เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } จวนราชองครักษ์ต้วนหงส์

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-7-24 22:00:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 79 : ใจอ่อนแอ กายอ่อนแอ


        ต้วนหงส์ตื่นแต่เช้ามืดเพื่อจะออกมารำกระบี่ฝึกยุทธ์ตามปกติ  ก่อนจะถึงลานฝึกต้องผ่านห้องตำราทำให้เขาพบเรื่องผิดปกติ  เพราะในจวนนี้ไม่มีบ่าวรับใช้จะเปิดปิดหน้าต่างตั้งจัดการกันเอง  ดังนั้นทุกครั้งคนที่ใช้งานห้องตำราคนสุดท้ายจึงต้องเป็นคนรับผิดชอบ

ตั้งแต่กลับจากหวยหนานครั้งนี้จวนของราชองครักษ์หนุ่มก็ได้ผู้อยู่อาศัยเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน  และก็เป็นคนที่ต้องทำงานที่ห้องตำราทุกวัน   ปกติแล้วหญิงสาวผู้นั้นไปมาเป็นระเบียบ เก็บกวาดเรียบร้อย   ทว่าวันนี้หน้าต่างทุกบานกลับเปิดอยู่  นั่นทำให้คิ้วกระบี่ของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน   เขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆก็ต้องตกใจ

“ฟางหรง!”

ร่างบอบบางในชุดขาวนอนสลบอยู่บนพื้นไม้เย็นๆ ใจของเขาหล่นวูบด้วยความตกใจ ร่างสูงรีบกระโจนเข้าทางหน้าต่าง  ไปคุกเข่าอยู่ข้างร่างซีดขาวที่ดูเปราะบางราวเกล็ดหิมะ  ร่างของนางเย็นเยียบราวคนตาย ยังดีที่มีลมหายใจอ่อนๆเข้าออกเป็นระยะทำให้เขาวางใจลงนิดหนึ่ง   แขนแกร่งรีบตะวัดโอบร่างอรชรที่เบาโหยงขึ้นมาเพื่อพานางกลับไปห้องพัก  เดิมทีเขาก็ว่านางน่าจะผอมแห้งแรงน้อยอยู่แล้ว  แต่ไม่คิดว่าจะเบาเป็นขนนกขนาดนี้

          เมื่อถึงห้องพักของหญิงสาว  ราชองครักษ์หนุ่มก็วิสาสะเดินเข้าไป  ถึงแม้ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด  ทว่าเวลานี้สิ่งสำคัญคือให้นางได้นอนอย่างสบายและห่มตัวด้วยผ้าห่มอุ่นๆ  หลังจัดท่าทางร่างบอบบางเรียบร้อย  เขาก็เดินออกจากห้องพักของไป๋ฟางหรง  เตรียมจะไปตามหมอมาดูอาการ

“อุ๊ย! ใต้เท้า!!” เสียงแหลมเล็กของสาวใช้ของนางอุทาน  ตากลมโตแป๋วมองสลับร่างสูงและประตูที่เพิ่งเดินออกมา  แก้มยุ้มมีเลือดสูบฉีด  ท่าทางคล้ายจะเข้าใจผิดไปไกล

“เมื่อเช้าข้าเห็นนางสลบอยู่ที่ห้องตำรา  ร่างกำายเย็นผิดปกติแถมลมหายใจยังอ่อน  ข้าจะเข้าวังไปตามหมอหลวงมา...” ราชองค์รักษ์หนุ่มรีบอธิบายสถานการณ์เสียงขรึม ทันทีที่ได้ยินลี่ซือก็หน้าซีดเผือดเปลี่ยนเป็นตกใจในทันที  เห็นสีหน้าเหมือนรจะรู้ว่านายของตนเองเป็นอะไรกลายๆ ก็ทำให้เขาขมวดคิ้ว “คุณหนูของเจ้ามีโรคประจำตัวอันใดอย่างนั้นรึ?”

ลี่ซือส่ายหน้าน้ำตาปริ่ม กลั้นสะอื้น  ดูท่าทางหวาดกลัวมาก “เรียนใต้เท้า...คุณ...คุณหนูมิได้ป่วยเป็นโรคประจำตัวเจ้าค่ะ  เพียงแต่ก่อนหน้านี้ไม่นานเพิ่งถูกพิษพันราตรี  เพิ่งฟื้น…”

“พิษพันราตรี!” ต้วนหงส์ทวนคำ  ใจหายอีกรอบ  ชายหนุ่มเคยได้ยินความร้ายกาจของพิษนั้นดี  ค่อยๆซึมเข้าสู่กระแสเลือดที่ละนิด  จนทำให้คนรู้สึกอ่อนเพลีย มึนงง คิดว่าตัวเองพักผ่อนไม่พอ  จนสุดท้ายก็หลับไม่ตื่น  เมื่อครบหนึ่งพันราตรีก็จะเสียชีวิตลงทั้งอย่างนั้น

หญิงสาวผู้จิตใจดีและเมตตาไปทำอะไรให้คนเกลียดชังจนขนาดจะวางยาสังหารอย่างเลือดเย็นได้เช่นนี้

แม้จะสงสัย หากนี่ก็มิใช่เวลาจะมาค้นหาคำตอบ  รู้ต้นสายปลายเหตุยิ่งต้องรีบ  เขาฝากฝังให้ลี่ซือดูแลไป๋ฟางหรงไปก่อน  ส่วนตัวเองรีบตรงไปคอกม้าเพื่อจูงม้าดำของตนออกนอกประตูจวน  แล้วเหวี่ยงตัวขึ้นหลังม้าผ่านประตูเสวียนอู่ ตรงไปยังสำนักหมอหลวง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -6 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -6 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-7-24 22:44:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 79 : ใจอ่อนแอ กายอ่อนแอ (จบ)


           ไป๋ฟางหรงลืมตาโพล่งก่อนผุดลุกขึ้นมาบนเตียงนอนของตนด้วยสภาพมึนงง  ยังรู้สึกอ่อนแรงคล้ายจะตัวอ่อน ยวบลงไปกองกับเตียงต่อหญิงสาวทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้  รู้สึกว่านางเพิ่งเขียนบทความวิเคราะห์เสร็จกำลังจะกลับมานอนยังห้องพัก  แต่เกิดหน้ามืดไปเสียก่อน
หน้ามืด…

ไป๋ฟางหรงอ้าปากค้าง แล้วนางกลับมานอนบนเตียงได้อย่างไร? อย่าบอกนะว่า…

“คุณหนู!” เสียงลี่ซือดังขึ้นเมื่อเห็นว่าคุณหนูของตนฟื้นแล้ว  ลี่ซือมีสีหน้าซีดขาว ตาแดง  รีบเข้ามาช่วยประคองนางจัดหมอนในเอนกายพิงสะดวก “ดีจริงๆ...ท่านฟื้นแล้ว… บ่าวใจหายหมดเลยเจ้าค่ะ นึกว่า...นึกว่าท่านจะนอนยาวอีกแล้ว”

“ลี่ซือ...เกิดอะไรขึ้น?” ไป๋ฟางหรงมองไปรอบห้องที่ยังครึ้มอยู่  ดูแล้วยังไม่สว่างดีนัก

สาวใช้คุกเข่าลงข้างเตียง  กุมมือนายสาว  ค่อยๆเล่าเรื่องที่คุณหนูใบหน้าซีดเซียวน่าจะสงสัยที่สุด “คุณหนู...เมื่อเช้ามืดใต้เท้าเป็นผู้ไปพบท่านนอนสลบอยู่ที่ห้องตำรา  ท่านเลยพาท่านกลับมาที่ห้องแล้วให้ข้ามาช่วยดูแลท่าน  ส่วนใต้เท้าไปเชิญท่านหมอหลวงมาดูอาการ ท่านหมอเพิ่งกลับไปเมื่อครู่นี้เอง  ใต้เท้ากำลังเดินไปส่งท่านหมอเจ้าค่ะ”

ไป๋ฟางหรงฟังก็นิ่งไปนิดหนี่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน “ข้าทำให้วุ่นวายจนได้…”

“ท่านอย่าได้คิดแบบนั้น” ลี่ซือรีบส่ายหน้า “เดิมทีท่านเพิ่งฟื้นจะพิษพันนิทรา  ร่างกายยังอ่อนแออยู่มาก  แถมยังเจอแต่เรื่องตึงเครียดกระทบกระเทือนจิตใจ  ท่านหมอสั่งเทียบยาบำรุงแล้ว  เดี๋ยวข้าจะไปทำข้าวต้มกับต้มยามาให้นะเจ้าคะ”

ไป๋ฟางหรงพยักหน้าน้อยๆ  สาวใช้ตัวน้อยรีบเดินออกไปด้วยอยากให้นายของตนได้ทานยาเร็ว  ที่ประตูสวนกับเจ้าของจวน  ลี่ซือโค้งน้อยๆอย่างนอบน้อม  ไป๋ฟางหรงมองสบดวงตาคู่คมของราชองครักษ์หนุ่ม

“เจ้าฟื้นแล้ว…” ต้วนหงส์ถอนหายใจ สีหน้าโล่งอก

“ทำให้ท่านต้องวุ่นวายแล้ว…” ไป๋ฟางหรงค้อมตัวเตรียมจะขอโทษ ทว่าฝ่ามืออุ่นรีบรั้งไว้

“ไม่ต้องหรอก” ชายหนุ่มมองสำรวจร่างบอบบางที่ขาวซีดยิ่งขึ้นกว่ายามปกติ  เขาขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อนึกอะไรได้ “ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าเพิ่งฟื้นจากพิษ…”

“แต่ก็ถอนพิษเรียบร้อยแล้ว” ไป๋ฟางหรงต่อให้  นางพยายามยืนยัน “ท่านพี่ต้วน... เมื่อครู่ท่านหมอมาตรวจก็คงจะบอกท่านแล้วว่าตอนนี้ในกายข้าไม่หลงเหลือพิษอีก  ที่สลบไปเป็นเพียงฟางหรงไม่ระวังตัวเท่านั้น”

“พิษเพิ่งได้รับการรักษาร่างกายยังอ่อนแอมาก ท่านหมอบอกว่าเจ้าควรทำใจให้สบายและฟักฟื้นทั้งร่างกายและจิตใจ  ยังต้องระวังเป็นพิเศษ…” ต้วนหงส์ถอนหายใจ “ข้าเคยบอกแล้วว่าตอนนี้เจ้าอยู่ในความดูแลของข้า  เพราะฉะนั้นมีเรื่องอะไรก็อย่าได้เก็บเงียบไว้คนเดียวจนร่างกายทรุดโทรมอีก”

“ฟางหรงจะระวัง…” ไป๋ฟางหรงยิ้มบาง รู้สึกอบอุ่นในใจ

“เจ้าหิวไหม? อีกเดี๋ยวลี่ซือคงจะนำอาหารมาให้แล้ว อิ่มท้องจะได้ทานยา”

ชายหนุ่มทำท่าจะลากเก้าอี้เข้ามานั่งข้างๆอยู่เป็นเพื่อน  หญิงสาวส่ายหน้า พยายามทำตัวไม่ให้เขาเป็นกังวล “พี่ต้วน...ท่านเองก็วิ่งวุ่นเพื่อข้าตั้งแต่เช้า  ตอนนี้ฟางหรงฟื้นแล้ว ไม่เป็นอะไรมาก ท่านเองก็รีบทานข้าวเถอะ”

“เดี๋ยวทานพร้อมกันก็ได้” ต้วนหงส์ส่ายหน้า  ดูเหมือนเขาจะมีความเป็นห่วงร่างบอบบางตรงหน้าไม่น้อยเหมือนกัน

ไม่นานลี่ซือก็กลับมาพร้อมข้าวต้มหอมฉุยสองชามอย่างรู้งาน  สาวน้อยยิ้มกว้างจนหน้าหยิกแก้ม   แล้วรีบหลบออกนอกห้องไปอย่างว่องไวจนนายสาวได้เพียงส่ายหน้า  หญิงสาวคนข้าวต้มในชาม  ค่อยๆตักทานทีละนิด  แม้ไม่หิวนักแต่ก็ต้องพยายามทานให้หมดจะได้ไม่เป็นลมอีก

“จริงสิ...ข้าเขียนบทความวิเคราะห์ที่ฝ่าบาทรับสั่งเสร็จแล้ว”

ต้วนหงส์ชะงัก มือที่กำลังถือช้อนไม้ค้างอยู่ตรงนั้น “นี่เองก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เจ้าต้องล้มป่วยใช่ไหม?”

ไป๋ฟางหรงถอนหายใจ ไม่อาจปิดบังในเรื่องนี้ได้ “ข้า...ห้ามความรู้สึกผิดไม่ได้เสียที  แต่บัดนี้ก็สิ้นสุดลงแล้ว  บ่ายนี้ข้าจะรีบนำถวายฝ่าบาท”

“บ่ายนี้เลยหรือ?” ราชองครักษ์หนุ่มขมวดคิ้ว  ดูสภาพคนป่วยที่ยังนอนติดเตียง

“ดื่มยาบำรุงพักผ่อนอีกสักชั่วยามข้าก็เดินคล่องแล้ว…” หญิงสาวรู้สึกอับอายกับสายตาที่มองนางคล้ายมองคนไม่ประมาณตน แก้ตัวอุบอิบ “จริงๆนะ...ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากเสียหน่อย”

“ฟางหรง เจ้าอย่าดื้อ... รออีกสักวันก็ได้”

ไป๋ฟางหรงรีบส่ายหน้า  สีหน้าเป็นวิตกปนอึดอัด “ไม่ได้หรอก...หากไม่ได้ส่งบทความก็คล้ายกับเรื่องยังไม่จบ  ข้า...ข้าคงจะปล่อยวางไม่ได้…”

คนหัวอ่อนเริ่มออกอาการดื้อรั้นขึ้นมาบ้าง ชายหนุ่มก็รู้สึกขัดไม่ลง  ได้แต่พยักหน้ายอมใจ  พึมพำเบาๆ “เจ้ารีบทานข้าวให้หมด ดื่มยาบำรุง แล้วตอนบ่ายค่อยว่ากันอีกที…”




@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-7-25 21:42:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ไป๋ฟางหรง}
บทที่ 80 : ดีจริงที่ข้าใส่ผ้าคลุมหน้า


             หลังทานข้าวเสร็จลี่ซือก็กลับมาพร้อมยาขมถ้วยหนึ่งอย่างรู้จังหวะ  ไป๋ฟางหรงรับถ้วยยาสีน้ำตาลออกเหลืองเล็กน้อยกลิ่นฉุนจมูกมามอง หน้าเหยเกเล็กน้อย  แต่ก็ต้องกลั้นใจดื่มเข้าไปรวดเดียว  ยาสมุนไพรรสชาติขมฝาด มีความหวานเปรี้ยวปะแล่มๆทำให้นางรู้สึกอยากอาเจียนทิ้ง  รีบหยิบพุทราเชื่อมน้ำผึ้งที่ตั้งไว้ในจานเล็กเคียงคู่ถ้วยยามาส่งเข้าปาก ซึมซาบรสหวานหอม

ได้ดื่มยาบำรุงพร้อมนอนพักดีๆตลอดเช้า  พอหลังมื้อเที่ยงเลือดฝาดก็เริ่มกลับมาที่ใบหน้าซีดขาวบ้าง  หญิงสาวซับริมฝีปากของตนให้สะอาด  หันไปมองใต้เท้าต้วนหงส์ที่เข้ามาดูอาการของนาง นัยน์ตากลมโศกเป็นประกายเหมือนจะถามอะไรบางอย่าง  

ต้วนหงส์เลิกคิ้วกระบี่ขึ้นน้อยๆ  ไป๋ฟางหรงยิ้มแห้ง “พี่ต้วน…ตอนนี้ฟางหรงฟื้นตัวเป็นปกติแล้ว...เพราะงั้นคิดว่าน่าจะไปส่งบทความไหว…”

“ข้าเดินไปเป็นเพื่อนดีกว่า” ต้วนหงส์กล่าวอย่างไม่วางใจ ก่อนเดินไปช่วยประคองหญิงสาว มือรวบเอวอีกฝ่าย “เจ้าค่อยๆ เดินเถอะ”

“อะ...เอ่อ...ขอบคุณเจ้าค่ะ” ไป๋ฟางหรงอ้าปากพะงาบพูดอะไรไม่ออกชั่วขณะ ตั้งท่าจะอ้าปากปฏิเสธ แต่พอเท้าหย่อนพื้นรู้สึกหวิวๆขึ้นมา  อีกทั้งดูจากสีหน้าของราชองครักษ์หนุ่มแล้ว...ไป๋ฟางหรงคิดว่าสมควรว่าง่ายก่อนจะไม่ได้ไปไหน  

สุดท้ายก็ก้มหน้างุดด้วยความอับอาย  อดไม่ได้ที่จะพึมพำ “...จริงๆข้าว่าข้าก็น่าจะพอเดินไหวอยู่นะ…”

สองหนุ่มสาวค่อยๆเดินออกจากจวนอย่างไม่รีบร้อน   ระหว่างทางพบลี่ซือและซูปี้ สองสาวน้อยหน้าตามอมแมม  มองนางและต้วนหงส์หน้าตาเหรอหรา

“คุณหนู ใต้เท้าท่านจะออกไปไหนหรือเจ้าคะ?” ลี่ซือที่กำลังจูงมือน้องซูปี้ ในมือมีสายบัวเพิ่งเก็บใหม่   ดูเหมือนว่าจะนำมาทำผัดสายบัวสูตรที่น้องซูปี้ภูมิใจนำเสนอหลายวันแล้ว

“พวกเจ้าเข้าไปพักก่อนเถอะ ข้ากำลังพาฟางหรงเข้าวังไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้” ต้วนหงส์กล่าวตอบทั้งสอง

“ท่านลุงต้วน พี่สาว เดินทางดีๆนะเจ้าคะ” ซูปี้ยิ้มแก้มตุ่ย ดูพึงพอใจที่ทั้งสองคนดูจะสนิทสนมใกล้ชิดกันมากขึ้นทุกวัน “เย็นนี้ข้าจะลงมือทำผัดสายบัวไว้รอพวกท่านนะเจ้าคะ”  

ดวงตากลมเหลือบลอบสบตาลี่ซือที่ยิ่งนานวันยิ่งเข้าขากันเรื่อยๆ  แม้ไป๋ฟางหรงจะเดินผ่านทั้งคู่มาแล้วยังพอได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักลอยมาตามลม   




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-7-25 21:53:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                    แผนสุดท้าย ข้าคงรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว เดี๋ยวกำไรหดหายหมด
              เมิร์กหลังจากที่ทำบัญชีเสร็จก็นอนหลับพักผ่อนจนเวลาร่วงเลยมาถึงยามเย็น เขาก็เลยตั้งเป้าว่า ยังไงวันพรุ่งนี้ก็ต้องทำงานที่ได้รับมาให้สำเร็จเสร็จสิ้นเพื่อที่เขาจะได้หมดห่วงไปสักห่วงเสียที
              ชายหนุ่มเคลื่อนรถม้าไปที่จวนองค์รักษ์ต้วนหงส์ด้วยความห้าวหาญ
              เขาลงจากรถม้าก่อนจะเคาะประตู
              ก้อก ก้อก
              เมิร์กต้องยืนรอครู่ใหญ่กว่าจะมีเสียงร้องแฮกๆด้วยความเหนื่อยอ่อนดังลอดขอบประตูออกมา
              ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆเลื่อนออก เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวน่ารักน่าชังโผล่พ้นออกมาเพียงเล็กน้อย
              นางจ้องมองมาที่เมิร์กด้วยใบหน้าหวาดกลัวแฝงแววตาไม่ไว้ใจอย่างรุนแรง
              เมิร์กที่ชินกับสภาพแบบนี้แล้วจึงได้แต่ถอนหายใจ “ข้ามีธุระกับท่านไป๋ฟางหรง ไม่ทราบว่านางสะดวกไหม?” ชายหนุ่มไม่อยากทนสายตาใสซื่อจ้องมองเขาด้วยความรังเกียจได้หรอกนะ
              “ไม่สะดวกค่ะ! ตอนนี้ท่านไป๋ไปเข้าวัง!!” นางตอบก่อนจะปิดประตูดังปึ้ง
              “เดี๋ยวๆ! ข้ามีธุระกับท่านต้วนหงส์ก็เลยแวะมานะ” เมิร์กรีบตะโกนอัดประตูก่อนที้นางจะเดินจากหนีไปไหนไกล แล้วเขาจะต้องรอไปอีกวันเต็มๆกว่าจะได้พบหน้าคนทั้งสอง
              “แต่ท่านทั้งสองไม่อยู่ ท่านสะดวกมารอที่สวนรึเปล่าคะ?” นางโผล่ใบหน้าออกมาเล็กน้อยด้วยอาการสั่นเทา
              “ได้สิ นำทางไปเลย” พูดจบ ประตูไม้บานใหญ่ก็แง้มออกพอให้เมิร์กมุดเข้าไปได้
              เขามองไปรอบๆบ้านด้วยความสนใจเล็กๆและหันมาจ้องมองหญิงสาวที่นำทางเขา นางเป็นสตรีตัวเล็ก ที่สมควรจะเรียกได้ว่าพบเห็นได้ทั่วไปตามสถานที่ชั้นสูง...
              นางพาเขาไปนั่งรอที่สวนดอกไม้งดงามก่อนจะเดินหายลับไป
              เอาจริงๆ ด้วยตาเหยี่ยวเขาแอบเห็นนางไปพาเพื่อนสาวอีกคนมาจ้องมองเขาด้วย
              ‘เห้อ ให้ตายสิ บางทีหากข้าโกนหนวดจะดูเป็นมิตรขึ้นไหมนะ’ เมิร์กนำมือขึ้นมาลูบๆหนวดสีส้มของตนอย่างเศร้าใจ


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พู่ประดับอวิ๋นรั่ว
แหวนอวิ๋นรั่ว
ปีกกริฟฟอน
ผ้าคลุมอวิ๋นรั่ว
สร้อยไฟบรรพกาล
หมวกเกราะเทพยุทธ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x9999
x27
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x34
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x50
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x100
x1
x110
x100
x100
x130
x110
x11
x68
x5
x200
x20
x8000
x2
x2
x51
x142
x1
x20
x214
x3
x2000
x16
x1
x873
x189
x1
x12
x102
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x34
x1
x4
x1000
x2
x291
x5030
x35
x6889
x9999
x3967
x1670
x100
x10
x10
x74
x12
x6
x1
x10
x1
x119
x1
x15
x1140
x214
x27
x10
x10
x788
x3056
x2
x2
x5
x98
x9006
x14
x708
x140
x462
x130
x272
x16
x4
x1
x877
x9
x24
x2
x3
x260
x142
x126
x4
x2
x105
x1
x20
x9
x30
x155
x44
x1
x1896
x2
x66
x8
x14
x1
x1227
x1365
x9999
x10
x20
x9999
x154
x51
x143
x50
x2698
x202
x120
x220
x81
x11
x1229
x898
x25
x80
x9450
x82
x180
x9999
x9999
x5000
x1170
x7667
x6280
x200
x500
x286
x234
x488
x169
x450
x5
x869
x20
x80
x3368
x89
x23
x12
x7
x6
x25
x1823
x10
x380
x200
x139
x147
x8992
x4358
x1220
x9999
x5430
x162
x208
x9999
x1521
x30
x91
x799
x74
x1414
x280
x9999
x2567
x834
x160
x79
x30
x816
x597
x4
x20
x4986
x1
x47
x1
โพสต์ 2018-7-26 11:51:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
               
       ข้าว่า ข้าค่อยกลับมาทีหลังเห็นจะดีกว่า ยังไงข้าก็ต้องมีธุระต้องอีกเล็กน้อย

ทุ่มดอกไม้งดงามที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์แห่งจวนต้วนหงส์ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วผืนดินในตัวบ้านกลิ่นดอกไม้อ่อนๆกลับสายลมเย็นๆทำให้เมิร์กที่นั่งชมทุ่งดอกไม้อยู่นั้นเริ่มง่วงและอยากหาอะไรอย่างอื่นทำ


          เด็กสาวทั้งสองเองก็ดูท่าทางกลัวเขาเอามากๆจนเขาหมดปัญหา เอาจริงๆเขาว่าทั้งสองอาจจะอายุพอๆกับเขา แต่ด้วยใบหน้าและท่าทางที่แสดงออกมาทำให้เขาเผลอคิดไปเองว่าทั้งสองอาจจะเป็นเพียงเด็กสาวทั่วๆไปที่หาได้ตามจวนของชนชั้นสูง


          ตัวเขานั้นอายุปีนี้ก็พึ่งจะ17ปีแต่ด้วยการฝีกฝนและคำสอนหลายๆอย่างของบิดาก็ทำให้เขากลายเป็นแบบทุกวันนี้นี่ถ้าไม่บอกว่าเขาพึ่งจะออกมานอกบ้านเป็นครั้งแรกในรอบ17ปีที่กล้าออกเดินทางพูดไปใครจะเชื่อ


          เด็กติดบ้านมา17ปีจู่ๆออกเดินทางเพียงลำพังแล้วก็ได้เป็นพ่อค้าคาราวานถูกต้องตามกฏหมายของแผ่นดินต้าฮั่น ฮะฮะฮะฮะ


          เมิร์กเอนหลังผิงไปกับเก้าอี้ไม้กลางสวนด้วยความเบื่อหน่ายนับตามตรงเวลาก็ผ่านมานานพอสมควรแล้วหลังจากเขาเข้ามา สาวน้อยทั้งสองก็ยังคงจับจ้องเขาไม่หายไปไหนด้วยมีหันหน้าไปคุยกันบ้างเป็นระยะระยะ


          ชายหนุ่มครึ่งโรมันที่ทนไม่ไหวแล้วก็เลยถอนมือออกจากโต๊ะเดินไปหาทั้งสอง


          “ค่ะ!!” สาวน้อยที่ไปต้อนรับเขายืนตัวตรงขึ้นด้วยความตกใจส่วนอีกคนถอยหนีไปแอบหลังเสาต้นไกล้ๆเพื่อเฝ้ามองสถานการณ์


          “เดียวข้าจะกลับมา ในประมาณ3ชั่วยามหรืออาจจะมากกว่านั้นฝากบอกนางด้วยว่าเหลียนซีฟ่านขอเข้าพบถ้าให้ดีฝากบอกท่านต้วนด้วยว่าข้ามีประสงค์จะขอเข้าพบองค์ฮ่องเต้เรื่องบทความของพรรคภูติลมทมิฬดำ”


          “ค่ะ..” นางพยักหน้ารับก่อนจะนำทางเมิร์กออกจากจวนต้วนหงส์


@Admin
@STAFF_Pixiu
         

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -10 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -10 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พู่ประดับอวิ๋นรั่ว
แหวนอวิ๋นรั่ว
ปีกกริฟฟอน
ผ้าคลุมอวิ๋นรั่ว
สร้อยไฟบรรพกาล
หมวกเกราะเทพยุทธ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x9999
x27
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x34
x1
x30
x2
x3
x1
x30
x100
x20
x5
x300
x1
x5
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x205
x60
x2
x6
x1
x2
x4
x1
x1
x34
x3
x1
x20
x18
x1
x15
x50
x2
x2
x2
x19
x22
x1
x215
x190
x1
x4
x4
x110
x39
x50
x70
x4
x148
x19
x45
x1
x100
x100