12
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองเจียงหลิง } ตลาดประจำเมือง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-7-31 08:45:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-7-31 20:15

[คำอวยพอจากอาจารย์ ส่งอิเจี้ยบขึ้นเกวียนขนส่ง]



     ไป๋หยุนเหนียงนั่งรถม้ามาถึงทันก่อนหลิงหลานขึ้นรถม้าพอดี ก่อนคารวะทุกท่าน และท่านอาจารย์ฝากเสียงมาอวยพรทั้งสอง ก่อนไป๋หยุนเหนียงวางก้อนกลมๆ และบิดตามที่ท่านยายสอน ก่อนปรากฎภาพฉายอาจารย์หญิงทำเอาเหล่าแขกเหรื่ออ้าปากตาค้างเป็นแถบๆ สตรีชุดโบราณงดงามประหนึ่งไท่เฟยผู้สูงศักดิ์ฉายออกมาเป็นแสงสีฟ้า

      ได้ยินเสียงอาจารย์เจ้าสาวถลาลงไปที่พื้นทันทีด้วยตกกะใจมีแขนแกร่งของเจ้าบ่าวมาประคองร่างไว้ทัน “หลานเอ๋อห์ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

       นิ้วเรียวในอ้อมแขนชกขึ้นชี้ๆ ตรงหน้าอยู่สักพักจากนั้นประสานมือคาราวะ “ศิษย์คำนับท่านอาจารย์เจ้าค่ะ”

      จางฝูเมื่อเห็นภาพฉายผู้เป็นอาจารย์ไม่รอช้าทะยานตัวพุ่งไปหยุดเบื้องหน้าภาพฉายพร้อมประสานมือคุกเข่าคารวะอาจารย์โดยทันทีดดยีซุนเจียงที่กระโดดทะยานตามมาดูที่หลัง “ศิษย์จางฝูคารวะท่านอาจารย์เจ้าค่ะ”

    “หลิงหลาน แม้ข้าไม่อาจมาอวยพรด้วยตนเองได้ ข้าจึงฝากหยุนเหนียงนำเครื่องมือสื่อสารนี้ไปแทน นี่ไม่ใช่บันทึกย้อนหลังอะไร ตอนนี้ข้ากำลังอยู่ในห้องสื่อสาร” หญิงสาวกล่าวบอกทั้งสอง “ศิษย์จางฝู ดีใจที่เห็นเจ้ามาร่วมส่งศิษย์น้องในคืนอันมงคลเช่นนี้”

    “เจ้าค่ะ”จางฝูกล่าวรับคำก่อนนางจะยันตัวลุกแล้วเดินเลี่ยงไปยืนอยู่ข้างๆสามีตัวเองหลีกทางให้ภาพฉายของผู้เป็นอาจารย์กล่าวอวยพรต่อเจ้าของงานมงคลนี้ ก่อนหันมองซุนเจียงที่กมือสะกิดแขนตัวเองเบาๆ

     “นั้นใครหรือ”

     “อาจารย์ข้าเอง” จางฝูหันไปเอ่ยกับผู้เป็นสามีด้วยน้ำเสียงเบาๆพร้อมกับยิ้มให้กับอีกฝ่ายที่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้เล็กน้อยแล้วมองดูภาพโปร่งแสงนั้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ เพราะเขาไม่เคยพบเจอหรือเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน

      “นั่นเจ้าบ่าวเจ้าสินะ มีใบหน้ารูปงามไม่แท้ ข้ายินดีกับเจ้าและคนรักด้วย” ภาพรูปอาจารย์ชิ่วฉายแสงยืนอย่างสงบนิ่ง “พ่อหนุ่มน้อย ข้าไม่รู้จักเจ้าหรอกนะ แต่ขอฝากศิษย์น้อยให้เจ้าดูแล หวังว่าเจ้าจะรักและดูแลนาง”

      ประมุขพรรคมารค่อนข้างพบเจออะไรประหลาดมาเยอะอยู่ในช่วงเจ็ดสิบปี ได้ฟังภาพโปร่งแสงของสตรีแปลกหน้าแถลงคำอวยพรแล้ว เขากระพริบดวงตาอย่างเงือกเย็นหนึ่งหน ตอบกลับอย่างปลอดโปร่งพลางประคองร่างเจ้าสาวลุกขึ้นมา “ท่านคงเป็นอาจารย์ของหลานเอ๋อห์ ในฐานะสามีนางเหยียนลู่ขอคาราวะ และรับปากว่าจากนี้จะดูแลนางถนอมรักษาเทียบเท่าชีวิต”

      “ขอบคุณที่ท่านอาจารย์การุณาส่งหยุนเหนียงมาและร่วมอวยพรให้พวกเราเจ้าค่ะ หลิงหลานปลื้มใจจริงๆ” ดรุณีผมเงินมองเหตุการณ์ผ่านผ้าคลุมหน้าที่รางเลือน ได้ยินคำของชายคนรักหรือในตอนนี้คือ ‘สามี’ เข้าก็อบอุ่นใจหัวใจกุมมือเขาไว้เบาๆ สายตาประสานตา

      “อาจารย์ขออวยพรให้พวกเจ้ามีความรักมั่นคง หลิงหลาน หนุ่มน้อยจำไว้ความรัก…” อาจารย์ชิ่วกล่าวขึ้น “ความรักจะยืนยาวได้นั้นเจ้าทั้งคู่จะต้องมีความไว้ใจกันและกัน ร่วมฟันฝ่าอุปสรรค ไม่ว่าเวลาผ่านไปกี่ปีขอให้ทั้งคู่อย่ามีทิฐิกัน ร่วมวางทิฐิเพื่อหันหน้าสนทนาในความทุกข์ ความไม่ไว้ใจ ระแวงสงสัยอาจนำไปสู่ความรักที่ไม่สมหวัง แต่ถ้าพวกเจ้าทั้งคู่มีความรักปลดความระแวงก็จะไม่มีการทะเลาะแน่นอน จำไว้หลานเอ๋อห์หากมีอะไรสงสัยในตัวสามีเจ้าอย่าพึ่งตัดสินใจเชื่อนอกจากได้ฟังจากเขา สิ่งนี้ล้วนเป็นประสบการณ์จากข้าที่พานพบในอดีต”

      “ศิษย์น้อมรับฟังคำสั่งสอนของท่านอาจารย์เจ้าค่ะ” หลิงหลานน้อมศีรษะลงในเมื่อกราบอีกฝ่ายเป้นอาจารย์แล้วนางสมควรปฎิบัติตามคำของท่านหญิงชิ่ว

      เหยียนลู่เออร์ลูบผมคนในอ้อมแขนเบาๆ ถ้อยคำของอาจารย์นางกลับช่วยส่งเสริมความรักของพวกเขาทั้งสอง จริงอยู่ที่บางครังหลานเอ๋อห์มักจะสับสนต้องคอยป้องกัน “ใจข้าอยู่กับนางไม่ว่าอุปสรรคใดก็ไม่หวั่นแกรง”

      “จำไว้หลานเอ๋อห์ หลังแต่งงานพึงเชื่อฟังสามี ปฏิบัตินอบน้อม ช่วยเหลือแบ่งเบาผู้เป็นสามี ร่วมกันฟันฝ่าความทุกข์ทั้งสอง” อาจารย์ชิ่วยิ้มยินดีด้วยที่ศิษย์ทั้งสองมีความสุข นางไม่อยากเห็นศิษย์ทั้งสองต้องพบเจอกับความผิดหวังในรักเหมือนตนเอง “สุดท้ายนี้เป็นของขวัญที่เรามอบให้ทั้งคู่” ก่อนภาพค่อยๆ หายไปนับถอยหลัง  五 四 三 二 一 ก่อนก้อนกลมๆ เกิดพลุพุ่งขึ้นฟ้าแตกระเบิดขนาดเบาๆ และปรากฎภาพฉายใต้น้ำจำลองรอบๆ ด้านหน้าตามถนนบริเวณนั้น ฝูงปลาแหวกว่ายอยู่ราวกับแหวกว่ายกลางอากาศ พื้นที่หลิงหลานกับจางฝูคุ้นตาเหมือนว่าเป็นพื้นที่ในสำนักที่ฉายจำลองทั่วทั้งถนนบริเวณที่พวกเขายืนอยู่


      จางฝูมองภาพเสมือนใต้น้ำที่แสดงใต้ทะเลจำลองที่ถูกสร้างขึ้นในสำนักพร้อมเอียงหัวไปซบไหล่ผู้เป็นสามีพร้อมกับยิ้มออกมากับความอัศจรรย์เหลือเกินในสำนักเธอ “สวยเนอะ”

     “อืม..สวย”ซุนเจียงเอ่ยเสียงเบาและมองภาพใต้ท้องทะเลด้วยแววตาตื่นใจพร้อมกับสอดแขนมาโอบเอวผู้เป็นภรรยาเอาไว้

      สองคู่วิวาห์และเหล่าแขกเหรื่อแหงนหน้าขึ้นชื่นชมความงดงามรอบกาย ต่างอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจนักดุจจำลองเอาใต้ทะเลมาไว้ในงาน มายากลตื่นตะลึงเช่นนี้ดึงเอาความสนใจไปได้มาก มากจนไม่มีสายตาใดจับจ้องทันว่าผู้เป็นเจ้าบ่าวแอบจุมพิตหน้าผากคนในอ้อมแขนผ่านผ้าคลุมหน้าเบาๆ

      “หลังจากวันนี้เราจะไม่แยกจากกันอีก หลานเอ๋อห์อย่าได้กังวล”

        จวงถิงซู่เดินออกมาจากหอเห็นภาพนั้นเข้าก็หงุดหงิดใจนัก “น้องหลานอย่าไปฟัง!! สามเชื่อฟังนั้นก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายให้ความทัดเทียม สตรีเช่นเราศักดิ์ฐานะอะไรบ้างเทียบบุรุษไม่ได้? เขาตีเจ้า เจ้าก็ตีเขากลับไปเลย หากตีไม่ชนะก็มาหาพี่จะช่วยซัดอีกแรง.. จำไว้ขอเพียงเจ้ามีความสุขแหงนหน้าไม่อายฟ้าก้มหน้าไม่อายดินก็พอ!!”

        หลิงหลานอมยิ้มพยักหน้ารับพี่สาว “ทราบแล้วเจ้าค่ะพี่จวง… เหยียนหลางท่านจะตีข้าไหม? คงไม่หรอกเนอะ… แบบนั้นท่านได้อดข้าวทั้งวันแน่นอน”

       หลังจากสนทนากับหยุนเหนียงอยุ่สักพักเพื่อขอบคุณ และเชื้อเชิญไปยังคฤหาสน์ตระกูลเกาที่อีกฝ่ากหนึ่งของเมืองด้วยกัน บุรุษร่างสูงผมขาวเจ้าบ่าวของวันนี้จับจูงเจ้าของมือน้อยในอาภรณ์แดงเฉิดฉายขึ้นเกี้ยวที่ประดับประดางามหรู ตลอดเส้นทางปูผืนแพรแดงชั้นเลิศรองเท้าเจ้าสาวมิได้สัมผัสแม้ธุลิดิน ฝ่ายจางเหยียนลู่ส่งร่างบางเข้าสู่ตัวรถม้าแล้วก็ขึ้นหลังอาชาพ่วงพีสีทมิฬนำหน้าขบวน เหล่าแขกเหรื่อต่างติดสอยห้อยตามในขบวนไปยังคฤหาสน์เจ้าสัวเกาอีกฝั่งเมือง

         เหล่าชาวยุทธ์ไม่ทราบนามได้คอยโปรยปรายกลีบบุปผาหลากสีสันจากกำแพงเมืองและตึกรามบ้านช่อง ราวกับทิวทัศน์ของฤดูใบไม้ผลิปรากฎอยู่ตรงหน้าของพวกเขา ส่งเสริมบรรยากาศมงคลให้งดงามดุจภาพฝัน

       หลังยืนชมภาพความสวยงามใต้ทะเลอันเป็นของขวัญจากอาจารย์ของเธอ มื่อผ่านไปราวเค่อภาพอลังการนนั้นจึงค่อยเลือนหายไปจางฝูและซุนเจียงจึงตัดสินใจเดินออกจากจุดนั้นเพื่อไปร่วมขบวน  ส่งเจ้าสาวเดินทางไปยังสถานที่จะจัดเป็นเรือนของของทั้งคู่ ต่อในทันที โดยที่ทั้งจางฝูและซุนเจียงต่างก็เดินเคียงคู่กันไปโดยไม่สนใจสายตาหรือผู้คนรอบข้างที่พากันจ้องมองมาเลยสักนิด


@Admin
@LingHao



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +5 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-7-31 21:09
คุณได้รับ +42 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-7-31 21:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดสายลับ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
หน้ากากยักษ์เขาเงิน
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x20
x5
x1
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x47
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x36
x600
x399
x90
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x32
x56
x190
x100
x800
x6
x320
x727
x190
x16
x200
x30
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x30
x390
x74
x1
x13
x1676
x1
x2
x1995
x2565
x3
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x40
x5
x751
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x140
x275
x606
x46
x111
x532
x1020
x1
x23
x638
x5
x486
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x834
x510
x4
x2
x804
x922
x450
x165
x9999
x1905
x500
x325
x23
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x66
x1
x9
x153
x262
x710
x5450
x123
x11
x282
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2204
x880
x108
x230
x100
x12
x141
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x717
x10
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x58
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x30
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x1008
x1174
x1104
x1030
x667
x221
x134
x213
x745
x1634
x807
x92
x153
x179
x906
x608
x145
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1290
x680
x194
x2122
x2318
x587
x40
x1018
x698
x23
x280
x1245
x154
x248
x1444
x8160
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1
12
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-10-20 10:21

ขึ้นไปด้านบน