ดู: 598|ตอบกลับ: 12

{ เมืองจี้โจว } ศูนย์การค้าประจำเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-7 00:17:11 |โหมดอ่าน



{ เมืองจี้โจว }
- ศูนย์การค้าประจำเมือง -


เมืองจี้โจว เป็นเมืองใหญ่ทางภูมิภาคเหอเป่ย มีผู้คนสัญจรมากมาย
ด้วยติดกับเมืองเป่ยผิงที่เป็นเมืองใกล้ด่านซันไห่กวน ทำให้เป็นแหล่งการค้าที่รวมผู้คน
ทั้งชาวนอกด่านและชาวฮั่น ซึ่งในหมู่ชาวชงหนู ก็มีชาวชงหนูที่ดีอยู่เหมือนกัน

เรียกได้ว่า ตลาด ของจี้โจว เป็นแหล่งแรกที่มีการสร้าง "ตลาดในที่ร่ม"
ภายใน ศูนย์การค้า โอ่อ่าอลังการ ราวกับ จวนขุนนาง ก็ไม่ผิด

ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-7 00:22:00
- เควสลับ : นักเดินทางทั่วไป - เหวินซาง เป็นผู้เปิด -
หมายเหตุ : ต้องมี พลังแฝง 15 ขึ้นไป และ เข้าร่วมได้ 1 คนเท่านั้น
.
.
- วิธีเข้าร่วมเควส -
{ เขียนโรลเพลย์อิสระ โดยให้มีความสอดคล้องกับเหตุการณ์ด้านล่าง }



     สถานที่แห่งนี้ แม้จะมีขนาดโตโอ่อ่ากว้างขวาง แต่ก็มียาจกมากมายไม่แพ้กัน มีทั้งยาจกทั่วไป และ ศิษย์พรรคกระยาจก รวมไปถึง เป็นแห่งข่าวชั้นดีของเหอเป่ย มีชาวยุทธ์มากมายแวะเวียนมาคบปะสังสรรค์หรือแลกเปลี่ยนข่าวสาร ดูเหมือนว่า "ร้านเหล้า" ของศูนย์การค้าที่นี่ จะมีลูกค้าประจำที่ไม่เคยไปไหน ยามปิดร้าน เขาก็นอนกอดไหเหล้าหน้าร้าน การแต่งกายที่ทรุดโทรมมาก ดูก็รู้ว่าเขาคงเป็นทหารมาก่อนแต่คงหลายสิบปีหรืออาจในสมัยฮ่องเต้องค์ก่อน ด้วยเครื่องแบบของเขาดูเหมือนเป็นเครื่องแบบเก่า


       "เถ้าแก่ เอาไหเหล้ามาอีกสิ" ชายลึกลับขาประจำตะโกนสั่งเสียงดัง
       "ครับๆ" เถ้าแก่รีบนำไหเหล้ามาบริการให้เขาเพิ่มอีกโหล แม้เขาจะดูไม่ไปไหน แต่กลับมีทองติดตัวมากมายพอกินเหล้าไปได้ทั้งชาติ

- ชายลึกลับ -



←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
679
เงินตำลึง
658
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
192
ความชั่ว
0
ความโหด
145
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-13 21:03:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
หยกเสวียนอู่ 3

     กงซุน หลันทำครุ่นคิดอยู่สักครู่นึงก่อนที่จะสบตาของยูตะ โดยไม่มีใครรู้ว่าภายในใจของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่
     "ได้ค่ะ ข้าไม่มีวันลืมอย่างแน่นอนค่ะ" ก่อนที่กงซุน หลันจะตอบขึ้นอย่างมั่นใจ
     "ยอดเยียมหลันเอ๋อห์" ยูตะกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
     "หลันเอ๋อห์?" กงซุน หลันถามขึ้นพร้อมกับหันมองมา
     "ก็แบบว่าเรียก กงซุน หลันมันดูห่างเหินอะ.....ไม่ชอบหรอ....." ยูตะพูดกลับไปอย่างลังเล
     "อะ...อ้อ เปล่าหรอกค่ะ แค่อยู่ๆ ถูกเรียกแบบนั้นก็รู้สึกไม่ชินนิดหน่อยนะคะ"
     "งั้นเรียกแบบเดิมก็ได้นะ...."
     "ไม่ๆ ค่ะ แบบนี่และดีแล้ว"
     "................................." แล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรกันอยู่แปปนึง
     "หลันเอ๋อห์" แล้วอยู่ๆ ยูตะก็เรียกเธอขึ้นมาอีกครั้ง
     "ค่ะ!" เธอตอบกลับมาอย่างตกใจเล็กน้อย
     "เธอเคยบอกว่าถนัดการแกะรอยในป่าใช้มั้ย?"
     "ใช้ค่ะ ทำไมหรอคะ?"
     "ถ้างั้นก็ทำกระบวนการย้อนกลับได้ใช้มั้ย"
     "หมายถึงปกปิดร่องลอยอย่างงั้นหรอค่ะ"
     "ใช่เลย นั้นและที่ฉันหมายถึง"
     "ก็พอได้ หลักๆ ก็คือดูว่าแบบไหนที่จะแกะลอยได้ก็อย่าทำแบบนั้นนั้นละค่ะ" เธอเริ่มกล่าวอธิบายขึ้น
     "เข้าใจและ งั้นเราจะไปหาที่ซ่อนหยกเสวียนอู่ กันด้วยวิธีนี่นะ ฝากด้วยละหลันเอ๋อห์"
     "ได้เลยค่ะ!"
     หลังจากที่นั้นทั้งคู่ก็เริ่มเดินทางโดยมีหลันเอ๋อห์เป็นคนนำทาง นางเคยบอกที่ต้องระวังและห้ามทำต่างๆ ให้ยูตะร่วมถึงยังทำร่องลอยลวงไว้ให้แกะรอยได้ผลาดอีกด้วย
     "เธอนี่เก่งเรื่องเดินป่าจริงๆเลยนะหลันเอ๋อห์" ยูตะพูดขึ้น
     "ไม่หรอกค่ะ มันสิ่งที่เดียวที่ข้าสามารถทำได้มากกว่า นอกจากเรื่องในป่าแล้ว เรื่องของโลกภายนอกนั้นข้าแทบไม่มีความรู้เลย"
    "อย่างงั้นสินะ......" ยูตะตอบพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย
    "จะว่าไปเราจะไปที่ไหนกันอย่างงั้นหรอ" ยูตะถามต่อ
     "ในเมืองค่ะ"
     "เอ้! ในเมืองอย่างงั้นหรอ"
     "ใช้ค่ะ จะซ่อนใบไม้ก็ต้องซ่อนในป่าสินะคะ ของมีค่าก็ต้องซ่อนในของมีค่า"
     "แบบนี่เองสินะ" ยูตะกล่าวขึ้นอย่างเห็นด้วย
     "แต่ว่าเรื่องทั้งหมดนี่คือ......." หลันเอ๋อห์กล่าวขึ้นด้วยความอยากรู้
     "อ้อใช้ ขอโทษที่เดียวฉันจะเล่าให้ฟังระหว่างทางเอง ฉันเองก็ไม่รู้เรื่องละเอียดหรอกนะแต่ว่า เรื่องมันเริ่มจากวันหนึ่งที่ฉันเดินทางทางอยู่ก็บังเอิญไปพบกับบ้างร้างการป่าเขา อ่า......ฉันจะไม่ขอเล่าเรื่องสภาพข้างในก็แล้วกันนะ....มัน.....มัน.....นั้นและช่างมันเถอะ....."
     "อะ...อ้า....ค่ะ "
     "แล้วที่นี่ภายในบ้างหลังนั้นฉันก็ไปพบกับตระกูลหลี่ผู้ดูแลหยกไป๋หู่ หยกล้ำค่าชนิดเดียวกับหยกเสวียนอู่ ที่เจ้าได้รับสืบทอดดูแลมา แต่ว่ามาฉันและเพื่อนไปถึงก็สายไปเสียแล้ว ตระกูลหลี่ได้ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ยกเว้นลูดสาวคนสุดท้ายของตระกูลที่ยังถูกซ่อนในกำแพง......แต่ว่านั้นไม่ใช้ประเด็น ประเด็นคือเจ้าหยกพวกนี่มันมีสี่ก้อน แล้วมีผู้ถือครองหยกสักคนต้องการที่จะรวบรวมหยกเพื่อที่จะครอบครองพลังอย่างที่เคยบอกไป เจ้าพวกนั้นมันทำวิถีทางที่เพื่อที่จะให้ได้มาโดยไม่สนว่าจะต้องฆ่าใครบ้างก็ตาม และนั้นรวมถึงเจ้าด้วย โชคดีที่ฉันที่แอบไปได้ยินแผนการณ์ของพวกมันเสียก่อน" เขาเล่าขึ้นระหว่างการเดินทาง
     "................ค่ะ" หลันเอ๋อห์ตอบกลับมาพร้อมกับทำหน้าอึ้งๆ
     ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินหลุดออกมาจากเขตป่า และเข้าสู่เขตตัวเมืองในที่สุด
    "เออแล้วจะไปที่ไหนกันต่ออย่างรึ" ยูตะถามเข้าหลังจากที่เข้ามายังตัวเมืองได้แล้ว
     "โรงรับจำนำค่ะ" หลันเอ๋อห์หันมาตอบหน้าตาเฉย
    "หะ!".........
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-18 18:47:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2017-11-18 20:51

{ เควสลับ นักเดินทางทั่วไป }

        หลังจากที่จากลากับเถ้าแก่เฟยที่สร่างเมาแล้วก็ขึ้นเรือข้ามฟากที่เมืองเหอไน่เพื่อเดินทางกันต่อ ชายหนุ่มก็เดินขึ้นเหนือแล้วตรงไปทางตะวันออกตามความตั้งใจเดมของตนที่อยากจะไปสุดทุกทิศของฮั่น หลังจาดลงใต้สุดที่เมืองหลิงหลิงแล้วก็ไม่ได้เดินทางไกลแบบนี้มานาน ส่วนมากเหวินซ่างก็แวะนอนป่าเป็นส่วยใหญ่ ด้วยเพราะบรรยากาศดีกว่า ไม่เสียค่าที่พัก ถึงจะเสี่ยงโจรภูเขากับสัตว์ร้ายบ้าง แต่ถ้าระวังดีๆ ค่อยดูว่าเป็นอาณาเขตของสัตว์ตัวไหน โจรภูเขาก็ถามชาวบ้านหรือพ่อค้าแม่ค้าในเมืองใกล้ๆ ยามกลางคืนก็ให้หมั่นโถวคอยเฝ้าไว้ ไม่รู้ว่ามันบินเล่นหรือตั้งใจทำงานดี ทุกเช้าท้องมันจะแน่นๆเหมือนมีใครให้อาหารมันงั้นแหละ

        จนสุดท้ายเหวินซ่างก็เดินทางมาถึงเมืองจี้โจว จากการเดินทางมายาวนานก็แทบไมาไปพักที่โรงเตี๊ยมเลย อาหารก็มักเป็นของแห้ง ไม่ก็ผลไม้ที่ตนพอจะรู้ว่าไม่เป็นพิษ นานนานทีก็ล่าสัตว์อย่างกระต่ายมาย่างกินกับสมุนไพรบ้างเพื่อประหยัดเงินเดินทาง แต่หลังจากทีาอดมานานก็ถึงเวลามาหาสุราดีๆมาดื่มได้เสียที ศูลย์การค้าแห่งนี้ก็มีขนาดใหญ่คงหาของดีได้ไม่ยาก แต่ทว่า ระหว่างทางเขาก็เห็นขอทานไม่ก็ยาจกอยู่ในศูลย์การค้าประจำเมืองจี้โจวเต็มไปหมด บางทีเขาก็รู้สึกแปลกพิกล เหวินซ่างถอนหายใจออกมา “ทำไมผู้คนที่นี้ถึงไม่ได้รับการดูแลเลยนะ” ไม่แน่ว่าอาจเหมือนเมืองเจียงโจวที่เขาอาศัย

        เหงินซ่างเปิดประตูเข้าไปยังร้านเหล้าแห่งนึงในศูลย์การค้าประจำเมือง แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปก็เห็นกับ..ชายวัยกลางคนที่กำลังซดไหสุราขนน่าตกใจ เขาแต่งการโทรมเอามาก แต่หากมองดีๆ เครื่องแบบของเขาใส่น่าจะเป็นทหารแต่ดูจากสภาพแล้วก็คงหลายปี..อาจสมัยฮ่องเต้องค์ก่อนนู่นเลย เหวินซ่างมองมาที่ชายคนนั้นพักนึงด่อนจะเดินไปหาที่นั่ง ในระหว่างนั้นชายที่เขามองตอนแรกก็ตะโกนขึ้นมาลั่นร้าน “เถ้าแก่!! เอาไหเหล้ามาอีกสิ!!”

        “ครับๆ”
ไม่นานนักเถ้าแก่ก็ตอบกลับมาพร้อมสุราอีกโหล ชายหนุ่มเยิกตากว้าง ชายคนนี้เอาเงินมาจากไหนกันเยอะแยะ แถมดื่มแทนน้ำขนาดนี้เดี้ยวเขาก็ตายไวหรอก ดื่มน่ะได้แต่ถ้าดื่มเกินพอดีไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือเครื่องดื่มอะไรก็เสี่ยงตายกันได้ทั้งนั้นนะ



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-18 21:28:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2017-11-18 22:12

{ ผู้เฒ่าปริศนา }

ชายชราผู้เมามาย



        "น้องชายจะรับอะไรรึ?" หลังจากเถ้าแก่ไปเสริฟ์เหล้าโหลนึงให้ชายแปลกๆเขาก็เดินมาหาเหวินซ่าง ชายหนุ่มยิ้มตอบ "สุราซักขวดก็พอท่าน" เถ้าแก่พยักหน้าแล้วเดินกลับไปเอาสุรามาให้ขวดนึง 'กลิ่นดี' เมื่อเขายกจอกขึ้นกลิ่นหอมก็ออกมาจากสุรา เหมือนดอกไม้หวานๆเมื่อจิบเข้าไปก็ลื่นคอ ไม่แปลกใจเลยที่จะมีคนติดใจสุราร้านนี้ถึงขนาดนั้น..แต่ขนาดนั้นก็ไม่ไหวอยู่ดี ในระหว่างนั้งเองเจียวจือที่เดินหายไปตั้งแต่เข้ามาในเมืองจี้โจวก็กระโดดขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ข้างๆของเขา เหวินซ่างเลิกคิ้วขึ้นแล้วดึงจอกตัวเอาเข้ามาหาตัวก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมด ตัวเจียวจือก็ผงะก่อนหางจะลู่ลงแทบจะทันที ตอนแรกก็กะว่าจะให้เจียวจือลองดื่ม..แต่ทานร่วมกับสัตว์ตามความรู้ของคนครัวแล้วมัน ไม่ไหวอะ



        ในระหว่างนั้นเองก็มีกลุ่มคนในชุดสีดำวอ่งเข้ามาในร้านเหล้าเต็มไปหมด "ก้มลงไป! ถ้าไม่อยากตาย!" หนึ่งในนั้นตะโกนขึ้นมาลั่น ทั้งเถ้าแก่และเสี้ยวเอ้อก็ทำหน้าแตกตื่นก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในส่วนของหลังร้าน บรรดาลูกค้าก็ต่างรีบก้มตัวลงกลบตามที่กลุ่มคนชุดดำบอก ทุกคนใส่ชุดดำทั้งหมดก็จริง แต่ก็ไม่ได้เผยรอยสักอะไรที่เหมือนคนของพรรคภูมิลมดำเหมือนที่เขาเคยพบเจอแต่อย่างใด แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะวางใจได้ จำนวนคนก็ไม่ใช่น้อยๆ ถ้าไม่มีฝีมือหรือวรยุทธ์อะไรก็มีแต่จะโดนรุมกระทืบเท่านั้น ทางคนชุดดำเองก็ตั้งใจจะให้ชนะเรื่องจำนวนอยู่แล้ว ไม่งั้นจะพบคนมาเยอะๆให้เสียคนหารทำไมกัน



        หากมองคร่าวๆแล้วก็ประมาณสามสิบถึงห้าสิบคนได้ ตัวเขาเองก็ไม่คิดว่าจะสู้ทั้งหมดด้วยตัวคนเดียวไหวหรอก แถมชุดแบบนี้จะเป็นของพรรคไหนอีกก็ไม่รู้ จะมาสังหารใครหรือทำอะไรก็อย่าก่อกวนคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องสิ เหวินซ่างก้มตัวหลบอยู่ใต้โต๊ะตามคำสั่งโจรแต่มือก็ถือทวนยาวเตรียมพร้อมจูโจมเอาไว้ เขาไม่ใช่คนบ้าหรือคนกล้าหาญอะไรที่จะลุกไปสู้คนมากขนาดนั้นด้วยตัวคนเดียวแต่ก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดยอมให้ใครไม่รู้มาคุกคาม หากมีคนกล้าลุกขึ้นมาท้าทาย เขาก็พร้อมร่วมสู้ด้วย แต่เขาจะเป็นคนเปิดไม่ได้..ตัวเรารู้ดีว่าสู้ด้วยตัวคนเดียวไม่ไหว ถ้าหากแข็งแรงพอจะลุกขึ้นไปโดยไม่สนว่าใครจะตามมาหรือไม่ ปานนี้เขาก็ตรงไปต่อยชายชุดดำคนแรกที่วิ่งเข้ามานานแล้ว

@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง -25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-19 01:49:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ผู้เฒ่าปริศนา }

ชายชราผู้เมามาย ๒



        เมื่อทุกคนภายในร้านอยู่ในสภาพยอมจำนนกำหมดแล้ว กลุ่มโจรก็เริ่มหาของมีค่าต่างๆทั้งจากภายในร้านและเริ่มไล่เอาของมีค่าเริ่มจากกลุ่มลูกค้ามากันเป็นกลุ่มใหญ่ ในตอนแรกทุกคนก็มีท่าทีอิอออดไม่ค่อยทำตามความร่วมมือกันเท่าไร แต่ใครเล่าจะชนะจำนวน สุดท้ายก็ต้องยอมจ่ายเงินไป ชายหนุ่มรีบให้เจียวจือไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลัง ไม่รู้ว่าพวกมันจะสนใจอะไรอีกไหมนอกจากเงินหรือของมีค่า เงินตำลึงตอนนี้ถ้าแยกบางส่วนไปให้แล้วโกหกไปว่าตนหมดไปกับการเดินทางหมดแล้ว แต่ก็เสี่ยงว่าจะถูกค้นตัวเพราะไม่น่าเชื่อก็เป็นไปได้อยู่แต่ในระหว่างที่เขากำลังหาวิธีประหยัดเงินในการขโมยครั้งนี้อยู่..

        จู่ๆโจรชุดดำคนนึงก็ไปลากชายแก่ที่มีท่าทีขัดขืน ถ้าจำไม่ผิดคนนั้นคือคนที่ดื่มสุราเป็นโหลๆได้ ชายชราพยายามดิ้มพยายามต่อสู้ แม้แต่คนเมาก็ยังจะเอาอีกแค่นี้ก็น่าจะพอใจแล้วไม่ใช่หรือ แถมยัง..แถมขนาดคนเมายังคิดสู้คนที่สติยังดีกลับมานั่งมุดหัวแบบนี้ทำเอาเขารู้สึกผิดขึ้นมา อาวุธก้มีทำไม่สู้เล่า คู่หูก็อยู่ตรงนี้ไง ไม่จำเป็นต้องสู้ทั้งหมดก็ได้หากล่อความสนใจมที่ตนเองมากพอแล้วก็หาทางนี้ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร แค่ไม่ต้องกลับมาเมืองนี้อีกล่ะก็สบายมาก เหวินซ่างสูดหายใจลึกๆแล้วลูบหัวเจียวจือเบาๆ "อย่าให้ถูกจับนะ" เมื่อเขาพูดจบก็ลุกขึ้นมาออกมาจากใต้โต๊ะแล้วพุ้งตัวไปเอาหลังทวนไปโขกหัวโจรชุดดำที่ลากชายแก่


        โป๊ก!!!


        "ชายขี้เมาก็ยังเอาอีกเรอะ!! จะโลภมากไปถึงไหนหา! ไป!!!ออกไปจากร้านนี้ซะ!" เหวินซ่างตะโกนขึ้นพร้อมกับไล่ออกไป ทุกอย่างเงียบลงเหมือนเวลาถูกหยุด แต่ก็เหมือนมีโจรคนนึงรู้สึกตัวได้ก่อนจะตรงเข้าไปหมายจะเข้าไปต่อยชายหนุ่ม แต่เหวินซ่างก็จับทวนกลับด้านแล้วไล่ฟาดหัวบ้างฟากคอบ้างเสียเต็มแรง กลุ่มโจรชุดดำเริ่มหันมามากขึ้นแล้วรีบตรงเข้าไปจัดการเขา "อยู่ดีไม่ว่าดี!จัดการเลย!" เมื่อใครใกล้เข้ามาเหวินซ่างก็เอาด้านหลังทวนกระทุ้งท้องเข้าจนตัวงอ หากใครเข้าใกล้มากกว่าระยะของทวนยาวก็ถีบหว่างขาให้เป็นหมั่นกันไปข้าง "เจ้าพวกบ้าที่ทำร้ายแม้กระทั่งคนเมามันไม่ใช่คน!!เข้ามา!!!"
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-11-20 19:00:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ผู้เฒ่าปริศนา }
ชายชราผู้เมามาย


        เสียงตะโกนของดหวินซ่างดังลั่นขึ้นทั่วร้าน เมื่อเขาพูดจบก็พุ่งตัวเข้าไปถีบเข้าที่ท้องของโจรชุดดำที่ใกล้ที่สุดเต็มแรง ก่อนที่อีกฝ่ายจะล้มลงก็เข้าไเตะที่ระหว่างขาของโจรข้างๆด้วยโดยทันที จากนั้นก็ใช้หลังทวนแทงเข้ากลางหน้าอกเต็มแรง ยังดีที่เขาไม่ได้ใช้ด้วยแหลม ไม่อย่างนั้นโจรก้คงตายไปนานแล้ว ชายหนุ่มพยายามใช้ทุกจังหวะที่ก้าวไม่ให้เสียเปล่า หนึ่งก้าวเข้าถีบ สองก้าวเข้าต่อย สามก้าวแทงทวนหลัง สี่ก้าวกันอาวุธแล้วถีบ เมื่อกลุ่มโจรเริ่มห่างจากตัวเขา ชายหนุ่มก็จับทวนด้วยมือข้างเดียวแล้วกวาดรอบตัวให้ด้านข้างของทวนกระเทกเข้ากับศีรษะของใครก็ตามที่อยู่ในรอบวง


        แต่ในจังหวะนั้นก็มีโจรชุดดำคนนึงหยุดทวนของเขาไว้ได้ พอเขาหันไปหาก็รู้สึกเหมือนโจรชุดดำจะเคลื่อนไหวเข้ามาหาเขาเร็วมาก 'วรยุทธ์!!' เหวินซ่างรีบถอยออกมาแต่ไม่ทันไรรอบตัวเขาก็มีแต่โจรชุดดำล้อมรอบ ไม่รู้ว่าพวกนั้นเข้ามาใกล้ได้ถึงขนาดนี้ได้แต่เมื่อไร สายไปแล้ว.. เหวินซ่างคิดเช่นนั้นก่อนที่จะมีลูกเตะเข้ามาใกล้เขาเร็วเกินกว่าจะกันไว้ได้... แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกเจ็บซะนี้ ฝ่ามือของใครบางคนซัดผ่านข้างหลังเขาจนโจรชุดดำคนนึงกระเด็นลอยไป "เจ้าหนู.. มีน้ำแกงสร่างเมาใช่ไหม" เสียงแหบแห้งของชรากระซิบเข้ามาอย่างแผวเบา ชายชราที่ชายหนุ่มเข้าไปช่วยนั้นเอง เหวินซ่างรีบหยิบขวดใส่น้ำแกงสร่างเมาส่งไปให้เขา ปกติเขาก็พกกันมีคนมอมเหล้าอยู่แล้ว ไม่คิดว่าจะได้มาใช้เพราะเรื่องแบบนี้


        ชายชรารีบคว้าขวดน้ำแกงสร่างเมาขึ้นซดก่อนวางกระแทกที่โต๊ะใกล้ตัว "เฮ้อ! รบกวนการดื่มสุราจริง" เมื่อเขาพูดจบก็พุ้งตัวเข้าไปหาโจรชุดดำที่ใกล้ที่สุดแล้วถีบเข้าที่ท้องจนกระเด็นไปชนอีกคนนึง ระหว่างนั้นเองโจรข้างก็ใช้วรยุทธ์จะเข้าซัดที่ชายชรา แต่เขาก็ไหวตัวทันปัดฝ่ามือนั้นออกแล้วใช้มือซ้ายต่อยเข้าคางของโจรจนหงายขึ้น ในช่วงจังหวะนั้นคนชุดดำคนนึงก็วิ่งตรงเข้าไปหมายจะถีบสีข้าง แต่ชายคนนี้ก็ใช่มือขวาลอดเข้าไปจับที่ขาของโจรจนอีกฝ่ายชะงัดแล้วเหวี่ยงไปชนกับโจรที่ยืนนิ่งอยู่จนล้มไปหลายคน เมื่อบางส่วนเห็นท่าว่าไม่ดีก็รีบวิ่งออกไปจากร้านเหล้าแล้วกระจัดกระจายกันไป ไม่นานนักความเงียบก็กลับเข้ามาสู่ร้านเหล้าอีกครั้ง


        "ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณจริงๆ!" แต่แล้วเสียงโหร้องก็ดังลั่นขึ้นเมื่อเถ้าแก่รีบวิ่งมาขอบคุณชายชรา มีทั้งเสียงตะโกนขอบคุณ ทั้งเสียงโหร้องด้วยความยินดี บางก็มีแว่วๆว่ารอดแล้วออกมาด้วย เสี้ยวเอ้อบางคนก็เข้ามาขอบคุณเหวินซ่างเหมือนกัน เขาก็ได้แต่หัวเราะออกมา ที่จริงแล้วตนก็แทบไม่ได้ทำอะไรเลย ต้องขอบคุณชายขี้เมาคนนั้นมากกว่าที่จัดการพวกโจรชุดดำได้จริง แต่ในระหว่างที่โหร้องที่ดังไม่หยุดนั้นก็ถูกหยุดด้วยเสียงปรบมือของเถ้าแก่ "เอาล่ะๆ วันนี้ต้องขอบคุณท่านมากไม่มีท่านร้านข้าต้องแย่แน่ วันนี้ข้าจะเลี้ยงสุราฟรีเลยเอ้า! จะดื่มหมดร้านก็เอาเลย!" เถ้าแก่พาชายชรากลับไปนั่งที่โต๊ะใหญ่ที่สุดพร้อมกับไปขนสุราเมาเพิ่มให้ ระหว่างนั้นชาวบ้านที่อยู่ให้เหตุการ์ณก็กลับไปขนสุรามาเพิ่มให้อีก เพราะใครๆก็รู้ดีว่าชายคนนี้ชื่นชอบสุราจึงอยากตอบแทนกันด้วยเหล้าหมดเลย


        "เจ้าหนู! เจ้าก็มาดื่มด้วยสิ" แต่ก่อนที่เหวินซ่างจะเดินกลับไปนั่งที่ของตน ก็มีเสียงแหบแห้งดังไล่หลังกลับมา "อ่า..ครับ" เข้าหันมามองแล้วเดินตามไปนั่งข้างๆของชายชรา..ที่โต๊ะของเขาเต็มไปด้วยสุรามากมายกองกันอยู่ ชายคนนั้นสุ่มหยิบสุรามาไหนึงแล้วรินให้เขาก่อนจะยกเข้ามาดื่มเองทั้งไห "ฮ้า! เจ้าเนี้ยถึงจะสู้ไม่ได้ดีอะไร แต่ใจกล้าดีนิหวาชื่ออะไรล่ะหืม เอาดื่มๆ" เหวินซ่างยกจอกขึ้นดื่มครึ่งจอกก่อนจะตอบออกไป "ขอบคุณครับ ข้าเหวินซ่าง แล้ว.." เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะยอมกล่าวชื่อไหม แต่อีกฝ่ายก็ยิ้มตอบออกมา "ข้าฉี หยู อดีตทหารในกองทัพแม่ทัพหลี่ก่วง สมัยฮั่นจิ่งตี้" อดีตทหารอย่างที่เขาคาดไว้ แต่ทำไมถึงยังใส่ชุดแบบนั้นแล้วมาดื่มสุราเป็นว่าเล่นแบบนี้ล่ะ?


       "ข้าขอถามท่านหน่อยสิ ทำไมถึงมาดื่มสุราอยู่แบบนี้ล่ะครับ อย่างน้อยชุดท่านฉีหยูก็ไม่เปลี่ยนด้วย.. ถ้าท่านไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะครับ ข้าก็แค่สงสัยน่ะ" เหวินซ่างยกสุราขึ้นมาดื่มที่เหลือจนหมด สุดท้ายเขาก็ไม่อาจละความสงสัยใคร่รู้ของตัวเองได้ แต่หากอีกฝ่ายไม่ต้องการบอกเขาก็จะหยุด แต่ชายชราก็มีสีหน้าอ่อนลงก่อนจะพูดออกมา "ก็ไม่ใช่ว่าบอกไม่ได้หรอก หลังปลดประจำการข้าก็ตรงกลับบ้านเลย แต่พอไปถึง" เขาหยุดพูดแล้วยกไหเหล้าขึ้นซดก่อนจะถอนหายใจออกมา "เฮ้อ.. พอถึงบ้านข้าก็เห็นว่าลูกเมียถูกคนสังหาร ข้าทำใจไม่ได้..ไม่ได้จริงๆ ก็เลยเอาเงินทองที่ได้พระราชทานมาหมดไปกับเหล้าอย่างที่เจ้าเห็นนั้นแหละเหวินซ่าง"


       "เสียใจด้วย.." เหวินซ่างพูดด้วยเสียงที่เบาลง เขาไม่น่าถามเรื่องแบบนี้จริงๆแต่ฉีหยูก็ตบบ่าชายหนุ่มเบาๆ "ไม่เป็นไรหรอก เจ้าเองก็คล้ายๆลูกข้า..ถ้าลูกข้ายังอยู่ก็คงประมาณเจ้าล่ะมั้ง เขาชื่อฉี ยูต๋า ถึงจะยังเด็กแต่ก็กล้าหาญมาก เขาบอกว่าโตขึ้นอยากจะเป็นทหารเหมือนข้าล่ะ...ไม่น่าเลย" คราแรกชายชรายิ้มมองเขาเหมือนคิดถึงใครบางคน แต่พอเล่าให้เหวินซ่างฟังเท่าไรน้ำเสียงของเขาก็เริ่มเบาลงเรื่อยๆ เหวินซ่างมองชายคนนี้นิ่ง ถึงคนตรงหน้าจะเป็นชายชาติทหารที่แข็งแกร่งยังไง แต่เขาก็เป็นพ่อคนนึงมันพลอยให้ตนรู้สึกคิดถึงบิดาตัวเองที่ปานนี้คงทำงานในร้านอาหารอยู่ เขาต้องทำอะไรซักอย่าง "ไม่ทราบว่าบ้านท่านอยู่ที่ใดกัน ข้าเองก็เป็นนักเดินทางทั่วไปหากเดินทางไปที่เมืองนั้นจะไปกราบไหว้ลูกเมียท่าน" น้ำเสียงที่ชัดเจนจนชายชราหันมามองชายหนุ่มนิ่งไปซักพัก ก่อนจะพูดปนถอดใจออกมา


        "เหวินซ่างเอ้ย.. บ้านข้าน่ะอยู่เมืองจินหยางแต่สุสานไม่มีหรอกนะ ตอนนั้นข้าเสียใจมากแม้แต่สุสานก็ยังไม่ทำ.. ข้าทำใจฝังลูกเมียตัวเองไม่ลง" ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น นี้เขาเปล่อยให้พวกเขาอยู่แบบนั้นนานขนาดไหนกัน แต่ชายคนนี้ก็ไม่มีใครให้พึ่งแล้ว พอหมดสิ้นหนทางก็เลยกลายมาเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว "ถ้าแบบนั้น.. ให้ข้าช่วยทำสุสานให้ไหมครับ ข้าเข้าใจที่ทำใจลงมือฝังไม่ได้แต่.. อย่างน้อยก็ไปบอกลาพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายเถอะครับ" ฉีหยูหยุดชะงักแต่สีหน้าก็ไม่สู้ดี เขายังคงยกไหสุราอีกไหขึ้นมาซดอีก แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่คิดหยุดและยังคงพูดต่อ "ข้าดีใจนะ ที่ท่านฉีไม่คิดแก้แค้นคนที่สังหาร แต่จะปล่อยพวกเขาไว้แบบนี้ก็ไม่ได้เหมือนกัน" คร่าวนี้ชายชราวางไหสุราลงนิ่ง เหวินซ่างยิ้มออกมาก่อนจะยื่นมือไปให้ "ไม่ต้องห่วง ข้าจะช่วยท่านเอง" เกิดความเงียบขึ้นซักพัก ก่อนที่มือหนาจะเอือมไปจับมือของชายหนุ่มแล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "รบกวน..เจ้าแล้ว" เหวินซ่างลุกขึ้นแล้วพาฉีหยูออกมา.. พาเขากลับบ้าน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-12-2 14:50:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ผู้เฒ่าปริศนา }
สืบ

        เหวินซ่างเดินทางเมืองสวี่ซางไปถึงเมืองปิงโจวก็พักแรมในป่าพร้อมกับนอนคิดทบทวนเรื่องของอาจารย์ฉีหยู "มือสังหารตอนนั้น..แต่งกายเหมือนโจรที่จี้โจว ยังไงก็ต้องพวกเดียวกันอยู่แล้วล่ะนะ แต่ทำไมถึงต้องฆ่าแกงกันละ?" เขาพลิกตัวหลางลูบใบหูเจียวจือ มันกระตุกใบหูนิดหน่อยแต่ก็ยอมให้ลูบต่อ "การปล้นครั้งนั้นมันสำคัญขนาดนั้นเลย? กลัวเสียหน้า? ถ้างั้นทำไมถึงพึ่งมาสังหารล่ะทั้งๆที่เราก็อยู่บ้านหลังนั้นตั้งหลายวัน?" เหวินซ่างพูดต่อเหมือนจะถามใครซักคนอยู่ ก่อนจะหยุดแกล้งเจียวจือ "ไหนๆก็ว่างแล้วลองไปสืบดูซักหน่อยแล้วกัน" สถานที่ก็คงไม่พ้นเมืองจี้โจวจริงๆ ถึงๆปแล้วไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มก็ไม่เป็นไร แต่หากเจอเรื่องที่เกินกำลังก็ต้องถอยทันที เขาคิดแบบนั้นก่อนจะหลับไป

         เช้าวันต่อมาเหวินซ่างก็เดินทางถึงเมืองจี้โจว เขาเลือกจะไปที่ศูนย์การค้าประจำเมืองก่อน.. สถานที่ที่เขาได้พบอาจารย์ฉีหยูครั้งแรก เมื่อเข้าไปยังร้านเหล้าที่เดิมเถ้าแก่ก็รีบเข้ามาต้อนรับอย่างดี "อ้าวๆ พ่อหนุ่มเมื่อตอนนั้นนี้ เชิญๆ มานั้งตรงนี้สิใกล้หน้าต่างแถมวิวดีด้วยนะ" เถ้าแก่ยิ้มให้พลายผายมือไปยังโต๊ะที่เขาได้เชิญชวนมา เหวินซ่างยิ้มตอบพร้อมกับเดินไปนั่งตามคำเชิญ "ข้าขอสุราซักไหนะเถ้าแก่ แล้วก็..แพะผัดหอมแล้วกัน" "ได้ๆ รอสักครู่นะ" เถ้าแก่พยักหน้ารับก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว

         บรรยายกาศภายในร้านก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ เสี่ยวหลงเปากับพะโล้ก็ออกไปบินเล่นอยู่ในเมือง ส่วนเจียวจือก็วิ่งไปสำรวจแล้ว เหลือก็แต่พุทราที่เข้ามานั้งตักของเขา ส่วนหมั่นโถวก็ยังนอนหลับสนิทในถุงย่ามอยู่ ไม่นานนั้นก็มีเสี่ยวเอ้อมาเสริฟ์สุรากับแพะผัดหอมที่ส่งกลิ่นหอมของเนื้อแพะที่ยังร้อนๆอยู่ เขาจิบสุราไปอึกนึงจากนั้นก็คีบเนื้อแพะขึ้นมากินจากนั้นก็ตามด้วยสุราอีกจอก กลิ่นหอมของเนื้อแพะที่เป็นเอกลักษณ์เข้ากับความขมลื่นขอของสุราได้เป็นอย่างดี "ฮ้า~ ต้องแบบนี้สิ สุราคู่กับอาหารรสชัดนี้มันดีจริง" เขาพูดออกมาพลางคีบเนื้อแพะขึ้นมากินร่วมกับสุราต่อ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-12-2 17:30:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2017-12-2 17:31

{ ผู้เฒ่าปริศนา }
เบาะแส..ตระกูลหลินแห่งเมืองเซียงผิง

        หลังจากจ่ายเงินในร้านเหล้าเสร็จเขาก็ลองไปเดินดูตลาด ที่นั้นอาจมีข่าวลือ หรือเศษชุดดำหล่นก็ได้ ถ้าเป็นโจรจริงก็น่าจะปล้นหลายๆร้าน ยิ่งตลาดมีข่าวเล่าลือกันไปทั่วหากถามอะไรที่ใกล้เคียงซักหน่อยก็น่าจะมีเบาะแสอะไรบ้าง แต่เหวินซ่างหาเท่าไรก็ไม่พบอะไรมากนักทั้งคนในตลาดเอย ร้านใหญ่เอยก็ไม่มี ทางเจียวจือ เสี่ยวหลงเปาและพะโล้ก็ไม่เจอชายชุดดำในเมืองเลยซักคน สุดท้ายก็เดินกลับมาร้านเหล้าเจ้าเดิมเพื่อพักเสียหน่อย

       "ข้าขอเนื้อม้วนกับสุราไหนึงนะ" เมื่อชายหนุ่มบอกกับเสี้ยวเอ้อเสร็จแล้วเขาก็เดินไปนั้งหมอบฟุบลงอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่คิดว่าหาข่าวแต่เมืองเดียวจะยากขนาดนี้เลย นี้แทบไม่ได้เรื่องอะไรนอกจากของวันที่เขาเจอกับอาจารย์ครั้งแรกตอนนั้น หลังจากวันนั้นก็ไม่มีเรื่องโจรกลุ่มใหญ่ในชุดดำอีกเลย...ในระหว่างนั้นเอง


        
"นี้ๆ ข้าได้ข่าวว่าที่นี้เคยโดนปล้นด้วยนะ เป็นโจรสิบๆคนเลย!" ตัวเหวินซ่างที่กำลังหมอบอยู่กับโต๊ะก็ได้ยินเสียงกลุ่มคนข้างโต๊ะกำลังพูดเรื่องที่เขากำลังสืบพอดี "หา? ทำไมจำนวนมันเยอะงั้นล่ะ ไม่แปลกไปหน่อยรึ" เสียงบุรุษอีกคนตอบ เขาค่อยๆแอบเงยหน้ามอง กลุ่มคนพวกั้นมีอยู่สามคนแต่ละคนแต่งตัวไม่หรูหราแต่ชุดก็ดูคล่องตัวพสมควร แต่ละคนพกอาวุธแนบกับข้างเอวทุกคน

         'ดาบ แล้วก็กระบี่..ร่างกายกำยำ คงจะเป็นชาวยุทธ์' เหวินซ่างคิดแล้วค่อยๆดันตัวลุกขึ้นเพื่อรับของเสริฟ์จากเสี้ยวเอ้อก่อนจะนั่งกินเนื้อม้วนแล้วแอบฟังอยู่เงียบๆ

        "ข้าได้ยินมาว่ามันเป็นการจัดฉาก.." คนที่สามเปรยขึ้นมาจากวงสนทนา "จัดฉากเพื่ออะไรล่ะ?" คนแรกถามต่อด้วยความสงสัย คนคนนี้น่าจะพูดรูปพื้นข่าวแต่ไม่ได้เจอะจงอะไรนัก "เพื่อเรียกพรรคยาจกไง แถวนี้ขอทานเยอะจะตายเดาไม่ยากหรอก" คนที่สองตอบดูจากริ้วรอยแล้วคงจะอายุเยอะที่สุดในกลุ่ม "แต่ว่านะ รอบนั้นน่ะดันมีคนไม่เกี่ยวข้องมายุ่งน่ะสิ แผนเลยเสียหมด" คนที่สามพูดต่อแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้วงสนทนา "เอ..ถ้าเกี่ยวข้องกับพรรคยาจกละก็ เหมือนข้าจะได้ยินมาว่าเป็นคนของตระกูลหลินแห่งเซียงผิงนะ" คนที่สองเสริม เหมือนเขาจะเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ "นั้นตระกูลใหญ่ในเซียงผิงเลยนะ! ข้ารู้มาว่ากำลังสมคบคิดกับโซซอนอีก" คนแรกพูดขึ้นแล้วการสนทราก็เปลี่ยนไปเมื่อเสี้ยวเอ้อเข้ามาเสริฟ์สุรา


       'ตระกูลหลินแห่งเซียงผิง.. ยังสืบได้ต่อสินะ' เหวินซ่างที่นั้งจิบสุราอยู่ก็นั่งคิดทบทวนกับตนเองว่าควรสืบต่อดีไหม ทางนั้นเองก็ตระกูลใหญ่เสียด้วยแต่ก็ยังไม่ถึงขีดอันตราย ถ้าเข้าไปที่เมืองแล้วถามถึงก็คงไม่น่าแปลกอะไร ยิ่งเป็นตระกูลใหญ่ใครเล่าจะไม่พูดถึง แต่เรื่องสมคบโซซอนนั้นก็พอไหวอยู่มั้งอาจเป็นความลับกันคนส่วนใหญ่ เมื่อเขาทานเนื้อม้วนกับสุราจนหมดก็เรียกเสี้ยวเอ้อมาจ่ายเงิน เสร็จแล้วจึงเริ่มเดินทางไปเมืองเซียงผิงต่อ เพื่อสืบเรื่องตระกูลใหญ่ของเมืองนั้น..ยังไงก็มีเบาะแสที่เดียว ไปแล้วไม่เจออะไรก็ไม่เป็นไร คิดซะว่าไปเที่ยวเล่นเสียหน่อยก็ไม่เสียหาย

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +111 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 111 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

76

กระทู้

848

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
14456
เงินตำลึง
370
ชื่อเสียง
15132
ความหิว
141
คุณธรรม
551
ความชั่ว
0
ความโหด
5
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-23 12:45:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-25 09:13

ถ้าหากทุกที่เป็นตลาดในร่มก็ดี(?)

      ทั้งสองเดินเล่นจนมาถึงศูนย์การค้าประจำเมือง ที่เรียกได้ว่าเป็นตลาดในร่มเลยก็ว่าได้เพราะตามระหว่างร้านค้าทั้งสองข้างทางเหมือนจะมีผ้าใบ(?) ค่อยกางอยู่ ทำให้ไม่ร้อนมากนักหากได้เดินในร่ม แต่นี่มันหน้าหนาวเอาผ้าใบออกไปก็ได้มั่ง... ผิงผิงคิดแบบนั้น เธอต้องการแสงแดดเพื่ออบอุ่นร่างกายเพราะบางทีเด็กสาวก็ขี้เกียจที่จะเดินปราณให้ร่างกายอบอุ่น
      "ผู้คนเยอะมากจริงๆ ครับ"
      "เยอะจริงๆ เจ้าค่ะ พวกเขามาจากไหนกันเยอะแยะนะ" ผิงผิงพึมพำแต่หลิวเทียนนั้นได้ยิน
      "คงเพราะเป็นเมืองใหญ่ทางภูมิภาคเหอเป่ย ติดกับเมืองเป่ยผิงที่เป็นเมืองใกล้ด่านซันไห่กวน ทำให้เป็นแหล่งการค้าที่รวมผู้คนทั้งชาวนอกด่านและชาวฮั่น แต่ก็มีชาวชงหนูอยู่ หากแต่ก็มีชาวชงหนูที่ดีอยู่เหมือนกันครับ" หลิวเทียนอธิบายตามที่เขารับรู้มาจากในตำราและเพิ่งจะได้เห็นของจริงก็คราวนี้แหละ ผิงผิงนิ้วหน้าเล็กน้อย "ข้าไม่ค่อยชอบพวกชงหนูเท่าไร"
      "ทำไมเล่า?"
      "พวกเขา... อ๊ะ นั้นอะไรน่ะ น่ากินจัง" ผิงผิงกำลังจะเอ่ยแต่สายตาเธอไปเห็นของแปลกตาหน้ากิน เป็นผลไม้ลูกกลมๆ ตรงหัวมีร่องลงไปนิดๆ สีชมพูน่ากิน ตามผลของมันมีขนปลุกคลุมอยู่เล็กน้อย หลิวเทียนเดินตามมาพลางยิ้ม "เจ้าอยากกินผลท้อ?"
      "เจ้าค่ะ น่าทานจังข้ายังมิเคยกิน" ผิงผิงว่าแบบนั้น หลิวเทียนจึงจัดการซื้อเสียหลายผลโดยผิงผิงขอเป็นคนถือเพราะมันอาจจะหนักไปหน่อยสำหรับหลิวเทียน และเขาเองก็รู้กำลังตนเองดีแต่ก็ช่วยแบ่งมาถือบ้าง
      "ผลท้อเองก็มีสรรพคุณของมันเหมือนกัน อย่างกินผลมันไปก็ช่วยลดอาการเหงื่อนออกมาก ส่วนเมล็ดหากนำไปทำยาก็ช่วยบำรุงโลหิต ช่วยแก้อาการไอ ช่วยแก้ท้องผูก ส่วนดอกของมันก็ช่วยเป็นยาระบายได้อย่างดี ส่วนใบก็ช่วยขับพยาธิได้" หลิวเทียนอธิบายพร้อมกับลองบอกให้ผิงผิงกิน เด็กสาวเช็ดกับแขนเสื้อก่อนจะงับกิน รสชาติหอมหนาวออกจะฝางหน่อยๆ อยู่ในปากเล็ก เด็กสาวเขี้ยวอย่างอารมณ์ดี
    "อร่อยใช่หรือไม่?" หลิวเทียนถามด้วยรอยยิ้มหลังจากผิงผิงกินเสร็จไปหนึ่งผล เด็กสาวพยักหน้าแล้วทำท่าจะกินอีกแต่หลิวเทียนห้ามไว้ก่อน
      "อย่ากินมาก เดี๋ยวกินอาหารเย็นไม่ได้"
      "งั้นเราหาอะไรกินที่นี่เลยดีไหมเจ้าคะ?" ผิงผิงเสนอแนะ ปกติมักกินที่โรงเตี้ยมแต่ออกมากินข้างนอกบ้างน่าจะมีอะไรหลากหลายขึ้นเยอะ พวกเขาเดินดูของและซื้อของติดไม้ติดมือมาบ้างก่อนจะแวะกินบะหมี่ข้างถนนที่อร่อยจนหลิวเทียนกินไปสองชามส่วนผิงผิงกินไปห้าชาม เมื่อจัดการอาหารเย็นลงท้องกันแล้ว ก็พากันกลับโรงเตี้ยม

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x10
x40
x56
x24
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x4
x35
x4
x3
x2
x1
x10
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x18
x12
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x394
x16
x4
x80
x408
x40
x86
x1
x70
x169
x98
x42
x80
x30
x15
x59
x1
x15
x32
x1
x20
x399
x740
x301
x199
x152
x70
x2
x35
x121
x529
x78
x9
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1542
x10
x6
x2
x59
x425
x2
x2
x384
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x736
x4026
x771
x1277
x12
x17
x25
x161

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-5-23 04:59

ขึ้นไปด้านบน