติ้งอวี่ลงจากรถม้าแล้วเดินตามร่างสูงไปที่ประตูหน้าเพื่อแจงกับยามเฝ้า

     “ข้ามาพบใต้เท้าต้วนและฮูหยิน” เติ้งอวี่กล่าวพร้อมชูเทียบเชิญกับจดหมายของหรั่นซิ่นหลี่ บนนั้นมีตราประทับของหญิงสาวว่าที่ภรรยานายตนอยู่ เขาพยักหน้ารับแล้วเข้าไปบอกคนข้างใน จากนั้นไม่นานทั้งสองพร้อมคนติดตามก็ถูกเชิญตามพ่อบ้านเข้าไป

     “ตะเอ๋!” เสียงหลิงผิงผิงดังขึ้นหมายจะทำให้คนตกใจสะดุ้ง และนางทำสำเร็จ ไป๋ฟางหรงสะดุ้งตกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีแขกเพิ่มอีกหนึ่ง มิหนำซ้ำยังรู้จักกับเจี่ยเจียผู้นี้ด้วย

     “....” หรั่นซิ่นหลี่ไม่ใช่คนตกใจง่าย จึงกระพริบตามองหลิงผิงผิงอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรแล้วยิ้มให้ไป๋ฟางหรงกับคนข้างหลัง "เจ้าเคยเจอคุณชายเติ้งอวี่แล้ว แต่ยังไม่เคยพบคุณชายอินซิง" นางผายมือไปทางอินซิง

      ตั้งสติได้แล้วไป๋ฟางหรงก็ยิ้มหวาน “แม่นางหลิง...ท่านมาพร้อมกับหลี่เจียด้วยหรือเจ้าคะ?”

      คนหันมาประสานมือเคารพคนทั้งสาม “ไป๋ฟางหรงคารวะบัณฑิตบัณฑิตเติ้ง คุณชายอินซิง เจี่ยเจีย แม่นางผิง...และคุณชายเจ้าค่ะ” นางมองไปที่ซืออี้โหว

     “ข้าน้อยซืออี้โหวเป็นสหายแม่นางหลิงขอรับ” รอยยิ้มเป็นมิตรปรากฏแต่คนข้างๆนั้นไม่พอใจจนได้ยินเสียงเหยียบเท้าอย่างแรงใต้ชายเสื้อเขียวนั้น

     “คารวะคุณชายซือ…” ไป๋ฟางหรงกล่าว “เพิ่งเดินทางมาถึง คงล้ากันมากแล้ว  เชิญพวกท่านเข้ามาด้านในจวนก่อนนะเจ้าคะ”

      คนทั้งสามรับคารวะจากสตรีชุดขาว "ขอบคุณมาก" อินซิงกล่าว เขาเดินตามไป๋ฟางหรงเข้าไปในจวนเช่นเดียวกับหรั่นซิ่นหลี่และเติ้งอวี่ นองมองไปโดยรอบเห็นโถงรับรองกับลานฝึกยุทธ์ที่บอกได้ทันทีว่าเจ้าบ้านนั้นให้ความสำคัญในเรื่องใด เป็นถึงจวนราชองค์รักษ์แต่อยู่อย่างเรียบง่าย นับว่าเป็นคนติดดินโดยแท้

      กลิ่นกิ่งอวี้หลันหอมอ่อนแตะใต้จมูกนางเช่นเดียวกับดอกหญ้า จวนตกแต่งเล็กน้อยพอรู้ว่าที่นี่มีคนดูแล องค์รักษ์ต้วนหงส์คงตามใจไป๋ฟางหรงไม่น้อยเลย ดวงตากลมสังเกตุมองลูกแมวและกระต่ายขาวที่เหลือบตาขึ้นมามองอย่างไม่รับแขกแล้วหลับตานอนต่อไปทั้งอย่างนั้น

     “ทุกท่านเชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ” ไป๋ฟางหงรงกล่าวก่อนจะเดินไปที่โต๊ะชงชาก่อนจะกลับมาพร้อมชาและขนมบัวหิมะ “เหตุใดทุกท่านจึงมาพร้อมกันได้เจ้าคะ?”

    “ข้าพบแม่นางหรั่นระหว่างทางและบังเอิญว่านางก็รู้จักกับเจ้าเลยร่วมทางมาด้วยกัน” คนข้างนางตอบพร้อมยกชาขึ้นดื่มและทานขนมจนแก้มกลมราวกระรอกที่พยายามสะสมถั่วแลดูน่ารักยิ่ง

      หรั่นซิ่นหลี่ เติ้งอวี่ และอินซิงนั่งลงไม่ไกลกัน ข้างอินซิงนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากซืออี้โหว กระทั่งกลิ่นชาเบญจมาศโชยมาจนคนชุดแดงได้กลิ่นก็ค่อยหายล้าจากการเดินทาง นางรับน้ำชาและขนมมาทานก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับหลิงผิงผิง เติ้งอวี่กับอินซิงไม่ได้กล่าวอะไรมาก พวกเขาเพียงนั่งเงียบๆแล้วจิบชาฟังพวกนางสนทนากันเท่านั้น

     “บังเอิญยิ่ง....” ไป๋ฟางหรงพยักหน้า “แล้วนี่แม่นางหลิงและคุณชายซือมีที่พักแล้วหรือยังเจ้าคะ?  หากไม่รังเกียจที่จวนนี้เล็กไปบ้าง  จะมาพักค้างคืนที่นี่ก็ได้นะเจ้าคะ” เหลือบมองเจี่ยเจีย “ซิ่นหลี่เจี่ยเจีย คุณชายเติ้ง คุณชายอินซิงข้าจัดเตรียมห้องพักไว้ให้แล้ว”

      นางกำลังจะเอ่ยปากว่าตัวเองจะไปนอนโรงเตี๊ยมเพราะเกรงใจ นางมากับเติ้งอวี่และอินซิง ทั้งสองเป็นบุรุษแลจะไม่เหมาะหากองค์รักษ์ต้วนหงส์ไม่อยู่จวนด้วย รึเขาจะกลับมาตอนเย็น? แต่หลิงผิงผิงก็ตอบขึ้นมาเสียก่อน

     “ข้าเกรง…” เสียงทุ้มกำลังจะตอบแต่โดนพูดแทรกขึ้นมาเช่นกัน

     “พวกเรายัง! ข้าขอนอนกับเจ้า!”

      ต้วนฮูหยินหัวเราะคิกคักแล้วยิ้มตาหยี “เช่นนั้นดีจริง จวนนี้จะได้คึกคักแล้ว" นางหันไปสั่งการเพิ่มกับสาวรับใช้

      ความเป็นอยู่ในจวนราชองค์รักษ์นั้นเรียบง่ายตามประสาสตรี พวกนางนั่งคุยกันและทานขนมจนเวลาล่วงเลยไปถึงยามไห้ นางเป็นคนนอนยากและยิ่งเวลามีคนขยับเช่นไป๋ฟางหรงที่ลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องในเวลานี้แล้วนางยิ่งนอนไม่หลับ ทว่าดวงตาทั้งสองยังคงปิดสนิทเช่นเดียวกับร่างที่นอนนิ่ง


    “ขอบคุณพี่ต้วนที่ช่วยเหลือข้าเอาไว้” จวนแห่งนี้มีขนาดเล็กพอที่นางจะได้ยินบทสนทนาที่กำลังจะเริ่ม ประโยคแรกที่ดังขึ้นนั้นเป็นเสียงของไป๋ฟางหรงว่าที่เจ้าสาวตามด้วยว่าที่เจ้าบ่าว ..หรือว่าที่สามีน้องสาวนาง


      พอรู้สึกว่าคนข้างตนกำลังขยับหรั่นซิ่นหลี่ก็รีบทำลมหายใจให้สม่ำเสมอราวกับกำลังหลับใหลอยู่จริงๆ ผิงผิงลงจากเตียงแล้วใช้วิชาตัวเบาตามไป๋ฟางหรงไป

     “ไม่ต้องขอบคุณหรอกฟางหรง ข้าแค่พยายามช่วยคนเท่านั้น ฟ้าลิขิตให้ข้าช่วยคน อีกทั้งไม่รู้ที่จริงเป็นข้าช่วยเจ้าหรือเจ้าช่วยข้ากันแน่”

     “เป็นท่านตัดสินใจช่วยข้าจะนับเป็นลิขิตฟ้าได้อย่างไร…” คนแย้งขึ้นแล้วเอ่ยต่อ “....หากนี่เป็นลิขิตฟ้า ท่านเสียใจหรือไม่?”

     “ข้านับว่าโชคดีที่เจอเจ้านะฟางหรง เจ้าเป็นคนที่ดีคนหนึ่ง” ต้วนหงส์ตอบ “ข้าว่าเวลาเจ้ายิ้มจะดูดีกว่านะ” ประโยคหลังทำให้หรั่นซิ่นหลี่ลืมตาขึ้นมามองไปที่ประตู
      ท่านราชองค์รักษ์จะชิงสุกก่อนห่ามไม่ได้นะ...

     “ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ข้าถึงได้ทูลฝ่าบาทเช่นนั้น ด้วยของขวัญชิ้นนี้ทำให้ความบริสุทธิ์เจ้าต้องมีมลทิน น่าละอายใจจริงๆ เจ้าคงไม่ถือโกรธข้าใช่ไหมที่ทูลฝ่าบาทเช่นนั้น” ฟังแล้วดูท่าหวยหนานอ๋องจะสร้างเรื่องไว้เยอะจริง.. นางหรี่ตาลงนึกถึงใบหน้าไป๋ฟางหรงที่จวนเติ้ง ตัวนางคงหนักใจไม่น้อยทั้งเรื่องนั้นและเรื่องนี้ จดหมายที่นางส่งมาก็คงเพราะอยากเจอคนที่พอจะพูดเรื่องต่างๆด้วยได้ ไม่แปลกใจเลยหากคนจะแต่งงานเพราะเรื่องการเมือง แต่อีกใจก็ห่วงเหลือเกินว่าผ้าขาวจะสะอาดได้อีกนานแค่ไหน..

      เสียงหวานเอ่ยตอบขึ้นมาเช่นเดียวกับหรั่นซิ่นหลี่ที่กำลังลุกขึ้นนั่งเพ่งมองไปที่ต้นเสียง “ท่านทำถูกแล้ว  หากมิใช่ท่านกล่าวแบบนั้น  แม้จะกระอักกระอ่วนไปบ้าง...ข้าอาจกราบทูลไปในทิศทางคล้ายกัน แค่ท่านไม่ต้องมารับโทษไปด้วย ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไรก็ดีกว่าที่คิด”

     “ฟางหรงเจ้าเป็นคนที่ดีต่างกับพ่อของเจ้า เจ้าไม่สมควรรับโทษ หากจะหาคนรับโทษเป็นข้าคนเดียวเท่านั้น เจ้าเข้าใจไหม”

     “...จะเป็นท่านรับโทษได้อย่างไรกันเจ้าคะ?” จบประดยคแล้วแลคนจะเปลี่ยนเรื่องไป “อย่าเถียงกันเรื่องที่ผ่านไปแล้วเลย  ข้าชงชาดอกเบญจมาศมาให้ ท่านดื่มแล้วจะได้หลับสบาย” เวลาเช่นนี้นางยังอุตสาหห่วงเขา น้องหญิง.. นี่เจ้าต้องจมปลักในรักมากเพียงใด?

     “ขอบคุณมาก เช่นนั้นข้าจะช่วยผคองเจ้าไปนั่งแล้วกันนะ”

    “ฟางหรงข้าขอรับปากเจ้า ทั้งก่อนหน้าข้าไม่เคยล่วงเกินเจ้า ภายหน้าข้าก็จะให้เกียรติเจ้าเหมือนเดิม เจ้าวางใจได้” คิ้วเรียวกระตุก.. เขากำลังพูดว่าจะไม่แตะต้องอีกฝ่ายต่อให้แต่งงานไปแล้วก็ตาม นั่นเรียกว่าให้เกียรติในภาษาบุรุษรึ? เขาอยากจะช่วยไป๋ฟางหรงหรืออยากจะฆ่านางช้าๆและตายทั้งเป็นกันแน่?
      รึคนจะเก่งเพียงบู๊แต่ไม่ใช่บุ๋น? หน้าผากนางเริ่มย่นขมวดมุ่นด้วยไม่พอใจ

     “.....” เสียงขาดหายไปช่วงหนึ่ง “ขอบคุณท่านพี่ต้วน  ข้ารู้ว่าท่านเป็นสุภาพบุรุษ มิได้กังวลอะไรหรอกเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง” หรั่นซิ่นหลี่สัมพัสได้ว่าไป๋ฟางหรงกำลังเสียใจ..

     “เจ้าเป็นหญิงที่ดี น่าทะนุถนอม น่ารัก เพียงแต่เพราะตัวข้าไม่ดีเอง มีบางอย่างที่ข้าควรปล่อยวางแต่แรก แต่ใจข้ากลับไม่อาจปล่อยวางมันได้” อีกฝ่ายเอ่ยเสียงเศร้า “ข้าต้วนหงส์ต้องขอขอบคุณที่เจ้าเข้าใจ”
      เข้าใจบ้านท่านสิ ลุกไปฟาดหน้าตอนนี้เลยได้ไหม? นางกำมือแน่นพร้อมไปแต่เสียงไป๋ฟางหรงทำให้นางชั่งการกระทำไว้ก่อน

     “พี่ต้วนอย่าได้กล่าวเช่นนั้น  หากสิ่งที่เรียกว่าใจคนสามารถบังคับกันได้บนโลกคงไม่มีความวุ่นวาย ไร้ความผิดหวัง  ไม่ใช่ที่ตัวท่านไม่ดี  เฝ้ามองท่านพักใหญ่ใช่ว่าข้าจะมองไม่เห็นความเจ็บปวดของท่านเลย ...ขอเพียงจากนี้ยามท่านทุกข์ใจสิ่งใด อัดอั้นอะไรอยู่ต้องการระบายความทุกข์ให้ผู้ใดฟัง  รู้ว่าตอนนี้ท่านไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป คิดถึงข้าขึ้นมาบ้างก็พอ”

     “ขอบคุณเจ้ามากนะฟางหรง” ต้วนหงส์กล่าว “เจ้าจำไว้มีเรื่องอะไรไม่สบายใจบอกพี่ต้วนคนนี้ได้เสมอ ข้ายินดีช่วยเจ้าได้ทุกเมื่อ”

     “ข้าทราบแล้ว ขอบคุณพี่ต้วนมากเจ้าคะ”

     “หากวันที่ข้าลืมรักเก่า จิตใจว่างเปล่าข้าจะยอมรับรักเจ้าแน่นอน”

      เขามองน้องสาวนางเป็นตัวสำรอง? เป็นคนที่ได้แต่รอและรอจนรากงอกเป็นต้นไทร? ท่านราชองค์รักษ์.. ท่านช่างมีตาหามีแววไม่ เพชรน้ำงามอยู่ตรงหน้าแล้วและนางยอมทุกอย่างเพื่อท่าน ต้วนหงส์.. ท่านพลาดแล้ว และเขาคงจะไม่มีโอกาสอีก

     “....”

     "แม่นางไป๋ คืนนี้ดาวสวยยิ่งนัก เราไปดูดาวกันเถิด" เสียงของหลิงผิงผิงทำให้นางที่ยังอยู่ในห้องรู้ว่าคนจะทำสิ่งใดอีกแล้ว นางเห็นเงาร่างเล็กผ่านกระดาษประตูไม้ทะยานขึ้นไปบนหลังคา

@Admin @ผิงผิง @BaiFangRong

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-8-16 14:54:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 92 : ผิงเอ๋อร์...ปราณีข้าเถอะ


              ไป๋ฟางหรงจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนได้หลับกี่ชั่วยามกันแน่  รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกปลุกโดยหลี่เจี่ยเจีย ลี่ซือ และซูปี้ให้ขึ้นมาเตรียมตัวเปลี่ยนเสื้อผ้ารอขึ้นเกี้ยวเพื่อไปแต่งชุดเจ้าสาวในวังแล้ว  ผิงผิงก็มาช่วยให้กำลังใจแม้แก้มใสจะป่อง ท่าทางยังดูขัดใจกับการแต่งงานอยู่บ้าง  

ร่างบางโดนจับโยนไปมาทั้งขัดทั้งพอก แล้วจับโยนลงแช่น้ำ  หากน้ำร้อนกว่านี้อีกนิดนางคงได้คิดว่าตัวเองกลายเป็นเต้าหู้ในน้ำแกงแล้วต้มรอพร้อมให้คนซดกินแล้ว  เสร็จสรรพทุกขั้นตอนดรุณีชุดขาวก็โดนจับมานั่งมึนเป็นตุ๊กตาอยู่ที่ห้องโถงใหญ่   ด้วยเมื่อคืนพักผ่อนน้อยทำให้ทำไปทำมาเริ่มหัวผงกหงึกๆ   ระหว่างเคลิ้มๆคล้ายได้ยินเสียงเหมือนคนหลุดหัวเราะออกมานิดหนึ่งไม่แน่ใจว่าเป็นผู้ใดกันแน่

“คุณหนูเจ้าคะ  เกี้ยวจากในวังมาถึงแล้ว…” ลี่ซือรีบเดินเข้ามาสีหน้าของสาวใช้แช่มชื่นสดใส   ไป๋ฟางหรงเหลือบมองหลี่เจียและผิงผิง  มือเล็กรวบจับมือพี่สาวต่างสายเลือดและสหายเอาไว้

“เช่นนั้นฟางหรงไปแล้วนะเจี่ยเจีย ผิงเอ๋อร์”

@หรั่น
@ผิง

“เอ๋…?” ไป๋ฟางหรงเอียงหน้างุนงงเมื่อเห็นของที่ผิงผิงยื่นให้ด้วยสีหน้าจริงจัง

@ผิง

“........” หญิงสาวไม่แน่ใจว่าควรหัวเราะหรือร้องไห้ดียามมองอุปกรณ์เครื่องเขียนในมือที่ครบทั้งพู่กันและหินหมึก  สายตาของสหายตัวเล็กยังจริงจัง คาดหวัง และไม่มีแววล้อเล่น  แต่จะให้รับปากว่าจะเอาไว้เขียนหน้าพี่ต้วนตอนนอน...ทั้งยังเป็นเต่า ก็คงไม่ดีกระมัง… “ผิงเอ๋อร์….” ปราณีข้าเถิด….

@หรั่น
@ผิง

ร่างบางกอดสหายทั้งสองแน่น “ก็ข้ากังวลนี่...แต่งตัวในวัง เข้าพิธี แล้วก็ถูกส่งตัวเลย...จะไม่ได้เจอพวกท่านแล้ว…”

อา...คิดแล้วก็เริ่มตุ้มๆต่อมๆขึ้นมาแล้วสิ ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนหันไปทางลี่ซือและน้องซูปี้  สาวใช้รีบยิ้ม “เดี๋ยวข้ากับน้องซูปี้จะรีบตามเข้าวังไปนะเจ้าคะ  ส่วนเจ้าตัวน้อยข้าฝากให้บ่าวรับใช้จวนข้างๆช่วยดูให้แล้ว  คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วง  รีบไปเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวฮองเฮาจะทรงรอเอาได้”

อ๋า? ฮองเฮา…? ไป๋ฟางหรงสีหน้าว่างเปล่า กระพริบตาปริบๆไม่แน่ใจว่าได้ยินผิดไปหรือไม่  ลี่ซือพยักหน้ายืนยันว่านายสาวไม่ได้ฟังผิด  เป็นฮองเฮาทรงประทับเกี้ยวออกจากวังมารับจริงๆ   หน้าหวานผงะไปนิด แต่ก็รีบก้มหน้าหอมเจ้าตัวน้อยทั้งหลายอีกตัวละฟอด  แล้วเร่งเดินออกไปหน้าจวน

“ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ” ไป๋ฟางหรงรีบประสานมือคำนับทันทีที่เปิดประตูเกี้ยวออกมา

“อาซ้อ...ขึ้นมานั่งตามสบายเถอะ  เมื่อคืนท่านหลับสบายหรือไม่? วันนี้เป็นวันสำคัญ อาซ้อคงตื่นเต้นไม่น้อยเลยนะคะ” ฮองเฮายังคงยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน

“ทูลฮองเฮา หม่อมฉันรู้สึกตื่นเต้นมากเพคะ  เมื่อคืนรู้สึกตาสว่างคล้ายนอนไม่ค่อยหลับ...รู้ตัวตัวอีกทีก็เช้าแล้ว” นางทูลตอบไปตามตรง

“กว่าจะจบพิธีก็ดึกมาก   อาซ้อต้องพักผ่อนเยอะๆ หลังจากแต่งตัวเสร็จท่านก็งีบสักครู่เถอะนะ” หัตถ์เรียวยกมาแตะบนมือของฟางหรง  พระเนตรฉายแววเป็นห่วง

ไป๋ฟางหรงยิ้มบาง ซาบซึ้งใจที่ได้รับพระกรุณาถึงเพียงนี้ “ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงพระกรุณาเพคะ”




@Admin @ผิงผิง @LanXinLi

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-17 16:08:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอแอบฟังสักนิด



       หลิงผิงผิงนั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ทำให้มีประสาทสัมผัสที่ค่อนข้างไวระดับหนึ่งเธอได้ยินเสียงร่างบอบบางของสตรีคนหนึ่งลุกออกไป เธอพลางลืมตาขึ้นหลังจากร่างบางนั้นปิดประตูแผ่วเบา เธอลุกขึ้นนั่งมองข้างตัว... แม่นางหรั่นยังคงหลับอยู่แต่ร่างของไป๋ฟางหรงนั้นกลับหายไป

       หญิงสาวก้าวลงจากเตียงโดยไม่ได้สวมรองเท้าเธอกระโดดออกทางหน้าต่างแล้วตามร่างบอบบางไป... พบว่าอีกฝ่ายเหมือนไปที่ห้องของคนคนหนึ่ง เธอนิ่งและแอบฟังบทสนทนาของทั้งสอง...


       “ไม่ต้องขอบคุณหรอกฟางหรง ข้าแค่พยายามช่วยคนเท่านั้น ฟ้าลิขิตให้ข้าช่วยคน อีกทั้งไม่รู้ที่จริงเป็นข้าช่วยเจ้าหรือเจ้าช่วยข้ากันแน่”

      “เป็นท่านตัดสินใจช่วยข้าจะนับเป็นลิขิตฟ้าได้อย่างไร…”

       “....หากนี่เป็นลิขิตฟ้า ท่านเสียใจหรือไม่?”

        “ข้านับว่าโชคดีที่เจอเจ้านะฟางหรง เจ้าเป็นคนที่ดีคนหนึ่ง”
       “ข้าว่าเวลาเจ้ายิ้มจะดูดีกว่านะ”

        “ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ข้าถึงได้ทูลฝ่าบาทเช่นนั้น ด้วยของขวัญชิ้นนี้ทำให้ความบริสุทธิ์เจ้าต้องมีมลทิน น่าละอายใจจริงๆ เจ้าคงไม่ถือโกรธข้าใช่ไหมที่ทูลฝ่าบาทเช่นนั้น”

       “ท่านทำถูกแล้ว  หากมิใช่ท่านกล่าวแบบนั้น  แม้จะกระอักกระอ่วนไปบ้าง...ข้าอาจกราบทูลไปในทิศทางคล้ายกัน แค่ท่านไม่ต้องมารับโทษไปด้วย ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไรก็ดีกว่าที่คิด”

       “ฟางหรงเจ้าเป็นคนที่ดีต่างกับพ่อของเจ้า เจ้าไม่สมควรรับโทษ หากจะหาคนรับโทษเป็นข้าคนเดียวเท่านั้น เจ้าเข้าใจไหม”

       “...จะเป็นท่านรับโทษได้อย่างไรกันเจ้าคะ?”
       “อย่าเถียงกันเรื่องที่ผ่านไปแล้วเลย  ข้าชงชาดอกเบญจมาศมาให้ ท่านดื่มแล้วจะได้หลับสบาย”

       “ขอบคุณมาก เช่นนั้นข้าจะช่วยผคองเจ้าไปนั่งแล้วกันนะ”

       “ฟางหรงข้าขอรับปากเจ้า ทั้งก่อนหน้าข้าไม่เคยล่วงเกินเจ้า ภายหน้าข้าก็จะให้เกียรติเจ้าเหมือนเดิม เจ้าวางใจได้”

       “ขอบคุณท่านพี่ต้วน  ข้ารู้ว่าท่านเป็นสุภาพบุรุษ มิได้กังวลอะไรหรอกเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง”

       “เจ้าเป็นหญิงที่ดี น่าทะนุถนอม น่ารัก เพียงแต่เพราะตัวข้าไม่ดีเอง มีบางอย่างที่ข้าควรปล่อยวางแต่แรก แต่ใจข้ากลับไม่อาจปล่อยวางมันได้”
       “ข้าต้วนหงส์ต้องขอขอบคุณที่เจ้าเข้าใจ” เขาพูดก่อนยกมือคำนับอีกฝ่าย

       “พี่ต้วนอย่าได้กล่าวเช่นนั้น  หากสิ่งที่เรียกว่าใจคนสามารถบังคับกันได้บนโลกคงไม่มีความวุ่นวาย ไร้ความผิดหวัง  ไม่ใช่ที่ตัวท่านไม่ดี  เฝ้ามองท่านพักใหญ่ใช่ว่าข้าจะมองไม่เห็นความเจ็บปวดของท่านเลย…”
        “...ขอเพียงจากนี้ยามท่านทุกข์ใจสิ่งใด อัดอั้นอะไรอยู่ต้องการระบายความทุกข์ให้ผู้ใดฟัง  รู้ว่าตอนนี้ท่านไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป คิดถึงข้าขึ้นมาบ้างก็พอ”
    
       “ขอบคุณเจ้ามากนะฟางหรง”
       “เจ้าจำไว้มีเรื่องอะไรไม่สบายใจบอกพี่ต้วนคนนี้ได้เสมอ ข้ายินดีช่วยเจ้าได้ทุกเมื่อ”

       “ข้าทราบแล้ว ขอบคุณพี่ต้วนมากเจ้าคะ”

       “หากวันที่ข้าลืมรักเก่า จิตใจว่างเปล่าข้าจะยอมรับรักเจ้าแน่นอน”


       ระหว่างนั้นเธอขมวดคิ้ว... ที่แท้เรื่องการแต่งงานในครั้งนี้... ผิงผิงกำหมัดเข้าหากันแน่น บุรุษน่าชั่ง! เธอยังคงฟังต่อไปถึงมันจะดูไร้มารยาทอย่างไรก็ตามเธอหาได้สนไม่...

       เมื่อเห็นว่าร่างบางของไป๋ฟางหรงกลับออกมาและตรงไปที่ห้องนอน ผิงผิงไม่ได้รีบร้อนกลับไปเธอเงยหน้ามองท้องฟ้า... ก่อนจะสะกิดเท้าตนเองกลับไปที่ห้องนอนแล้วนั่งบนหน้าต่างที่ใช้ออกไป






@Admin @BaiFangRong

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-8-17 16:25:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ดูดาวกับฟางหรงและเจียเจีย?
แต่ข้าขอเรียกเจ้าว่า อาเจียน!

       ร่างอรชรเดินกลับห้องพัก  แหงนหน้ามองดวงจันทร์บนท้องฟ้า ร่างบางปิดประตูเอนกายพิง เปลือกตาปิดลงหยาดน้ำตาไหลรินเงียบๆ

       "แม่นางไป๋ คืนนี้ดาวสวยยิ่งนัก เราไปดูดาวกันเถิด"

       เธอเอ่ยแล้วกระโดดลงมาแล้วเข้าไปรวบเอวอีกฝ่ายแล้วผลักประตูออก ก่อนจะหิ้วร่างบอบบางขึ้นไปบนหลังคาเรือนนอนก่อนจะค่อยๆ วางลง...

@หรั่น

        “.......” อ๋า…? นัยน์ตาโศกกระพริบปริบๆ หยดน้ำใสยังร่วงลงผล็อยๆ

       "รอสักครู่"

        กล่าวแล้วก็โหนตัวลงมาอีกครั้ง ตรงไปที่เตียงแล้วรวบเอวของแม่นางหรั่นแล้วหอบหิ้วขึ้นไปบนหลังคาอีกคน แล้วเขย่าๆ

       "ตื่นเจ้า ตื่น"

@หรั่น

       ตั้งสติทำความรู้จักสภาพแวดล้อมใหม่ได้อึดใจหนึ่งจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น   ที่แท้เป็นสองคนนั้นยังไม่ได้นอนดี  และคงจะได้ยินอะไรไปบ้างไม่มากก็น้อย   ระหว่างที่แม่นางหลิงไม่อยู่  ไป๋ฟางหรงรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา  ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

@หรั่น

       “.....” ไป๋ฟางหรงสูดหายใจ  

       “ข้าอยากต่อยเขาจัง” ผิงผิงเอ่ยหน้าตาเฉย

@หรั่น

       “พวกท่านอย่าได้เข้าใจผิด...อันที่จริงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของพี่ต้วนเลยแม้แต่น้อย...” ไป๋ฟางหรงรีบห้ามก่อนที่พวกนางจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
       “อันที่จริงเพราะเรื่องของท่านพ่อ  ทำให้เขาต้องมาลำบากเพื่อช่วยชีวิตของข้า  ตัวเขามีคนที่ปักใจอยู่ก่อนแล้วฟางหรงรู้ดีแต่แรก  ยังรู้สึกผิดที่ต้องทำให้เขาต้องมากลืนคำพูดของตนแต่งงานกับผู้อื่น”

@หรั่น

       “ข้าพาหนีเอง(?)” ผิงผิงยกมือขึ้นขันอาสา


       ไป๋ฟางหรงรีบส่ายหน้า “ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ งานสมรสก็พรุ่งนี้แล้ว  อีกอย่าง...แค่เดินเข้าพิธี  ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย  ก่อนหน้านี้คนก็เข้าใจว่าข้าเป็นฮูหยินอยู่แล้ว  ก็แค่ใช้ชีวิตตามเดิมไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง”

       ใบหน้านวลกระจ่างคลี่ยิ้มอ่อนโยน “ฟางหรงขอบคุณพวกท่านที่เป็นห่วง”

@หรั่น

       “ข้าคงต้องขอร่วมเดินทางกับแม่นางหรั่นด้วยเพราะข้าต้องไปเส้นทางนั้นพอดี” เธอหันไปกล่าวกับสตรีอกโต(?) ก่อนจะหันไปทางไป๋ฟางหรง
       “ข้าห่วงเจ้านะ เรื่องใช้กำลังไว้ใจข้าได้”

       “โธ่....” ไป๋ฟางหรงรู้สึกอ่อนใจเมื่อเห็นท่าทีของคนทั้งสอง
       “พวกท่านเป็นสหายของข้า  รู้สึกเดือดร้อนแทน ฟางหรงซาบซึ้งใจนัก  เพียงแต่...เรื่องนี้มีเบื้องหลัง...ขอพวกท่านอย่าได้อคติเลยเจ้าค่ะ”

@หรั่น

       “ทำไมต้องมีเบื้องหลังด้วยเล่า? ยุ่งยากเกินไปหรือไม่เจ้า?” เธอขยับไปพิงไหล่ไป๋ฟางหรงเพราะหากเรียงกันแล้วไป๋นั่งกลาง ซ้ายคือแม่นางหรั่นและขวาคือเธอ
       “พวกเจ้า วางเรื่องพวกนี้ก่อนดีไหม? ข้าพาพวกเจ้ามาดูดาวนะ ถ้าไม่ดูดาว ข้าจะได้ตะโกนร้องลั่นจวนเลย ให้ตื่นกันให้หมด(?)”

@หรั่น

       ไป๋ฟางหรงก็ยิ้มขำ “เจี่ยเจีย...ถ้าหลังคาเปื้อนท่านไม่ต้องไปเปลี่ยนชุดใหม่หรือเจ้าคะ?”

       “เจียเจีย? แม่นางหรั่น เจ้าชื่อ เจียเจียหรือ?” ผิงผิงถามอย่างสงสัย ชื่อ...

@หรั่น

       “งั้นข้าขอเรียกด้วย! ข้าจะเรียกแม่นางไป๋ว่า อาไป๋ ส่วนเจ้า ข้าจะเรียก อาเจียนนนนน” เธอลากเสียงยาวและดันออกเสียงผิดเหมือนคน อาเจียน(....)

@หรั่น

       “.....” ร่างบางกลั้นขำไหล่สั่น  มองคนออกเสียงตาใสแล้วทำไมรู้สึกว่าที่ออกเสียงผิดจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญชอบกล  ไป๋ฟางหรงผ่อนลมหายใจ  แหงนหน้ามองพระจันทร์เอียงหน้าพิงผิงผิงที่พิงนางอยู่เช่นกัน  

       ไป๋ฟางหรงเหลือบมองหลี่เจียที่นอนอยู่ทางซ้ายมือ  ก่อนจะสลับไปมองผิงผิง

       “อันที่จริงตอนฟางหรงส่งจดหมายหาเจี่ยเจีย ยังมีเรื่องไม่สบายใจหนักเรื่องหนึ่ง…”

@หรั่น

       “....เมื่อไม่กี่วันมานี้ข้าได้ข่าวของบ่าวไพร่สกุลไป๋ที่ถูกเนรเทศไปชายแดน ทำให้รู้สึกไม่สบายใจนัก” นัยน์ตาโศกหลุบลง “ข้ามิได้ต้องการให้เจี่ยเจียทำสิ่งใด  หลังจากนี้ข้าจะหาทางเพื่อช่วยพวกเขา  เพียงแค่...ตอนนี้รู้สึกไม่สบายใจมากเท่านั้น”

@หรั่น

       ใบหน้าหวานเหม่อลอยเมื่อคิดถึงคนที่มาบอกข่าวทั้งยังเสนอทางออก  ตัวนางชัดเจนว่าอย่างไรตนเองก็ไม่มีวันที่จะยอมใช้วิธีต่ำช้าทำลายชีวิตของผู้อื่นเพื่อช่วยบ่าวไพร่ของสกุลตนแน่ๆ  เพียงแต่คล้ายยังมีบางสิ่งติดอยู่ในใจ  การจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือนักโทษที่โดนเนรเทศไปแล้วด้วยเรื่องกบฏไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำได้  อีกนานเพียงไรนางถึงจะมีกำลังพอที่จะหาทางช่วยพวกเขาได้กัน?

@หรั่น

       “.....” ไป๋ฟางหรงเพียงยิ้มบางไม่กล่าวสิ่งใดกับความเห็นของเจี่ยเจีย  แม้นางจะรู้ว่าด้วยตำแหน่งของหู้กว๋อฮูหยินสามารถเข้าถึงบรรดาฮูหยินของขุนนางชั้นสูงเพื่อสร้างสัมพันธ์ได้  หรือแม้แต่การสนิทสนมกับฮองเฮาอาศัยความเมตตาก็ไม่ใช่เรื่องเกินความสามารถ แต่นั่นเป็นทางที่นางไม่คิดแม้แต่จะเลือกเดิน

       คนเราเมื่อไม่จริงใจต่อผู้อื่นครั้งหนึ่งแล้ว  ก็ย่อมมีครั้งต่อไป  สุดท้ายแม้ได้ผลตามเป้าก็ต้องสูญเสียตัวตนไป  การสร้างฐานของนางคือการเดินทางสายปราชญ์บัณฑิตสั่งสมความดี...กินเวลากว่ามาก และไม่รับประกันว่าจะใช้เวลากี่ปี

@หรั่น

       "เรื่องนี้ฟางหรงไม่กล้ารบกวนเจี่ยเจีย...แค่ได้ระบายออกบ้างก็เบาใจขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”

@หรั่น

       “เจ้าค่ะ…” ไป๋ฟางหรงก้มลงมองพื้นเบื้องล่างแล้วอยากจะเป็นลม  รู้สึกไม่กล้าขยับมากกลัวกลิ้งตกลงไป  หันไปมองสตรีร่างเล็กที่เป็นผู้โฉบนางบินขึ้นมา ส่งเสียงอ่อย “....แม่นา--ไม่สิ…” เสียงหวานชะงัก  กะอายุของอีกฝ่ายยังไงก็น่าจะเด็กกว่านางหลายปี “ผิงเอ๋อร์…” ข้าลงไม่ได้...

       “ปีนี้ข้า 18 ปี” เธอเอ่ยก่อนจะรวบเอวของอาไป๋แล้วลอยตัวลงมาก่อนจะปล่อยมือจากอีกฝ่าย แล้วเงยหน้ามองบนหลังคา “ท่านป้าเจียน วิวสวยหรือไม่?”

@หรั่น

       “ท่านป้ามีแรงถีบข้าลงด้วยหรือ? เอ๋? ข้าปล่อยท่านป้าไว้บนหลังคาให้ลงมาเองดีหรือไม่?” เด็กสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มแล้วจับปลายผมตนเองแกว่งไปมาด้วยท่าทางกวนบาทา(?)


@BaiFangRong  @Admin  @LanXinLi

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120