12
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ผิงผิง

{ นอกเมืองหย่งอัน } ป่าฉิงชิง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-8-5 21:40:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-5 21:43


น้ำใสไหลเย็น (ป่านอกเมืองหยงอัน)

        หลังจากการเดินทางนั้นผ่านมาได้ 1 เมืองเวลาที่ผ่านไปนั้นก็ผ่านไปนานเช่นกันตอนนี้เกือบเป็นเวลาสายจนเกือบจะเที่ยงวันทำให้พระชายาและท่านพี่จะต้องหาที่พักเพื่อเตรียมกินอาหารกลางวันและที่พักก็เพราะจะได้ให้ม้าของพวกเขาได้พักผ่อนกินหญ้ากินน้ำ

        เมื่อเดินทางมาจนถึงสถานที่ที่มี ธารน้ำใสดูไหลเย็นดูเหมือนว่าจะเป็นป่านอกเมืองเพราะฉะนั้นมันน่าจะเป็นสถานที่ที่ดีในการที่จะทานอาหารกลางวันที่เตรียมไว้และให้เรามาได้พักผ่อนกินยากินน้ำ เมื่อถึงทำเลที่ดูหมอกพระชายาเหรียญฟรีก็กระโดดลงจากม้านามเซียงกู่โย่วเพี้ยนฟ่าน

        “เราพักกันที่นี้ล่ะ...เซียงกู่ เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด กินหญ้ากินน้ำให้สบายใจ เราจะออกเดินทางกันในช่วงบ่าย” พระชายาหลินเฟยพูดกับม้าของตนเอง ก่อนที่จะหยิบกรงของเจ้านกฮูกตาฟาง(?) ออกมาจากหลังม้า แล้วไปใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อให้อาหารมัน รวมถึงนั่งทานอาหารกลางวัน กับท่านจิ้นอัน

        แน่นอนว่าพี่ชายของเธอเองก็ลงจากม้า แล้วปล่อยให้ม้าของเขานั้นไปพักผ่อนเช่นกัน เหมือนกันกับเขาและเจียวหย่า

        “คนที่จวนเตรียมอะไรมาให้บ้างหรือ?” จิ้นอันถามในขณะที่เจียวหย่ากำลังเปิดหอบผ้าที่น่าจะมีอาหารกลางวันอยู่ในนั้น และด้านในก็มีปลาย่างและขวดอะไรบางอย่างอยู่ด้วย เมื่อดมกลิ่น มันคือกลิ่นของน้ำราดพริกของปลาราดพริก ดูเหมือนว่าวันนี้ เธอจะได้นั่งแทะปลาเป็นอาหารการเดินทางเสียแล้ว และแล้วเหล่าสองพี่น้องสองหัว(?) ก็นั่งแทะปลาย่างราดพริกกันถึงสองตัว เนื่องจากว่าหิวอย่างหนัก … ความจริงก็ไม่ได้หนัก แต่ว่ามันต้องมีพลังงานในการเดินทาง

        หลังจากการทานอาหารเสร็จแล้ว พระชายาหลินเฟยก็เดินไปกรอกน้ำ จากต้นน้ำของลำธาน เพื่อที่จะใส่กระบอกเอาไว้เพื่อเวลาเดินทางจะได้ดื่มน้ำ และมีน้ำให้ม้าเพียงพอ… ครั้งหน้าหากมีการเดินทางแบบนี้ยาวนานคงต้องซื้อรถม้าเตรียมไว้ แต่มันไม่เร็วเท่ากับขี่ม้าเอง…ของก้ไม่ได้เยอะขนาดนั้น..

        “ได้น้ำหรือยัง?? มันสะอาดหรือไม่?” จิ้นอันเดินมาเมื่อเห็นว่าน้องสาวของตนเองนั้นยืนเหม่อเหมือนกับกำลังคิดอะไรอยู่ “อ้อ..ได้แล้วเจ้าค่ะท่านพี่..ขออภัย ข้าคิดอะไรนิดหน่อย” เจียวหย่าพูดก่อนที่จะพรายยิ้มให้ท่านพี่ของตนเอง

        ก่อนที่นางจะนั่งพักอยู่สักหน่อย เพื่อรอให้พระอาทิตย์ที่ตรงหัวนั้นคล่อยลงหน่อยค่อยเดินทางต่อไป เพราะหากเดินทางตอนนี้จะร้อนมากเกินไปหน่อย และเหนื่อยคูณสองเท่า เพราะฉะนั้นเธอจึงนั่งพูดคุยกับท่านพี่ของเธอ เกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆมากมายเลยล่ะ…

        แต่ดูเหมือนว่าพี่ชายของเธอจะสวดเธอยับเรื่องการเอาแต่ใจเล็กน้อยก่อนการเดินทาง...และยังถามถึงเรื่องรสนิยมการตั้งชื่ออีก.. ความจริงแล้วก็เป็นกันทั้งบ้านไม่ใช่หรือตั้งชื่อแบบนี้?? แต่สุดท้ายก็ได้คำตอบว่า ไม่ใช่เฟ้ย!

@STAFF_Pixiu



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -10 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -10 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-8-20 20:24:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-22 03:15


เชื่อใจ

        หลังจากที่สามพี่น้องได้พบกัน ทั้งสามก็พากันขี่ม้าเพื่อเดินทางกลับฉางซา และแน่นอนว่าระหว่างทางเหล่าพี่น้องที่ไม่ได้พบกันมานานก็ต่างมีเรื่องพูดคุยกันแน่นอนอยู่แล้ว โดยที่คนเปิดประเด็นคือเจี๋ยหมิง เพราะว่าตนเองนั้นเป็นห่วงน้องสาวและอยากถามสภาพการณ์ของนางมาก

        “จะว่าไปแล้ว เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เหล่าหลานๆข้าเล่า? เป็นอย่างไร? เจ้าสบายดีไหม? มีความสุขหรือปล่าว ...เจ้า”

        “ท่านพี่...ค่อยๆถามก็ได้เจ้าค่ะ ข้าไม่หนีไปไหนหรอก..ฮ่ะๆ..แต่ขอบคุณมากนะเจ้าคะ ที่ท่านเป็นห่วงข้าขนาดนี้ ข้าสบายดี หลานๆของท่านเองก็เช่นกัน หากพวกเขาโตสักหน่อย ข้าจะพาไปกราบท่านตาและท่านยายพวกเขาหน่อย” เจียวหย่าตอบ ก่อนที่นางจะหัวเราะเล็กน้อยกับความเป็นห่วงของพี่ชายคนเล็กซึ่งเธอสนิทมากที่สุด เพราะเป็นคนที่ตามใจเธอมากที่สุด

        “เช่นนั้นก็ดีแล้ว ...ครานั้นข้าเป็นห่วงเจ้ามาก ข้าไร้ความสามารถเอง ถึงปล่อยให้เจ้าโดยจับตัวไปได้” เจี๋ยหมิงพูดอย่างเศร้าๆ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะเมื่อคราวนั้นหากเขามีกำลังมากกว่านี้ มีวิชามากกว่านี้ เขาก็คงจะช่วยเหล่าเด็กๆที่ยากไร้ และน้องสาวซึ่งเป็นพระชายาได้อย่างไม่มีปัญหา

        “มันไม่ใช่ความผิดท่านหรอกเจ้าค่ะท่านพี่” พระชายาหลินเฟยพูดปลอบ
        “....ข้าก็ยังโทษตัวเองอยู่ดีเจียวหย่า..” เจี๋ยเฟยจึงตอบต่อ
        “การโทษตัวเองมันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าหากเจ้าสำนึกจริง ก็จงฝึกฝนตนเอง เราไม่ได้เจอกันนาน เจ้าได้ฝึกฝนตนเองและดูแลท่านพ่อกับท่านแม่ดีหรือปล่าว?” จิ้นอันถาม ในฐานะที่เขาเป็นพี่ เพราะฉะนั้นเขาจึงจะเป็นห่วงและคอยเตือนสติน้องๆของตนเองอยู่เสมอ โดยที่เมื่อเจี๋ยหมิงได้ยิน เขาก็หัวเราะออกมา แล้วพูดอย่างภูมิใจ

       “แน่นอนสิท่านพี่ ข้าดูแลท่านพ่อและท่านแม่ รวมถึงห้องสมุดของท่านแทนให้ด้วยนะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงไป น้องเจียวหย่าก็ไม่ต้องเป็นห่วงไป เพราะพี่ให้สัญญา ว่าพี่จะดูแลพวกท่านให้ดีที่สุด จนน้องไม่ต้องเป็นกังวนเลย” เจี๋ยหมิงเอ่ย เจียวหย่าจึงพยักหน้า นางรู้ว่าพี่ชายคนนี้ จะทำหน้าที่ ที่บอกนั้นได้ดีเป็นแน่แท้

        “ข้าเชื่อว่าท่านพี่จำต้องทำได้เป็นแน่แท้เจ้าค่ะ ข้าเชื่อใจท่านเสมอเหมือนที่ข้าเชื่อใจท่านพี่จิ้นอันและท่านพี่เจี๋ยเฟยเช่นกัน...” นางกล่าว ก่อนที่พี่น้องทั้งสามจะมองหน้ากันเหมือนกับว่า ได้กลับมาเป็นวันวานอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินทางกันต่อ


@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 +25 ความหิว -18 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-2 13:54:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลอิสระ

                   รถม้าเคลื่อนออกจากซินเอี๋ยเข้าสู่นอกเมืองหย่งอัน ลู่เอินเลือกหยุดพักที่ป่านอกเมือง เพราะตลอดทางนางเสียเงินให้ค่าอาหารในรงเตี้ยมค่อนข้างเยอะแล้วจึงไม่อยากเสี่ยงอีก พอลู่เอินจอดรถม้าเท่านั้นแหละ คนอยู่ไม่สุขอย่างติงโหยวก็รีบออกมาจากรถม้าทันที อีกฝ่ายแทบจะโดดลงไปเล่นในแม่น้ำอยู่แล้ว นางมองอีกคนที่ทำตัวสมกับเป็นเด็กผู้หญิงคนด้วยสีหน้าลำบากใจ เพราะผู้ดูแลไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยถึงไม่ได้เอ่ยปากว่า พี่โหยวเองก็พูดไม่คิดเกินไป กลัวแต่อนาคตคำพูดจะกลายเป็นภัยเข้าหาตัว
                   รับหน้าที่ไปส่งจดหมายกับข้าวของ แต่กลับนำของกลับมาด้วยแบบนี้ ไม่รู้ว่าคนที่ส่งให้จะคิดอย่างไร... ถึงจะสงสารแต่ก็จริงอย่างที่ผู้ดูแลว่า เราควรจะชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเอง นางถอนหายใจขึ้นมาเมื่อเผลอเอามาโยงกับเรื่องของตัวเองเสียได้..
                   "เสี่ยวเอินเจ้ามาดูนี่สิ!" จู่ๆติงโหยวก็ร้องเรียกนางขึ้นมา ลู่เอินจึงหันไปมองอีกฝ่าย เห็นในมือชูปลาตัวใหญ่เท่าแขนขึ้นมาให้ดู "ข้าจับเจ้าถิ่นได้แล้ว!"
                   นางยิ้มให้ก่อนจะตะโกนกลับไป "พี่โหยวเก่งมากเลยเจ้าค่ะ!"
                   ติงโหยวเชิดหน้าด้วยท่าทางมั่นใจ แต่กิริยานั้นเป็นกิริยาของผู้ชายไม่ผิดเพี้ยน ลู่เอินจึงหลุดขำออกมา ถึงแม้ติงโหยวจะพูดไม่คิดไปบ้าง แต่ก็เป็นสตรีแบบที่ทำให้บุรุษยิ้มได้เสมอเมื่ออยู่ด้วย เทียบกันแล้ว นางดูเหมือนผ้าที่มีดื่นดาษ
                   ลู่เอินหยิบของในย่ามออกมาเช็ดดูว่ามีอะไรหายหรือเพิ่มขึ้นมาโดยที่ไม่รู้รึเปล่า แต่สายตากลับเห็นจดหมายที่ท่านพ่อส่งมาให้พอดี.. บ้านที่ลู่เจียน หลังจากเสร็จงานนี้ค่อยกลับไปก็แล้วกัน นางเองก็อยากจะรู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง ทั้งท่านพ่อท่านแม่ ชิงหลวน และพี่น้องคนอื่น
                   "พี่โหยว ขึ้นมาได้แล้วเจ้าค่ะ ออกเดินทางกันต่อเถอะ"
                   "เข้าใจแล้ว" ติงโหยวร้องตอบก่อนจะอุ้มหรั่นหลันที่ตัวเปียกวิ่งมาหาลู่เอิน
                   พอนางเห็นลูกแมวน้อยเปียกไปทั้งตัวก็รีบหาผ้ามาเช็ดให้อย่างอ่อนโยน แต่ติงโหยวเห็นแบบนั้นก็ขอผ้ามาเช็ดเอง ก่อนจะเช็ดหรั่นหลันเหมือนเช็ดสุนัขตัวหนึ่ง นางเห็นอีกฝ่ายทำรุนแรงก็รีบร้องห้าม "พี่โหยวเบาๆหน่อยเจ้าคะ"
                   "ถึงมันจะอ่อนนุ่มแต่เราก็ต้องฝึกให้เป็นลูกเสือในวันข้างหน้านะ เอาแต่ประคบประหงม มันไม่ได้หรอก"
                   นางอยากจะเถียงว่ามันไม่เห็นเกี่ยวกันตรงไหนเลย แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะอีกคนดื้อเสียขนาดนี้ นางจึงได้แต่เร่งให้อีกฝ่ายรีบขึ้นรถม้าเดินทางต่อ

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +25 ความหิว -22 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
โพสต์ 2018-10-17 13:37:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2018-10-17 18:36

ถ้าเราเหนื่อยล้าไม่ต้องเข้าป่า 7



        

          จากนั้นเส้าเทียนและเหล่าสหายทั้งสามก็เดินทางออกมาจากถ้ำเหมันต์สี่ฤดู


         เมื่อออกมาภายนอกเส้าเทียนก็ขอแวะให้หย่งฟางกินหญ้ากินน้ำกินท่าก่อน เพราะมันต้องเดินทางต่ออีกแล้วอีกอย่างเมื่อวานเขายังไม่ได้ให้ฮั่นเสียทองของเขาแวะพักทานอาหาร...หญ้าริมข้างทางเลย


         นัยน์ตาสีดำคมกริบเหลือบเห็นหญ้าที่มีมาก สีเขียวขจีจึงลูบหย่งฟางเบาๆ “ทานให้อร่อย” ชายหนุ่มมองสัตว์ของตนเอง


         หย่งฟางเมื่อเห็นอาหารข้างหน้ามันก็ก้มเคี้ยวหญ้าสดๆ ค่อยๆเคี้ยว มันมีความสุขที่ได้กิน… และเจ้านายของมันกำลังลูบมอง


         “.....” เส้าเทียนหยิบขวดน้ำออกมากระดกใส่ปาก


         ร่างสูงยิ้มมองพาหนะคู่ใจของตัวเขา แม้บางครั้งมันจะวิ่งหนีกระเจิงไปก็เถอะ… แต่หย่งฟางก็จัดว่าฉลาดเอาตัวรอดเก่ง


เขายังจำได้สองเหตุการณ์


ที่ฮั่นเสียทองวิ่งหนีกลับเข้าเมือง ใดๆล้วนเขาจะต้องอยู่หน้าผา


         เจ๋อข่ายนั่งรอพลางหยิบก้อนหินขึ้นมาปาเล่นๆระหว่างที่รอหย่งฟาง ก้อนที่หนึ่ง...ก้อนที่สอง...ก้อนที่สาม


ตุ้บ!


         “แม่หมาป่า…” หวังจวินจื่อเงยหน้ามองท้องนภาก่อนจะพึมพำอยู่ให้ตัวเองได้ยินเพียงคนเดียว เขานึกถึงสุสานของมารดาแท้ๆผู้ให้กำเนิด บางทีหากไปทานอาหารเสร็จเขากระจะลองชวน… ให้ไปสุสานของมารดาเขาเสียหน่อย หวังจวินจื่ออยากที่จะไปเคารพสุสานมารดาและซื้ออาหารไปวางเซ่นไหว้


         ไป๋เหยียนเฟยยืนอยู่ในมุมอับแสง ถึงเสื้อผ้าอาภรณ์จะดำสนิทอย่างไรแล้วแต่ก็ต้องระมัดระวังแสงแดดของพระอาทิตย์อยู่ดี ใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆแสงแดด



17/JX002/9 @Admin 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 +25 ความหิว -32 แต้มวาสนา +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 25 -32 + 30

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
โพสต์ 2018-10-17 14:03:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2018-10-17 18:36

ถ้าเราเหนื่อยล้าไม่ต้องเข้าป่า 8




          ชายหนุ่มนั่งรอฮั่นเสียทองให้ทานหญ้าจนอิ่ม ก่อนจะหันไปมองเจ๋อข่ายที่ก่อกองหินเล่นรอ


         “ทำอะไร” เส้าเทียนถามสหายของเขาเองที่มุ่งมั่นในการนำหินจากบริเวณรอบข้างมาก่อไว้จนสูง นัยน์ตาสีดำคมกริบจ้องมอง เมื่อตะกี้เขายังเห็นอีกฝ่ายนั่งปาก้อนหินเล่นอยู่เลย สงสัยคงจะเบื่อหน่ายกับการเล่นปาก้อนหินกระมัง


         “ข้ากำลังสร้างงานประติมากรรม” เสียงหวานเอ่ยขึ้น มือเรียวบางนำเศษกิ่งไม้มาตกแต่งประดับประดาให้สวยงาม นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองอย่างชื่นชม สวยจริงๆเลยใครเป็นคนสร้างกันเนี่ย ฮิๆๆๆ ข้าเองไง หัวเราะอยู่ในใจแต่ไม่ได้หุบยิ้ม มือเรียวบางยังคงสร้างสรรค์งานยามว่างอยู่ไม่มีท่าทีหยุดหย่อน  


         “เจ้าว่างใช่ไหม” เส้าเทียนถามเสียงราบเรียบเมื่อเห็นเจ๋อข่ายยิ้มหน้าบานเป็นจานข้าว เขารอให้หย่งฟางทานหญ้าให้เสร็จเร็วๆจะได้ไปจากที่นี่ เดี๋ยวสหายเขาเกิดบ้าตัดต้นไม้มาสร้างสรรค์งานขึ้นมาจะยุ่งเอาได้


         ยิ่งไม่ค่อยปกติซะด้วย…


เขาก็ไม่ค่อยปกติเหมือนกันเลยเป็นสหายกันได้


         ใบหน้างดงามคล้ายอิสตรีเงยหน้าขึ้น “เจ้าพูดถูกข้าว่าง” เจ๋อข่ายตอบ “หิวมากด้วย!!” จึงต้องพยายามหาอะไรมาเล่นแก้หิว


         “อืม” พยักหน้านิ่งๆของตัวเอง


         ก่อนจะลุกขึ้นไปหาฮั่นเสียทองที่เคี้ยวหญ้าอยู่ “เสร็จหรือยัง หื้ม?” เขาถามหย่งฟางพาหนะผู้มีชีวิต…


          หงึกๆ


          หย่งฟางพยักหน้าก่อนจะเดินออกมา เส้าเทียนเมื่อเห็นเช่นนั้นก็เรียกสหายของตนให้เตรียมตัวกันได้แล้ว


"หยุดสร้าง...เอ่อ งานเจ้าได้แล้ว มา.. ข้าจะพาไปหาอาหารทาน"



17/JX002/10 @Admin 

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-17 14:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +30 ดีนาเรียส +800 +25 ความหิว -22 แต้มวาสนา +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 25 -22 + 30

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
โพสต์ 2019-1-30 20:24:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อีเว้นท์หัวใจ 10 ดวง โม่หรูหยง 3

          จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังเดินทางไปเรื่อยๆโดยที่ยังไม่หยุดพักอาจเป็นเพราะว่าคนที่เป็นคนขี่ม้านั้นเป็นคนที่อึดถึกทนนั่นก็คือเส้าเทียน ในระหว่างการเดินทางนั้นไม่มีอุปสรรคใดมาขัดขวางเพราะคนที่อยู่บนเส้นทางอย่างเขาพาลัดเลาะป่ามาได้อย่างง่ายดาย

          ถึงเขาจะไม่ได้ชำนาญทางมากนักแต่ก็พอจะรู้ว่าจุดไหนควรที่จะไปหรือจุดไหนที่ไม่ควรจะเลี้ยวมันเหมือนเป็นสัญชาตญาณของนายพรานที่เขาเป็นอยู่ อาชีพรองนั้นทำให้เขาสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้การล่าสัตว์มาประทังชีวิตโดยไม่ต้องเสียเงินไปซื้อ เพียงแค่หลอมวัตถุดิบผลิตรับประทานเอง

          อย่าให้พูดถึงอาชีพล่ะเพราะว่ามันเป็นอาชีพที่ไม่มีตายตัวชาวยุทธ ทั่วไปที่ไม่มีหลักแหล่งหรือไม่ได้สังกัดพรรคใด ด้วยนิสัยของเขาแล้วจะอธรรมก็ไม่ใช่จะทำมาก็ไม่เชิงมันเหมือนเป็นทั้งสองขั้วมันรวมกันในคนๆเดียวอาจจะเป็นเหมือนพวกพรรคกลางเมฆา แต่นั่นก็ไม่ใช่อีกเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวตนของตัวเองนั้นเป็นคนแบบใด ถึงบางครั้งจะมีความรู้สึกที่ชั่วอยากฆ่าคนบ้างก็เถอะ

         แต่ทว่าการได้ช่วยเหลือคนนั้นก็ทำให้เขานั้นรู้สึกดีบ้างเล็กน้อยมันไม่ได้ดีมากขนาดนั้นเขาไม่ใช่คนที่ฝักใฝ่ในคุณธรรมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ขอแค่หัวใจของเขาไม่ถูกกลืนกินโดยด้านมืดของตัวเองก็พอ

         มันก็เหมือนปรับตัวในสภาพแวดล้อมต่างๆเข้าห้องนั้นได้อยู่กับพวกคนที่ดีจึงไม่เจอเรื่องราวเลวร้ายแบบนั้น ถึงจะเคยอยู่กับพวกคนไม่ดีมาก่อนแต่เขาก็ไม่เคยมีความคิดที่จะเข็นฆ่าผู้อื่นโดยไร้เหตุผลการจะฆ่าใครสักคนนั้นจะต้องมีเหตุผลที่เขาต้องกระทำ แล้วเหตุผลนั้นต้องดีพอ

         "....." หญิงสาวนั่งอยู่ด้านในคงกำลังมีความสุขกับการมองธรรมชาติรอบด้าน ส่วนเขาเป็นบุรุษก็เป็นคนนำทางมันเป็นหน้าที่

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +5 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-1-30 20:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +222 ความหิว -32 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
โพสต์ 2019-3-20 15:18:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
ปลอกแขนเฟย์อี๋
ตำราซิ่งอี้ว์
หมวกเกราะรามอนดา
ไป๋ชิงหงหม่า
หน้ากากอาร์มอร์
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
รองเท้าตานชูฮว่า
รูปปั้นเทพีวีนัส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x6
x150
x1
x120
x720
x100
x90
x270
x120
โพสต์ 2019-3-20 17:07:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด

สัญญาการค้ารอบต้าฮั่น
1081
{ กระบี่ไผ่เขียว }
{ ฝึกเพลงกระบี่เป็ดน้ำคืนหนาว ขั้น 6 5/10 }
{ สัญญาจ้างฉางอัน 106 }
ฝึกวิชารำกระบี่



ช่กลับจากการบริจาคช่วยชาวบ้นเมืองท่าเหลียนหยูแล้ว พวกเขาก็เดินทางกลับภัตตาคาร
การปรึกษาวางแผนเดินทางกันต่อ หลิงหลานต้องนำจดหมายไปส่งหลายที่
เซวียนหยวนอี้เฟยเลือกเส้นทางไปยังปาสู ร้านบะหมี่ตระกูลฟงเป็นอันดับแรก
เมื่อพบป่าระหว่างทางก็แวะฝึกวิชาวันที่ห้า


ฝึกฝนเสร็จดื่มน้ำยาราเฟย่าแล้วพวกเขาก็ออกเดินทางกันต่อ

ส่งราเฟย่า 1 ขวด
รีีโนเวทด้านบน



  



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +26 คุณธรรม +35 ความชั่ว +62 ความโหด โพสต์ 2019-3-20 17:10
เพลงกระบี่คู่นกยวนยางหานเยว่ ขั้นที่ 6 (5/10   โพสต์ 2019-3-20 17:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -486 แต้มวาสนา +20 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -486 + 20

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
ปลอกแขนเฟย์อี๋
ตำราซิ่งอี้ว์
หมวกเกราะรามอนดา
ไป๋ชิงหงหม่า
หน้ากากอาร์มอร์
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
รองเท้าตานชูฮว่า
รูปปั้นเทพีวีนัส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x6
x150
x1
x120
x720
x100
x90
x270
x120
โพสต์ 2020-1-11 22:21:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2020-1-14 00:00

ใช้ม้าเทพอูซูนสายใย กับ รูปปั้นเวสต้า กับเมีย
@@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2020-1-14 00:44
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ฮาร์ปี้: แม็กนัส เพิ่มขึ้น 33 โพสต์ 2020-1-14 00:43
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2020-1-14 00:42
คุณได้รับ +57 คุณธรรม +30 ความโหด โพสต์ 2020-1-14 00:41

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -36 แต้มวาสนา +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 15

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนแห่งมิเนอร์วา
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x2
x30
x2
x8
x1
x2
x1
x1
โพสต์ 2020-1-14 19:15:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2020-1-16 19:54

ใช้รูปปั้นกับเมีย
สอนภาษาเมีย
ให้ม้วนไม้ไผ่เมีย

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2020-1-16 22:14
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ฮาร์ปี้: แม็กนัส เพิ่มขึ้น 20 โพสต์ 2020-1-16 22:11
คุณได้รับ +102 คุณธรรม โพสต์ 2020-1-16 22:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ความหิว -22 แต้มวาสนา +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -22 + 15

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนแห่งมิเนอร์วา
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x2
x30
x2
x8
x1
x2
x1
x1
12
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2022-6-28 10:13

ขึ้นไปด้านบน