เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } จวนราชองครักษ์ต้วนหงส์

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-3-2 21:26:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด




วันที่ 2 เดือน 3 ปีเจี้ยนหยวนที่ 29


        อินซิงลงจากรถม้าก่อนยื่นมือให้หลิงผิงผิงตามมารยาท ไม่คิดว่าหลังพี่สะใภ้จากไปแล้วยังต้องมาอำลาอาซ้ออีกคน เหตุใดพี่ต้วนกับพี่อินจึงอาภัพรักกันทั้งคู่เช่นนี้หนอ? เขาคิดระหว่างที่ยืนนิ่งรออีกฝ่ายลงมาจากรถม้า

        หลิงผิงผิงจับมือหนาของอีกฝ่ายแล้วก้าวลงจากรถม้า ยามนี้เจ้าตัวสวมชุดของสตรีหาใช่บุรุษยามปกติไม่… ใต้ตาคล้ำเล็กน้อย เพราะไม่อาจยอมรับได้ว่าสหายสนิทล้วนจากไปหมดแล้ว...

        “ถ้าอย่างนั้น เราเข้าไปข้างในกันเถิด” เขาหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งออกมาสวมทับเสื้อผ้าอีกฝ่ายเพราะอากาศที่เย็นลงก่อนเดินเข้าไปข้างใน มาดเจ้าบ้านตระกูลอินคนใหม่ไม่ทิ้งห่างพี่ชายโดยแท้ อินซิงเวลานี้ไม่ใช่อินซิงที่เอาแต่เล่นสนุกอีกแล้ว ส่วนทางด้านหลิงผิงผิงนั้นกระชับเสื้อคลุมไว้พอเป็นพิธี แม้อากาศจะเย็นลงหากแต่ด้วยที่เป็นผู้ฝึกยุทธจึงไม่รู้สึกหนาวแต่อย่างใด นางเดินตามหลังอีกฝ่ายไปที่แปรเปลี่ยนไปอย่างมาก...

        นัยย์ตาสีนิลหลุบตาพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเดินนำสตรีข้างหลังไปในงานที่มากด้วยผู้คน ดูเหมือนว่าแขกคนสำคัญจะกลับไปหลังจบพิธีช่วงเช้า พวกเขามาถึงงานช่วงค่ำพอดี น่าเสียดายนัก แต่อย่างไรต้วนหงส์ก็ยังอยู่ในงาน

        อินซิงมองซ้ายขวาตามหาชายหนุ่ม

        “อาจาง” หลิงผิงผิงเอ่ยทักอีกฝ่ายหลังจากที่ขยับโพล่หน้าออกมาจากหลังอินซิง

       “หืม..”เสียงเรียกคุ้นหูที่ดังขึ้นเรียกให้จางฝูที่กำลังยืนต้อนรับแขกที่มาร่วมงานคนอื่นอยู่หันกลับไปมองก่อนจะพบกับผู้เป็นเจ้าของเสียง ก่อนที่เธอจะหันไปกล่าวบอกกับแขกคนเดินและโค้งขอตัวเดินไปทางอาจารย์ของตนที่เดินทางมาร่วมงานทิ้งให้เจี๋ยเฟยเป็นผู้รับรองแขกคนเดินต่อแทน “ศิษย์คารวะอาจารย์”



        อินซิงหันไปถามหลิงผิงผิง “แม่นางผู้นี้คือใครหรือ?” ยิ่งได้ยินสตรีตรงหน้าเรียกหลิงผิงผิงว่า ‘อาจารย์’ ก็ยิ่งเต็มไปด้วยคำถาม หากใบหน้านั้นยังคงสุขุมเช่นเคย

        “จางฝูเป็นศิษย์ข้าเอง ข้ารับนางเป็นศิษย์ก่อนที่ตนเองจะเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์” หลิงผิงผิงหันไปบอกกล่าวอินซิงพลางรับการคารวะจากจางฝู ก่อนจะยื่นมือไปแตะไหล่อีกฝ่ายเบาๆ

        อินซิงร้อง ‘อ้อ’ ในใจก่อนประสานมือขึ้น “ข้ามีนามว่า อินซิง เจ้าบ้านตระกูลอินแห่งซินเอี๋ย ขอรับ เหมือนจะเคยได้ยินชื่อแม่นางจางจากพี่สะใภ้อยู่บ้าง ไม่คิดว่าจะบังเอิญถึงขนาดนี้” เขากล่าว คล้ายว่าในบันทึกอินฮูหยิน สตรีนาม จางฝู เป็นคนที่เจอกับพี่สะใภ้โดยการประสานงา นอกจากนี้ยังช่วยเหลือเรื่องราวต่างๆ ทว่าเป็นเขาเองที่ไร้วาสนา ไม่เคยได้พบหญิงสาว

        “เหนื่อยหน่อยนะ… ส่วนอาหนิงอยู่ที่จวน ข้าไม่ได้พานางมาด้วย”

        “ได้ยินเช่นนั้นข้าก็ดีใจท่านอาจารย์ “จางฝูเอ่ยแล้วหันไปมองอีกคนที่ติดตามอาจารย์เะอมาด้วย “ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ เรียกข้าจางฝูเฉยก็เพียงพอ”จางฝูหันไปประสานมือคำนับอีกคนพรางมองสังเกตุดูคนที่เเนะนำตัวว่าเจ้าบ้านตะกูล แม้ในใจจะนึกสงสัย ว่าที่เธอจำไม่ผิดนั้น เจ้าบ้านตะกูลอินมิใช่สามีของเเม่นางหยางหรอกกระนั้น เพียงแต่ยามนี้เธอไม่คิดที่จะเอ่ยถามอะไรมากนัก ก่อนจะหันมองไปรอบเพื่อมองหาใครสักคน “แม่นางหยางไม่มารึเจ้าคะ”

        อินซิงชะงักไป ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะยังไม่ทราบข่าว… “พี่สะใภ้…. จากไปอย่างสงบแล้วขอรับ” เขาตอบอย่างใจเย็นก่อนหายใจเข้า “นางดื่มสุราดอกท้อแล้วตกจากระเบียงผาเปี้ยนชุน นอกเมืองซินเอี๋ยขอรับ”

        ทางด้านหลิงผิงผิงไม่ได้เอ่ยอะไร...

        “....”รอยยิ้มที่มีอยู่พลันชะงักค้างและหายไป ดวงตาสีน้ำตาลสั่นไหววูบไปมาอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ ราวเหตุการณ์เมื่อคราที่เธอพบศพเเม่นางไป๋ห้วนกลับคืนขึ้นมาอีกครั้งตกใจและเจ็บปวด ไม่คิดว่าสิ่งที่สังหรณ์ของเธอบอกมันจะร้ายแรงขนาดที่ทำให้เธอเสียเพื่อนไปถึงสองคนพร้อมกับเฉกเช่นนี้  “เมื่อ..ไหร่รึ”



        “สองอาทิตย์ก่อนขอรับ” อินซิงตอบ อีกฝ่ายมีใบหน้าเศร้าหมองลงทันตา นางคงไม่คิดว่าจะต้องมาเสียสหายไปถึงสองคนในคราเดียวแบบนี้

        “เช่นนั้นรึ” จางฝูเอ่ยขณะพยายามทำเสียงไม่ให้สั่นพร้อมกับกับปิดเปลือกตาของตัวเองลงอย่างช้าๆแล้วถอนหายใจออกมาเบา “เข้าด้านในเถิดเจ้าค่ะ” จางฝูลืมตาพร้อมกับเอ่ยออกมาก่อนที่หมุนตัวเดินนำทางไปยังห้องโถงที่จัดพิธี ‘ฟ้าช่างเล่นตลกกับข้าเสียจริง เสียหนึ่งไม่พอยังต้องพรากสหายข้าไปอีกคน...น่าชิงชังนัก’



        เขาพยักหน้าแล้วเดินตามหญิงสาวไปพร้อมหลิงผิงผิง ไม่คิดว่าภาพองค์รักษ์ต้วนหงส์ที่ได้มาพบกันอีกครั้งในนานวัน จะกลายเป็นคนไว้เคราที่มีสภาพไม่ต่างจากคนใกล้ตาย ใบหน้าหมองคล้ำราวกับคนที่ไม่ได้นอน ผิวซีดเซียวเหมือนคนขาดสารอาหารและแสงแดด

        เวลานี้เขาเป็นเพียงคนที่โศกเศร้าจากการสูญเสียคนรักไปไม่ต่างจากพี่ชายของตน

        อินซิงหยิบธูปมาจุดก่อนคำนับแล้วเดินไปปักลงกระถาง เขาไม่อาจกล่าวอะไรได้มากมายนักแต่ในใจมีเป็นหมื่นเป็นล้านคำที่อยากจะเอ่ย ฃ

        หลังจากอินซิงปักธูป หลิงผิงผิงยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นก่อนที่จะหาช่องว่างแล้วจุดธูป… ภาพต่างๆ มากมายที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ยามที่พวกตนอยู่บนหลังคาด้วยกัน… นั้นคงเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวหรือเปล่านะ? ที่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันจริงๆ

        “ทั้งเจ้าทั้งอาเจียนล้วนต่างเดินทางไกลไปก่อนข้า… พวกเจ้าใจร้ายจังเลยนะ” หลิงผิงผิงพึมพำพลางหยดน้ำตาไหลเพียงข้างเดียว… ไม่ได้สะอื้นแต่อย่างใดหากแต่ร้องไห้ที่เงียบงัด

        “ข้าจะตามพวกเจ้าไป… แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้” หลิงผิงผิงเอ่ยก่อนจะปักธูปลงบนกระถางแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นพลางถอยออกมา ตนเองไม่แน่ใจว่าจะกล่าวปลอบอีกฝ่ายอย่างไรเพราะหลิงผิงผิงเองก็แย่ไม่แพ้กัน


        อินซิงเดินไปหาต้วนหงส์ก่อนนั่งลงข้างๆแล้วคำนับโลงศพ “ไม่คิดว่าสวรรค์จะเล่นตลก พรากสตรีผู้เป็นที่รักไปถึงสองคน” เขากล่าวเสียงเศร้าก่อนสังเกตุเห็นใบหน้าต้วนหงส์แปลกไป เขามีรอยเพิ่ม? จากการฝึกรึ? ….แต่ดูแล้วไม่น่าใช่ รอยมันเหมือนโดนใครเตะมากกว่า

        “สองคน รึ”เสียงแหบแห้งคลายคนไม่ทานน้ำเอ่ยถามออกมา พร้อมกับสายตาที่ยังคงเลื่อนลอยมองผู้อายุน้อยกว่าอย่างอินซิงที่เดินมานั่งอยู่ข้างๆ

        “พี่อินยังไม่ส่งข่าวมาบอกหรือขอรับ? ….พี่สะใภ้ดื่มสุราดอกท้อแล้วตกระเบียงผาเปี้ยนชุนขอรับ” อินซิงกล่าว

        “ดูเหมือนน้องซื่อป๋อคงไม่อยากรบกวนเหมือนตามปกติ จึงไม่ได้ส่งข่าวแจ้ง พี่ใหญ่ขอเจ้าเป็นอย่างไรบ้างอาซิง” ต้วนหงส์กล่าวถามอินซิง ก่อนมองด้วยความเป็นห่วง

        “พี่อิน… กระทบกระเทือนทางจิตใจพอสมควรขอรับ พี่อินยังทำใจไม่ได้ จึงเลือกที่จะพาลูกทั้งสามและตนเองเข้าเส้นทางพรต เพื่อสร้างบุญกุศลให้แก้พี่สะใภ้บนสวรรค์ขอรับ” สองมือประสานกันคำนับต้วนหงส์อย่างที่ควรจะทำแล้วนั่งสนทนากับอีกฝ่าย

        “จากนี้ตระกูลอินก็เหลือเจ้ากับลี่ฮัวแล้ว หากมีอะไรก่อนจะตัดสินใจ เจ้าก็ปรึกษาพี่สาวก่อนนะอาซิง อย่าทำอะไรวู่วาม” ต้วนหงส์กล่าวปลอบอีกฝ่าย

        “ขอรับ ท่านพี่เองก็อย่าลืมดูแลตัวเอง” อินซิงบอก “ข้าหวังว่าอาซ้อกับพี่สะใภ้จะได้พบกันบนสวรรค์”

        “ทั้งสองคงได้พบเจอกันในปรโลกแล้วล่ะตอนนี้” ต้วนหงส์กล่าวกับอินซิง

        ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ “ถ้าเช่นนั้น อินซิงขอตัวก่อน” เขาลุกขึ้นคารวะอีกฝ่ายก่อนเดินออกไปตามหลิงผิงผิง

        จางฝูหยุดยืนมองผู้ที่เดินเข้าไปเคารพศพด้านในด้วยสายตาว่างป่าวแล้วจึงถอนหายใจออกมาเบาก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า “เหตุใดพวกเจ้าจึงรีบทิ้งพวกข้าไปเร็วเช่นนี้” จางฝูเอ่ยตัดพ้อกับตัวเองพร้อมกับหยาดใสที่เหือดแห้งไปนานแล้วรินไหลออกมาอีกครา ก่อนที่มือบางจะยกขึ้นาเช็ดปาดหยดน้ำนั้นแบบลวก แล้วเดินจากไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ (แอบบดอดไปคุยกับจางทัง ทักทายผิงหยาง หลี่ปาฉี  จบแล้วหนีไปนั่งเศร้าอยู่ที่สวน)



        อินซิงเห็นหญิงสาวยืนอยู่ไม่ไกล ดูเหมือนนางจะรอเขาอยู่ นัยย์ตาดำเหลือบมองแม่นางจางฝูพบว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้ เขาลังเลใจว่าจะเดินตามไปดีไหม อย่างไรสุภาพบุรุษไม่ควรปล่อยสตรีที่กำลังเสียใจไว้คนเดียว อินซิงวิ่งไปหาจางฝูก่อนยืนผ้าเช็ดหน้าให้ผืนหนึ่ง

        “อย่าเสียใจไปเลยนะขอรับ น้ำตาไม่เหมาะกับคนงาม” อินซิงกล่าวก่อนเดินจากมา

        “อ่ะ เอ่อ….ขอบคุณ”จางฝูที่ยืนหลบแอบอยู่รับผ้าเช็ดหน้ามาอย่างงงๆแล้วดูร่างชายนามอินซิงที่วิ่งจากไป ‘แปลกคน’



        เขาตบบ่าหลิงผิงผิง “ถ้าเจ้าทำใจไม่ได้ งั้นกลับจวนอินกันเลยดีไหม?

        “เจ้ารีบกลับหรือ?” หลิงผิงผิงหันไปถามอินซิง นัตย์ตาของเธอแดงกำเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่ได้ร้องไห้แล้ว

        เขาส่ายศรีษะ “ข้าไม่รีบ แต่เห็นเจ้าดูไม่สบายใจ”

        “สหายจากไป ใครจะไปสบายใจได้ละ ข้ามีสหายสนิทเพียงสองคนคืออาเจียนกับอาไป๋ แต่พวกนางล้วนเดินทางไปก่อนข้า! จะยังให้ข้าสบายใจได้งั้นเหรอ? ไหนจะพี่ชายข้าก็หายลับไปไม่ติดต่อมาเลย ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ราวกับข้าไม่เหลืออะไร” หลิงผิงผิงเอ่ยด้วยความรู้สึกที่พยายามอดกลั้นไม่ให้เสียงดังภายในงานของอาไป๋

        เขามองสหายตัวน้อยที่โตเป็นสตรีงามพรั่งแล้วก็ยังคงเดิมคือขี้โวยวายก่อนถอนหายใจ อินซิงรู้ดีว่าหญิงสาวกำลังเสียใจ “ถ้าอย่างนั้นเราย้ายที่กันก่อนเถอะ” ร่างสูงเดินนำไปหลังจวน


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-2 21:29

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +85 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 85 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2019-3-2 23:08:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-3-3 00:03


หน้ามรสุมส่งท้ายฤดูหนาว
1013
ข้ามาส่งจดหมาย


        หลังผ่านงานพิธีที่จวนราชองค์รักษ์ต้วนก็ล่วงเข้าสู่ช่วงมืดค่ำ หลิงหลานเดิมทีคิดติดรถม้ากลับกับเหล่าฮูหยินจวนซือหม่า ทว่าเพียงรถม้าแล่นไปได้ราวครึ่งทาง มือน้อยเลิกม่านรถฝ่าความมืดและแสงโคมบริเวณถนนหน้าจวนออกไปทั้งวังเวงและเงียบเหงา ปลายหางตาพบเข้ากับเงาร่างอันคุ้นเคยของสตรีชาวยุทธ์ที่หน้าจวนราชองค์รักษ์คล้ายพึ่งย้อนกลับมาเหมือนว่าพี่สาวจะไปส่งองค์หญิงผิงหยางพึ่งกลับมา? จังหวะนั้นคิดไปคิดมาในมือนางมีสานส์ฉบับหนึ่ง...

        ถูกต้องแล้วเป็นสานส์จากชายวัยกลางคนนิรนามที่เหมือนจะมีหนวด ได้กำชับว่าส่งสานส์นี้ให้ถึงมือ ‘ใต้เท้าจางทังกรมราชทัณฑ์’ แต่นางไม่รุ้จักนี่นา อีกอย่าง คล้ายว่าเมื่อครู่ท่านกวีซือหม่าเล่าว่าขุนนางสำคัญมาช่วงพิธีเช้าพร้อมฮ่องเต้ รวมถึงพวกไต้เท้าถิงเว่ยทางกรมราชทัณฑ์ด้วยเช่นกัน

       ‘พี่สาวจางอาจเคยพบไต้เท้าจางทังแล้วก็ได้นะ….’ ล้อรถม้าหมุนมาได้ไม่ถึงอึดใจดีคิดได้ดังนั้นก็ขอให้รถม้าหยุดก่อน เอาจนเหล่าฮูหยินเกิดสงสัยขึ้นมา “หลานเอ๋อร์นี่ก็ดึกมากแล้วเจ้าจะไปเที่ยวเล่นซนที่ใดอีก?”

       “อ๊ะ… มิใช่เจ้าค่ะ หน้าประตูวังด้านนั้นเป็นพี่สาวจางฝูนางลืมของไว้ที่ข้าแค่จะเอาไปส่งเท่านั้นเอง” ทำไมผู้คนรอบตัวชอบมองว่านางซุกซนเสมอเลยนะ ออกจะทำตัวเรียบร้อยอยู่ในโอวาทขนาดนี้แท้ๆ นิ้วข้อขาวชี้ยึดๆไปนอกรถม้า "แค่ด้านหน้านี้เท่านั้นเจ้าค่ะประเดี่ยวข้ากลับมา"

      จั๋วเหวินจวินขมวดคิ้วมุ่นไม่ค่อยวางใจเท่าใด อาจเพราะบุตรชายบุญธรรมมักจะหายตัวไปเสมอ คราวนี้เอ็นดูอีกฝ่ายเสมือนบุตรสาวยิ่งไม่อาจปล่อยหายไปอีกห้าปี “เรื่องเท่านี้ให้บ่าวนำไปให้เสียก็ได้นะจ้ะ..”

      ทว่าดรุณีน้อยส่ายหน้า “เป็นของสำคัญเจ้าค่ะ อีกอย่างพี่สาวจางฝูมิใช่คนอื่นคนไกลแต่เป็นสหายที่รู้จักกันมานานเรื่องราวเช่นนี้กระทำด้วยตนเองนับเป็นเรื่องสมควร”

      ฝ่ายผู้ใหญ่คล้ายอยากพูดบางสิ่งต่อทว่าเซวียนหยวนอี้เฟยที่นั่งฟังมาครู่หนึ่งเสนอตัวก่อนว่า “เช่นนั้นเดี๋ยวข้าไปกับนางเองขอรับส่งของเสร็จแล้วค่อยตามพวกท่านกลับไปที่จวน”

      จั๋วเหวินจวินกระพริบตาอย่างเหลือจะกล่าวพอดีตอนนั้นซือหม่าเซี่ยงหรู่ได้รับสัญญาณจากสหายแตะมือฮูหยินว่า “เอาเถิด คุณชายเซวียนคงดูแลหลานเอ๋อร์ได้ถึงจะค่ำมืดอย่างไรเสียที่นี่ก็หน้าจวนราชองค์รักษ์ต้วนหงส์เชียวนา ไม่เกิดเรื่องใดขึ้นหรอก”

       มีคนช่วยพูดเช่นนั้นท้ายสุดหลิงหลานก็ถูกปล่อยตัวลงจากรถม้าได้ ตามมาด้วยคนคุมผมทองติดๆ นางรีบวิ่งตามแผ่นหลังของพี่สาวจางไปติดๆ พร้อมร้องเรียก “พี่สาวคอยก่อนเจ้าค่ะๆ”


       “มิใช่ๆ ทำไมชอบเข้าใจว่าข้ามาซนทุกทีเล้ยย หนนี้เรื่องสำคัญเจ้าค่ะตอนอยู่ในงานมัวแต่ช่วยในครัวจึงไม่ทันพูด พี่สาว...ก่อนข้าไปยกอาหารมีชายนิรนามคนหนึ่งกำชับว่าให้มอบสานส์ฉบับนี้ให้ท่านใต้เท้าจางทังแห่งกรมราชทัณฑ์ นี่ไงฉบับนี้ล่ะ” หลิงหลานอ้าปากก็รีบแถลงเรื่องกิจธุระ มือน้อยตบตามแขนเสื้อนำสานส์ไม้ไผ่ออกมา “เขาบอกว่ามีธุระเร่งด่วนต้องรีบออกจากฉางอันและใต้เท้าไม่มาในพิธีตอนเย็น… หลิงหลานไม่รู้จักขุนนางใหญ่เกรงจะส่งผิดคน”

@Zhangfu

       “ข้อนี้ข้าเองก็ไม่ทราบเนื้อหาเช่นกันเจ้าค่ะมิทันได้เปิดอ่าน เพียงแต่อีกฝ่ายกำชับว่าสำคัญมากต้องส่งให้ถึงมือใต้เท้าจางทัง เรื่องนี้เบ่าวในชวนราชองค์รักษ์ก็เห็นและได้ยินพร้อมกับข้า” เนตรกวางคู่ใสกระพริบไปมาอย่างนึกย้อนความ และแล้วก็นึกออกดีดนิ้วเปาะ “คล้ายฝ่ายนั้นจะพูดว่า จะเป็นข้อมูลแหล่งกบดานของกลุ่มอันธพาลที่ทำร้ายหู้กว๋อฮูหยินนะเจ้าคะ… เรื่องใหญ่ทีเดียว”

@Zhangfu

      “ไม่ทราบว่าเชื่อถือได้รึไม่ แต่หากข้อมูลในสานส์ไร้ประโยชน์คงไม่มีคนพยายามส่งถึงมือใต้เท้ากรมราชทัณฑ์เป็นแน่ พี่สาว...ข้าไม่รู้จักคนใหญ่คนโตยิ่งขุนนางขั้นสูงเกรงว่าเข้าพบยากส่งของถึงมือยิ่งเป็นไปมิได้” นางแจ้งเหตุและจุดประสงค์ที่หวนกลับมาพบอีกฝ่ายพลางแตะหลังมือจางฝูเบาๆ น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “ข้าทราบว่าพี่เองก็เศร้าโศก ทว่าหากมีหนทางนำตัวผู้ที่กระทำผิดมาสั่งสอนให้สำนึกกับสิ่งที่คนพวกนั้นได้ทำลงไปล่ะก็...บางทีวิญญาณของหู้กว๋อฮูหยินอาจสามารถหลับใหลได้อย่างสงบ ทั้งยังช่วยเหลือหญิงสาวอีกจำนวนมากที่อาจตกเป็นเหยื่อคนกลุ่มนี้อีก”

@Zhangfu

        “หลิงหลานแทบมิได้ช่วยเหลือสิ่งใดเลย หวังแค่พี่สาวไม่นำตนเองไปเสี่ยงอย่าไรข้าก็ห่วงความปลอดภัยของพี่เช่นกัน..บางเรื่องอาจเหมาะสมกว่าถ้ามอบให้เป็นหน้าที่ของทางการนะเจ้าคะ จับตัวได้ค่อยตะบันหน้ามันสักสามสี่ทียังไม่สาย…” สตรีผมเงินกล่าวด้วยกังวลว่าอีกฝ่ายจะหุนหันพุ่งไปจับตัวคนร้ายมากระทำศาลเตี้ย

    @Zhangfu

         ฟังเช่นนั้นนางค่อยวางใจลงได้ “เช่นนั้นเรื่องสานส์คงมอบให้พี่สาวจางจัดการแทนแล้ว หลิงหลานยังมีท่านอาจารย์เซวียนรอคุมตัวกลับจวนอยู่..อยากสนทนากับพี่ต่อคงต้องรอโอกาสนา พี่สาวจางกับคุณชายหลินถนอมตัวด้วยนะเจ้าคะ” หลิงหลานกล่าวก่อนอำลาทั้งสองเดินกลับไปทางจุดที่มีบุรุษผมทองยืนกระพริบตามองอยู่นานแล้ว

@Zhangfu
        
            





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม +3 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-3-2 23:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บลัดดี้ไนท์แมร์
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x500
x10
x2
x302
x5
x10
x3
x7
x10
x2050
x220
x11
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x91
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x422
x3
x3
x14
x1
x1
x5
x199
x243
x1
x14
x6
x8
x20
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x130
x737
x18
x7
x20
x155
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x327
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x12
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1105
x321
x2100
x2
x7900
x438
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x435
x2723
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7259
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x37
x34
x683
x470
x30
x223
x206
x9
x1210
x1395
x5901
x964
x133
x440
x130
x61
x52
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x830
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5681
x29
x15
x85
x179
x1000
x13
x4253
x2935
x1799
x3479
x9999
x2466
x3410
x2730
x1890
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2630
x3864
x2330
x151
x2861
x4466
x4399
x1805
x3768
x2205
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5486
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7347
x1273
x7661
x4470
x503
x1208
x1834
x900
x10
x1122
x2969
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x25
x8
x1737
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31