เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } ที่ทำการผู้ว่าฉางอัน

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2017-10-1 23:07:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-10-2 13:58

- เทศกาลฉงหยาง -
ประกวดทำขนมฉงหยาง 3
          "โอ้ว ขนมพวกนั้นเจ้าทำเองอย่างงั้นหรอ " ยูตะกล่าวขึ้นอย่างตกใจเมือเห็นขนมที่น่าทานนั้น
          เด็กสาวคนนั้นหันกลับมาแล้วยิ้มหวานแบบเป็นมิตร ก่อนที่จะก้มลงคำนับลง
          ใช่แล้วเจ้าค่ะ ขนมฉงหยางเกาจานนี้ข้าน้อยผู้นี้เป็นผู้ปรุงสำเร็จด้วยตนเองเจ้าค่ะ” เด็กสาวผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงหวานแหลมแต่กลับรู้สึกถึงความนอบน้อมค่อนข้างมากเลยล่ะ
          "อืมๆ อย่างงั้นรึ อ้อใช้ผมลืมแนะนำตัวไป กระผมมีนามว่า อิซุมิ ยูตะ ครับ" ยูตะแนะนำตัวพร้อมกับส่งยิ้มให้
          “ข้าน้อยมีนามว่า หลิน เจียวหย่า แซ่หลินเจ้าค่ะ” เธอพูด พลางยิ้มก่อนที่จะเหลือบมองคนตรงหน้าอีกครั้ง
          "หืม เป็นชื่อที่ดีไม่เลวเลยที่เดียว" เขากล่าวออกมาเมื่อได้ยินชื่อของเธอ
          “ขอบคุณสำหรับคำชมเรื่องชื่อของข้า ชื่อท่านเองก็แปลกดีไม่เหมือนคนแถวนี้จริงๆเจ้าค่ะ”
          “ฮะ ฮะ ก็อย่างงั้นและครับ ผมเองก็ไม่ใช่คนแถวนี่จริงๆ” ยูตะตอบกลับไปพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย
          "จะว่าไปเธอเป็นคนจากที่ไหนอย่างงั้นรึ" เขาเริ่มเปลี่ยนประเด็นการพูดคุย
          “ข้าเป็นชาวฮั่นที่มาจากเมืองฉางซาเจ้าค่ะ จะว่าไปข้าคาดว่าท่านคงหาใช่คนแถวนี้ไม่? ...สำเนียงการพูดของท่านดูแปลกๆนะ? เหมือนกับมันหาใช่ภาษาบ้านเกิดเมืองนอนท่านไม่? หรือท่านพูดไม่แข็ง?” เด็กสาวพูดอย่างขบขัน เธอใช่ช่วงเวลาที่ถามในการถือถังไม้ลายขัดอันสวยขึ้น
          “ข้าคาดว่าเราเดินไปคุยกันเสียดีกว่านะเจ้าคะ ประเดี๋ยวจะมีคนคิดว่าเราสองนั้นขวางทางการเสียปล่าวๆ ” เธอไม่ว่างปล่าวเดินย่างกายนำไปก่อน
          “โอ้ว เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยที่เดียว” ยูตะตอบพร้อมกับเดินตามนางไป
          "อ้อ อย่างงั้นรึ ข้านั้นเป็นคนมาจากแดนไกลละนะ ที่เรียกว่าแดนอาทิตย์อุทัยหนะ" ยูตะกล่าวต่อพร้อมกับมองออกไปข้างนอก ที่มีท้องฟ้าสีครามก้อนเฆมลอยละล่องไปตามสายลมอย่างอิสระและเสรี
          “เอ๋?...เดี๋ยวนะ..ท่านเป็นชาวยามาโตะหรอกหรือ?...ข้าเคยได้ยินท่านพ่อของข้าพูดถึงชาวเมืองที่อยู่ถัดจากชนชาติโชซอน อยู่สุดขอบโพ่นทะเลโน่นแหนะเจ้าค่ะไม่ต้องตกใจว่าเหตุใดข้าถึงรู้เช่นนี้ พ่อข้าท่านเป็นนักปราชญ์น่ะเจ้าค่ะ” เด็กสาวพูด เธอกระชับถังไม้ในมือของเธอขึ้นมา
          "โอ้ว! ไม่นึกว่าจะมีคนที่รู้จักพื้นเพของผมด้วย ช่างน่าดีใจจริงๆ" ชายหนุ่มกล่าวออกมาอย่างดีใจ ที่อย่างน้อยก็มีคนรู้จักที่มาที่ไปของเขา
         
“จะว่าไปท่านพาภรรยามาประกวดขนมฉงหยางหรือเจ้าคะ??” เธอถามพลางจ้องใบหน้าเรียวยาวของชายผมเข้ม
          “ภรรยาอะไรกันผมยังไม่มีหรอกเรื่องแบบนั้น เรียกว่ายังไม่ถึงเวลาดีกว่านะ” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับยกมือขึนมาเกาหน้าของตนเล็กน้อย
          “ฮ่ะๆ...เช่นนั้นหรือเจ้าคะ..แหม่..แปลว่าท่านก็เดินทางมาไกลเช่นกันสินะเจ้าคะ? นี้ข้าเองก็พึ่ง 15 ข้ากะว่าจะไปหางานทำแถวเมืองจื่อถงเสียสักหน่อย เห็นว่าตอนนี้กำลังขาดแรงงานกันอยู่”
          “ใช้ เลยผมเองก็ได้ยินเรื่องแบบนั้นอยู่ ตอนที่ผมไปเมืองจื่อถง” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย
          เด็กสาวยิ้มให้กับท่าทีของยูตะ เมื่อพากันเดินมาถึงนอกจวน เธอจึงหันไปหาเขา
          “ข้าจะได้พบท่านอีกไหมเจ้าคะ?”
          “ผมว่านั้นก็คงเป็นเรื่องของโชคชะตา แต่ว่าพอดีผมเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจในเรื่องโชคชะชาสักเท่าไร เพราะว่าคนเรานั้นสามารถกำหมดโชคชะตาของตัวเองได้ ผมเลยคิดว่าเราคงจะได้เจอกันอีกครับ สักวันนึง” ยูตะต้องพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้อีกครั้งนึง
          ............ @LinJieoya


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -3 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -3 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1
โพสต์ 2017-10-1 23:39:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2017-10-1 23:40



          “ผมว่านั้นก็คงเป็นเรื่องของโชคชะตา แต่ว่าพอดีผมเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจในเรื่องโชคชะชาสักเท่าไร เพราะว่าคนเรานั้นสามารถกำหมดโชคชะตาของตัวเองได้ ผมเลยคิดว่าเราคงจะได้เจอกันอีกครับ สักวันนึง” ยูตะต้องพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้อีกครั้งหนึ่ง
          “วาจาท่านช่างคมคาย ยิ่งนัก หากเราพบกันอีกข้าคงจักคิดว่านั้นคือโชคชะตาฟ้าดินเป็นใจให้เราได้พบกันนะคะท่าน และข้าเชื่อเช่นท่านเจ้าค่ะ” เจียวหย่าพูด ก่อนที่เธอจะยิ้มบางๆ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนอมส้มค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมา เธอถือถังไม้ เดินห่างไป
          แต่ไม่ลืมที่จะหันกลับมายิ้มให้กับชายที่เธอพึ่งเจอเมื่อสักครู่ ...
          “ข้าคงต้องขอตัวลานะเจ้าคะ ลาก่อนเจ้าค่ะ” เธอพูดพลางเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานรูปไข่นั้นเจือไปด้วยรอยยิ้ม? หวังว่ามันจะพบกับเหตุการณ์ดีๆ เฉกเช่นนี้อีกนะ?
              ‘เอาล่ะ..เมืองจื่อถงรอข้าก่อนนะ!!’ การผจญภัยอันมากมายรอข้าอยู่!! รวมถึงความใฝ่ฝันข้า ก็อยู่ที่ปลายสุดขอบนั้นด้วย





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -3 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -3 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-10-2 15:10:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เทศกาลฉงหยาง -
ประกวดทำขนมฉงหยาง 4
      หลังจากที่ยูตะเดินแยกมาจากหญิงสาวนามหลิน เจียวหย่า แต่ว่ายังมิทันที่ชายหนุ่มจะได้ไปไปถึงไหน เขาก็ได้รับนกพิราบสือสาร ที่มีข้อความเรียกตัวเขากลับมาที่ทำการผู้ว่าฉางอันอีกครั้งหนึ่ง
      เมื่อเขาเดินกลับมาที่ทำการผู้ว่าฉางอัน ก็มีนายทหารมารอรับเขาอยู่แล้ว
     "เจ้ายูตะ อิซุมิใช้หรือไม่" นายทหารคนนั้นพูดขึ้น
    "ใช้ครับ เกิดอะไรขึ้นอย่างงั้นหรอครับ" ชายหนุ่มตอบกลับไปพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย พร้อมคิดในใจว่าตัวเองนั้นได้ทำอะไรผิดไปรึเปล่านะ
     "ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเจ้าไม่ได้ทำเรื่องอะไรผิดหรอก" นายทหารคนนั้นอมยิ้มและตอบกลับมา เมื่อเห็นท่าทางชองยูตะ
     "มาสิตามข้า" แล้วนายทหารคนนั้นก็พูดต่อ ก่อนที่จะเดินนำเข้าไปในที่ทำการ
     ยูตะก็ไม่รอช้าที่จะเดินตามนายทหารคนนั้นเข้าไปในทันที และเมื่อเขาเดินเข้าไปถึงข้างในเขาก็พบกัน ชายคนนึงรออยู่ ซึ่งยูตะก็เดาเอาว่าชายคนนั้นน่าจะเป็นผู้ว่าฉางอัน
     "จากการประกวดทำขนมฉงหยางที่ผ่านมา ขนมของเจ้ายูตะ อิซุมิ ได้ชนะการประกวดที่รางวัลรองชนะเลิศ ข้าจึงได้ส่งพิราบไปเพื่อตามเจ้ามารับรางวัล" ชายคนนั้นกล่าวขึ้น
     "น้านี่!!" ยูตะร้องขึ้นได้ความตกใจ แล้วตามมาด้วยความดีใจ
     "นี่เป็นรายการของรางวัลที่เจ้าได้รับ" ชายคนนั้นกล่าวพร้อมกับให้นายทหารค่อยๆขนของรางวัลออกมาให้ยูตะ
     "โอ้ววววว" ยูตะยังคงร้องต่อด้วยความดีใจ
     "และใต้เท้าฮองเฮาเว่ยก็ได้ฝากข้อความาถึงเจ้าด้วยว่า "ขอให้เจ้าอยู๋อย่างมีหวังและผ่านพ้นความขมขื่นไปได้ให้ได้ ให้เจ้ายิ้มสู้ต่อไป" "
     "คะ.....ครับ???" ชายได้แต่ตอบรับไปอย่างงงๆ เพราะยังไม่เข้าใจความหมายนั้นในตอนแรก
     "เอาละ เรื่องของเจ้าก็เรียบร้อยแล้ว เมื่อใดที่เจ้าเตรียมตัวพร้อมก็บอกทหารของเราได้ทุกเมื่อ" ชายคนนั้นกล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินหายเข้าไป
     หลังจากที่ยูตะ จัดแจ้งของที่ได้รับมาอยู่สักครู่นึงจนทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาก็บอกนายทหารให้พาเขาออกไปส่ง ยังข้างนอกที่ทำการผู้ว่าฉางอัน เมื่อยูตะเดินมาถึงข้างนอกแล้ว อยู่ๆเขาก็เอะใจได้ว่าบ้างที่ข้อความนั้นอาจจะไม่ได้ส่งถึงเขาก็เป็นได้
    (รึว่า....ไป๋หลาน....) ยูตะคิดในใจ..... @Admin

แสดงความคิดเห็น

จัดส่งไอเท็มเรียบร้อยแล้ว  โพสต์ 2017-10-2 15:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +75 ความหิว -4 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 75 -4 + 8

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1
โพสต์ 2017-10-2 18:59:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2017-10-2 19:01


"ประกวดทำขนมฉงหยางเกา"
[ภาค : รับรางวัล]

          เด็กสาวผู้ไร้เดียงสานาม เจียวหย่า เดินทางแยกกันกับชายที่เธอพึ่งเคยรู้จักเมื่อมาเมืองหลวง ถึงแม้ว่าท่านพ่อจะกำชับให้ดีแล้วนักหน่า ว่าเหล่ามนุษย์ทั้งหลาย มีทั้งชั่วดี ...บางคนอาจจะหน้าเนื้อใจเสื้อก็เป็นได้ผู้ใดจักรู้เล่า?

          รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้น เมื่อเธอนึกถึงใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยร้อยยิ้มที่เธอพึ่งพบ ก่อนที่บางสิ่งบางอย่างจะบินผ่านมาหยุดอยู่ตรงด้านหน้าของเธอ

          “เอ๊ะ?...นกพิราบสื่อสาร” เด็กสาวทำหน้าตาแปลกใจเล็กน้อย เธอจับเจ้านกน้อยอย่างเบามือลูบหัวมันเบาๆแสดงถึงความเมตตาที่มีต่อสัตว์น้อยตัวนี้ ก่อนที่จะค่อยๆ สะกิดสารอันเล็กจิ๋วที่อยู่บริเวณขาของมัน

          มันคือข้อความการเรียกตัวเธอไปยังจวนผู้ว่าเมืองฉางอัน… เอ๊ะเดี๋ยวนะ?.. ใช้เวลาเพียงแค่ข้ามคืนก็สามารถรู้ผลได้เลยหรือ? ช่างน่ากลัวจริงๆ คนเมืองหลวงนี้หนอ

          เจียวหย่าเก็บของของเธอ โชคดีเสียนี้กระไร ที่เธอยังไม่ออกไปเมืองจื่อถงก่อน ไม่เช่นนั้นคงเสียเวลาในการเดินทางอันยาวนานเป็นแน่แท้ ร่างกายเล็กเก็บของไว้ในหอบผ้า ก่อนที่จะเดินอย่างอารมณ์ดีไปยังจวนท่านผู้ว่าเมืองฉางอัน

          ที่เธออารมณ์ดีและไม่เครียด หากได้ยินการประกาศก็เพราะว่าเครียดว่าจะชนะไปก็เท่านั้น ไม่ว่าผู้ใดจะชนะเพียงแค่เธอรู้ว่า ผู้ที่ท่านขนมฉงหยางเกาของเธอ ขอแค่ให้ความสุขเมื่อได้ทานมันก็เพียงพอแล้ว.. หรือหากมีขนมของผู้ใดที่ชนะ ก็แสดงถึงความใส่ใจและฝีมือของผู้นั้นอย่างถึงที่สุดกันเลยทีเดียว

          เมื่อเด็กสาวเดินมาจนถึงหน้าจวนผู้ว่าเมืองฉางอัน ท่านทหารรักษาการณ์คนเดิมก็ยังคงอยู่เธอก้มหัวให้คำนับอย่างนอบน้อมเช่นเคย

          “ข้าน้อยนามหลิน เจียวหย่า มาตามสารที่ให้มาที่จวนผู้ว่าเมืองฉางอันแห่งนี้เจ้าค่ะ”

          เจียวหย่าพูดด้วยน้ำเสียงใสเจื้อยแจ้วก่อนที่นายทหารผู้หนึ่งจะเดินเข้ามา พร้อมกับความขึงขังบนใบหน้าเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้ม

          "มาสิตามข้ามาสิ" เขาพูดต่อ ก่อนที่จะเดินนำเธอเข้าไปยังที่ทำการเพื่อไปพบกับผู้ว่าเมืองฉางอัน ที่เธอไม่เคยพบมาก่อนในชีวิตนี้ ….

          เขาคือชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐาน รูปลักษณ์น่าเกรงขามมีหนวดเครา แต่ทำหน้าประหนึ่งคนที่ไม่ค่อยจะได้ยิ้มเท่าไรนัก มองเพียงเล็กน้อยก็อาจจะทำให้เธอตีความไปว่าเขาคือนักปราชณ์ผู้เก่งกาจ แต่จะไม่ได้เก่งกาจได้อย่างไรเล่า? เขาเป็นถึงผู้ว่าแห่งฉางอัน ท่านจี๋ อันเชียวนะ!!

          “ข้าน้อยหลิน เจียวหย่าคำนับท่านผู้ว่าเจ้าค่ะ”

          เจียวหย่าคำนับท่านจี๋ อัน อย่างนอบน้อม ก่อนที่เขาจะพาเธอเดินไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง จนทำให้เธอต้องแทบจะลืมหายใจกันไปเลยทีเดียว… ซึ่งนั้นคือ ราชวัง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -4 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -4 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-11-10 23:51:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-11-11 00:12

{ เควสทำดีได้ดี } ส่งตัวโจร

     และในที่สุดทั้งคู้ก็เดินทางมาถึงฉางอันโดยสวัสดิภาพ ทุกคนปลอดภัยครบสามสิบสองกันดี ถึงแม้ระหว่างทางยูตะอยากจะเอาขวานจามหัวเพื่อนร่วมทางเขามาเลยก็ตามที่ ยูตะไม่รอช้าที่จะพาหัวหน้าโจรที่เขาจับตัวมาได้ไปที่ทำการผู้ว่าฉางอันในทันที
     และเมื่อมาถึงยูตะก็ไม่รอช้าที่จะตีกล้องร้องทุกข์หน้าที่ทำการผู้ว่าการทันที
    ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
     สิ้นสุดเสียงตีกลอง ก็มีทหารออกมาพบยูตะ
     "การที่เจ้าตีกลองร้องทุกข์นี่มีเหตุอันใดรึ?" นายทหารที่เดินออกมากล่าวขึ้น
     "ข้านำโจรมาส่งมอบตัวให้ทางการครับ" ยูตะแจ้งจุดประสงค์ไป
     "เข้าใจแล้ว รออยู่ตรงนี่สักครู่นะ" ทหารที่ได้ยินดังนั้นก็เดินหายกลับเข้าไปในที่ทำการผู้ว่าการ
     ก่อนที่ต่อมาจะมีเสียงยูตะให้เข้าไปข้างใน และเมื่อยูตะเดินเข้าไปข้างในในส่วนของที่ว่าการ ก็เห็นผู้ว่าฉางอันยืนรออยู่
     "แจ้งนามของและความประสงค์ของเจ้ามา" ผู้ว่าการฉางอันกล่าวขึ้น
     "กระผมอิซุมิ ยูตะครับ วันนี่กระผมมาเพื่อส่งมอบตัว หัวหน้าโจรภูเขาที่ก่อความวุ่ยวายสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านในเขตป่าสู่ขอรับ"
     "ป่าสู่อย่างงั้นรึ เหตุใดเจ้าต้องมาไกลมาถึงฉางอันด้วยอย่างงั้นละ" ผู้ว่าการฉางอันถามต่อ
     "เหตุนั้นเพราะว่า หัวหน้าโจรคนนี่นั้นได้กล่าวอ้างว่าได้ติดสินบนแม่ทัพเขตปาสู่ไว้แล้วขอรับ กระผมเกรงว่าถ้าหานำส่งตัวในเขตปาสู่จะไม่เกิดผลประโยชน์อะไร และเจ้าโจรคนนี่ก็จะออกมาก่อความวุ่ยได้อีกครั้ง" ยูตะกล่าวอธิบายขึ้น
     "เหตุเองสินะ ข้าเข้าใจและ ขอบคุณในความเสียสละเป็นอย่างมาก เอาตัวนักโทษไปขังได้!" ผู้ว่าการฉางอันออกคำสั่งให้ทหารมาพาตัวหัวหน้าโจรป่าไปในที่สุด
     "ทำไมแกไม่เล่าไปด้วยละว่าแอบอ้างชื่อแม่ทัพใหญ่นะหะ ท่านแม่ทัพอิซุมิ หะ!!" หัวหน้าโจรภูเขาคนนั้นตะโกนออกมาก่อนที่จะโดนพาตัวออกไป
     "เดียวก่อน! เจ้าว่ายังไงนะ" ผู้ว่าการฉางอันกล่าวให้ทหารของเขาหยุด
     "ไหนเจ้าลองพูดให้ชัดๆ ซิว่าใครแอบอ้างกันนะ" ผู้ว่าการฉางอันถามขึ้นด้วยความสงสัย
     "หึ! ก็ไอ้คนที่กำลังพูดดีอยู่ที่นีไง ที่แอบอ้างว่าตัวเองเป็นแม่ทัพใหญ่แล้วเข้าหลอกตัวเองนำกำลังทหารมามากมายเพื่้อจับกุมข้าคนนี่" หัวหน้าโจรรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว
     "เป็นจริงอย่างที่ชายคนกล่าวอ้างรึไม่ อิซุมิ ยูตะ" ผู้ว่าการฉางอันหันมาถามยูตะ
     "กระผมไม่ขอปฏิเสธเรื่องที่เกิดขึ้นขอรับ แต่ว่าสิ่งผมทำลงไปนั้นมีเหตุผลที่อธิบายได้ครับ" ยูตะเริ่มการกล่าวแก้ต่างขึ้น
     "ไหนเจ้าลองอธิบายมาซิ"
     "ครับ เรื่องมันเริ่มจากที่ว่ากระผมถูกจับไปไปยังค่ายโจรที่อยู่ภูเขาสูง ระหว่างนั้นกระผมก็พยายามเกลี้ยมกล่อมเหล่าโจรให้กลับใจแต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล วันถัดมานั้นขณะที่ผมกำลังจะถูกประหารก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามากระผมก่อนที่จะกล่าวบอกว่ากระผมนั้นเป็นแม่ทัพใหญ่ แล้วพร้อมทั้งบอกต่อว่านำทหารมาล้อมค่ายโจรไว้หมดแล้ว กระผมจึงไม่มีทางเลือกจึงตามน้ำไปเพื่อความอยู่รอดของตัวเองขอรับ" แล้วยูตะก็จบการอธิบายลงในที่สุด
     "อืมๆ เรื่องมันเป็นแบบนี่สินะ แล้วเจ้าทราบนามของผู้หญิงคนนั้นมั้ย"
     "ไม่ทราบแต่ว่า เธอนั้นหน้าตาประมานี่ได้" ก่อนที่ยูตะจะอธิบายรูปประพันสันฐานของเธอคนนั้นให้ไป
     "อืมข้าเข้าใจแล้ว" ผู้ว่าการฉางอันกล่าวออกมาก่อนที่จะเริ่มครุ่นคิด
     "คร่าวหลัง อย่าแอบอ้างอะไรอีกนะ ถ้าผู้คนต่างแอบอ้างผู้มีตำแหน่งสูง คงมีการแอบอ้างกันทั่วหน้า ครั้งนี้ถือว่าให้อภัยและเจ้าไม่ได้เป็นคนเริ่ม เดี๋ยวข้าจะสืบหาตัวหญิงสาวคนนั้นเอง" ผู้ว่าการฉางอันกล่าวตักเตือนยูตะออกมา
     "เข้าใจแล้วขอรับ"
     "เอาละ ในเมื่อไม่มีเรื่องอะไรแล้วข้าก็คงต้องขอให้เจากลับไปได้แล้วละนะ"
     "ขอรับ" ยูตะตอบรับสั้นๆก่อนที่จะเดินออกมาจากที่ทำการผู้ว่าการฉางอัน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 ชื่อเสียง +111 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 111 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินตำลึง
2147464120
ดีนาเรียส
0
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483292
โพสต์ 2017-11-12 11:01:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ กิจกรรม } ประกวดทำโคมไม้ไผ่อธิษฐาน

PART CCXX


     เทียนเหมิน ถิงเอ๋อห์ และอาเค่อ เดินทางมาถึงยังหน้าที่ทำการผู้ว่าราชการฉางอัน หากนับแล้วครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่เทียนเหมินได้มาเหยียบยังสถานที่แห่งนี้ แม้ว่าครั้งแรกเขาจะมาเยือนนานไปหน่อยก็ตาม นั่นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกไม่ค่อยจะชอบที่นี่เสียเท่าไร ดังนั้นรีบมาส่งงานแล้วรีบออกไปน่าจะดี
     "พวกเจ้ารอกันข้างหน้าแล้วกัน ฉูจู๋ร์ก็คงจะเข้าไปในนั้นไม่ได้" ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับผู้ติดตามทั้งสองของเขา
     "ครับ" "ค่ะ" "โฮ่ง!" "กรู้ว" "ฮรี้" เหล่าผู้ติดตามและสัตว์เลี้ยงเอ่ยออกมาพร้อมเพรียงกันราวกับว่าทั้งหมดพูดเป็นภาษาเดียวกันหมด
    "เอาล่ะ!" เมื่อสั่งทุกคนเสร็จเทียนเหมินก็สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อไม่ให้รู้สึกประหม่ามากนัก เขาถือ 'เรือน้อยลอยนาวา' เข้าไปยังประตูที่ทำการฉางอัน
     "สวัสดี ไม่ทราบว่ามาติดต่ออะไรเจ้าคะ" เสมียนสาวที่ต้อนรับอยู่ด้านหน้ารวมผมตึงแต่งกายเรียบร้อยคอยต้อนรับและรับเรื่องราวอยู่ด้านหน้า ในคราวแรกเขาไม่แน่ใจว่ามีนางอยู่หรือเปล่า เพราะพอมาถึงก็ได้ว่าเรื่องคดีความกันเลย
     "สวัสดีครับ คือว่าข้ามาส่งผลงานประกวดโคมไม้ไผ่" เทียนเหมินแจ้งความจำนงของเขาออกไปก่อนจะวางผลงานไปยังโต๊ะของนาง
     "มาส่งผลงานสินะคะ กรุณาลงชื่อไว้ด้วยนะคะ" เจ้าหน้าที่สาวนำกระดาษแบบลงทะเบียนมาให้ ซึ่งชายหนุ่มก็เขียนข้อมูลของตนเองลงไป ทั้งที่มีกำหนดไว้ให้หรือไม่มีก็ตาม
     "เสร็จแล้วครับ" เมื่อเขียนเสร็จก็ยื่นไปให้นาง


     "เจ้าของผลงาน ซูเทียนเหมิน ชื่อผลงาน เรือน้อยลอยนาวา คำอธิษฐาน เดินทางแคล้วคลาดปลอดภัยนะคะ" นางอ่านทวนก่อนที่จะยกผลงานขึ้นดูว่าเขียนคำอธิษฐานลงไปตรงและครบหรือเปล่า
    "ครับ" เทียนเหมินรับคำเบาๆ อันที่จริง มีเจ้าหน้าที่รับเรื่องโดยไม่ต้องไปหาเจ้าเมืองก็ดีเหมือนกัน แม้ว่าอีกฝ่ายคงจำเขาไม่ได้ แต่เจ้าตัวสิจำได้อย่างแม่นยำ
     "เรียบร้อยค่ะ เมื่อประกาศผลแล้วเจ้าหน้าที่จะส่งนกฮูกแจ้งข่าวให้ทราบ และติดประกาศที่กระดานข่าวที่ลานประจำเมืองนะคะ" เสมียนสาวเก็บเอาผลงานลงกล่องแยกไว้ของใครของมัน พร้อมแนบแบบลงทะเบียนไว้ที่ฝากล่องด้วย แบบนี้น่าจะไม่ทำให้หลงไปกับของคนอื่นแน่นอน
    "ครับ ขอบคุณ" เมื่อเสร็จธุระกับที่นี่แล้วชายหนุ่มก็รีบออกมาสมทบกับผู้ติดตามเพื่อไปรับงานจากพ่อค้าใหญ่ต่อ จะได้ออกเดินทางกันเสียที...




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +5 ดีนาเรียส +300 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999
โพสต์ 2017-11-22 03:55:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เฮ่าเฮ่ากับโคมไม้ไผ่

+++++++++++++++++++++++

          "โอ้โหวว!!" เสิ่นหลิงเฮ่าในชุดผาวสีขาวมุกยืนชะเง้อหน้ามองความโอ่อ่าของสถานราชการเบื้องหน้า อิฐแดงกระเบื้องเงา ใหญ่โตกว่าที่ว่าการเมืองไหนๆ ที่เขาเคยไป ช่างสมกับเป็นนครหลวงสิ่งที่ว่าดีแล้วกลับทำให้เลิศขึ้นมาอีกขั้น ชุดชาวบ้านผู้สัญจรผ่านไปมาบ้างชะงัก หยุดมอง 'บ้านนอกเข้ากรุง' ชายหนุ่มผมเงินผู้ยืนเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ด้านหน้าจวนผู้ว่าการนครฉางอัน

          "น้องชาย มีธุระอะไรรึ? มีเรื่องร้องทุกข์ให้เข้าไปแจ้งที่ท่านเสมียนได้เลย" ทหารยืนรักษาการณ์หน้าประตูเห็นเสี่ยวเฮ่าเดินไปเดินมาอยู่เนิ่นนาน อดเอ่ยเรียกไม่ได้

           "ไม่หรอกๆ พี่ชาย...ไม่ทราบว่าเทศกาลประกวดโคมไม้ไผ่อธิษฐานให้นำส่งผลงานที่นี่ถูกรึไม่?" หลิงเฮ่าส่งยิ้มจันทร์เสี้ยวอย่างเป็นมิตร ทหารผู้นั้นเกิดตาพร่าไปชั่วขณะ ก่อนจะนำทางชายหนุ่มเข้าพยม่านเสมียน

               

           "มาส่งผลงานร่วมประกวดหรือ? เชิญทางนี้ได้เลย ประเดี๋ยวลงชื่อที่ตรงนี้ด้วยล่ะ ประเกิดได้รางวัลขึ้นมาอาจจะมีคนมาแอบอ้างเอาได้" ท่านเสมียนสาวผู้รวมผมแน่นตึงวางงานในมือลงก่อนจะยื่นสมุดลงชื่อมายังหลิงเฮ่า

                  "โคมไม้ไผ่ของท่านอยู่ที่ใด นำมาฝากไว้ที่นี่ได้เลย พวกเราจะดูแลให้เอง" ลูกมืออีกสามสี่คนช่วยเข้ามารุมล้อมชายหนุ่ม จนเขาอดเก้อเขินไม่ได้

                    นี่มาส่งโคมนะไม่ใช่เปิดท้ายขายเครื่องประทินโฉม!

                    ".....อ่าทราบแล้วๆ ขอรบกวนพวกท่านด้วย" หลิงเฮ่าประคองนำผลงานของตนออกมา เขาใช้เวลาวันละเล็กน้อยออกแบบแล้วประดับตกแต่ง ด้วยกำลังทรัพย์ที่มาผนวกเข้ากับความสุนทรีย์ จึงออกมาเป็นโคมที่...ดูหน้าตาไม่ใคร่จะคล้ายโคมเท่าใดนัก


ชื่อผู้ส่ง : เสิ่นหลิงเฮ่า

ชื่อผลงาน : นิทราในสายธาร

คำอธิษฐาน : ทรัพย์ล้นคลัง ชั่งมั่งมี

            "ต๊าย! น่ารักจริงๆ ดูตุ๊กตาแป้งหมี่เซียนนิทราตัวนี้สิ! ฮ่าๆ เหมือนคุณชายไม่มีผิด" แน่ล่ะ....ก็เขาปั้นจัวเองแล้วจะเหมือนคนอื่นได้ยังไง

            "ใส่งอบไม้ไผ่สานเสียด้วย จุดไฟบนงอบ?? อุ้ป! ฮ่า ฮ่า ฮา....." เสียงสรวลเฮฮาดังขึ้นในห้องส่งผลงาน จนเขารู้สึกคิดผิดที่นำมาลงประกวด ดูโคมของคนอื่นๆ ต่างวิจิตรงดงาม เรือน้อยลำข้างๆก็ดูทำอย่างตั้งใจ

            แล้วผลงานเขาจะนับเป็นอะไรได้....

            มาให้ขายหน้าแท้ๆ

            "ช่างมีสีสันจริงๆ เห็นทีงานปีนี้จะยิ่งคึกคัก ข้าแทบรอไม่ไหวแล้ว" หลิงเฮ่าได้ยินเช่นนั้นก็ใจชื้น ปลุกปลอบตนเองว่า เอาน่า แค่ได้เข้าร่วมในเทศกาลสักครั้ง ก็มีความสุขแล้วไม่ใช่รึ?

            ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะอำลาคนอื่นๆ แล้วเดินทางออกจากจวนผู้ว่าการนครฉางอัน




แสดงความคิดเห็น

รางวัลชมเชยโคมไม้ไผ่ 50 ชั่ง และ 500 ตำลึง, 50 ชื่อเสียง, 5 Point   โพสต์ 2017-11-27 14:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +60 ดีนาเรียส +1000 ชื่อเสียง +50 ความหิว -8 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 60 + 1000 + 50 -8 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หว่านจินซีหวังมู่
ม้าภูตหิมะสายใย
กำไลเทพีไอซิส
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาสู่โจ้วจวี้เหริน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x6
x2000
x220
x130
x31
x49
x1435
x55
x435
x191
x768
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x89
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x418
x2
x3
x14
x1
x1
x5
x184
x235
x1
x14
x6
x6
x19
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x116
x736
x18
x7
x20
x55
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x360
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1110
x321
x2100
x2
x7900
x408
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7109
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x43
x34
x683
x470
x30
x221
x206
x9
x1210
x1395
x6201
x964
x133
x440
x130
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x820
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5469
x29
x15
x84
x179