1234
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } จวนผิงหยาง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2020-9-9 20:59:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ สรรพสิ่งยากที่การเริ่มต้น }
206
พี่สาวในฝันกับเด็กน้อยสกุลเว่ย




              เส้นทางยาวไกลจากชิงไห่กลับสู่ฉางอัน ดรุณีร่างบางในอาภรณ์สีม่วงที่ขยับใบหน้าแนบกับขอบหน้าต่าง เลื่อนสายตาทอดมองไปไกลตามป่าเขามากมายที่ต้องเดินทางผ่าน บางครั้งก็มีคิดอยู่บ้าง ท่ามกลางเส้นทางไปกลับแดนไกลๆ เองก็ต้องผ่านหลากเมืองที่ไม่เคยได้ท่องเที่ยว แต่สุดท้ายก็ต้องผ่านไปโดยไม่มีโอกาสแวะสำรวจดู แบบนี้ก็ถือว่าเป็นข้อเสียของการใช้รถม้าอยู่บ้าง แต่ช่วยไม่ได้ ก็มันเป็นวิธีที่ไวที่สุดแล้วนี่นา

             “ ใต้เท้าเซี่ยง หากถึงฉางอันแล้ว ท่านจะกลับจวนก่อนเลยก็ได้นะ ข้าว่าจะเดินเที่ยวนิดหน่อย “ ด้านข้างรถม้าก็ยังมีองค์รักษ์หน้าน้ำแข็งบนหลังม้า ที่คอยขี่ตามตลอดทั้งขาไปขากลับ บอกให้มานั่งด้วยกันก็ดื้อเพ่งไม่ยอมๆ ดังนั้นปล่อยให้ใต้เท้าเขาเดินทางในแบบที่เขาสบายใจไปก็แล้วกัน แต่เรื่องเข้าฉางอันจะขัดนาง อันนี้นางก็คงไม่ขอยอม หลังจากคิดทบทวนหลายๆอย่างในการเดินทางครั้งนี้ ไป๋อวี้ก็มีบ้างที่จะต้องการเวลาส่วนตัว

              ถึงแม้จะอยากแย้ง แต่ก็คงทำได้แค่พยักหน้ารับ เพราะสายตาจริงจังของสตรีที่ตนต้องดูแลนั้นจัดว่าไม่ใช่อะไรที่ควรจะดื้อดึงพยายามขัด เพียงแต่อาจจะไม่ได้กลับจวนหยาเหยี่ยนหวางโดยทันที ตัวเขามีชื่อฐานะเป็นองค์รักษ์เงา เรื่องการหลบซ่อนตัวย่อมทำได้ไม่มีที่ติ ดังนั้นการจะตามดูแลอยู่ห่างๆ ไม่ถือว่าเกินความสามารถ “ ขอรับ “ เดินทางต่อได้อีกไม่เท่าไหร่ ประตูเมืองที่คุ้นตาก็มาปรากฏอยู่ที่ด้านหน้า

              ผ้าปิดปากสีเข้มถูกคาดปิดบังใบหน้าช่วงล่างได้อย่างพอดิบพอดี ไป๋อวี้จัดการร่ำลาทั้งกับคนขับรถม้าและองค์รักษ์จำเป็นอย่างใต้เท้าเซี่ยงตั้งแต่ที่จุดพักผ้า เดินผ่านย่านคนเดิน รวมไปทั้งย่านที่สงบเงียบของฉางอัน ผ่านไปเรื่อยก็พอจะช่วยให้ตกผลึก แวะข้างทางซื้อขนมกุ้ยฮวาหมายมั่นตั้งใจว่าจะเอากลับไปกินที่จวน แต่ก็เหมือนน่าจะต้องมีเหตุให้นางสละขนมนี้อีกครั้งจนได้

              ผ่านหน้ากำแพงจวนสูงตระหง่านแห่งนึง สายลมวูบใหญ่พัดผ่านร่างแต่ก็ทำให้ผ้าคลุมใบหน้าเลื่อนหลุดปลิวไปไกลเสียจนต้องมองตาม ยังไม่ทันตั้งความคิดถึงเหตุการณ์เสียผ้าปิดปากที่ว่องไวนี้ได้อย่างเต็มที่ เสียงผู้คนตะโกนร้องและสักอย่างที่ชนหลังของดรุณีร่างบาง ทำให้เสียหลักเซถลาล้มลงได้โดยง่าย แต่เหมือนผู้ที่เป็นต้นเหตุก็จะล้มลงมาอยู่ไม่ไกลอีกด้วย..

             “ ต๊าย ตาย ! ตายแล้ว !! คุณชายรอง ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ !! “ สตรีที่เป็นทั้งสาวใช้และผู้ดูแลเด็กชายตัวเล็ก อันมีเสียงแหลมสูงรีบวิ่งไปประคับประคองคุณชายน้อยที่วิ่งชนกับสตรีบางคนจนล้มลงหลังจากวิ่งออกจากจวนได้ไม่นาน ไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณที่แม่นางนิรนามผู้นี้ปรากฏตัวได้ถูกเวลา ช่วยหยุดคุณชายรองสกุลเว่ยที่พยายามจะวิ่งหนีออกไปเล่นด้านนอก หรือควรจะขอโทษที่ทำให้ต้องลำบาก “  ก่อนอื่นขออภัยแม่นางที่ท่านวิ่งชนก่อนน่าจะดีกว่านะเจ้าคะ ! “

              “ ข ข้าขอโทษแม่นาง … “ น้ำเสียงอู้อี้ของเด็กชายในชุดสีขาวสะอาด แต่ใบหน้าเผยแววรั้นดื้อตามประสาเด็ก ดวงตาที่มักจะสดใสเสมอ ตอนนี้มีประกายความรู้สึกผิดอยู่ชัดเจนจนสาวใช้ผู้ดูแลที่ประคับประคองคุณชายน้อยของตนขึ้นมาก็ถึงกับใจหาย นัยน์ตานิลส่องประกายเลื่อนมองตามชายอาภรณ์สีม่วงของแม่นางที่โชคร้ายโดนเขาวิ่งชนเข้าให้ จนเมื่อดวงตาของเด็กน้อยได้สบมองใบหน้าของแม่นางผู้นั้น ก็คล้ายว่าความคิดของเด็กน้อยในอ้อมแขนสาวใช้จะหยุดชะงักไปทันที

             “ … ไม่เป็นไร “ น้ำเสียงนุ่มใสราบเรียบของไป๋อวี้เอ่ยตอบอย่างเข้าใจ ไม่ทันได้สังเกตุด้วยซ้ำว่าเด็กน้อยที่วิ่งมาชนนางนั้นเป็นใคร ที่คิดอยู่ในหัวก็คือไม่อยากเอาเรื่องมากนัก ดูจากกำแพงจวนที่สูงเกินจะปีนออกมา นางมั่นใจว่าเด็กน้อยก็คงอยากออกมาเล่นด้านนอกบ้าง พอได้วิ่งทีถึงได้เตลิดชนคนไปเรื่อย มือบางขยับปัดฝุ่นบนอาภรณ์อย่างใจเย็นพร้อมกับลุกขึ้น ที่น่าแปลกใจที่สุด แทนที่ตัวนางลุกขึ้นได้แล้ว จะได้เดินกลับไปแบบดีๆ ก็ดันมีเสียงเล็กร้องเรียกเอาไว้ก่อน

              “ พ พี่สาวหรอ.. นั่นพี่สาวเหมยใช่ไหม ? พี่สาวเหมย !!! “ เด็กชายตัวน้อยที่ดื้อรั้นเกินกว่าใครจะต้านได้ทั้งสิ้นขยับดิ้นออกมาจากอ้อมแขนของสาวใช้ วิ่งหน้าตาตื่นมาดักหน้าดรุณีร่างบางในอาภรณ์สีม่วงแปลกตา แม้จะมีหลายสิ่งที่เปลี่ยนไปบนตัวของหญิงสาวรูปงามผู้นี้ แต่น้ำเสียงและแววตานี้เขาย่อมจำได้ขึ้นใจ กลืนน้ำลายลงคออย่างมีความหวัง หากเรื่องที่เขาเคยเจอเป็นพี่สาวนั้นเป็นความฝันที่เกิดขึ้นแค่กับเขา แต่พี่สาวไม่ได้รู้เรื่องด้วยล่ะ ? ถ้าเป็นเช่นนั้นไม่ใช่ว่านางจะต้องจำเขาไม่ได้งั้นหรอ ไม่เอานะ ! “ ท ท่านจำข้าได้ไหม ? ที่ท่านเคยช่วยข้าไว้ไง ..  “

               “ ตายจริง คุณชายรองจะไปรู้จักแม่นางได้เยี่ยงไรกัน! ขออภัยแทนคุณชายของบ่าวด้วยนะเจ้าคะ “ สาวใช้ที่ยังมีอายุไม่มากนักรีบค่อมศีรษะลงขออภัยสตรีที่มีบรรยากาศราบเรียบเฉยชาแทบจะทันที ดูจากอาภรณ์ชั้นดีนี้แล้ว ยังไงสตรีที่นางเห็นตรงหน้าก็ต้องเป็นคนมีสกุลแน่ ! ถึงจะสองจิตสองใจว่าทั้งสองตรงหน้าเคยพบกันจริงหรือไม่ แต่ความเป็นไปได้ของการไม่เคยเจอคล้ายจะมีมากกว่า ยังไม่ทันได้ดึงๆให้คุณชายรองกลับเข้าจวน ก็ดันมีเสียงราบเรียบที่ชวนให้ชะงัก

               “ อาอี้ ? “ ตอนแรกที่ไม่ได้ดูหน้าก็เหมือนว่านางจะนึกไม่ออก แต่พอได้เห็นชัดๆแล้ว.. เด็กชายตัวน้อยผู้มีใบหน้ารั้น และดวงตาเป็นประกาย แทรกด้วยความนับถือพร้อมทั้งขอบคุณเมื่อมองนาง แบบนี้น่าจะมีอยู่ไม่กี่คน อีกอย่าง ตั้งแต่นางโตมา เด็กรุ่นราวคราวเดียวกับเด็กชายตรงหน้านี้ ก็ใช่ว่าจะมีเยอะ นัยน์ตารัตติกาลของหญิงสาวมีแต่ความแปลกใจ ที่ผ่านมานางนึกว่าเขาเป็นวิญญาณ.. สรุปแล้วมีตัวตนจริงๆด้วยสินะ “ ใช่แล้วๆ อาอี้เองพี่สาวเหมย ! ท่านไม่ใช่แค่คนในฝันจริงๆด้วย.. ข้าคิดแล้วว่าท่านต้องมีตัวตนจริง ! “

              ทางด้านเด็กชายตัวน้อยที่ดีใจออกนอกหน้า ทิ้งให้ผู้ใหญ่สองคนแปลกใจ หนึ่งแปลกใจเพราะไม่คิดว่าแม่นางอาภรณ์ม่วงผู้นี้จะรู้จักคุณชายรอง ส่วนอีกนึงแปลกใจเพราะคำพูดของตัวเด็กชายเอง เด็กน้อยบอกว่ามันคือความฝัน ทั้งที่สิ่งที่นางเจอนั้นคือของจริง บางทีโลกนี้อาจจะยังมีเรื่องพิศวงที่ยากเข้าใจ เอาเป็นว่าเรื่องนี้คงจะต้องเก็บเอาไว้คิด และศึกษาดูอีกที “ พี่สาวๆ เข้าไปดื่มชาในจวนก่อนก็ได้นะ !  “

              “ ก่อนข้าจะเข้าไป เด็กน้อย ตอบคำถามข้าก่อนสักหนึ่งอย่าง “ ใบหน้าหวานของหญิงสาวเผยรอยยิ้มแผ่วเบาอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ท่ามกลางการพยักหน้าหงึกๆของเด็กชายที่พร้อมจะตอบคำถามทุกอย่างที่นางถามไป ไป๋อวี้คิดๆดูแล้ว จวนกำแพงสูงนี้ต้องเป็นจวนของเด็กชายตัวน้อยอันมีวาสนาเกี่ยวพันกับนางแน่ๆ เพราะฉะนั้นการที่เขาวิ่งเตลิดออกมาโดยไม่ทันระวัง มันก็จัดว่าน่าสงสัยอยู่บ้าง “ เหตุใดเจ้าจึงได้วิ่งเตลิดออกมานอกจวนเช่นนี้.. “

                “ ก ก็ ข้าหนีบรรดาสาวใช้.. พวกเขาไม่ปล่อยให้ข้าไปไหนมาไหนคนเดียวเลย “ เด็กชายตัวน้อยตอบด้วยน้ำเสียงเบาหวิว เขาไม่อยากโกหกพี่สาวเหมย ดังนั้นจึงเลือกจะพูดความจริงไป แม้ว่าด้านหลังเองก็ยังมีสาวใช้หนึ่งในกลุ่มที่ตามดูแลเขาก็เถอะ ทางด้านคนถามพอได้ฟังคำตอบก็เข้าใจอยู่บ้าง พยักหน้ารับพร้อมกับเอ่ยปากช่วยขจัดความวุ่นวายนี้ให้ “ เจ้าอึดอัด.. ข้าเข้าใจ แต่เด็กน้อย พวกนางมีหน้าที่ดูแลเจ้า ถ้าไม่ให้ตามเจ้า แล้วจะให้พวกนางไปทำอะไรล่ะ จริงไหม ? หากเกิดเรื่องขึ้นกับเจ้า อย่าลืมว่านอกจากเจ้าที่โดนตำหนิแล้ว พวกนางก็ต้องโดน ข้อหาดูแลเจ้าได้ไม่ดีด้วย “

              “ เพราะฉะนั้นทางที่ดีเจ้าควรหาตรงกลางที่ทั้งเจ้าไม่อึดอัด และพวกนางก็มั่นใจว่าจะไม่ถูกลงโทษ เข้าใจไหม ? “ วิธีการบอกให้เด็กซนโดยไม่เกินขอบเขตรูปแบบของไป๋อวี้มันก็จะเป็นในรูปแบบนี้แหละ รู้ตัวอีกทีก็โดนเด็กลากเข้าประตูจวน เห็นแว่บๆที่หางตาว่าป้ายชื่อจวนนั้นมีคำว่า ผิงหยาง ทั่วฉางอันนี้คงไม่มีใครกล้าขึ้นป้ายนี้ หากว่าไม่ใช่จวนของผิงหยางกงจู่ อ่า.. นี่นางดันไปบังเอิญรู้จักเด็กบ้านไหนเข้าให้ล่ะเนี่ย !

.
.
.

              ในศาลาขนาดกำลังดีกลางจวนผิงหยางกงจู่ สุดท้ายนางก็ได้เปิดหูเปิดตารับรู้สักทีว่าเด็กชายที่นั่งตรงข้ามนางตอนนี้นั้นคือ ‘เว่ยปู้อี้’ บุตรชายคนรองของแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรอย่างแม่ทัพเว่ยชิง มือบางยกขึ้นนวดขมับเป็นระยะๆ รู้จักหวางเย่ไม่พอ ดันได้มารู้จักบุตรชายแม่ทัพใหญ่ ชีวิตนางนี้มันอะไรกันนักกันหนาล่ะเนี่ย “ พี่สาวท่านอยู่ฉางอันมานานรึยัง ? “ และนางก็พึ่งจะรู้ว่าเด็กผู้ชายนี่มันก็ขยันพูดขยันถามกันไม่น้อยเลยจริงๆ

              “ สักพักแล้ว แต่ก็ไม่ได้จัดว่านานมาก.. “ ตอบไปพร้อมกับการเขี่ยรถม้าไม้ของกลับไปให้ปู้อี้น้อยจับเลื่อนไปเลื่อนมาเหมือนเคย และขยับจานขนมกุ้ยฮวาที่นางซื้อมาก่อนหน้านี้ให้เด็กน้อยด้วยรอยยิ้มเบาบาง จะเรียกว่านางเล่นรถม้าของเล่นนี่กับปู้อี้มาสักพักแล้วก็ได้ เป็นการแก้เบื่อ ฆ่าเวลาระหว่างที่เด็กน้อยจ้อคำถามมาไม่หยุด แต่นางก็ต้องมาได้ยินเสียงซุบซิบของบ่าวหรือสาวใช้ที่ผ่านไปมาเป็นระยะ  นึกได้ว่าบางทีสิ่งที่ดีกว่าการถูกถามแต่ฝ่ายเดียวคือหาเรื่องที่ทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าขัดที่จะถามขึ้นมา ไลร์ทองคำที่พึ่งไปซื้อมาไม่นานนี้ถูกหยิบมาตั้งสายและเข้าที่เข้าทาง

              คิดย้อนไปตอนซื้อจำได้ว่าไลร์นี้มีตำนานเก่าแก่ที่ว่าเมื่อนานมาแล้ว นครไฟร์เกียกษัตริย์ไมดาสได้ร้องขอพรจากเทพแบคคัส ให้ทุกสิ่งที่เขาสัมผัสนั้นกลายเป็นทองคำทั้งหมด ทั่วทั้งปราสาทราชวังจึงเต็มไปด้วยสิ่งของทองคำจำนวนมหาศาล ทว่านั่นก็ทำให้อาหารและน้ำหรือแม้แต่ธิดาที่เขาแตะต้องก็กลายเป็นทองคำไปด้วยเช่นกัน เมื่อกษัตริย์ไมดาสสำนึกผิดในความโลภจึงไปชำระล้างพรที่แม่น้ำแพคโตลัสตามคำของเทพแบคคัส แม้พรวิเศษก็หายไปแต่ก็ได้ทำให้แม่น้ำทั้งสายกลายเป็นผงทองคำ

              หาเรื่องเข้าตัวแท้ๆองค์กษัตริย์.. เปลือกตาบางปิดลงอย่างใจเย็นพร้อมกับเสียงดนตรีเครื่องสายที่ดังขึ้นแผ่วเบาแทรกบรรยากาศราบเรียบภายในจวนผิงหยางกงจู่ที่มีบ่าวใช้เดินผ่านไปมาพร้อมกับเสียงซุบซิบ หากจะถามว่านางเบื่ออะไรที่สุด เกรงว่านางคงจะเบื่อบรรดานักมโนทั้งหลาย ไม่ใช่เด็กน้อยที่นั่งตรงข้ามนี้แน่นอน เสียงเพลงแปลกหูที่ทั้งงดงามตราตรึง หวานใสและกังวานดังลอยตามอากาศอยู่สักพักก่อนจะค่อยๆจางหาย

              “ ข้านึกว่าท่านเล่นดนตรีเป็นเพียงขลุ่ย นึกไม่ถึงว่าจะเก่งดนตรีเครื่องสายด้วย ! “ รูปประโยครวมๆแล้วชวนคิ้วกระตุกเหมือนตอนใครบางคนที่ชิงไห่อยู่ไม่หยอก หรี่ตาด้วยความสนใจ มองๆดูแล้วเหมือนนางจะเห็นภาพซ้อนทับของปู้อี้น้อย กับอาซางขึ้นมาซะได้ “ คนเรามีความสามารถมากมายที่ไม่เปิดเผย เจ้าจะคาดเดาความสามารถคนผ่านการเจอกันไม่กี่ครั้งไม่ได้หรอกนะ “

              “ จากที่คุยกันมาเจ้าชมว่าข้าเก่งซะหลายอย่าง อาอี้ ชีวิตนี้เจ้าจะได้เจอคนเก่งอีกมาก เก็บคำชมไว้ให้ผู้อื่นบ้างก็ได้ “ น้ำชาสีจางในแก้วชั้นดีถูกยกขึ้นจิบอย่างใจเย็น พร้อมกับท่วงท่าปลอดโปร่งทั้งยังราบเรียบที่ชวนให้สบายตาของหญิงสาวในอาภรณ์สีม่วงทำให้เด็กชายตอบไปแบบงงๆ “ ก็ท่านเก่ง สวยด้วย “

              แค่ก !
              เพล้ง !
              โครม !

              เสียงแรกนั้นมาจากสตรีอาภรณ์ม่วงที่ถึงกับสำลักน้ำ อีกสองคือสาวใช้ที่เผลอปล่อยถาดแก้วชา และบ่าวชายที่ถึงกับสะดุดขาตัวเองเมื่อเดินผ่าน ใครใช้ให้คุณชายรองอยู่ๆก็กลายเป็นหนุ่มน้อยพูดตรงไปได้ ! ส่วนทางด้านผู้ที่อยู่ๆก็โดนชมสายฟ้าแล่บ ใบหน้าหวานของดรุณีร่างบางเผยรอยยิ้มเอ็นดูที่ผสานไว้กับความมั่นใจ อีกทั้งยังมองดวงตาใสซื่อของเด็กชายตัวน้อยตรงๆโดยไม่หลบหลีก “ ต่อจากนี้เจ้าต้องเจอคนงามอีกมาก อย่างข้าอย่านับเป็นหนึ่งในนั้นเลย.. “

              “ นี่ก็รบกวนมาสักพักแล้ว ข้าว่าข้าขอกลับก่อนดีกว่า.. “

            “ ท่านจะไปแล้วหรอ ! .. งั้นท่านจะมาอีกไหม ? “

               ไป๋อวี้จัดการใช้เวลาไม่เท่าไหร่ก็เก็บกวาดของที่เป็นของตัวเองกลับไปเก็บได้ตามเดิม ร่างบางย่อตัวเล็กน้อยเป็นการบอกลา และจะหันหลังเดินออกไปแล้วหากไม่มีเสียงของเด็กชายตัวน้อยที่รั้งไว้จากด้านหลัง จากวันนี้นางพอจะมั่นใจว่าอาอี้น้อยพอจะอยากสนิทกับนางไว้ หรือไม่ก็ตอบแทนที่นางเคยช่วยชีวิตเขา ถึงเขาจะเข้าใจว่าเป็นในฝันก็เถอะ ถึงกระนั้น โดยปกติแล้วเส้นทางมาจวนผิงหยางกงจู่ไม่ใช่เส้นทางปกติที่นางใช้เดินทาง และคงไม่มีเหตุให้มา ดังนั้นทิ้งปริศนาเล็กๆไว้ให้เด็กน้อยได้ไขไปก่อนก็แล้วกัน

             “ เด็กน้อย ถ้าเจ้าอยากเจอข้า ก็ลองตามหาข้าให้เจอ แล้วข้าจะลองคิดดูเรื่องสอนเจ้าเล่นดนตรี.. “ หันกลับมาใช้นิ้วเรียวจิ้มหน้าผากของคุณชายรองสกุลเว่ย ทิ้งคำพูดไว้เท่านี้ไม่มีสิ่งใดเพิ่มเติม ก่อนที่ร่างบางของหญิงสาวอาภรณ์ม่วงจะขยับลับหายไปไกลจากสายตาของผู้คนในจวน ทิ้งไว้เพียงเด็กน้อยคนนึงที่พึ่งนึกได้ว่าตัวเองลืมอะไรไป

              “ โถ่เอ้ย ข้าลืมถามชื่อเต็มพี่สาวอีกแล้ว ! “



เปิดหมดดด

ชุด + ไลร์ + รถม้า + รูปปั้น + ขนมกุ้ยฮวา ! - ปู้อี้




แสดงความคิดเห็น

(( จากความฝัน (วิญญาณหลุด) เจอเหม่ยอวี้ตัวจริง ได้รับความสัมพันธ์+80 ))  โพสต์ 2020-9-10 20:07
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เว่ย ปู้อี้ เพิ่มขึ้น 80 โพสต์ 2020-9-10 20:06
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เว่ย ปู้อี้ เพิ่มขึ้น 75 โพสต์ 2020-9-10 20:06
คุณได้รับ +15 คุณธรรม +10 ความโหด โพสต์ 2020-9-10 20:04
คุณได้รับ +135 คุณธรรม +10 ความชั่ว +150 ความโหด โพสต์ 2020-9-10 20:04

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เสือดาวนัสเคียร์
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
โคมกระต่ายหยกตำหนักจันทร์
พัดมยุรามรกต
พู่หยกเฟยตันฉีหลิง
กำไลลู่เหลียนหรง
วิชาอิงหย่งขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x200
x45
x4
x20
x10
x3
x1
x2
x20
x25
x16
x4
x29
x2
x147
x1
x10
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x2
x100
x100
x100
x100
x1
x1
x25
x50
x1
x1
x2
x531
x6
x1
x3
x4
x2
x2
x42
x14
x150
x5
x320
x100
x1
x1
x1
x10
x63
x40
x10
x4
x1
x20
x18
x185
x44
x226
x10
x10
x293
x7
x100
x390
x12
x36
x50
x8
x5
x18
x10
x148
x6
x4
x2
x1
x100
x100
x120
x2
x2
x333
x50
x200
x6558
x773
x226
x100
x15
x200
x3
x4
x100
x200
x4
x200
x2
x1
x4
x1
x2
x10
x15
x10
x2
x30
x20
x2
x80
x34
x70
x210
x200
x20
x3
x50
x200
x1
x50
x457
x7
x174
x60
x100
x22
x350
x226
x920
x130
x1
x15
x1
x1
x114
x2
x100
x2
x5
x2
x1
x100
x1
x10
x1
x16
x1
x2
x20
x5
x4
x140
x22
x7
x8
x2
x70
x1
x2
x1
x332
x15
x5
x4
x13
x3
x1
x215
x30
x368
x30
x22
x269
x20
x1015
x96
x502
x2380
x2
x5
x502
x40
x300
x2200
x100
x100
x100
x230
x1300
x15
x1
x10
x45
x20
x70
x53
x160
x225
x6
x764
x50
x350
x20
x45
x50
x2
x1
x120
x140
x40
x85
x7
x32
x290
x12
x125
x37
x1
x55
x150
x2000
x64
x32
x89
x8000
x9999
x8000
x100
x2
x1738
x540
x88
x90
x69
x30
x135
x67
x49
x221
1234
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-10-23 00:16

ขึ้นไปด้านบน