ดู: 342|ตอบกลับ: 14

{ เมืองเสียวเพ่ย - ย่านการค้า } ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-29 13:10:09 |โหมดอ่าน

{ ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า }

หากมาเมืองเสี่ยวเพ่ยแล้วไม่ได้กินเนื้อหมาย่าง ถือว่าท่านมาไม่ถึงเมืองเสี่ยวเพ่ย
เพราะเมืองแห่งนี้ขึ้นชื่อในเรื่องเนื้อหมาย่าง!
แถมมีหลายรสชาติให้เลือกมากมาย ไม่ว่าจะ เผ็ด เปรี้ยว เค็ม หวาด
นอกจากนี้ยังมีบริการสุราอุ่นๆ กินพร้อมกับเนื้อหมาย่าง
นอกจากเนื้อหมายังมีเนื้อ กบ เป็ด กวาง แต่อย่างไรเนื้อหมาย่อมขึ้นชื่อมากที่สุด!


ชื่อกิจการ: ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า
เจ้าของกิจการ:  หลิว จื่อซิ่ว
ประเภทร้าน: เนื้อสัตว์ย่าง สุรา
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 08.00 - 21.00

ประทับตราผู้ว่าการเมืองเสี่ยวเพ่ย


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
11986
เงินตำลึง
5087
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
74

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
509
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-29 13:12:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-30 03:38

มาลองกินเนื้อหมา แต่ได้คนกลับไป?

    ทั้งสามเดินด้วยเท้ามาจนถึงร้าน หมาหม่าล่า ส่วนเจ้าจวื่จื่อกับซือจู่นั้นได้ไหว้วานให้เด็กที่โรงน้ำชาพาไปที่โรงเตี้ยมที่พวกตนจะไปพัก เมื่อมาถึงก็พบว่าเป็นร้านปิ้งย่างที่มีขนาดใหญ่(?) มีหลายโต๊ะ โดยหน้าร้านมีเต่าถ่านและเนื้อที่กำลังย่างได้ที่ ด้านหลังร้านก็มีคนงานเข้าออกนำเนื้อออกมาย่าง เสริฟ์สุราให้ลูกค้าบ้างไรบ้าง
    "เนื้อหมาย่าง 3 ที่ครับ" หลิวเทียนเอ่ยสั่งก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ เพราะเราต้องสั่งเองแต่คนงานจะไปเสริฟ์ให้ทีหลัง
    "น่าจะอร่อยน่าดู ลูกค้าถึงได้เยอะแบบนี้" ผิงผิงเอ่ยพลางมองไปรอบๆ ด้วยความเคยชิน เธอชอบหมานะแต่ยังไม่เคยกินเนื้อหมามาก่อน
    "พี่ๆ จะเดินทางไปไหนต่อหรือคะ?" เย่หยานหยู่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
    "พรุ่งนี้เราไป เฉินหลิวต่อด้วยสวี่ซางจ๊ะ" ผิงผิงบอก
    "พวกเราค่อยๆ ไป ไม่รีบร้อนกันครับ"
    "หากข้าโตกว่านี้แล้วไม่หลงกับท่านพ่อท่านแม่ ข้าคงได้เที่ยวหลายๆ ที่แบบพี่สาวพี่ชายแน่ๆ ค่ะ" เย่หยานหยู่เอ่ยพลางหัวเราะ ไม่นานนักเนื้อหมาย่างก็นำมาเสริฟ์พร้อมกับเนื้อสัตว์อื่นๆ ผิงผิงลองชิมเนื้อหมาย่าง... อร่อย
    "อร่อยจริงด้วย"
    "อื้อ อร่อยจังค่ะ!" ทั้งสามทานอย่างเรียบร้อย แต่ผิงผิงกินเนื้อหมาเพียงนิดเดียวก่อนจะหันไปกินเนื้อหมู ไก่ ปลาแทน "ทำไมเจ้าไม่ทานต่อเล่า?"
    "เนื้อหมาอร่อยก็จริงเจ้าค่ะ แต่ข้าชอบน้องหมา กินไปก็รู้สึกผิดจริงๆ" ผิงผิงว่า
    "เจ้ารักสัตว์... นั้นสินะ" หลิวเทียนเอ่ยอย่างเห็นด้วยเพราะรอบตัวผิงผิงมักมีสัตว์แปลกๆ ที่ไม่ค่อยได้พบเห็นอย่างเจ้าผิงกั่วที่เกาะเขา หมั่นโถวที่ผิงผิงอุ้มอยู่ "พี่สาวผิงมีสัตว์แปลกๆ เยอะจังค่ะ"
    เพล้ง!!!
    เสียงชามแตกดึงดูดความสนใจของผู้คนภายในร้านและนอกร้าน รวมถึงทั้งสามคนที่กำลังทานอาหารอยู่ด้วย ผิงผิงหันไปพบว่ามีบุรุษสองคนเหมือนจะมีเรื่องกัน...  ไม่ทันไรพวกเขาก็ลงมือต่อสู้กันเสียแล้ว ไม่ว่าจะโต๊ะ ชาม ข้าวของต่างๆ ต่างล้มตกแตกไม่เป็นชิ้นดี
   "ตายแล้ว!"
    "พวกเขาสู้กันในร้านกันทำไมน่ะ"
    "หลบกันก่อนเถิด" หลิวเทียนเอ่ย ผิงผิงเห็นด้วยว่าตอนนี้พวกเธอควรหลบ! ผิงผิงพาหลิวเทียนกับเย่หยานหยู่ไปหลบมุมหนึ่งในร้านเพราะออกไปไม่ได้เนื่องจากพวกเขาสู้กันตรงทางเข้าออกของร้านพอดี "น่าสนุกจังเจ้าค่ะ"
    "พี่สาวผิง!"
    "เสี่ยวผิง นี่ไม่ใช่เวลาเล่นนะครับ" หลิวเทียนเหนื่อยใจแปลกๆ เพราะเด็กสาวคนนี้ทำท่าจะเข้าไปร่วมแจมด้วยแต่เขาต้องห้ามไว้ ผิงผิงค่อยกันพวกข้าวของที่ลอยมาทางนี้ไม่ให้โดนหลิวเทียนกับเย่หยานหยู่ เด็กสาวค่อยปัดพวกจานชามต่างๆ พลางมองดูการต่อสู้ที่ดูท่าจะมีคนได้เปรียบคือ บุรุษชุดน้ำตาลแต่ฝ่ายที่เสียเปรียบคือบุรุษชุดดำ "คนชุดดำเสียเปรียบเห็นๆ เลยนะคะ"
    "ใช่ เหมือนเขาไม่มีแรง แต่ยังจะสู้ บ้าเปล่า"
    "พวกเจ้า..."
    "พวกเราแค่ดู ไม่ได้ร่วมแจมเสียหน่อย" ผิงผิงว่า และค่อยปกป้องทั้งสองหากโดนลูกหลง การต่อสู้ของชาวยุทธ์ทั้งสองดำเนินต่อไป พวกชาวบ้านต่างมามุงดูเพื่อความสนุกแต่เจ้าของร้านกับคนงานไม่สนุกด้วยเนื่องจากข้าวของพวกเขานั้นเสียหาย ผ่านไปประมาณ 3 ชั่วโมง จนบุรุษชุดดำทนไม่ไหวโดนต่อยเข้าจนล้มไปกองกับพื้น สภาพเขาดูไม่ได้เลย...
    บุรุษชุดน้ำตาลเดินมาย่องๆ ตรงที่บุรุษดำนอนแผ่อยู่ เขาคว้าถุงเงินไว้ก่อนจะยิ้มเยาะแล้วเดินจากไป พวกชาวบ้านที่มุงดูต่างซุบซิบกัน
    "ชายนั้นติดหนี้ชาวยุทธ์ท่านนั้นมานาน"
    "ใช่ แต่หนีตลอด"
    "หากแต่หนีรอบนี้กลับไม่รอด" พวกชาวบ้านต่างพูดคุยกัน เมื่อทุกอย่างสงบพวกชาวบ้านต่างแยกย้ายกันไป
    "ข้าคงต้องขอลาก่อนเจ้าค่ะ" เย่หยานหยู่เอ่ยขอตัวเนื่องจากเห็นผู้เป็นพ่อไกลๆ
    "เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ แล้วไว้พบกันใหม่"
    "โชคดีแม่นาง"
    "เช่นกันเจ้าค่ะ พี่ๆ เองก็เดินทางปลอดภัยนะคะ" เย่หยานหยู่กล่าวก่อนจะคำนับทั้งสองแล้วเดินอ้อมผ่านร่างบุรุษชุดดำจากไป หลิวเทียนมองผิงผิง ส่วนเธอก็มองตอบ... "เจ้าจะ?"
    "ก็ช่วยมิได้ ข้าชอบช่วยเหลือคนไปทั่ว แต่ที่ไม่แจมกับเขาเพราะต้องค่อยคุ้มกันพวกท่าน" ผิงผิงกล่าวและอดเสียดายไม่ได้ที่ไม่เข้าไปแจ่มด้วย เด็กสาวเดินไปใกล้บุรุษชุดดำก่อนจะพยุงเขาขึ้นมา หลิวเทียนทำท่าจะช่วยแต่ผิงผิงห้ามไว้ก่อน "น้ำหนักเขา ท่านรับไม่ไหวหรอก อย่างไรก็ไปขอยืมรถม้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ จะพาเดินกลับไปก็ดูท่าจะแย่"
    "รอข้าข้างนอก" หลิวเทียนเอ่ยก่อนจะเดินออกจากร้านไป ผิงผิงหันมามองบุรุษชุดดำที่สภาพท่าจะหิวโซไม่น้อยเลยทีเดียว เธอพยุงเขาเดินออกไป ไม่นานนักหลิวเทียนก็หาเกวียนมาได้ พวกเขาต่างขึ้นเกวียนตรงไปที่โรงเตี้ยม

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171

2

กระทู้

15

โพสต์

912

เครดิต

เงินชั่ง
237
เงินตำลึง
4737
ชื่อเสียง
285
ความหิว
157

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสี่ยวหู่
เลเวล 1
โพสต์ 2018-3-27 11:23:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 1 } ท้องย่อมเดินด้วยงาน



{หางานทำ}



หลังจากหมินซือได้เดินทางออกจากแคว้นต้าหว่านเขาก็ได้ตัดสินใจที่จะหยุดพักหางานทำที่เมืองเสียวเพ่ยแห่งนี้ก่อน ร่างเล็กที่อยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำเดินไปที่ย่านการค้าของเมืองเพื่อหวังจะมีสักร้านที่รับคนงานเพิ่ม


"ลองไปถามร้านนั้นดีกว่า..."หมินซือพูดพึมพำแล้วเดินตรงไปที่ร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่า


"พี่ชาย ร้านนี้รับคนงานเพิ่มไหมขอรับ"หมินซือเอ่ยถามคนที่หน้าจะเป็นคนงานในร้าน แต่คนๆนั้นขมวดคิ้วมองหลิวซืออย่างสงสัย


"เจ้าหนู ไว้โตกว่านี้ค่อยมาสมัครใหม่ดีกว่านะ" เมื่อหมินซือได้ยินเช่นนั้น ก็ถึงกับผงะมีคนเข้าใจผิดว่าเขาเป็นเด็กอีกแล้ว ตอนนี้หมินซืออยากจะร้องไห้จริงๆ


"ข้าโตแล้ว ตอนนี้ข้าอายุ17แล้วขอรับ"คนงานคนนั้นมองเขาอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าใดนัก


"จริงๆนะขอรับ" หมินซือมองไปที่หน้าของคนงานคนนั้นแบบจริงจังเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าไม่เชื่อในสิ่งที่เขาบอกจริงๆ


"งั้นข้าจะลองไปเรียกเถ้าแก่มาคุยกับเจ้าก่อนแล้วกัน อย่าซนล่ะ" ยังจะมาพูดว่าอย่าซนอีก เอาที่ท่านสบายใจเลยขอรับ หมินซือได้แต่คิดเช่นนั้นอยู่ในใจ....


พอเวลาผ่านไปได้สักพักพี่ชายคนนั้นก็เดินกลับมาพร้อมกับคนที่น่าจะเป็นเถ้าแก่ร้าน เถ้าแก่มองหลินซืออย่างสำรวจอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าให้


"เจ้ารึที่จะมาสมัครงาน ข้ารับเจ้าเข้าทำงานก็ได้ช่วงนี้คนไม่ค่อยพอ ว่าแต่เจ้ามีนามว่าอะไรรึเจ้าหนู" หลินซือมองไปที่เถ้าแก่ร้านอย่างดีใจ ก่อนทีี่ใจจะห่อเหี่ยวเพราะคำว่าเจ้าหนูอีกรอบ


"ข้าหลินซือ เถ้าแก่จะสั่งให้ข้าทำอะไรก็ได้ขอรับ ข้าไม่เกี่ยงงาน" เถ้าแก่มองหลินซืออย่างพอใจในคำพูดของเขา


"งั้นข้าจะจ้างเจ้าทำงานสัก 5 วัน เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ดีหรือไม่" หลินซือพยักหน้าตอบรับทันทีเมื่อได้ยินคำพูด  ในที่สุดเขาก็ได้งานทำเสียที


"ขอบคุณขอรับเถ้าแก่ที่รับข้าทำงาน"





แสดงความคิดเห็น

จัดส่งรายละเอียดไปทาง PM แล้ว  โพสต์ 2018-3-27 19:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +100 ความหิว -24 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 -24 + 7

ดูบันทึกคะแนน

I\'m come back
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบองเหล็ก
บันทึกซางยาง
ลูกดอกยาสลบ
รถม้า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x30
x28
x10
x9
x9
x1

2

กระทู้

15

โพสต์

912

เครดิต

เงินชั่ง
237
เงินตำลึง
4737
ชื่อเสียง
285
ความหิว
157

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสี่ยวหู่
เลเวล 1
โพสต์ 2018-3-28 10:24:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Minchi เมื่อ 2018-3-28 10:26

{ทำงานวันที่หนึ่ง}

เช้าวันใหม่หลังจากหมินซือทำธุระส่วนตัวในยามเช้าเสร็จก็ตรงมาที่ร้านปิ้งย่างทันที เขายังไม่อยากจะมาทำงานสายตั้งแต่วันแรกหรอกนะ

“เถ้าแก่ข้ามาแล้วขอรับ”หมินซือโดนตรงไปรายงานตัวกับเถ้าแก่ที่ยืนอยู่หน้าร้านพอดี

“มาเร็วดีนี่เจ้าหนู เดี๋ยวข้าจะให้คนพาเจ้าไปที่หลังร้าน”เมื่อเถ้าแก่พูดจบก็หันไปกวักมือเรียกพี่ชายคนที่เขาคุยด้วยเมื่อวานให้พาหมินซือไปที่หลังร้าน พี่ชายคนนั้นเอ่ยทักทายหมินซือเล็กน้อยก่อนจะเดินนำไปที่หลังร้านแล้วเอ่ยเตือนให้เขาเดินอย่างระมัดระวัง

ระหว่างทางหมินซือพลางกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณหลังร้านแล้วเขาก็พบกับคอกที่มีสุนัขอยู่ในนั้นมากมาย และอุปกรณ์ชำหรับเชือดพวกมัน บ่งบอกได้ว่าร้านนี้ทำอาหารให้ลูกค้าแบบ สดใหม่จริงๆ

“แล้วพี่ชายจะให้ข้าทำอะไรบ้างหรือขอรับ” หมินซือจ้องมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยพลางภาวนาว่าไม่ใช่งานอย่างที่เขาคิดทีเถอะ

“วันนี้เจ้าไม่ต้องทำอะไรมาก มาเป็นลูกมือแล้วฟังที่ข้าสอนวิธีเชือดหมาก็พอ” เหมือนคำภาวนาของหมินซือจะไม่ได้ผลเสียแล้ว หมินซือกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก แต่มันก็ต้องทำเพราะงานก็คืองานและเขาก็รับปากว่าจะไม่เกี่ยงงานไปเสียแล้วด้วยสิ

“ข้าจะพยายามขอรับ” หมินซือหลับตาแล้วพยักหน้าอย่างจำนอม อย่าโกรธกันเลยนะเจ้าหมา..

“ดี งั้นดูไว้ อันดับแรกเจ้าต้องจับพวกมันออกมาจากคอกวิธีง่ายๆที่จะไม่ทำให้พวกมันดิ้นหนี คือพยายามอ่อนโยนกับพวกมัน”พี่ชายคนนั้นเดินเข้าไปหาสุนัขตัวหนึ่งในคอกแล้วลูบหัวลูบหางมันเล่นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอุ้มมันออกมาอย่างง่ายดาย “เจ้าไปหยิบเชือกตรงนั้นมาแล้วมัดเท้ามันซะ”

“ขะ..ขอรับ” หมินซือเดินไปหยิบเชือกมามัดที่เท้าของสุนัขตัวนั้นด้วยมืออันสั่นเทาเล็กน้อย

“เวลาเชือด ก็เชือดให้ตายในทีเดียวแบบนี้”พี่ชายคนนั้นหยิบมีดแล้วเชือดไปที่คอของเจ้าสุนัขตัวนั้นเพียงทีเดียวก่อนที่มันจะแน่นิ่งไป ไปสู่ที่ชอบที่ชอบนะเจ้าหมา

“เนื้อหมาที่ดีต้องมีสีแดงสด เนื้อแน่น แบบเจ้านี่ถือว่ากำลังดี”พี่ชายคนนั่นแล่เนื้อของมันออกมาแล้วยื่นมาให้หมินซือดูเป็นตัวอย่าง

“หวังว่าครั้งหน้าเจ้าจะทำด้วยตัวเองได้ เอาล่ะทีนี้ข้าสอนเจ้าทำความสะอาด และสิ่งที่ควรระวังนิดหน่อย แล้วเจ้าก็เลิกงานได้เลย” หมินซือตั้งใจที่อีกฝ่ายสอนอย่างตั้งใจจนจบ

“ขอบคุณที่สอนข้าขอรับ”หมินซือถอนหายใจออกมา ในที่สุดก็เสร็จสิ้นงานของวันนี้เสียที

@STAFF_โรลทำงาน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -15 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -15 + 3

ดูบันทึกคะแนน

I\'m come back
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบองเหล็ก
บันทึกซางยาง
ลูกดอกยาสลบ
รถม้า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x30
x28
x10
x9
x9
x1

2

กระทู้

15

โพสต์

912

เครดิต

เงินชั่ง
237
เงินตำลึง
4737
ชื่อเสียง
285
ความหิว
157

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสี่ยวหู่
เลเวล 1
โพสต์ 2018-3-29 13:34:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Minchi เมื่อ 2018-4-7 16:24

{ทำงานวันที่สอง}



วันนี้เป็นวันทำงานวันที่สองของหมินซือ เขาเดินเข้ามาในร้านด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยจะดี งานพรากชีวิตแบบนี้มันเป็นอะไรที่ทำให้เขารู้สึกแย่ แต่กว่าจะมีคนรับเขาทำงานมันก็ยากเพราะด้วยรูปร่างแบบนี้ งานที่ใช้แรงมากก็ทำไม่ได้ มันทำให้เขาไม่มีทางเลือก หมินซือเม้มปากแน่นพลางลูบเจ้าแมวตัวน้อยที่แอบซุกไว้ในอกเสื้ออย่างเงียบงัน



"โอ้ เจ้ามาแล้ว จำที่ข้าสอนเมื่อวานได้ใช่หรือไม่ ข้าต้องไปทำธุระให้เถ้าแก่ ฉะนั้นวันนี้เจ้าต้องเชือดหมา10ตัว แล้วนำเนื้อไปล้างแล้วเอาไปส่งให้พ่อครัว เข้าใจนะ ข้าไปล่ะ!"คนงานคนเดิม พูดรัวใส่หมินซือจนเขาฟังเกือบแทบไม่ทัน แล้วเดินออกออกจากร้านไปทันทีโดยที่เขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรเลย



ร่างเล็กเดินไปที่หลังร้านพร้อมกับเจ้าแมวตัวน้อยในอกเสื้อ เขาเดินตรงไปที่กล่องใหญ่ๆใบหนึ่งแล้วจับเจ้าแมวใส่ไว้ในกล่องนั้นแล้วหาอะไรมาปิดกล่องไว้เพราะเขาไม่อยากให้มันเห็นสิ่งที่เขาตัดสินใจจะทำต่อไปนี้



"เสี่ยวหู่...อยู่ในนั้นไปก่อนนะ" หมินซือถอนหายใจก่อนจะเดินไปที่คอกสุนัข เขาเดินเข้าไปในคอกแล้วนั่งลงเล่นกับพวกมันเมื่อเห็นว่ามันไม่น่าจะทำอันตรายเขา



"ข้าขอโทษนะ แต่ถึงแม้ข้าจะตัดสินไม่ฆ่า พวกเจ้าก็ต้องตายด้วยน้ำมือผู้อื่น และถึงแม้ตอนนี้ข้าจะมีความคิดโง่ๆอย่างช่วยปล่อยพวกเจ้าให้หนีไป แต่สุดท้ายก็จะเป็นข้าเองที่เดือดร้อนและพวกเจ้าก็คงต้องตายอยู่ดีเพราะเมืองนี้มีแต่ชอบเนื้อหมา ถ้าข้าร่ำรวยข้าก็คงจะช่วยพวกเจ้าได้ " สุดท้ายก็มาจบที่ข้าช่วยใครไม่ได้เพราะไม่มีเงินไม่มีอำนาจอีกแล้ว....



หมินซือลุกขึ้นยืนแล้วพยามยามอุ้มก่อนจะเปลี่ยนเป็นลากพวกมันออกมาแล้วอาศัยความร็วหยิบเชือกมามัดขามัดปากพวกมันทีละตัวจนครบสิบตัว หมินซือมองพวกสุนัขที่เริ่มส่งเสียงร้องงี๊ดๆอยู่ในลำคอพลางเม้มปากแน่นแล้วหยิบผ้ามามัดปิดตาพวกมันเพิ่ม เพราะเขาทำใจมองตาพวกนั้นไม่ได้จริงๆ



"ข้าขอโทษนะ "หมินซือหยิบมีดขึ้นมาแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆพยายามนึกหน้าคนที่เกลียดเผื่อจะทำให้เขาลงมือได้ง่ายขึ้นซึ่งมันได้ผล



"ข้าทำมันลงไปแล้ว..."หมินซือหอบหายใจมองร่างไร้วิญญาณของสุนัขทั้ง10ตัวตรงหน้า เขามองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยคราบเลือดอย่างเงียบงัน ทำไมพอนึกว่าเขากำลังจะเจ้านั่นจากความสงสารที่ีมีอยู่เต็มอกกลับลงมือฆ่าพวกมันได้อย่างง่ายดายกันนะ หมินซือเริ่มรู้สึกกลัวตัวเองแล้วจริงๆ



หมินซือจัดการนั่งถลกหนังแล้วแล่เนื้อพวกมันออกมาก่อนจะนำไปล้างทำความสะอาดแล้วคัดเลือกเนื้อที่มีคุณภาพก่อนจะเดินเอาไปให้กับพ่อครัวของของร้านก็เป็นอันเสร็จสิ้นงานของวันนี้ หลังจากนั้นหมินซือเดินกลับไปที่หลังร้านแล้วอุ้มเสี่ยวหู่ออกมาจากกล่องก่อนจะเดินไปลาเถ้าแก่แล้วออกจากร้านไปอย่างเงียบเชียบ









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -20 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -20 + 3

ดูบันทึกคะแนน

I\'m come back
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบองเหล็ก
บันทึกซางยาง
ลูกดอกยาสลบ
รถม้า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x30
x28
x10
x9
x9
x1

2

กระทู้

15

โพสต์

912

เครดิต

เงินชั่ง
237
เงินตำลึง
4737
ชื่อเสียง
285
ความหิว
157

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสี่ยวหู่
เลเวล 1
โพสต์ 2018-3-30 16:42:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Minchi เมื่อ 2018-4-7 16:26

{ทำงานวันที่สาม}

วันนี้เขาเผลอตื่นสายเพราะนอนไม่หลับจากเหตุการณ์เมื่อวาน หมินซือรีบวิ่งเข้ามาที่ร้านปิ้งย่างอย่างรีบร้อนโดยไม่ลืมที่จะอุ้มเจ้าเสี่ยวหู่มาด้วย  เมื่อหมินซือเห็นเถ้าแก่ก็รีบตรงไปหาเพื่อรอรับคำสั่งงานที่ต้องทำในวันนี้ทันที

"ขอโทษที่มาช้าขอรับ" หมินซือหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหัวขอโทษอีกฝ่ายเล็กน้อย

"ครั้งหน้าอย่ามาช้าอีกล่ะ วันนี้ลูกค้าเยอะมากข้าจะให้เจ้าช่วยงานหน้าร้านคอยรับแขก เสิร์ฟอาหาร ทำความสะอาด......"ขณะที่เถ้าแก่กำลังเอ่ยพูดออกคำสั่งข้าจู่ๆเถ้าแก่ก็เงียบไป เมื่อสังเกตเห็นเสี่ยวหู่ที่ข้าอุ้มอยู่

"ข้าไม่ว่าหรอกนะถ้าเจ้าจะเอาสัตว์เลี้ยงมา แต่เจ้าต้องหาที่ขังมันห้ามปล่อยมันมาเดิมเพ่นพ่าน หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ "เมื่อเถ้าแก่พูดจบก็เดินไปพูดคุยกับลูกค้าในร้านต่อ หมินซือถอนหายใจอย่างโล่งอกที่วันนี้ไม่ต้องเชือดสุนัขแบบเมื่อวาน ก่อนจะเดินเอาเสี่ยวหู่ไปใส่ไว้ในกล่องใบเดิมที่หลังร้านแล้วออกมาที่หน้าร้านแต่เขาก็ยังไม่เริ่มทันที เพราะเขาไม่รู้จะต้องทำอะไรบ้าง ต้องพูดกับลูกค้าแบบไหน หมินซือมองคนงานคนหนึ่งในร้านแล้วจำวิธีพูดของคนงานคนนั้น ก่อนจะเริ่มทำงานโดยการไปต้อนรับลูกค้าคนแรก

"ยินดีต้อนรับขอรับ " หมินซือเดินตรงไปหาชายหนุ่มที่เดินเข้ามานั่งโต๊ะในร้านแล้วโค้งให้เล็กน้อย

"เนื้อหมาย่าง และสุราที่ดีที่สุดของร้านอย่างละหนึ่ง" ชายคนนั้นเอ่ยสั่งมาสั้นๆแล้วเงียบไป

"ขอรับ กรุณารอสักครู่" หมินซือรับคำก่อนจะเดินเอารายการอาหารไปบอกพ่อครัวแล้วเดินกลับมาออกมาจัดโต๊ะจัดเก้าอี้ ทำความสะอาดโต๊ะที่ลูกค้ากลุ่มหนึ่งเพิ่งลุกออกไป

"อาหารโต๊ะหนึ่งได้แล้ว! "หมินซือรีบเดินไปรับอาหารมาเสิร์ฟทันทีเมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากพ่อครัว

"ทานให้อร่อยนะขอรับ" หมินซือพยายามวางอาหารลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ก่อนจะโค้งให้ลูกค้าแล้วเดินไปรับลูกค้าใหม่ต่อ

"ยินดีต้อนรับขอรับ!" ลูกค้าเริ่มเดินเข้ามาในร้านมากขึ้นเรื่อยๆหมินซือจึงจำเป็นต้องทำงานให้เร็วขึ้นมากกว่าเดิม เรื่องความรวดเร็วไม่ใช่ปัญหาสำหรับหมินซือ แต่เรื่องพละกำลังนี่เเหละเป็นปัญหาหลักของเขา การทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมงโดยไม่ได้พักมันค่อนข้างเป็นอะไรที่หนักสำหรับหมินซือมาก

" รีบทำความสะอาดโต๊ะหน่อยลูกค้าไม่มีที่นั่ง!" เสียงเถ้าแก่ตะโกนสั่งเขาเสียงดังลั่นร้าน หมินซือได้แต่ก้มหัวรับคำแล้วรีบทำความสะอาดโต๊ะทันที  ปกติเคยแต่ทำนาทำสวนไม่ต้องรีบเร่งอะไร พอมาเจองานแบบนี้ก็ทำเอาหัวหมุน ทำงานจนตัวจะเป็นเกลียวอยู่รอมร่อ

"จัดโต๊ะเก้าอี้ที่ว่างเสร็จแล้วก็กลับเลิกงานได้เลยนะ " และแล้วช่วงเวลาการทำงานอันแสนหนักหน่วงสำหรับหมินซือได้จบสิ้นลง  เมื่อเถ้าแก่บอกให้เขาเลิกงานได้เมื่อเห็นลูกค้าเริ่มน้อยลง บวกกับเมื่อเห็นสภาพเขาที่เริ่มไม่ไหวแล้ว

หมินซือเดินไปขอบคุณแล้วเอ่ยลาเถ้าแก่ แล้วเดินออกจากร้านไป ผ่านไปชั่วครู่หนึ่งหมินซือเดินกลับเข้ามาที่ร้านเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาลืมเสี่ยวหู่ไว้ในกล่องหลังร้าน...




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

I\'m come back
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบองเหล็ก
บันทึกซางยาง
ลูกดอกยาสลบ
รถม้า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x30
x28
x10
x9
x9
x1

2

กระทู้

15

โพสต์

912

เครดิต

เงินชั่ง
237
เงินตำลึง
4737
ชื่อเสียง
285
ความหิว
157

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสี่ยวหู่
เลเวล 1
โพสต์ 2018-3-31 19:51:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Minchi เมื่อ 2018-4-7 16:28

{ทำงานวันที่สี่}

เข้าสู่วันที่สี่ของการทำงานที่ร้านปิ้งหมา ข้าล่ะอดแปลกใจตัวเองไม่ได้เสียจริงว่าข้าจะทำงานที่ร้านนี้เป็นวันที่สี่แล้ว เหลืออีกแค่วันเดียว ข้าจะได้ออกไปจากเมืองที่มีแต่ภาพหมาโดนเชือดตามหลอกหลอนข้าเสียที

“มาแล้วก็รีบเข้าร้านมาสิเจ้าหนู ยืนเหม่ออยู่ได้” ข้าหันไปตามเสียงก่อนจะพบว่าเถ้าแก่กำลังยืนเท้าเอวมองข้าอยู่ อย่าทำสายตากดดันข้าอย่างงั้นสิขอรับ

“ขะ..ขอรับ” ข้ารีบวิ่งเข้าไปในร้านตามเสียงเรียกของเถ้าแก่ทันที เมื่อสายตาของเถ้าแก่ร้านเริ่มกดดันข้ามากกว่าเดิมเมื่อข้าไม่ยอมขยับเสียที

“วันนี้ข้าจะให้เจ้าไปช่วยงานในครัวแล้วกันเจ้าหนู ข้าเห็นสภาพเจ้าตอนทำงานหน้าร้านเมื่อวานแล้วอดสมเพชไม่ได้จริงๆ” ข้าก้มหน้าลงหลบสายตาเถ้าแก่เมื่อโดนดุเรื่องเมื่อวานเข้าให้

“ไปทำงานได้แล้วไป” เถ้าแก่เอ่ยไล่ข้าก่อนที่จะเดินกลับไปยังห่องทำงานของเขา ข้าถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อไม่ได้โดนดุเพิ่ม ก่อนที่จะเดินตรงไปที่ห้องครัวของร้านตามคำสั่งเถ้าแก่

“ไงเจ้าหนู เอาเป็นว่าเรามาเริ่มทำอาหารกันเลยดีกว่า ตั้งใจดูวิธีทำให้ดีล่ะ ข้าไม่สอนซ้ำหรอกนะ”ท่านพ่อครัวเดินไปหยิบถ้วยที่มีเนื้อหมาหลายชิ้นมาวางไว้ตรงโต๊ะ ก่อนจะไปหยิบอุปกรณ์อื่นๆเพิ่มเติมมาวางเตรียมไว้อีก

“มาเริ่มที่เมนูเนื้อย่าง อย่างที่เจ้าเห็นเนื้อหมากลิ่นมันค่อนข้างแรง เราจึงต้องใส่เครื่องเทศเพื่อดับกลิ่นมัน”ท่านพ่อครัวหยิบเนื้อหมามาชิ้นนึงแล้วลงมือหั่นให้มันกลายเป็นชิ้นเล็กอย่างว่องไวก่อนที่เขาจะนำมันไปคลุกเคล้ากับเครื่องเทศที่เหมือนจะเตรียมไว้ล่วงหน้า มันค่อนข้างจะน่าทึ่งมากสำหรับข้าสำหรับความเร็วในการใช้มีดแบบนั้น

“พอคลุกเสร็จแล้วก็ทิ้งไว้สักครู่ก็เอาไปย่างได้ ตรงนี้ข้าคงไม่ต้องสอนหรอกนะ” ท่านพ่อครัวหันมามองเหมือนจะรอฟังคำตอบจากข้า

“ขอรับ” ข้าหยักหน้าหงึกหงักรับคำ ถ้าแค่ย่างเนื้อข้าทำได้อยู่แล้ว

“ต่อไป น้ำแกงซี่โครงสุนัข เจ้าต้องเอาเนื้อนี่ไปต้มรอไว้ก่อนแล้วคอยช้อนฟองออกด้วยล่ะ” ท่านพ่อครัวจุดไฟแล้วหยิบเนื้อใส่ลงไปในหม้อต้ม ก่อนเดินไปหยิบถ้วยที่ใส่เกลือมาวางไว้ ระหว่างนั้นข้าก็คอยช้อนฟองในหม้อต้มโดยมีท่านพ่อครัวยืนกำกับอีกที

“เท่านี้ก็น่าจะพอ เจ้าใส่เกลือกับสมุนไพรลงไปแล้วต้มทิ้งไว้เท่านี้ก็พอ แล้วก็สุดท้ายน้ำแกงตับหวานทำคล้ายๆน้ำแกงซี่โครงนั่นแหละแค่เปลี่ยนจากเนื้อเป็นตับเท่านั้น”ข้าพยักหน้าตอบรับว่าเข้าใจแล้วอีกครั้งหนึ่ง

“เอาล่ะเจ้าเริ่มลงมือทำตามที่ลูกค้าสั่งได้เลย อย่าทำเละเสียล่ะ ไม่งั้นเจ้าโดนเถ้าแก่ด่าไม่เหลือแน่” ถึงท่านพ่อครัวไม่บอกข้าก็พอรู้อยู่แล้วล่ะ เมื่อเช้าพึ่งโดนด่ามาหยกๆเลยนี่นา

“ขอรับ” ข้าขานตอบรับก่อนจะเริ่มลงมือทำอาหารตามที่ท่านพ่อครัวสอน รายการอาหารมีเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลาปิดร้าน

“เจ้าหนู เจ้าไปล้างจานซะ เสร็จแล้วก็เลิกงานได้” ข้าพยักหน้าให้ท่านพ่อครัวแล้วเดินไปยังกองจานกองใหญ่ที่วางอยู่หลังร้าน ข้าแอบตะลึงเล็กน้อยแต่ให้ข้าล้างจานกองเท่าภูเขาก็ว่ายังดีกว่าให้ข้าไปเชือดหมาล่ะนะ

ข้าลงมือล้างจานอย่างขันแข็งจนในที่สุดก็เสร็จ  ในที่สุดข้าก็ได้เลิกงานเสียทีป่านนี้เจ้าเสี่ยวหู่ที่ข้าล่ามมันไว้ด้วยเชือกกันมันหนีอยู่ข้างร้านคงหิวแย่แล้วล่ะมั้ง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -20 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -20 + 3

ดูบันทึกคะแนน

I\'m come back
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบองเหล็ก
บันทึกซางยาง
ลูกดอกยาสลบ
รถม้า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x30
x28
x10
x9
x9
x1

2

กระทู้

15

โพสต์

912

เครดิต

เงินชั่ง
237
เงินตำลึง
4737
ชื่อเสียง
285
ความหิว
157

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสี่ยวหู่
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-1 12:30:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Minchi เมื่อ 2018-4-7 16:34

{ทำงานวันที่ห้า}


ในที่สุดก็เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ข้าจะได้มาทำงานที่นี่สักที หวังว่าวันนี้จะได้ช่วยงานในครัวอีกนะ ข้าอุ้มเสี่ยวหู่เดินเข้าไปในร้านก่อนจะมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเถ้าแก่แต่ก็ไม่พบ สงสัยจะอยู่ในห้องงาน


“ขออนุญาตขอรับ” ข้าเปิดประตูห้องเถ้าแก่ก่อนจะเดินเข้าไปแล้วพบว่าเถ้าแก่กำลังนั่งอ่านจดหมายอะไรสักอย่างอยู่ ก่อนที่วางลงบนโต๊ะทำงานแล้วหันมามองข้า


“มาพอดีเลยเจ้าหนู ข้ากำลังคิดอยู่เชียวว่าจะให้ใครทำงานนี้”เถ้าแก่ส่งยิ้มให้ข้าอย่าง ข้าชักรู้สึกขนลุกแปลกๆแล้วสิ


“ไหนๆเจ้าก็ทำงานวันนี้วันสุดท้าย ข้าก็ขอวานให้เจ้าไปส่งเนื้อที่จวนท่านผู้ว่าเมืองเซี่ยพีให้ด้วยแล้วกันนะ” เห็นข้าทำงานวันสุดท้ายก็ใช้งานข้าซะคุ้มเลยนะขอรับ ไปส่งของข้ามเมืองเลยเนี่ยนะ แต่ข้าก็ไม่กล้าเถียงเถ้าแก่หรอก


“แล้วไหนเนื้อที่ข้าไปส่งล่ะขอรับ” ข้ากระพริบตาปริบๆมองไปที่เถ้าแก่ที่ยังยิ้มไม่เลิก ทำไมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ


“เจ้าก็ไปเชือดเองสิ ทั้งหมด20ตัว เสร็จแล้วก็มารับเงินที่ข้าแล้วค่อยเอาเนื้อไปส่ง เข้าใจแล้วก็ไป” สรุปคือข้าต้องไปเชือดเอง ขอข้าร้องไห้ก่อนได้ไหมขอรับ แค่10ตัว กว่าข้าจะทำใจได้ แล้วนี่เพิ่มมาอีกตั้งเท่าตัว ใช้งานข้าคุ้มค่าเกินไปแล้ว แต่ข้าก็ได้แต่บ่นอยู่ในใจเท่านั้นแหละ


“ขะ..ขอรับ” ข้าอุ้มเสี่ยวหู่เดินไปยังหลังร้านด้วยใจอันบอบช้ำ แล้วจับมันขังไว้ในกล่องใบเดิม ก่อนจะเดินไปที่คอกสุนัข ข้าต้องฆ่าหมาอีกแล้ว ถึงจะเคยฆ่ามาก่อนหน้าแล้วก็เถอะแต่มันก็ยังทำใจไม่ได้อยู่


“ข้าขอโทษนะ” ข้าเดิมไปลูบหัวพวกมันทีละตัวเจ้าพวกนี้มันก็ดูเป็นมิตรดียิ่งทำให้ข้ารู้สึกผิด แต่งานก็คืองาน ข้าถอนหายใจแล้วลากสุนัขออกมามัดขามัดปากทีละตัว แล้วลงมือเชือดที่คอพวกมันให้ตายในทีเดียวจนครบ 20 ตัว ในที่สุด ข้าหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนมองร่างไร้ชีวิตของพวกมันอยู่ชั่วครู่แล้วจัดการถลกหนัง แล่เนื้อก่อนจะนำไปล้าง แล้วจัดการเก็บเนื้อที่ล้างแล้วลงไปในห่อสำหรับเก็บเนื้อโดยเฉพาะ ก่อนจะไปอุ้มเจ้าเสี่ยวหู่ออกมาจากกล่องแล้ววางไว้ที่ไหล่ ก่อนจะเดินไปที่ห้องของเถ้าแก่


“เถ้าแก่ข้าเตรียมเนื้อเสร็จแล้วขอรับ” เถ้าแก่หันมามองแล้วพยักหน้าให้ ก่อนจะก้มลงไปหยิบถุงเงินส่งให้ข้า ข้าก้มหัวขอบคุณเถ้าแก่ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่ข้าจะได้เลิกทำงานที่นี่


“นี่ค่าจ้าง รีบเอาเนื้อไปส่งเสียล่ะก่อนที่มันจะเน่า” เถ้าแก่โบกมือไล่ข้าทันทีเมื่อข้ารับถุงเงินมา ก่อนจะเลิกสนใจข้า แล้วก้มหน้าลงขีดเขียนเอกสารบนโต๊ะทำงานต่อ


“ขอรับเถ้าแก่”ข้าก้มหัวให้เถ้าแก่เป็นการบอกลา ก่อนจะเดินอุ้มห่อเนื้อออกจากร้านไปพร้อมกับเจ้าเสี่ยวหู่ที่เกาะอยู่บนไหล่ แล้วตรงไปที่ประตูเมือง ก่อนจะไปข้าก็หยุดถามทิศทางไปยังเมืองเซี่ยพีกับทหารที่ยืนประจำอยู่ที่ดี ซึ่งพวกทหารก็ใจดีบอกข้า ข้าก้มหัวขอบคุณเล็กน้อยแล้วเดินไปยังทิศที่ทหารพวกนั้นบอกว่าเป็นทางไปเมืองเซี่ยพี


@STAFF_โรลทำงาน





แสดงความคิดเห็น

ได้รับ เนื้อสุนัข 30   โพสต์ 2018-4-9 11:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +200 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

I\'m come back
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบองเหล็ก
บันทึกซางยาง
ลูกดอกยาสลบ
รถม้า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x20
x30
x28
x10
x9
x9
x1

3

กระทู้

11

โพสต์

559

เครดิต

เงินชั่ง
470
เงินตำลึง
4413
ชื่อเสียง
150
ความหิว
197

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสวี่ยเฟย
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-8 23:00:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XuXuejian เมื่อ 2018-4-9 07:41

{ เควสเรื่องราว 1 }
ท้องย่อมเดินด้วยงาน

          แต่ไหนแต่ไรการออกเดินทางนอกบ้านจะทำให้เขาได้รู้สึกถึงความพิเศษอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นการขายของของผู้คน รอยยิ้มที่ใช้ทักทายกัน แต่เขาก็อาจจะรู้สึกพิเศษเพียงคนเดียวด้วยเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เติบโตมากับทุ่งหญ้า จึงไม่ค่อยได้เห็นอะไรแบบนี้มากนักเพราะฉะนั้นการกระทำของเขาจึงเหมือนคำที่ว่า “บ้านนอกเข้ากรุง” โดยแท้
          เอาเถอะ...อย่างไรเสียตัวเขาก็ไม่ค่อยสนใจคำนินทา ดูถูก หรือว่ากล่าวเพราะมันเป็นวิสัยของคนทั้งนั้นไม่มีผู้ใดจะละเว้นเอาได้ แม้กระทั่งตอนนี้ที่เขาโดนคนจากเสี่ยวเพ่ยมองราวกับเป็นตัวประหลาด...ก็จะไม่ประหลาดได้เช่นไรเขาแต่งตัวเยี่ยงคนจากแคว้นอูซุนซึ่งที่นั่นมีอากาศหนาวเย็นมากกว่าที่เสี่ยวเพ่ยจึงไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่คนจะมามองเสื้อผ้าของเขาแต่มันก็อดทำให้หงุดหงิดรำคาญใจไม่ได้
          ด้วยก่อนหน้านี้เขาตั้งใจว่าจะมาที่เสี่ยวเพ่ยทันทีหลังจากที่ออกจากแคว้นอูซุนแล้ว และมีความตั้งใจที่จะมาทำงานที่ร้านปิ้งย่างหมาหม่าล่าเป็นพิเศษ การเดินทางจึงค่อนข้างรวดเร็วพอสมควรเพราะมีจุดหมายและปลายทางที่แน่นอน
          แต่ก็ใช่ว่าไม่มีปัญหา...เขาลืมศึกษาสถานที่ตั้งร้านในเมืองเสี่ยวเพ่ยนั่นทำให้เสวี่ยเจี้ยนต้องใช้ดวงตาในการมองหาป้ายร้านอย่างหนักและด้วยระดับความสูงที่น้อยนิด ทำให้เขาไม่ถนัดในการมองเท่าไหร่นักเพราะมีคนตัวสูงบังไปหมด...พูดแล้วก็ช่างน่าเศร้ารู้เช่นนี้ข้าควรดื่มนมทุกวันตามที่ท่านพ่อพร่ำบอกอยู่ไม่ขาดแต่จะมาทำตอนนี้ก็อาจจะสายเกินไปเสียแล้ว
          “อ๊ะ! เจอแล้วๆ”ร่างเล็กเมื่อเทียบกับร่างสูงใหญ่หลายร่างที่เบียดบังอยู่อาศัยช่องว่างระหว่างกลุ่มคนพวกนั้นในการเดินเข้าไปเอาใบสมัครเขาตั้งใจเขียนตัวอักษรด้วยลายมือบรรจงสวยงามและยื่นส่งให้กับเสี่ยวเอ้อร์ที่ดูแลร้านปิ้งย่างจากภายนอกดูเหมือนที่นี่เถ้าแก่จะชอบทำงานเบื้องหลังมากกว่านะเนี่ย
          “พี่ชาย เถ้าแก่เรียกให้พี่ชายเข้าไปในห้องนู้นขอรับ” หลังจากที่เสี่ยวเอ้อร์เดินไปส่งใบให้กับเถ้าแก่ เขาก็เห็นคนที่ดูโหงวเฮ้งแล้วน่าจะเป็นเจ้าของร้านเดินออกจากห้องแล้วไปยังอีกห้องหนึ่ง เมื่อเทียบกับที่มือเล็กๆ นั้นชี้ไปเห็นว่าเป็นห้องเดียวกันก็เดินช้าๆแต่มั่นคงไปยังห้องที่เขาจะต้องพบกับเถ้าแก่ของร้านนี้แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะขอบคุณเสี่ยวเอ้อร์สำหรับการแนะนำ และช่วยสมัครงาน
          “เจ้าคงจะเป็น...เสี่ยวเจี้ยน” เสียงแหบแห้งดังขึ้นมาทันทีที่ตัวเขาเข้าห้อง อื้มหืม...กลิ่นหมามาเต็มจริงๆถึงจะรู้ว่าเมืองนี้ทานหมากันเป็นปกติก็เถอะแต่ก็รู้สึกไม่ค่อยดี...เพราะสำหรับเขา สุนัขเป็นสิ่งที่ซื่อสัตย์นัก รักเจ้าของมากแถมระวังและป้องกันภัยได้ดีเป็นที่สุด
          “เป็นผู้น้อยเองขอรับ” เขายิ้มรับคำจากผู้ที่มีอายุมากกว่าดวงตาคมสำรวจผู้ที่จะมาเป็นเจ้านายด้วยรอยยิ้มอย่างไรก็หวังว่าบุคลิกของเขาจะทำให้ได้งานนี้นะ
          “ท่าทางดี...บุคลิกพอใช้ได้ แต่ว่านะ...ตัวเจ้าน่าจะสนใจไปทำอย่างอื่นมากกว่าจะมาทำที่ร้านของข้านะเจ้าหนู” ชายสูงอายุมองเสวี่ยเจี้ยนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ลอบสังเกตโดยเฉพาะตอนเผลอเป็นพิเศษ แต่ก็พบกับความแปลกประหลาดด้วยไม่มีการหลุดท่าทีที่ดูจะหยาบคาบ จนนึกสงสัยว่าทำไมถึงอยากมาทำอาชีพนี้กัน
          “...มีคนพูดเยอะอยู่ขอรับแต่ข้าอยากลองทำสิ่งใหม่ๆ บ้าง ขอเถ้าแก่กรุณา รับผู้น้อยเป็นลูกจ้างเถอะนะขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนไม่ค่อยสนสายตาสำรวจจากผู้เป็นนายเท่าไหร่ด้วยหวังเรื่องงานและปากท้องของตัวเองเป็นหลัก...ช่วยไม่ได้...เขามีเพียงชีวิตเดียวนี่!
          “เห็นแก่ความจริงใจของเจ้าแล้วข้าขอรับเจ้าเพียง 5 วัน เริ่มวันพรุ่ง แล้วหลังจากนั้นเจ้าก็ไปหางานอย่างอื่นทำเถอะ” เมื่อชายแก่มองจนพอใจแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ จะไม่รับก็คงไม่ได้ ด้วยอายุที่เพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ ก็ต้องคนให้มาช่วยทำงานแทนแต่ก็น่าเสียดายหน่อยๆ ที่จะต้องให้เจ้าหนูนี่มาทำงานแบบนี้จึงเลือกทางจ้างชั่วคราว จะได้ไม่เสียผลประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายนี่ล่ะ
          “ขอบคุณเถ้าแก่ที่เมตตา เสวี่ยเจี้ยนจะตั้งใจทำงาน ไม่ให้มีขาดตกบกพร่องแน่นอนขอรับ” ร่างของผู้น้อยค้อมตัวรับเป็นการคารวะเถ้าแก่พร้อมให้คำสัญญาสำหรับการทำงานในครั้งนี้

@Admin

แสดงความคิดเห็น

จัดส่งรายละเอียดไปทาง PM แล้ว   โพสต์ 2018-4-9 11:26

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +100 ความหิว -68 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 100 -68 + 7

ดูบันทึกคะแนน

เขินอ่ะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x1
x3
x30
x10
x1
x1
x3

3

กระทู้

11

โพสต์

559

เครดิต

เงินชั่ง
470
เงินตำลึง
4413
ชื่อเสียง
150
ความหิว
197

ใบรับรองภาษาฮั่น

เสวี่ยเฟย
เลเวล 1
โพสต์ 2018-4-10 15:07:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XuXuejian เมื่อ 2018-4-10 22:08

{ เควสเรื่องราว 1 }
ทำงานวันแรกงั้นหรือ? ก็พอใช้ได้นะ...
         วันนี้เป็นวันแรกที่เขาจะได้ทำงานเพียงแค่คิดอย่างนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นพาลทำให้ใจไม่สงบจนตื่นก่อนเหม่าสือเฉินซะอีกแต่แบบนี้ก็ดี..จะได้มีเวลาทำธุระส่วนตัวมากขึ้น
         เขาจุดไฟให้ส่องสว่างไปทั้งห้องและเข้าไปในห้องอาบน้ำ ก่อนออกมาแบบใส่เสื้ออย่างชาวเสี่ยวเพ่ยถึงจะแปลกไปบ้างในความรู้สึก แต่ก็ไม่เลวเลยสักนิด ดูสบายตัวมากกว่าเดิมไปโขเสวี่ยเจี้ยนใช้เวลาอย่างมีค่า เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วก็ตรวจดูของตัวเองนิดหน่อยพอเป็นใช้ได้ และนั่งทำสมาธิเพราะอีกไม่นานนอกจากเขาจะต้องไปเป็นลูกจ้างร้านปิ้งย่าง หมาหม่าล่าแล้วนั้นอาจจะต้องไปเชือดสุนัขเองก็เป็นได้ จึงคิดเสริมสร้างทางบุญอย่างน้อยก็สวดแผ่เมตตาให้กับสรรพสัตว์ไม่ให้มาตามจองเวรจองกรรมเขาอีกก็น่าจะเพียงพอ
         เวลาผ่านไปจนถึงยามเฉิน เขาก็ออกจากที่พักของตัวเองเดินตรงไปที่ย่านการค้า และหยุดที่ร้านปิ้งย่างเดียวกับเมื่อวาน สายตาสบเข้ากับเถ้าแก่จึงหันตัวไปทักทายอย่างนอบน้อม พลางถามถึงงานของตัวเองในวันนี้ “สวัสดีขอรับเถ้าแก่ ว่าแต่วันนี้จะให้ผู้น้อยทำอะไรบ้างหรือขอรับ”
         “ฮะๆ มาเร็วดีนี่ ดีๆจะว่าไปเหล่าสิ่วเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อวานเจ้ายังไม่รู้งานเลยงั้นวันนี้ให้เจ้าตามติดพี่ชายคนนี้ให้รู้งานเสียก่อน” เถ้าแก่ได้ยินการทักทายก็ผงกศีรษะเป็นการรับคำและนึกขึ้นมาได้ว่าควรสอนให้ลูกจ้างคนนี้รู้งานเสียก่อนดวงตาชั้นเดียวมองหาคนที่พอมาเป็นครูสอนได้ ก็ได้เสี่ยวเอ้อร์ที่รู้งานแล้วมาช่วยสอนและก่อนจะได้เริ่มงานในวันนี้ก็เอ่ยกำชับให้สอนงานแก่ลูกจ้างคนใหม่ดีๆ ด้วย
         “เข้าใจแล้วขอรับเสวี่ยเจี้ยนขอฝากตัวกับพี่ชายด้วยขอรับ”ร่างของผู้น้อยยิ้มรับคำของผู้เป็นใหญ่ในร้านนี้เลือกพูดขอฝากตัวกับพี่ชายที่เห็นเมื่อวาน และเดินตามหลังไปช้าๆในนั้นมีสุนัขหลายตัวอยู่กันเป็นฝูง และมีอุปกรณ์สำหรับการเชือดแยกออกไป
         “พี่ชาย...ข้าสงสัยว่าหากพวกเราเชือดกันสดๆเช่นนี้ พวกมันจะไม่กลัวหรือ” เขาถามอย่างสงสัย ด้วยความที่เคยเห็นสัตว์ถูกฆ่ามาแล้วและทุกครั้งมักจะตามจับตัวที่เหลือไม่ค่อยจะได้
         “นั่นเป็นเพราะร้านเราเลือกใช้วิธีอื่นอ่อนโยนอย่างไรเล่าน้องชาย”ร่างที่สูงกว่าเพียงไม่กี่เซนตอบกลับ มองไปที่เด็กใหม่ด้วยใบหน้าขำขันชายหนุ่มเลือกที่จะไม่ตอบตามตรง แต่คิดจะแสดงให้ดูเลยว่ามันควรทำเช่นไร
         เขาตรงเข้าไปหาสุนัขตัวหนึ่งยิ้มแย้ม พูดคุยกับมัน จนตัวมันไว้ใจ แล้วจึงอุ้มมาทางฝั่งเชือด โดยการอุ้มเขาจับยกเหมือนกำลังอุ้มเด็กคนหนึ่ง ทำให้สามารถที่จะผูกเชือกทั้งขาหน้าและขาหลังของมันได้ “เสี่ยวเจี้ยน เจ้าช่วยไปหาเชือกมามัดตรงขาของมันที”
         “ได้ขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนพยักหน้าหงึกหงักรีบไปเอาเชือกมาสองเส้นเพื่อมัดขาหน้าและขาหลังสายตามองไปที่สุนัขที่ยังไม่รู้เลยว่าจะจบชีวิตในอีกไม่กี่นาทีนี้
         “กลัวหรือ” ผู้เป็นครูในวันนี้มองอย่างพินิจหากกลัวจริงก็คงน่าสงสาร อาจจะต้องไปทำงานอื่น เพราะหากอยู่ที่นี่ก็ต้องมีสักวันที่ได้เชือดเจ้าตัวพวกนี้             
         “แค่สงสารเท่านั้นขอรับ” ร่างเล็กยิ้มอย่างคนใจเย็นพยายามหยุดอาการสั่นของตัวเอง ด้วยรู้ตัวเองดีว่าไม่ชอบการไล่ฆ่าสัตว์เท่าไหร่เพราะเป็นลูกของแพทย์ จะให้ทำร้ายก็ไม่ค่อยถนัดนัก การมาที่นี่จึงเหมือนเป็นการฝึกและสู้ปมของตัวเอง ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเขาจะหายใจคล่องขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่ว่าจบงานนี้เขาจะกลายไปเป็นพวกชอบความรุนแรงหรอกใช่ไหม...
         “อืม งั้นข้าสอนต่อล่ะนะ เวลาเจ้าจับมันหรือจะเชือดมัน ให้คิดแต่ไปเพียงว่าจะทำให้มันไปสบาย เจ้าไม่ต้องไปสนเรื่องอื่นเพราะจะทำให้ใจเจ้ากังวล และนั่นจะทำให้มันกลัว พอเห็นว่าได้ที่เมื่อไหร่ก็...”
         ฉัวะ!
         มีดที่ใช้เชือดเข้ามาตัดฉับที่ลำคอของสุนัขที่โชคร้ายทันทีถึงเลือดจะไม่ได้ออกเยอะ แต่ก็รับรู้ได้ว่าเขาได้จบชีวิตของสุนัขไปหนึ่งตัวแล้วหันไปมองศิษย์วันนี้พร้อมสำทับให้เข้าใจ
         “เจ้าจะไม่มีคำว่าลังเล...เข้าใจใช่หรือไม่”เพราะถ้าหากหมดโอกาสนั้นแล้ว จะทำให้การเชือดยากขึ้นประโยคหลังชายหนุ่มไม่ได้บอกออกไป แต่ก็เข้าใจได้ว่าเสี่ยวเจี้ยนคงรู้แล้วเมื่อเห็นได้ถึงสายตาของอีกฝ่ายที่ส่งมา และก็เป็นเช่นนั้นเมื่อเด็กหนุ่มได้ตอบกลับ
         “เข้าใจแล้วขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนที่มองตั้งแต่ต้นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจพร้อมจดจำวิธีการเชือด ไม่มีทีท่ากังวลเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
         “ดี ว่าง่ายดี...เอาล่ะมาถึงขั้นตอนการทำความสะอาด มันไม่ยากมากหรอก เริ่มจากการตัดไปทีละส่วนๆ แบบนี้”ร่างสูงพูดพร้อมทำท่าประกอบไปด้วย เขาค่อยๆ ใช้มีดที่คมกว่านี้ตัดตามส่วนต่างๆของสุนัข ทำให้ชิ้นเนื้อที่ยังคงมีขนอยู่ ก็หาที่ถอนขนมาใช้ในขั้นต่อไป
         “จากนั้นเจ้าก็ถอนขนดูให้ได้ว่าไม่มีขนติดแล้วด้วยนะ” เขาค่อยๆ ถอนขน และส่งให้ร่างเล็กดูเป็นการศึกษาพร้อมกับให้ลองทำเองไปด้วย เมื่อเห็นว่าทำได้แล้วก็ไปขั้นต่อไปในทันที
         “ดีมาก...เอาล่ะ! ต่อไปเจ้าก็เอาชิ้นเนื้อนี้ไปล้างน้ำสักหน่อยแล้ววางใส่ชามเหล่านี้” ร่างสูงว่า ก่อนทำให้ดูโดยการค่อยๆเอาเนื้อแต่ละส่วนไปล้างกับน้ำสะอาด
         “ขั้นสุดท้ายคือการตรวจชิ้นเนื้อชิ้นเนื้อสุนัขที่ดีจะต้องเป็นสีแดง ไม่มีเนื้อที่เปื่อยยุ่ยติดมือจับแล้วได้ถึงน้ำหนัก เช่นชิ้นนี้” ชายหนุ่มยกขึ้นมาให้ดู
         “ข้าเข้าใจแล้วขอรับเราต้องเริ่มจากการจับสุนัข มัดขา เชือด กล้อนขน ล้างน้ำสุดท้ายคือคัดเลือกชิ้นเนื้อสินะขอรับ” เสวี่ยเจี้ยนทวนขั้นตอนทั้งหมดอีกครั้งเป็นการยืนยันว่าจำขั้นตอนได้กับผู้สอน
         “ถูกแล้ว วันนี้เจ้ามีหน้าที่แค่นี้เดี๋ยวเจ้าไปลาเถ้าแก่ แล้วก็ไปพักเถอะ พรุ่งนี้อาจจะเจอศึกใหญ่ก็ได้นะ” เสี่ยวเอ้อร์ผู้สอนยิ้มอย่างพอใจเมื่อมองผลงานของตัวลูกศิษย์ใช้ได้ดี เหลือก็แค่ให้เจอสนามจริงเท่านั้น
         “ขอบคุณพี่ชายที่เมตตาสอนเสี่ยวเจี้ยนขอรับข้าจะทำตามคำพี่ชายทุกอย่างเลย” เด็กหนุ่มยิ้มมองเนื้อหมาส่วนที่ตัวเองทำอย่างภาคภูมิใจ แล้วกลับมามองร่างที่สูงกว่า เขาใช้สายตาและท่าทางในการขอบคุณจากนั้นจึงเดินไปหน้าร้านเพื่อไปหาเถ้าแก่
         “วันนี้ขอบคุณเถ้าแก่ที่เมตตา ผู้น้อยขอลาวันพรุ่งนี้จะตั้งใจทำงานให้มากกว่าเดิมขอรับ” พร้อมกับน้อมตัวลงคารวะ และออกจากร้านเพื่อกลับห้องพักในเมืองเสี่ยวเพ่ย
         ระหว่างกลับเขาถอนหายใจเล็กน้อยไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นการฆ่าสัตว์ แต่เขาเห็นจนชินชา และการฆ่าของบ้านเขาจะง่ายๆซุ่มดู และค่อยลอบฆ่า ต่างจากที่นี่ที่ใช้วิธีเข้าหาก่อน แล้วค่อยเชือดแต่ก็ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยก่อนตาย พวกสุนัขเหล่านั้นก็ได้พบความสุขล่ะนะ...
         สำหรับวันทำงานวันแรกนี้...เขาคงต้องบอกว่าก็ใช้ได้และไม่เลวเลย

@STAFF_โรลทำงาน

แสดงความคิดเห็น

ยินดีต้อนรับเสี่ยวเจี้ยน  โพสต์ 2018-4-11 00:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +60 เงินตำลึง +1200 ความหิว -20 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 200 -20 + 3
LingHao + 50 + 1000 Welcome

ดูบันทึกคะแนน

เขินอ่ะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่่นสองขา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x1
x3
x30
x10
x1
x1
x3

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 20:10

ขึ้นไปด้านบน