เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } จวนราชองครักษ์ต้วนหงส์

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-8-7 21:32:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-8-7 21:34

{ไป๋ฟางหรง}

บทที่ 89 : แท้จริงข้าไม่คาดหวังว่าจะหนีได้ตลอดอยู่แล้ว


        “ข้าน้อยจางทังขอรับ ท่านหญิงไป๋ฟางหรง ธิดาบุญธรรมหลิวอัน”



           จางทังกับทหารทั้งสองนายที่ตามลี่ซือเข้ามากล่าวแนะนำตัวกับสตรีตรงหน้าที่ดูเป็นเจ้านายของนาง

“ท่าน…” ไป๋ฟางหรงตัวชาวาบ เข้าใจเรื่องราวได้ในทันที  ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง  นักโทษหนีคดีอย่างนางเตรียมใจไว้แล้วตั้งแต่ต้น  ทว่าเหตุใดจึงต้องเป็นเวลานี้

เวลาที่ฝ่าบาทกำลังระแวงท่านพี่ต้วน…

เดิมทีก็สงสัยในตัวของเขาอยู่แล้ว  ยิ่งนางเป็นนักโทษที่เขาได้ช่วยไว้ไม่ยิ่งทำให้จุดยืนของเขาค่อนข้างอันตรายไปกว่าเดิมหรือ

            ห่าวหมิงที่สังเกตเห็นใต้เท้าจางกับทหารเดินผ่านศาลา ตนเองเดินตามมาก่อนพบว่าทั้งห้ายืนอยู่ใกล้ๆ กับห้องโถงเข้าไปถามไถ่

“คารวะหู้กว๋อฮูหยิน ใต้เท้าจาง มิทราบว่าทั้งสองมีเรื่องอันใดกันหรือขอรับ” ห่าวหมิงกล่าวถามทั้งสอง

“ท่านกงกงห่าว เหตุใดท่านอยู่นี่” จางทังหันไปตามผู้มาใหม่ ก่อนรีบคารวะตอบ

“เรียนใต้เท้าจาง เวลานี้ฮ่องเต้กำลังอยู่ด้านในกับใต้เท้าต้วน ข้าน้อยจึงอยู่ที่นี่” ห่าวหมิงตอบจางทังก่อนหันไปมองหู้กว๋อฮูหยินอย่างสงสัยในประโยคอีกฝ่าย

           “ใต้เท้า...ช้าก่อน…เรื่องนั้นข้าไม่ขัด จะยอมไปกับท่านแต่โดยดี”

           ก่อนที่จะสืบสาวราวเรื่องกันไปมากกว่านั้นไป๋ฟางหรงรีบหยุด ใจเต้นตุ้มต่อมวิตกว่าเรื่องนี้จะไปถึงพระกรรณในเวลาที่ไม่เหมาะสม  อย่างน้อยประวิงเวลาไปอีกสักครึ่งชั่วยามให้โทสะของฮ่องเต้บรรเทาลงแล้วก็ยังดี  นัยน์ตาโศกมองสลับระหว่างกงกงคนสนิทของฝ่าบาทและใต้เท้ากรมราชทัณฑ์  ก่อนตัดสินใจ หันไปประสานมือกล่าวแก่ห่าวหมิงกงกง “ให้กงกงเห็นในเรื่องน่าอายแล้ว  ฟางหรงติดธุระสำคัญต้องไปให้ปากคำ...มิใช่เรื่องใหญ่อันใด เพียงแต่…”

นัยน์ตาโศกเลื่อนหันไปวอนขอมิให้ใต้เท้ากล่าวออกมาเวลานี้   ทว่าใต้เท้ากรมราชทัณฑ์จางทังเถรตรงโผงผางสมชื่อ  มิสนใจสายตาอ้อนวอนจากนักโทษใดๆ  กล่าวสิ่งที่ไป๋ฟางหรงหวาดกลัวที่สุดออกมา
“นางเป็นนักโทษสำคัญ นางเป็นบุตรีบุญธรรมกบฎหลิวอันขอรับท่านกงกง” จางทังกล่าวไปตามตรง

“ใต้เท้าเข้าใจสิ่งใดผิดหรือไม่ขอรับ แม่นางไป๋ท่านนี้เป็นหู้กว่อฮูหยิน และยังเป็นฮูหยินใต้เท้าต้วน ตามที่ใต้เท้าต้วนเขียนรายงานบุตรีบุญธรรมหลิวอันน่าจะชื่อไป๋เหมยชิ่วไม่ใช่หรือ(?)” ห่าวหมิงกล่าวถามอย่างสงสัย แม้เขาจะไม่ค่อยมีความรู้มากนัก แต่ก็พอจำได้บ้าง

“ไม่ผิดหรอกขอรับ คนจากจวนหวยหนานอ๋องที่เห็นนางเป็นคนแจ้งข้าน้อยตอนสอบสวนที่กรม” จางทังกล่าว

“เช่นนั้นใต้เท้าจาง หู้กว๋อฮูหยินรอสักครู่ ข้าน้อยจะเข้าไปเรียนฝ่าบาทให้ขอรับ” ห่าวหมิงบอกก่อนยิ้มให้หู้กว๋อฮูหยินทำใจให้สบาย ก่อนเดินไปยังทางเข้าห้องโถง

ร่างบางได้เพียงยิ้มขมขื่น  จะให้นางทำใจให้สบายได้อย่างไร  เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้   เสียงห่าวหมิงกงกงกราบทูลเรื่องราวแก่ฝ่าบาทยังดังลอดออกมา

           “เรียนฝ่าบาท ใต้เท้าจางทัง เจ้ากรมราชฑัณฑ์ขอเข้าเฝ้าพะย่ะฮ่ะ ท่านแจ้งว่ามีความคืบหน้าในคดีหลิวอันกบฎ” ห่าวหมิงกล่าวทูล

ฮ่องเต้ที่ไม่ทันจะพูดอะไรกับต้วนหงส์ต่อต้องหยุดก่อน เมื่อเห็นห่าวหมิงเดินเข้ามา เขาฟังอีกฝ่ายก่อนตรัสขึ้น “เชิญจางทังเข้ามา!”

จางทังที่ได้ยินแล้ว จึงสั่งทหารทั้งสองให้กุมตัวบุตรีบุญธรรมหวยหนานอ๋องที่หลบหนีโทษเข้าไปก่อน  “ทหารนำตัวนางตามมา”

ไป๋ฟางหรงส่งสายตาให้ลี่ซือที่กำลังตัวสั่นไปหลบอยู่กับน้องซูปี้ชั่วคราว  นัยน์ตาโศกแสดงความเด็ดขาดไม่ยินยอมให้สาวใช้ทัดทาน  ลี่ซือยกมือปิดปากกลั้นสะอื้นเฝ้ามองคุณหนูของตนโดนคุมตัวมิอาจคาดเดาชะตา

“ข้ากระหม่อมจางทัง ถวายพระพรฝ่าบาทพะย่ะค่ะ” จางทังเดินมาหยุดนิ่งก่อนกล่าวถวายพระพรและโน้มตัว โดยมีทหารสองนายคุมตัวไป๋ฟางหรงเข้ามา ต้วนหงส์ที่หลบไปยืนข้างๆ ฝ่าบาทก่อนมองตกใจ หรือจางทังจะสืบจนรู้แล้วว่าฟางหรงจะเป็นบุตรีบุญธรรมหวยหนานอ๋อง

“นี่มันเรื่องอะไรกันจางทัง” ฮ่องเต้ตรัสถามจางทังก่อนหันไปมองหู้กว๋อฮูหยินอย่างสงสัยและกลับมามองจางทัง

          ร่างบางถูกคุมตัวเข้ามา มือบางใต้แขนเสื้อสั่นเทา  คราแรกไม่กล้าแม้แต่จะสบตาชายหนุ่มผู้ให้ความช่วยเหลือนาง  ด้วยเกรงจะเห็นแววตาตำหนิ  ทว่าเมื่อเหลือบลอบสายตาขึ้นไปสบราชองครักษ์หนุ่มกลับพบแต่ความตระหนกแกมเป็นห่วงก็รู้สึกสงบลง

          อันที่จริงนางไม่คาดหวังว่าจะหลบหนีได้ทั้งชีวิตอยู่แล้ว  
          ใจได้ถูกเตรียมไว้แต่เนิ่นๆ มิหวาดหวั่นและยอมรับได้  จะผิดก็แต่เวลา...

“รายงานฝ่าบาท จากการสืบสวนของข้ากระหม่อมและคนในจวนหวยหนานต่างให้ปากคำเป็นพยาน บุตรีบุญธรรมของหลิวอันมิใช้ไป๋เหมยชิ่วแต่มีนามว่า ไป๋ฟางหรงและเป็นแม่นางผู้นี้ขอรับ” จางทังรีบกราบทูลแจงรายละเอียดให้ฝ่าบาททรงทราบทั้งหมด

ต้วนหงส์ที่รีบก้าวออกมาคุกเข่ารับผิดเพื่อหวังว่าจะช่วยฟางหรงลดโทษได้บ้าง ก่อนรีบกล่าวรายงานแทน “ฝ่าบาท กระหม่อมสมควรตายพะย่ะค่ะ”

ร่างบอบบางรีบคุกเข่าคิดค้าน  ความคิดอื้ออึง ไม่ใช่ท่านที่สมควรตาย  อันที่จริงเป็นข้า…ข้าควรจะตกตายไปตั้งนานแล้ว เป็นท่าน...ที่พยายามช่วยข้าไว้...

นัยน์ตาโศกซึ้งสั่นระริก จ้องมองราชองครักษ์หนุ่มที่ให้ความช่วยเหลือ  ดวงตาร้อนผ่าว  ก่อนเลื่อนสายตาไปทางฮ่องเต้ปรารถนาเพียงไม่สร้างเรื่องลำบากให้เขาไปมากกว่านี้ “เป็นหม่อมฉันต่างหากที่สมควรตายเพคะ”

           ฮ่องเต้มองจางทังและทหารก่อนมององครักษ์หนุ่มก่อนสลับไปมองหู้กว๋อฮูหยิน เขาคิดอยู่ครู่นึงก่อนตรัสขึ้น

“ต้วนหงส์บังอาจมาก กล้าให้ที่หลบซ่อนโจรกบฎ จางทังคุมตัวทั้งสองไปพบข้าที่ตำหนักเว่ยหยาง”

ฮ่องเต้ตรัสจบก่อนเดินออกจากห้องโถงไปก่อนเลยเพื่อขึ้นเกี้ยวด้านหน้ากลับวัง

           บุตรีบุญธรรมหวยหนานอ๋องเปลือกตาลงซ่อนประกายตาอ่อนล้าเจ็บปวด  ก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้ง  สบดวงหน้าครึ่งเสี้ยวคมราวหยกสลัก แม้แต่ในเวลาเช่นนี้ทุกย่างก้าวของเขายังหนักแน่นมั่นคง  ทั้งสองถูกคุมตัวขึ้นรถม้าของกรมราชทัณฑ์ที่เตรียมมาเพื่อจับนักโทษหนีคดี  ไม่มีคำพูดใดๆระหว่างคนสองคน ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในความคิดของตนเอง  

ไป๋ฟางหรงปิดตาพิงผนังรถม้าเย็นเยียบด้วยความรู้สึกราวโดนเหวี่ยงไปอยู่ในบ่อน้ำแข็ง  เพียงหายใจเข้าออกกลับรู้สึกยากลำบาก  ทุกย่างก้าวที่รถม้าเคลื่อนที่เข้าสู่ตำหนักเว่ยหยาง  การตัดสินชะตาของนางก็ใกล้มาด้วย




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-7 22:26:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-8-8 12:22

{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 89 : เรื่องร้ายผ่านพ้น
           “คุณหนู!! ใต้เท้า!!”
           “ท่านลุง!! พี่สาว!!”

           สองสาวน้อยซูปี้และลี่ซือถึงขั้นเดินวนอยู่หน้าจวนด้วยความกังวลใจ  แต่ละคนสีหน้าซีดขาวดูคล้ายคนป่วยหนัก  พอเห็นสองร่างที่เดินเคียงกันมาไกลๆก็รีบอุทานขานชื่อโล่งอกปานหลุดจากขุนเขาที่กดทับร่างเอาไว้ได้

“ขอบคุณสวรรค์….” สองสาวพึมพำ

“ทำให้พวกเจ้าเป็นห่วงแล้ว” ไป๋ฟางหรงกอดปลอบทั้งคู่

“ดึกดื่นออกมาตากลม เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” ต้วนหงส์ดุเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง

“พวกข้าเป็นห่วงพวกท่านนี่เจ้าคะ” ลี่ซือปาดน้ำตา  สังเกตดูดีๆทั้งบี่ซือและน้องซูปี้ต่างตาแดงกันทั้งคู่ “ข้านีกว่า...ข้านึกว่า….”

ว่าแล้วก็สะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมาอีกรอบ ไป๋ฟางหรงลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆ  แต่จมูกและตากลับแดงไม่แพ้กัน “ไม่เป็นอะไรแล้ว...มันจบลงแล้วนะ….”

“เข้าไปคุยข้างในเถอะ” ชายหนุ่มหนึ่งเดียวในกลุ่มกล่าว


           ทั้งสี่จึงเดินกลับเข้าไปในห้องโถง  ไป๋ฟางหรงเริ่มอธิบายเรื่องราวตั้งแต่ต้น  ต้องท้าวความพื้นหลังของตัวเองนิดนึงให้น้องซูปี้ที่ไม่รู้เรื่องเข้าใจ  เด็กหญิงมีสีหน้าตกใจอยู่บ้าง  แม้จะคาดเดาว่าภูมิหลังของพี่สาวที่มาอาศัยอยู่ด้วยไม่ธรรมดา  อาจกำลังประสบเหตุบางอย่างให้ต้องปลอมตัวในการคุ้มครองของท่านลุง  ไม่เคยคาดความเชื่ออมโยงถึงกบฏหวยหนาน  อีกทั้งไม่คาดคิดว่าท่านลุงต้วนจะบ้าบิ่นได้ถึงเพียงนี้

และเมื่อไป๋ฟางหรงเล่าถึงบทสรุป  ลี่ซือที่นั่งลุ้นมาตลอดกลับตบเข่าฉาด

“ทรงพระปรีชาจริงๆ! อุ้ย…” สาวใช้ตัวน้อยหน้าแดงเขินเมื่อรู้ตัวว่าผิดกิริยาไปมาก   น้องซูปี้ตาเป็นประกาย อ้าปากค้าง แล้วตามด้วยหัวเราะคิกคัก

“เช่นนั้นต่อไปก็ไม่ใช่ฮูหยินหลอกๆแล้วสินะเจ้าคะ!” เด็กหญิงยิ้มกว้าง มองท่านลุงต้วนและพี่สาวฟางหรงสลับกัน “ต่อไปท่านจะอยู่กับซูปี้ตลอดไม่ไปไหนแล้วใช่มั้ยเจ้าคะท่านป้า?”

“แค่ก...อื้ม จ้ะ…” ไป๋ฟางหรงกระแอมขัดเขิน  สองสาวต่างวัยเหลือบมองกันสายตาแพรวพราว

“งั้นแย่แล้วเจ้าค่ะ...ท่านป้า ท่านต้องรีบปักชุดเตรียมตัวแล้ว” ซูปี้ยิ้มแซวก่อน  ลี่ซือรีบเสริม “จริงด้วยเจ้าค่ะ... อีกแค่ไม่กี่วันต้องเตรียมตัวแล้ว”

“....” ต้วนหงส์กระแอม “เรื่องเตรียมตัวอะไรเอาไว้วันพรุ่งนี้เถอะ  คืนนี้ดึกมากแล้ว  รีบแยกย้ายกันไปนอนเสีย  เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

“เจ้าค่ะ” สองสาวน้อยที่กำลังตื่นเต้นตอบรับเสียงใสพร้อมกัน  ในขณะที่ไป๋ฟางหรงเพียงยิ้มบาง  สบตาชายหนุ่มที่อีกไม่กี่วันจะร่วมเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินร่วมกับนางแวบหนึ่งก็เร่งละสายตาออกไม่กล้าจ้องนานเกินไปนัก



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-8 15:42:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 90 : ส่งข่าวแจ้งญาติมิตร

            ตื่นขึ้นมาวันใหม่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยเชื่อว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นนัก  ร่างอรชรถึงขั้นนั่งเบลออยู่บนเตียงทบทวนเรื่องราวอีกสองนาน   กว่าจะตั้งสติได้ว่าตารางชีวิตที่เริ่มลงตัวของนางอาจต้องปรับเปลี่ยนอีกนิด

จากที่ได้ยินเมื่อวานดูเหมือนงานสมรสนี้ฝ่าบาทจะทรงเป็นเจ้าภาพจัดให้  ดังนั้นนางจึงไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากนอกจากเตรียมชุดวิวาห์
...ชุดวิวาห์

คิดแล้วก็หน้าหอแดงก่ำอีกรอบ  ตบแก้มตัวเองเรียกสติ   นางไม่เคยร่วมงานแต่ง แถมยังไม่มีมารดาอบรมเรื่องนี้อีก  คิดแล้วก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง  สมควรจะเริ่มจากส่วนไหนทำอะไรก่อนหลังยังลังเล

ครุ่นคิดอยู่สองนาน  จึงคิดว่าสมควรเริ่มจากแจ้งข่าวที่โรงเรียนตงฟางและค่ายพยัคฆ์ก่อนว่านางอาจต้องลดวันสอนลง  และเรียนเชิญท่านอาจารย์กับบรรดานายกองที่นางนับถือ ทั้งยังเคยเลี้ยงดูสอนสั่งเมื่อยังเล็กไปร่วมงาน  

จากนั้นยังมีต้องเขียนจดหมายแจ้งไปยังมิตรสหาย
ต้องแจ้งท่านย่า… ไป๋ฟางหรงยิ้มหวานเมื่อนึกถึงว่าบัดนี้นางสามารถส่งข่าวไปให้ท่านย่าได้แล้วว่านางพ้นโทษ  ให้นางสบายใจ  และหลังสี่เดือนที่ต้องถือเคล็ดห้ามออกไปค้างแรมนอกบ้าน  ก็สามารถไปเดินทางไปเยี่ยมท่านได้   

ยังมีเถ้าแก่หออันเล่อเกอที่เคยดูแลนางมาตลอดสองปี  ก่อนหน้านี้ชีวิตยังไม่แน่นอนไป๋ฟางหรงไม่กล้าส่งข่าว  อยู่ดีๆก็หายไปสองปี  ทำให้เขาต้องกังวลแล้ว

ไหนจะหลี่เจีย เฮ่าเกอ… และคนอื่นๆ

คล้ายพันธนาการที่เคยฉุดรั้งนางไว้จะถูกปลดออก ร่างกายจิตใจเบาหวิวราวขนนก  ไป๋ฟางหรงลุกขึ้นไปล้างหน้า ล้างตัว เปลี่ยนชุด เพื่อไปยังจุดหมายแรกคือค่ายพยัคฆ์  ก่อนออกไปยังเตรียมสุราเบญมาศเพื่อไปไหว้หลุมศพของครูฝึกผู้ล่วงลับไปแล้ว


“คุณหนู...ท่านอย่าลืมว่าจากนี้ต้องเตรียมตัวเพื่อเข้าพิธีวิวาห์ ต่อไปจะไปสอนทุกวัน  กลับจวนก็อ่านทวนตำราไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ” ลี่ซือรีบเตือนไล่หลังด้วยความเป็นห่วง   สาวใช้ดูจะกระตือรือร้นยิ่ง  ถึงกับตื่นเต้นตื่นขึ้นมาเลือกคัดผ้าไหมสีแดงที่เหมาะใช้ในการตัดเอี๊ยมและชุดเจ้าสาวเตรียมไว้ให้นางเลือกอีกรอบ  ยังไม่พอใจจะพากันจูงมือกับน้องซูปี้ไปร้านผ้าไหมและติดต่อร้านเครื่องประดับอำนวยความสะดวกให้ไป๋ฟางหรงเต็มที่

“ข้ารู้แล้ว เจ้าไม่ต้องกลัว” ผู้เป็นคุณหนูทั้งขันทั้งฉิว  สาวใช้ตัวน้อยนี่เห็นนางเป็นอย่างไรกันแน่นะ





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-9 14:23:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-8-9 16:26

{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 90 : ใต้เท้า...ท่านมีธุระอะไรกันแน่?


          แวะเวียนบอกเล่าครบทุกที่ก็ย่ำเข้าบ่ายคล้อย   ซือหม่าฮูหยินจั๋วเหวินจวินกล่าวยินดีแก่นาง  ทั้งยังบอกว่าเฮ่าเกอเพิ่งแวะกลับจวนซือหม่า  ไม่นานก็ออกเดินทางไปอีกรอบ  

ไป๋ฟางหรงฟังแล้วนึกเสียดายนักที่คลาดกัน  ทั้งยังรู้สึกผิดที่ให้เสิ่นหลองเฮ่าต้องมารู้เรื่องนางผ่านการบอกเล่าของผู้อื่น   เพียงแต่ก่อนหน้านี้นางไม่รู้จะออกปากบอกเฮ่าเกออย่างไร  หยิบพู่กันตั้งท่าจะเขียนก็ต้องวางลงอย่างนั้นไม่รู้กี่รอบ

แต่เวลานี้เรื่องจบแล้วไม่มีอะไรน่ากังวลอีก  โทษกบฏของนางก็ไม่ทำให้ผู้ใดเดือดร้อนได้แล้วเช่นกัน   

ซือหม่าฮูหยินกล่าวแก่นางว่าเฮ่าเกอของนางชีพจรลงเท้าเดี๋ยวไปโน่นมานี่ ไม่อยู่กับที่นานนัก  หากไป๋ฟางหรงต้องการส่งข่าวก็ควรรีบส่งตอนนี้เพราะน่าจะยังไปได้ไม่ไกลนัก หลังจากนี้อาจลำบากหน่อย ไม่รู้ว่าข่าวจะไปถึงคนเมื่อไหร่  ทางที่ดีรีบส่งจดหมายแต่เนิ่นๆจะดีกว่า

ดีที่หลังหญิงสาวกลับมาถึงจวนลี่ซือแจ้งว่าในวังได้ส่งกำหนดฤกษ์ที่แน่ชัดมาแล้ว  หญิงสาวจึงรีบเร่งเขียนจดหมายเพื่อส่งไปให้เขาก่อนเลยด้วยกลัวจดหมายจะไปถึงมือคนช้าไป

‘ถึง เฮ่าเกอ

ฤดูกาลเปลี่ยนแปร เหมันต์สิ้นสุด… เฮ่าเกอ ท่านสบายดีหรือไม่?

ขออภัยที่ก่อนนี้ฟางหรงไม่อาจส่งข่าวให้ท่านต้องร้อนใจ  
ด้วยว่าเรื่องหนักหนาเกินไปไม่อาจให้ท่านต้องเดือดร้อนเสี่ยงชีวิตไปด้วย  

เวลานี้ฤดูหนาวที่โหดร้ายได้สิ้นสุดลง หิมะมลาย เผยยอดหน่อใหม่ที่ไม่คาดคิด  
หากท่านยังมิได้เดินทางไปที่ใดไกลและอยู่ใกล้ฉางอัน  
วันที่ 6 เดือน7 ก่อนเทศกาลซีซีหนึ่งวัน ฟางหรงใคร่ขอเชิญท่านมาร่วมงานสำคัญ’

มือเรียวชะงักกึก  รู้สีกไม่ชินที่จะต้องเขียนถ้อยคำถัดไป  มือจึงสั่นเล็กน้อย  ใบหน้าแดงก่ำคล้ายคนเป็นไข้

‘งานสมรสของฟางหรงจะถูกจัดขึ้นที่ท้องพระโรง ยามไห้  
หวังว่าเฮ่าเกอจะมาร่วมได้  แต่หากยามนี้ท่านติดธุระหรืออยู่ไกลก็ไม่เป็นไร  
ขอเพียงท่านรักษาสุขภาพ และปลอดภัย  มีโอกาสพบกันอีกสักวันก็เพียงพอแล้ว

ลงชื่อ ไป๋ฟางหรง’
@LingHao

เขียนจบรอจนหมึกแห้งก็รีบม้วนส่งให้ลี่ซือ นำไปฝากม้าเร็วส่ง ให้คุณชายเซิงว่านกู่ ระบุสถานที่กว้างๆไปว่ายุทธภพ  แม้จะรู้สึกไม่มั่นคงนัก  แต่ดูจากเมื่อครั้งปีใหม่นางก็ได้รับของขวัญจากสหายที่ลงที่อยู่กว้างๆแบบนี้  คนส่งสาส์นคงจะมีฌาณพิเศษบางอย่าง  น่าจะพอวางใจได้…

            หลังจากนั้นไป๋ฟางหรงก็เริ่มเขียนจดหมายบอกเล่าเรื่องราวถึงท่านย่า สอบถามสุขภาพความเป็นอยู่  รวมถึงแจ้งว่าเรื่องราวคลี่คลายแล้ว ท่านไม่ต้องกังวลอีก และฝ่าบาทจะพระราชทานสมรสให้นางกับใต้เท้าต้วนหงส์  หลังจากช่วงถือเคล็ดไปแล้วไป๋ฟางหรงจะเดินทางไปกราบท่านที่เฉิงตู  และเถ้าแก่หออันเลอเกอ แจ้งว่านางคือเด็กฝึกงานที่หายตัวไปสองปีกว่าคนนั้น ขออภัยที่หายไปไม่ได้ร่ำลา ที่ผ่านมาเกิดเรื่องมากมายทำให้ไม่อาจแจ้งข่าว  เวลานี้ทุกเรื่องคลี่คลายแล้วและกำลังจะมีงานมงคล หากท่านสะดวก ขอเรียนเชิญมาร่วมงานด้วย

เขียนจบไปอีกสองฉบับก็ย่ำค่ำ ไป๋ฟางหรงกำลังจะเริ่มเขียนถึงหลี่เจี่ยเจียที่อยู่จวนสกุลเติ้ง   ลี่ซือก็เข้ามาในห้องพัก  สีหน้าเคลิ้มฝันดูแล้วคุ้นตาแปลกๆเหมือนเพิ่งเจอเหตุการณ์แนวนี้เมื่อไม่นานมานี้

“คุณหนูเจ้าคะ...มีใต้เท้าคนใหญ่คนโตขอเข้าพบ”

นั่นไง…

คิ้วเรียวเลิกขึ้น สีหน้าปุเลี่ยนประหลาด “คืนนี้พี่ต้วนค้างที่กรมองครักษ์  มีธุระด่วนอันใดต้องปรึกษาหารือมาที่นี่คงผิดที่แล้ว”

“แต่ผู้ที่ใต้เท้าขอเข้าพบคือคุณหนูนะเจ้าคะ…” ลี่ซือกระพริบตา

“อ๋า?” ไป๋ฟางหรงกระพริบตา

สองนายบ่าวมองหน้ากันสักครู่  ก่อนหญิงสาวจะพยักหน้าสีหน้างุนงง อา...ใต้เท้าผู้นี้มีเรื่องอะไรกับนาง? แต่ก็ลุกขึ้นเดินออกไปที่ห้องโถงรับแขก  พบแผ่นหลังกว้างของแขกคนสำคัญ  ร่างสูงยืนก้มมองอะไรบางอย่างบนโต๊ะสองมือไพล่หลัง

“ไป๋ฟางหรง คารวะต้าซือถูเจ้าค่ะ” เสียงหวานเรียกสายตาของแขกให้หันมา  จังหวะนั้นนัยน์ตาโศกซึ้งลอบมองสิ่งที่อยู่บนโต๊ะพบว่าเป็นภาพเขียนเล่นของนางเมื่อหลายวันก่อน เป็นภาพเจ้าหมีขาวน้อยที่เจ้าตัวคงจะอยากอวดโฉมตัวเองจึงขยันเอาออกมากางที่โถงใหญ่ประจำ  ร่างบางรีบตรงเข้าไปเก็บ “วางของทิ้งไวไม่เป็นที่ทำให้ต้องอับอายต่อต้าซือถูแล้ว”

“ไม่เป็นไร...ภาพที่ฮูหยินวาดน่าเอ็นดูยิ่ง เห็นแล้วทำให้ยิ้มได้” หลี่ปาฉียกมุมปากขึ้น “นี่คงเป็นสัตว์เลี้ยงของฮูหยิน?”

“ชื่อว่าหยวนเป่าเจ้าค่ะ” ไป๋ฟางหรงตอบก่อนจะผายมือ “ต้าซือถูเชิญนั่งก่อน”

ร่างบางกำลังจะหันไปชงชาก็นึกสงสัยขึ้นมา เขารู้ได้อย่างไรว่าลูกหมีขาวในรูปเป็นสัตว์เลี้ยงของนาง?

มือเรียวตักชาใส่ป้านเทน้ำร้อนล้างใบชา   นึกได้ว่าเจ้าตัวน้อยแสนซนเหล่านั้นออกไปวิ่งเล่นนอกบ้านบ่อยๆ คงไม่แปลกที่ชาวบ้านจะทราบว่าจวนราชองครักษ์มีสัตว์เลี้ยงอะไรบ้าง พยักหน้ากับตัวเองมือก็เทน้ำร้อนลงป้านชาอีกครั้งชงชารอบแรก  แล้วยกถาดชาไปที่โต๊ะรับแขก คุกเข่านั่งลงเรียบร้อย  สองมือรินชาหอมกรุ่นใส่จอก

“ชาหอมยิ่งนัก”
มือใหญ่ยกจอกชาขึ้นมาสูดกลิ่นหอมสงบ

“วันนี้ต้าซือถูมา ไม่ทราบว่ามีเรื่องใดหรือ?” ไป๋ฟางหรงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาน่าจะดื่มด่ำกับน้ำชาเพียงพอแล้ว

นัยน์ตาจิ้งจอกเป็นประกายบางอย่าง ใบหน้ารูปสลักแต้มยิ้มอ่อนโยน  ค่อยๆกล่าวขึ้นอย่างใจเย็น “ข้าได้ยินเรื่องน่าสนใจบางอย่างมาจากในวัง”

มือเรียวที่กำลังรินชาใส่ถ้วยพักชาชะงักไปชั่วอึดใจ  เรื่องน่าสนใจจากในวังแล้วมาหานาง  จะคิดเป็นเรื่องใดได้อีก

“...เป็นเรื่องข่าวการประทานสมรส”

นั่นไง…

ไป๋ฟางหรงยิ้มบาง มิกล่าวสิ่งใด
“...และเรื่องลูกกบฏ”

รอยยิ้มบนดวงหน้างามแข็งค้างในทันใด


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-9 17:25:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-8-9 17:35

{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 90 : คนดีมีคุณธรรมที่ใดจะคิดเรื่องแบบนี้ได้?


           ไป๋ฟางหรงผ่อนลมหายใจ  วางป้านชาลง เสียงหวานกระจ่างใส “ต้าซือถูมีสิ่งใด ชี้แนะหรือเจ้าคะ?”

“ข้าเพียงอยากบอกเจ้าว่า…” หลี่ปาฉีวางจอกชา ดวงตาจิ้งจอกจับจ้องล้วงลึกเข้ามาในนัยน์ตาเศร้าหวาน  เหมือนเวลานี้เขาจะมิได้กล่าวกับร่างบางในฐานะต้วนฮูหยินหรือหู้กว๋อฮูหยินอีก หากเจ้าเต็มใจแต่งกับข้าแทนต้วนหงส์  ข้าจะคิดหาวิธีสลับตัวคนอื่นไปแทนบ่าวจากจวนตระกูลไป๋ที่ชายแดน  ให้พวกเขาได้เริ่มชีวิตใหม่อย่างสงบ

กึก…

“.....” ไป๋ฟางหรงจ้องมองขุนนางใหญ่ตรงหน้า ตกตะลึง หาคำพูดไม่ออก “.....ท่าน...ท่านล้อข้าเล่นแล้ว”

“ไป๋ฟางหรง...แต่งงานกับข้า  ข้าช่วยเจ้า ช่วยพวกเขาทุกคนได้ ด้วยตำแหน่งและอำนาจที่ข้ามีแค่หาคนแทนไม่ใช่เรื่องลำบาก”

หญิงสาวมองคนที่กล่าวอย่างจริงจังหนักแน่นทั้งคำพูดและแววตาไม่มีการล้อเล่นด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ  นางไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าจะกล่าวสิ่งนี้กับนางผู้เคยพบกันไม่กี่ครั้ง แถมทุกครั้งก็เป็นในฐานะของฮูหยินผู้อื่น “ท่าน….กล่าววาจาใดออกมารู้ตัวหรือไม่?” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเมื่อนึกถึงข้อเสนอ  

ที่แท้…บ่าวสกุลไป๋ก็ถูกเนรเทศไปชายแดน

นัยน์ตาโศกไหวระริก  สมองแปลความหมายของสิ่งที่ชายหนุ่มพูด  ไป๋ฟางหรงมองใบหน้าที่ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนของหลี่ปาฉี ผู้ได้รับการขนานนามว่าอุปราชผู้เมตตา  รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมา

“เรียนต้าซือถู...หากข้าเข้าใจไม่ผิด ช่วยเหลือโดยการหาคนแทนตัวก็คือแพะรับบาป” รอยยิ้มบนใบหน้าโฉมสคราญไม่ถึงดวงตา “ทั้งยังใช้จุดนี้เพื่อมาให้ข้าแต่งงานกับท่าน?”

คนดีมีคุณธรรมที่ไหนเขาทำกัน?

เสียงหวานเหินห่างขึ้นอีกขั้น  เป็นโทนเสียงที่แม้จะสุภาพทว่าก็มิได้มีความเป็นมิตรเช่นเคย  ก่อนหน้านี้ยามเข้าใกล้เขาแม้ไป๋ฟางหรงจะรู้สึกประหลาดและอึดอัดก็ยังรู้สึกเคารพ ทั้งยังตำหนิที่ตัวเองที่ทำตัวไม่มีเหตุผล  แต่บัดนี้ดูเหมือนจะเริ่มเห็นเหตุผลแล้ว

ดวงตาจิ้งจอกที่คอยจับจ้องนางเสมอทุกครั้งที่พบกัน

ไม่น่าไว้วางใจ…

“ขออภัยต้าซือถู  หากไป๋ฟางหรงเข้าใจผิดไป… และขออภัยที่ถึงแม้จะเข้าใจถูก น้ำใจของท่าน ข้าก็ไม่กล้ารับ” ไป๋ฟางหรงจ้องใบหน้าเปี่ยมเมตตาของขุนนางใหญ่  ที่เวลานี้ยังคงยิ้มอ่อนโยนจิบชาอย่างใจเย็น

ร่างอรชรลุกขึ้นยืนข้างโต๊ะชา  สองมือกุมประสานด้านหน้า  เสียงหวานกล่าวต่อ “นี่ก็ค่ำแล้ว  ข้าคือสตรีที่ใกล้จะออกเรือน เวลานี้คู่หมั้นไม่อยู่ที่จวน  ใต้เท้ามาจิบน้ำชานานคงไม่เหมาะสม  หากเรื่องที่ต้าซือถูต้องการชี้แนะมีเพียงเท่านี้...ขอบคุณที่เสียเวลามา”

หลี่ปาฉียังคงจ้องดวงตาโศกซึ้งของสตรีผู้นุ่มนิ่มราวกระต่ายขี้ตื่นกลัวที่บัดนี้พองขนใส่อย่างกล้าหาญไม่หวาดหวั่น  ดวงตาของเขามีประกายหนึ่งวาดผ่าน ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก ก้าวเข้าไปหาร่างบางหนึ่งก้าว “...หากเปลี่ยนใจ  ไปหาข้าที่จวนได้เสมอ”

ไป๋ฟางหรงก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หลุบดวงตาลง “ใต้เท้า...เชิญ”

กล่าวจบก็หันหลังเพื่อเดินไปส่งแขกหน้าจวนด้วยมารยาทเจ้าบ้านที่ยังพอหลงเหลืออยู่  ตลอดทางมิกล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +111 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 111 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-9 21:28:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-8-9 21:31

{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 90 : หวังว่าจดหมายจะถึงมือคนทัน...


           ลี่ซือเห็นสีหน้านิ่งสนิทของคุณหนูแล้วไม่กล้าทักว่าต้าซือถูผู้มีไมตรีดีต่อทุกคนได้กล่าวสิ่งใดกันแน่   ไป๋ฟางหรงกลับเข้าห้องก็ปิดประตูเงียบ  ในใจครุ่นคิดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายเสนอ ก่อนจะถอนหายใจ

คนสกุลไป๋ที่ชายแดน…

นัยน์ตาโศกไหวระริก รู้สึกหนักอึ้งไปหมด  ผ่านพ้นเรื่องหนึ่งรู้สึกหายใจโล่งขึ้นมาได้ไม่ถึงวันก็มีเรื่องใหม่มาแทน  สิ่งที่เหลือเชื่อที่สุดคงไม่พ้นการที่ต้าซือถูยกเรื่องการแต่งงานขึ้นมากับนาง

ได้อย่างไรกัน…
เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? เพราะอะไร?

ใบหน้านวลซุกลงบนฝ่ามือรู้สึกปวดเศียรมึนตื้อไปหมด  เวลานี้ดูเหมือนเรื่องที่จะเขียนถึงซิ่นหลี่เจี่ยเจียจะมีเพิ่มขึ้นมาอีกเรื่องแล้ว

‘ถึงหลี่เจี่ยเจีย @LanXinLi

เจี่ยเจีย...ท่านรักษาตัวดีหรือไม่ คงมิได้หักโหมร่างกายเช่นเดิมอีกใช่ไหมเจ้าคะ?  
หลี่เจีย ท่านต้องรักษาสุขภาพแล้วนะเพราะวันที่ 6 เดือน 7 (16 สิงหา) ฟางหรงกำลังจะเข้าพิธีสมรส  หลายวันนี้เกิดเรื่องใหญ่มากมายที่ไม่อาจบอกเล่าในจดหมายได้  
ถ้าเป็นไปได้ท่านช่วยมาที่ฉางอันอยู่เป็นเพื่อนข้าก่อนวันพิธีสักวันได้หรือไม่?

ลงชื่อ ไป๋ฟางหรง’

หลี่เจี่ยเจีย...ข้าอยากให้ท่านมาอยู่ข้างข้าตอนนี้จริงๆ
แต่เจ้าบ้านอินท่านก็ต้องดูแล  ฟางหรงไม่กล้ารบกวน  ร่างอรชรถอนหายใจ มองจดหมายที่เขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว พร้อมส่งในวันพรุ่งนี้  จากนั้นก็เริ่มเขียนถึงคนถัดไป  คิดถึงสตรีชุดเขียวที่พยายามจับคู่นางและพี่ต้วนก็ชวนให้ยิ้มออกมาได้

‘ถึงแม่นางจางฝู @Zhangfu

แม่นางจาง ไม่ได้พบกันสักพักไม่รู้ว่าบัดนี้ท่านเดินทางอยู่ที่ไหนแล้ว  
หวังว่าท่านและเด็กๆของท่านจะปลอดภัยดี  หากได้จดหมายฉบับนี้ทัน…
วันที่ 6 เดือน 7 (16 สิงหา) ข้าอยากเชิญท่านและท่านจู๋เว่ยมาร่วมงานสมรสของข้า
ยามไห้ที่ท้องพระโรง รบกวนมาก่อนเวลาเริ่มพิธี หวังว่าจะได้พบกัน

ลงชื่อไป๋ฟางหรง’

ลงชื่อเสร็จก็นึกถึงตอนที่แม่นางจางฝูถึงขั้นให้จระเข้มากัดชายกระโปรงของนางเหวี่ยงไปทางพี่ต้วน  นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่สักดาห์  แม่นางจางได้ยินข่าวไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไร

หลังจากนั้นก็เริ่มเขียนจดหมายถึงสหายที่เคยมีวาสนาพบพาน จุดโคมอธิษฐานร่วมกัน

‘ถึงแม่นางหลิงผิงผิง @ผิงผิง

ข้าไป๋ฟางหรง เคยได้พบท่านที่หอคอยมังกรช่วงปีใหม่
ทั้งยังได้จุดโคมอธิษฐานร่วมกับท่านไม่รู้ว่ายังจำได้อยู่หรือไม่?
แม่นางหลิงไม่พบกันนานท่านสบายดีไหมเจ้าคะ?
พบกันไม่นานแต่กลับรู้สึกถูกชะตา  
หากท่านสะดวกในวันที่ 6 เดือน 7 (16 สิงหา) ข้าอยากเชิญท่าน
มาร่วมงานสมรสของข้า ยามไห้ที่ท้องพระโรง
รบกวนมาก่อนเวลาเริ่มพิธี หวังว่าจะได้พบกัน

ลงชื่อไป๋ฟางหรง’

........


‘ถึงแม่นางหลี่หลิงนู @LuLingNu

ข้าไป๋ฟางหรง เคยมีวาสนาได้พบพานท่านที่งานเทศกาลหลายต่อหลายครั้ง
ไม่ทราบว่าท่านยังพอจดจำถึงข้าได้หรือไม่?
ข้าเคยเห็นฝีมือการวาดภาพเขียนของท่านคิดชื่นชอบ
และเคยร่วมประมูลภาพวาดของท่านมาสะสม  
ทว่าน่าเสียดายไม่มีโอกาสได้ภาพมาชื่นชม
อีกทั้งยังพอคุ้นเคยกับซือหม่าฮูหยินจั๋วเหวินจวินอยู่บ้าง  ไม่นับเป็นคนห่างไกล
หากท่านสะดวกในวันที่ 6 เดือน 7 (16 สิงหา) ข้าอยากเชิญท่าน
มาร่วมงานสมรสของข้า ยามไห้ที่ท้องพระโรง
รบกวนมาก่อนเวลาเริ่มพิธี หวังว่าจะได้พบกัน

ปล. ไม่ทราบว่าเวลานี้แม่นางเซวีย @Phaisri เป็นอย่างไรบ้าง  
ครั้งก่อนที่พบกันนึกเป็นห่วงนางนัก  หวังว่าตอนนี้นางอาการดีขึ้นมากแล้ว  
หากท่านยังอยู่กับนางข้าก็ขอเชิญนางมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง
เผื่อพบเรื่องรื่งเริง สุขภาพใจจะดีขึ้น

ลงชื่อไป๋ฟางหรง’


.........


‘ถึง ท่านหานซิ่นแห่งซางหยง @WenWen

ข้าไป๋ฟางหรง ได้ยินข่าวว่าท่านนำทัพต่อสู้ชาวเตี๋ยนอย่างกล้าหาญสร้างผลงานยิ่งใหญ่
ขอแสดงความยินดีด้วย

ก่อนหน้านี้เคยได้พบท่านอยู่บ่อยครั้ง
พบกันครั้งแรกจัดเป็นความบังเอิญ สองครั้งนับว่ามีชะตาต้องกัน
ล่าสุดก็ที่น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว เมืองเซียงหยาง ได้ซื้อเชือกถักร่วมกัน
ทั้งท่านยังรู้จักสนิทสนมกับเฮ่าเกอ ไม่นับว่าเป็นคนอื่นไกล
หากท่านสะดวกในวันที่ 6 เดือน 7 (16 สิงหา)
ข้าอยากเชิญท่าน มาร่วมงานสมรสของข้า ยามไห้ที่ท้องพระโรง
รบกวนมาก่อนเวลาเริ่มพิธี หวังว่าจะได้พบกัน

ลงชื่อไป๋ฟางหรง’

นอกจากนี้ยังมีน้องเฉินฮุ่ยเหมย คุณชายไช่ฟ่านเหลียน และคนอื่นอีก  ที่ไม่แน่ใจว่าไปอยู่ส่วนไหนในยุทธภพกันแล้ว  

ไป๋ฟางหรงมองกองจดหมายทั้งหมดที่จะให้ลี่ซือนำไปจ้างวานม้าเร็วส่งสาส์น   

หวังว่าจดหมายจะส่งถึงมือคนทัน....




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -17 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -17 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-15 14:25:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 91 : มันห่างจากคำว่าไม่เต็มใจมากนัก

       วันพรุ่งนี้แล้ว…

       ไป๋ฟางหรงใจหาย  หลายวันมานี้เพื่อไม่ให้รู้สึกผิดจนเกินไปนางก็ได้ชุดเจ้าสาวมาปักบางส่วนสมใจ  บางส่วนที่ต้องใช้กลวิธีซับซ้อนละเอียดลออ ก็ปักและตัดเย็บในวัง  เวลายิ่งผ่านทำให้นางยิ่งคิดถึงท่านแม่ที่ล่วงลับไปแล้ว ท่านย่า และ...ท่านพ่อมากขึ้น

ท่านพ่อบุญธรรมเคยกล่าวไว้ครั้งหนึ่งว่าจะจัดงานแต่งให้นางและพี่ต้วนหากงานใหญ่ของเขาสำเร็จ…

บัดนี้ท่านพ่อไม่อยู่แล้ว  ไหนเลยจะคาดคิดว่างานแต่งก็ยังเกิดขึ้นบนความเข้าใจผิดนั้นอยู่ดี   ดังผ้าที่ผูกลายเพี้ยนตั้งแต่ต้น  ไม่อาจแก้ไขอันใด  นอกจากถักทอต่อไป  หลายครั้งที่นางได้แต่คิดว่างานแต่งครั้งนี้ถูกต้องแล้วแน่หรือ  หากคิดในเรื่องความถูกต้องมันย่อมไม่ถูก
คิดอย่างไรก็ไม่ถูก...

เพียงแต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่เคยถามหาความสมัครใจจากนาง  ในเวลานั้น...หากหญิงสาวดึงดันไม่ตอบตกลงเรื่องราวจะไปกันใหญ่  คนที่เดือดร้อนจะไม่ใช่แค่นางคนเดียว   สุดท้ายไป๋ฟางหรงก็ต้องพยายามไม่คิดอะไร   เก็บความรู้สึกไม่ดีเหล่านั้นลงกล่องซ่อนเก็บไว้เพียงส่วนลึกของจิตใจเท่านั้น

ดีที่จดหมายจากท่านย่าส่งมาแสดงความยินดี  ทั้งยังสอนหลายสิ่งให้นางไม่คิดมากเกินไปนัก   แม้จะมิค่อยได้ชิดใกล้กัน  แต่ท่านย่ายังคงเป็นสตรีที่มองคนออกอย่างเด็ดขาดเสมอ

“พี่สาว...พรุ่งนี้ท่านก็ถึงพิธีมงคลแล้วท่านต้องสดใสไว้สิเจ้าคะ” เสียงใสของน้องซูปี้เตือนให้สตรีนัยน์ตาโศหยุดเหม่อลอย   ขณะนี้ทั้งคู่กำลังช่วยกันปักปลอกสวมนิ้วที่ใช้กันเข็มทิ่มยามปักผ้ากะไว้ว่าจะถวายแก่ฮองเฮาที่ทรงมีเมตตาช่วยเหลือนางหลายสิ่ง  รวมถึงฮูหยินของท่านแม่ทัพเว่ยชิงที่นับได้เป็นญาติฝ่ายเจ้าบ่าว   ตามธรรมเนียมเจ้าสาวควรมีงานปักไปมอบเป็นของขวัญให้ฝ่ายเจ้าบ่าวด้วย

ไป๋ฟางหรงยิ้มบาง พยักหน้าให้น้องซูปี้คลายใจ

“หลังจากกลับมาจากวังจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อย  หากไม่ใช่เวลาที่กำลังยุ่งปักชุด  ท่านก็มักทำหน้าเหมือนครุ่นคิดเรื่องเศร้าเรื่อย…” เด็กหญิงเผยสีหน้าไม่สบายใจผสมเป็นห่วง “พี่สาว...หรือท่านไม่เต็มใจแต่งงานกับท่านลุงเจ้าคะ?”

ไม่เต็มใจ…?

ไป๋ฟางหรงส่ายหน้า  ถึงจะเป็นเพราะเหตุการณ์บังคับแต่นางรู้ตัวดีว่าความรู้สึกของนางห่างจากคำว่าไม่เต็มใจไปมาก “พี่แค่...รู้สึกว่ายังไม่พร้อมน่ะจ้ะ...ทุกอย่างมันเร็วเกินไป”

“โธ่...ที่แท้ก็เรื่องนี้” เด็กหญิงยิ้มกรุ้มกริ่ม “ข้าแอบได้ยินมาว่าเจ้าสาวก่อนแต่งงานรู้สึกแบบนี้ทุกคน”

“....” นัยน์ตาโศกมองดรุณีตัวน้อยแก้มยังกลมแบบเด็กๆด้วยนึกขัน “น้องไปฟังอะไรมาจากไหนจ้ะ?”

ซูปี้หน้าแดงยิ้มเก้อ “ก็...ข้าแค่อยากรู้นิดหน่อย  ตอนไปคุยกับพี่สาวแถวๆนี้  ว่าก่อนแต่งงานจะรู้สึกอย่างไรบ้าง  พี่สาวเขาก็เล่าให้ฟังเจ้าค่ะ”

“ซูปี้น้อยสนใจเรื่องการแต่งงานแล้วหรือ?” ไป๋ฟางหรงแซว

“ข้า...โธ่...ข้าก็แค่อยากรู้เอง ไม่ได้คิดเรื่องแต่งงานสักหน่อยเจ้าค่ะ”

“คุณหนูเจ้าคะ...สหายของท่านมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”

ระหว่างนั้นลี่ซือก็เข้ามาแจ้ง  ไป๋ฟางหรงยิ้มกว้าง  คงเป็นเจี่ยเจีย...ดียิ่งนัก… หญิงสาวจูงมือน้องซูปี้

“มาจ้ะ...พี่จะพาไปทำความรู้จักพี่สาวคนสวย”




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-8-15 21:31:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-8-19 12:38

{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 91 : หากมีชะตาต้องกัน ฉางอันเล็กนิดเดียว

            @ผิง
            @หรั่น

             ไป๋ฟางหรงสะดุ้งตกใจ ผงะถอยหลังไปนิดหนึ่ง เพราะตอนเดินออกมาต้อนรับคิดว่าจะมีเพียงหรั่นซิ่นหลี่เจี่ยเจียและคุณชายเติ้ง   ไม่คาดคิดว่าจะมีสหายที่ไม่ได้พบกันนานแล้วติดตามมาด้วย

เมื่อตั้งหลักได้เห็นร่างเล็กของแม่นางผู้ตากลมสดใสร่าเริง  ไป๋ฟางหรงก็ยิ้มหวาน “แม่นางหลิง...ท่านมาพร้อมกับหลี่เจียด้วยหรือเจ้าคะ?”

ก่อนจะหันไปประสานมือทำความเคารพทุกท่านอีกครั้ง “ไป๋ฟางหรงคารวะบัณฑิตบัณฑิตเติ้ง เจี่ยเจีย แม่นางผิง...และคุณชายเจ้าค่ะ” ลงท้ายแบบไม่มั่นใจนักว่าคนสุดท้ายเป็นผู้ใด

@ผิง
@หรั่น

“คารวะคุณชายซือ…” ที่แท้ก็สหายของแม่นางหลิง… ไป๋ฟางหรงยิ้มตอบแม่นางหลิง “เพิ่งเดินทางมาถึง คงล้ากันมากแล้ว  เชิญพวกท่านเข้ามาด้านในจวนก่อนนะเจ้าคะ”

@ผิง
@หรั่น

           จวนนี้มีขนาดเล็กเหมาะสมแก่ผู้อยู่อาศัยไม่กี่คน  เดินเข้าประตูจวนก็เห็นห้องโถงรับรองได้ในทันที   เดินผ่านลานฝึกยุทธ์และนั่งเล่นไม่กี่ก้าวก็ถึง    ภายในห้องโถงก็มิได้ใหญ่โต  มิได้มีของล้ำค่าใดประดับจัดวาง   

เดิมทีในห้องมีเพียงภาพเขียนอักษรของราชองครักษ์ ‘กระบี่กรำศึก คุ้มครองฮ่องเต้ ปกป้องบ้านเมือง จงรักภักดี’ แขวนประดับไว้   เป็นปณิธานที่เว่ยฉีโหวโต้วอิง ได้กล่าวแก่พี่ต้วนพร้อมมอบกระบี่ให้ตอนแนะนำให้ชายหนุ่มเริ่มเข้ารับราชการ   เพราะราชองครักษ์เพียงกลับมาพักอาศัยที่จวนสัปดาห์ครั้ง  ครั้งละไม่เกินสามชั่วยาม   บางทีก็รับราชโองการไม่กลับจวนหลายปี  จึงทำให้จวนว่างเปล่า  เป็นเพียงที่แวะกลับมานอนในบ้างครั้งบางคราวเท่านั้น




แต่หลังจากไป๋ฟางหรงย้ายเข้ามา  เพื่อสร้างบรรยากาศให้จวนผ่อนคลายสมเป็น ‘บ้าน’ ก็ค่อยๆเสริมแต่ง นี่นิดนั่นหน่อย   อย่างในห้องโถงก็มีจัดวางกิ่งอวี้หลัน ที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆเคียงคู่กับดอกหญ้า สมุนไพรพื้นบ้านอื่นที่ดูเรียบง่าย กลมกลืนกับภาพเขียนอักษร   ในห้องโถงจิงมีกลิ่นหอมของบุปผาผสานสมุนไพรหอมอ่อนๆชวนผ่อนคลาย  ที่ทำให้แขกที่มาสัมผัสได้ถึงความสงบและเป็นมิตร  ที่หน้าต่างยังมีแขวนกระดิ่งลมมีเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆยามลมพัด   ใกล้กันบริเวณที่มีแดดลงพอดีมีลูกแมวน้อยและกระต่ายขาวนอนอาบแดดบนเบาะ  ยามได้ยินเสียงคนเข้ามาก็หูกระดิกลืมตาขึ้นมามองอย่างเกียจคร้าน  ก่อนจะหลับต่อไป

“ทุกท่านเชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ” ไป๋ฟางหรงกล่าวก่อนจะเดินไปที่โต๊ะชงชา

@ผิง
@หรั่น

สังเกตเห็นสตรีร่างเล็กไม่ชมชอบชานักจึงชงชาเบญจมาศเติมน้ำตาลให้แทน พร้อมขนมบัวหิมะให้ทานคู่  นางยิ้มให้ทุกคนพร้อมถาม “เหตุใดทุกท่านจึงมาพร้อมกันได้เจ้าคะ?”

@ผิง
@หรั่น

“บังเอิญยิ่ง....” เจ้าบ้านพยักหน้า  ฉางอันเหมือนกว้างใหญ่ ทว่าขอเพียงคนมีชะตาต้องกันกลับพบกันง่ายดาย “แล้วนี่แม่นางหลิงและคุณชายซือมีที่พักแล้วหรือยังเจ้าคะ?  หากไม่รังเกียจที่จวนนี้เล็กไปบ้าง  จะมาพักค้างคืนที่นี่ก็ได้นะเจ้าคะ” เหลือบมองเจี่ยเจีย “ซิ่นหลี่เจี่ยเจีย คุณชายเติ้งข้าจัดเตรียมห้องพักไว้ให้แล้ว”

@ผิง
@หรั่น

ไป๋ฟางหรงหัวเราะเบาๆกับท่าทางกระตือรือร้น  ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว “เช่นนั้นดีจริง  จวนนี้จะได้คึกคักแล้ว" ก่อนจะหันไปสั่งการให้ลี่ซือจัดเตรียมห้องพักเพิ่ม  ส่วนสองสาวจะมานอนพักในห้องของนาง



@Admin @ผิงผิง @LanXinLi

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2