เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } จวนผิงหยาง

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-4-7 21:07:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-4-8 01:09

[การปะมือกับผู้สู้ศักดิ์]



       เคร้ง เคร้ง เคร้ง


      “ฮึยยย ยังไม่ยอมหรอกน่า ย้ากกก”


      เคร้ง เคร้ง


       เสียงการต่อสู้ ณ ลานฝึกหลังจวนผิงหยางยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อจอมยุทธ์หนี่เถี่ยอย่างจางฝูได้มาพักที่จวนผิงหยางและกลายเป็นโอกาศดีของพวกเหล่าทหารเฝ้าจวนที่จะขอคำชี้เเนะในการฝึกพัฒนาฝีมือของตัวเองให้เเข็งเเกร่งยิ่งๆขึ้น เพื่อที่ได้สามารถปกป้องดูเเลองค์หญิงของพวกเขาได้


      “เจ้าแพ้แล้ว ความเร็วของเจ้าจัดว่า อยู่ในขั้นที่ดีเพียงแต่ว่าทักษะของเจ้ายังมิซับซ้อน ยังสามารถเดาทางออกได้อยู่ ควรจะฝึกกระบวนท่าดาบที่จับทางได้อยากกว่านี้”จางฝูเอ่ยพร้อมกับบอกเกี่ยวกับจุดอ่อนของทหารยามผู้นี้ให้ฟังขณะที่ปลายกระบี่ในมือนั้นยังคงถือจ่อไปที่คอของนายทหารผู้นั้นก่อนที่จางฝูนั้นจะค่อยๆลดกระบี่ในมือลง


     “ขอบคุณท่านจอมยุทธ์ที่ชี้แน่ขอรับ”นายทหารผู้นั้นเอ่ยพร้อมกับประสานมือคำนับก่อนที่นายทหารคนนั้นจะเดินออกไปรวมกลุ่มกับพวกเพื่อนๆของตนที่ฝึกเสร็จแล้วและยืนรออยู่ก่อนที่พวกทหารยามทั้งหมดนั้นจะขอตัวกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ ส่วนจางฝูก็เพียงเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วนำเอาไปวางคืนที่โต๊ะวางอาวุธของจวนก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะไม้บริเวณชานระเบียงที่มีถิงเออร์และผิงหยางกงจู่นั่งจิบชาชมการฝึกอยู่ด้วย


     “ขอบคุณเจ้าจริงที่ยอมเหนื่อยฝึกสอนเเก่พวกทหารยามที่นี่”ผิงหยางกงจู่เอ่ยขึ้นมาแล้วยิ้มให้อย่างดีใจ เดิมที่พวกทหารยามที่ทำหน้าที่เฝ้าอารักขาจวนต่างๆของพวกขุนนางราชวงศ์ส่วนใหย่นั้นจะฝีมือด้วยกว่าพวกทหารในกองทัพมากเพราะนอกจากงานเฝ้ายามแล้วพวกเขาก็จะมิได้มีโอกาสได้ฝึกฝนเลย วันนี้ได้เเม่นางจางฝูมาช่วยชี้แนะนับมาเป็นบุญวาสนาของเขาจริงๆ


     “เล็กน้อยเพคะกงจู่ การที่พวกสามารถพัฒนาฝีมือให้มากขึ้นและมีคุณภาพยิ่งขึ้นถือเป็นเรื่องดี เพราะจะได้สามารถปกป้องพระองค์ได้ในยามเกินภัยเพคะ”จางฝูเอ่ยตอบแล้วหันไปพยักหน้าขอบคุณซือเออร์ที่รินน้ำชาส่งมาให้แก่เธอก่อนจะยกชาขึ้นจิบเล็กน้อยเพื่อดับกระหาย


    “วิเศษนัก ได้ยินเช่นนี้เราก็อดดีใจเเทนพวทหารพวกนั้นไม่ได้ เช่นนั้นจางฝูตัวข้าเองก็ห่างเหินการฝึกมานาน เจ้าสนใจจะลองปะมือกับเราดูสักกระบวนหรือสองกระท่าหรือไม่”คำกล่าวของผิงหยางกงจู่ทำเอาจางฝูถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอและไม่นึกไม่ฝันว่าเธอจะมีวันได้ลองปะมือกับกงจู่เมื่อหน้า เเม้จะรู้ว่าพระนางผู้นี้เองนั้นก็มีมือด้านการต่อสู้มาก็ตาม


     “เอ่อ...กงจู่หม่อมฉันว่า…”


     “จอมยุทธ์หนี่เถี่ยผู้เก่งกาจล้มได้กระทั้งบุรุษนับร้อยพันเช่นเจ้ากลัวเพียงกงจู่บอบบางเช่นข้าหรือ”ผิงหยางกงจู่เอ่ยพรางเดินไปที่โต๊ะวางอาวุธพร้อมกับหยิบกระบี่ออกมาก่อนจะชักมันออกมาจากฝักด้วยท่าทางคล่องเเคล่วก่อนจะยกชี้มาทางจางฝูที่นั่งหน้าหนักใจอยู่ “ว่าอย่างไร ถ้ามิกล้าเห็นทีต้องให้ฝ่าบาทริบสมญานามนั้นคืนเเล้วกระมัง”


     “เฮ้อ.. กงจู่เพคะ”จางฝูถอนหายใจออกมาแล้ววางถ้วยชาในมือและลุกเดินลงไปยังลานฝึกอีกครั้งแล้วเดินไปหยิบเอากระบี่เช่นเดียวกับกงจู่มาถือเอาไว้ “ถ้าบาดเจ็บหม่อมฉันไม่มีความผิดใช่ไหมเพคะ”


     “ไม่เเน่นอน”


    “เช่นนั้นหม่อมฉันไม่ออมมือนะเพคะ”จางฝูเอ่ยกล่าวออกมาพร้อมกับชักกระบี่ออกมาอยุ่ในท่าเตรียม ดวงตาสีน้ำตาลหรี่จ้องไปยังร่างของกงจู่เบื้องที่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ


     “เช่นนั้นเเหละที่เราต้องการ”ผิงหยางกงจู่เอ่ยแล้วชักกระบี่ออกมาอยุ่ในท่าเตรียมเช่นเดียวกันก่อนที่ทั้งคู่นั้นจะพุ่งเข้าหากันด้วยความเร็ว


      เคร้งงง!!!


      เสียงคมกระบี่ที่ฟาดปะทะกันอย่างแรงและเป็นฝ่ายผิงหยางที่อาศํยจังหวะที่โต้กระบี่อยู่นั้นหวดขาเตะสูงจนจางฝุนั้นต้องเอี้ยวตัวหลบไปด้านหลังเเละเสียงจังหวะให้คมกระบี่ที่โต้กันอยู่นั้นถูกกระบี่ในมือของผิงหยางกงจู่ตวัดฟาดลงมาด้วยความเร็วที่จางฝูนั้นยังต้องตกใจและรีบรีดตัวตีลังกาถอยหลังไปตั้งหลักก่อน เพียงแต่ผิงหยางกงจู่ที่กำลังได้เปรียบมีหรือที่ยอมทิ้งโอกาศร่างเพรียวบางของกงจู่ยังคงพุ่งเข้าหาจางฝูด้วยท่วงท่าพริวไหวดุจวิหคเล่นลมจจ้องแทงกระบี่ใส่จางฝูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงแม้ว่าจางฝูนั้นจะยังสามารถตวัดกระบี่ในมือรับได้ทุกครั้งแต่ก็ไม่มีโอกาสให้เธอได้โต้กลับไปเลยสักนิด ‘เพลงกระบี่ของผิงหยางกงจู่นี้เรียกว่าเป็นการโจมตีที่ค่อนข้างจะน่ารำคาญพอสมควรเลย เพียงแต่ก็ยังมีจุดอ่อนอยู่’ จางฝูคิดในใจก่อนที่เธอจะรอจนกระบี่ของกงจู่พุ่งเเทงมาอีกครั้งและในจังหวะที่พระนางกำลังจะดึงมือกลับนั้นก็ฉวยโอกาสเอี่ยวกายหลบและใช้ฝักกระบี่ในมืออีกข้างตวัดตีไปที่บริเวณข้อมือของผิงหยางกงจู่โดยส่งปราณไปกระตุ้นจุดชีพจรด้วยทำให้มือที่จับกระบี่อยู่ของกงจู่นั้นมีอาการเจ็บเเปล๊บเหมือนถูกสายฟ้าช็อตจจไม่สามารถถือกระบี่ได้และทำให้กระบี่ในมือพระนางถูกกระบี่ในมือของจางฝุปัดจนกระเด็ดตกไป


   เคร้งๆ


    “หม่อมฉันชนะเเล้วนะเพคะ”จางฝูเอ่ยพร้อมกับยิ้มออกมาพรางมองดูผิงหยางกงจู่ที่ยืนจับข้อมือของพระนางที่มีอาการชาๆอยู่นั้น พรางขมวดคิ้วแล้วมองมายังจางฝู


    “ทำได้อย่างไรอาการปวดแปล็บเมื่อสักครู่นี่”ผิงหยางกงจู่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัยแล้วมองจางฝูที่เดินไปหยิบเอากระบี่ที่ตกอยู่ที่พื้นมาคืนแก่องค์ผิงหยาง


    “ตนที่หม่อมฉันเอาฝักกระบี่ตีไปที่ข้อมือของพระองค์นั้นได้ส่งปราณเบาไปกระตุ้นจุดชีพจรที่มือเล็กน้อยทำให้มีอาการปวดเเปล๊บ เหมือนกับเวลาที่ตัวเราเผลอเอามือหรือข้อศอกนั้นไปกระแทกถูกอะไรเเรงจะปวดเเละมีอาการชาขึ้นมาแต่มันไม่ได้้มีผลร้ายอะไรกระทบออกมานอกจากอาการชาเพคะ ไม่นานมันก็จะหายเอง”จางฝูเอ่ยอธิบายด้วยใบหน้ายิ้มๆ ผิงกับกงจู่ที่หรี่ตามองมายังจางฝูอย่างจับผิดเเล้วยิ้มออกมา


    “เจ้านี่ น่าตีนัก”ผิงหยางกงจู่เอ่ยและยิ้มออกมาก่อนจะเดินเอากระบี่ไปเก็บเเละเดินไปนั่งพักที่โต๊ะโดยมีถิงเออร์นั้นช่วยส่งผ้าซับเหงื่อให้และซือเออร์ที่นำเอาของโปรดอย่างไป๋กั่วนมสดมาวางเตรียมให้ที่โต๊ะ “ไป๋กั่วนมสดอีกแล้ว จางฝูนี่พอรู้ว่าเราชอบก็จะบำรุงเราด้วยไป๋กั่วนมสดจนเราอ้วนพีเลยกระมัง”


     “ป่าวนะเพคะ หม่อมฉันเเค่อย่างให้กงจู่ทานของที่ชอบ มิดีรึเพคะ”


      "ดีสิ เช่นนั้นเราก็ทานกันเถิด”




ขุนเข้าไป กินไป๋กั่วนมสดเข้าไป


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ผิงหยางกงจู่ เพิ่มขึ้น 50 โพสต์ 2019-4-8 12:02
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-4-8 12:02

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -146 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -146 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดสายลับ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
หน้ากากยักษ์เขาเงิน
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x2
x20
x1
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x55
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x7
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x36
x600
x399
x90
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x32
x56
x190
x100
x800
x6
x320
x727
x190
x16
x200
x30
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x30
x390
x74
x1
x13
x1676
x1
x2
x1995
x2670
x3
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x40
x5
x751
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x140
x275
x606
x46
x111
x532
x1020
x1
x23
x638
x5
x492
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x834
x514
x4
x2
x828
x978
x450
x165
x9999
x1914
x500
x325
x23
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x66
x1
x9
x153
x262
x710
x5450
x123
x11
x290
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2204
x880
x108
x230
x100
x13
x141
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x721
x10
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x58
x2
x2
x1446
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x30
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x1008
x1174
x1108
x1030
x667
x221
x134
x213
x745
x1634
x807
x92
x153
x179
x906
x608
x145
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1297
x680
x194
x2122
x2318
x587
x40
x1010
x705
x23
x280
x1245
x154
x248
x1440
x8160
x1960
x1490
x30
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2019-4-8 18:06:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เรื่องเล่าของจอมยุทธ์]

      เช้าอีกวันของการอยู่พักที่จวนผิงหยางนบว่ายังเป็นวันที่สงบจะต่ายไปเล็กน้อยตรงที่วันนี้นั้นซุนเจียงได้เดินทางมาเยี่ยมพวกจางฝูที่จวนผิงหยางโดยที่เจ้าตัวนั้นมาเพียงคนเดียวเพราะจู่ฟู่เยี่ยนนั้นกำลังนั่งพูดคุยกับไต้เท้าจี๋อันเรื่องฎีกาที่ถวายที่ที่บัดนี้แล้วก็ยังคงไร้ซึ่งี่แววที่จะได้รับคำตอบ โดยเรื่องนี้ซุนเจียงเป็นฝ่ายเอาเรื่องที่ได้ยินมาเล่าให้แก่จางฝูฟัง ซึ่งมันค่อยข้างเป็นเรื่องที่อาจจะต้องรีบเร่งเสียหน่อย เพราะไม่รู้ว่าป่านที่หมูบ้านจะเป็นเช่นไรบ้าง ถึงจะมีพวกชาวยุทธ์ไปคอยดูแลอยู่แต่หากเจ้าพวกนั้นบุกมาอีกก็ใช้ว่าจะสามารถต้านได้นานนัก

    “เฮ้อ..”จางฝูที่ได้ฟังเรื่องจากปากซุนเจียงก็เพียงถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจเพราะเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่เหนือกว่าที่จะจัดการอะไรๆได้ด้วยตัวเอง “ปัญหาของเราในตอนนี้คือเรื่องเวลาสินะ”


     “พี่สาว เช่นนั้นเราจะทำเช่นไรดี เวลาไม่คอท่าเช่นนี้ อีกทั้งเจ้าพวกนั้นก็เห็นหน้าพวกเราเเล้วป่านนี้คงไม่ใช่ไปตามไล่ฆ่าถามไถ่ชาวบ้านในระแวกนั้นแล้วหรือ”ถิงเออร์ที่ได้ฟังก็เอ่ถามขึ้นมาอย่างร้อนใจ ซึ่งนั้น็เป็นอีกส่วนที่จางฝูและซุนเจียงเองก็กังวลไม่ต่างกัน


     “ทำอะไรกันอยู่ไยพวกเจ้าเเลดูเคร่งเครียดกันเหลือเกิน”ระหว่างที่พวกจางฝูนั้นกับพูดุยกันอยู่ เสียงผิงหยางกงจู่ก็เเว่วดังขึ้นมา ทำเอาทั้งสามคนที่กำลังนั่งพูดคุยยกันอยู่นั้นรีบพากันลุกยืนและถวายความเคารพเเก่ผิงยางกงจู่กันอย่างละคนตกใจ


     “ไม่ต้องมากพิธีหรอก แล้วนี้มีเรื่องอันใดกันถึงได้พากันทำหน้าเคร่งเครียดกันปานนี้”ผิงหยางกงจู่เอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งพรางเดินไปรุดกายนั่งอยู่บริเว๊หัวโต๊ะ พวกจางฝูเพื่อเห็นกงจู่ทรงนั่งประทับแล้วจึงได้ทรุดตัวลงนั่งตามไปและเป็นจางฝูที่เอ่ยบอกกล่าวเรื่องราวต่างๆขึ้นมาให้แก่ผิงหยางกงจู่ฟัง


     “คือเรื่องนี้มันเกี่วกับเรื่องงานของหม่อมฉันที่เดินทางมายังเมืองฉางอันเพคะ ก่อนหน้านี้หม่อมฉันได้เดินทางไปเที่ยวที่เมืองอู่จวิ้นอย่างที่ได้เอ่ยบอกกับกงจู่ไปก่อน หน้าเพียงแต่หลังจากนั้นหม่อนฉันได้มีโอกาศเดินทางไปยังหมู่บ้านเล็กๆของซุนเจียงเพคะ เมื่อหม่อมฉันไปที่นี่ก็ได้รู้ว่าที่หมู่บ้านนั้นเป็นหมู่บ้านเล็กมีคนเเก่อาศัยอยู่มากและที่นั่นยังอยู่ใกล้กับเขตของพวกหมิงเยี่ยจึงทำให้หมู่บ้านของพวกเขานั้นถูกปล้นสดมย์อยู่บ่อยครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้มันต่างออกไปตรงที่กลุ่มที่มาปล้นนั้นกลับเป็นพวกคนของพรรรคมารที่ปลอมตัวไปเป็นกลุ่มชาวยุทธ์ที่คอยช่วยพวกชาวบ้าน โดยที่กลุ่มของพวกชาวยุทธ์จริงๆนั้นกลับถูกฆ่าสังหารไปจนหมด”จางฝูเอ่ยก่อนจะหยุดเว้นพักหายใจเพียงครู่ดวงตามองซบไปยังซุนเจียงที่นั่งก้มหน้ามองมือของตัวเองที่กำลังกำแน่นอยู่อย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถช่วยเหลือคนในหมู่บ้านได้


      “เป็นเช่นนั้น แล้วเรื่องมันเกี่ยวอะไรกับที่เจ้ามาที่เมืองฉางอันหรือจางฝู หรือพวกพรรคมารนั้นอยู่ในเมืองฉางอันนี้”ผิงหยางที่ได้ฟังก็รู้สึกเศร้าใจนักที่ได้ยินว่าพวกชาวบ้านพวกนั้นกันขนาดไหน อีกทั้งต้องคอยระเเวดระวังการถูกปล้นอยู่ตลอดอีก


     “หลังที่พวกหมอนฉันได้รู้ว่าที่พวกมาปล้นหมู่บ้านนั้นเป็นคนละพวกกับที่คอยปกป้องชาวบ้านก็เดินกลับไปยังหมู่บ้านอีกครั้งเพื่อเเจ้งแก่ผู้ใหญ่บ้านเพื่อที่จะหาเเนวทางในการจัดการเพียงแต่พวกหม่อมฉันช้าไปทำให้พวกชาวบ้านถูกคนพรรมารจับไปเพคะ หม่อมฉันกับซูนเจียงจึงเเกะรอยเดินตามพวกคนพรรคมารนั้นไป จะไปถึงเมืองอวี้ซางที่หอประมุลหอหนึ่ง เมื่อลอบเข้าไปก็พบว่าที่นั้นนอกจากพวกชาวบ้านอู่เจิ้งก็ยังมีชาวบ้านจากหมู่บ้านคนอื่นๆอีกด้วย และี่นั้นที่หม่อมฉันได้พบกับถิงเออร์และช่วยนางออกมาเพคะ” จางฝูเอ่ยเล่าต่อแล้วหันไปมองทางที่ถิงเออร์ที่นั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่


     “ก่อนหน้าที่จะเจอพี่สาวจาง หม่อมฉันออกท่องเที่ยวและเจอเข้ากับพวกพรรคมารที่พยายามฉุดคราสตรีนับสิบในหมู่บ้านจึงเข้าไปขว้าง หากแต่ก็เสียยท่าถูกพวกมันจับตัวไปเช่นกัน ท่าไม่ได้พี่สาวช่วยไหม หม่อมฉันเองก็อาจหนึ่งในเหยื่อของพวกมัน”ถิงเออร์เอ่ยกล่าวเเทรกขึ้นมา มือกำจิกเข้าหากันด้วยความเจ็บเเค้น


     “หลังจากที่หมอฉันและถิงเออร์ช่วยพวกผู้หญิงที่ถูกฉุดมาให้หนีออกไปได้ก็เตรียมเเกะรอยพวกพรรคมารที่จับพวกชาวบ้านเดินทางไปยังเมืองท่าชื่อปี้ที่อยู่บริเวณจิงโจวใต้และได้บุกไปช่วยพวกชาวบ้านเอาไว้ได้ เพียงแต่พวกหมอนฉันก็เสียท่าพวกมันเกือบเอาชีวิตไม่รอดดีที่ได้จู่ฟู่เยี่ยนที่เป็นสหายของไต้เท้าจี๋อันเดินทางผ่านมาออกอุบายจนพมกพรรคมารนั้นหนี้ไป จากนั้นพวกเราก็รึกษากันถึงเรื่องที่จะช่วยเหลือหมู่บ้านโดยจู่ฟู่เยี่ยนได้ขอใหสหายอีกคนหาช่างฝีมือดีสร้างกำแพงรอบหมูบ้านเอาไว้และได้พวกชาวยุทธ์ที่รู้จักคอยช่วยดูเเล พีงแต่ มันยังไม่พอเพคะ พรรคมารพวกนี้ร้ายกาจมากพวกหมอนฉันเกรงว่าพวกชาวยุทธืที่อาสามาช่วยนั้นจะรับมือไม่ไหว จึงได้เดินทางมาที่เมืองฉางอัน และได้รับข่าวจากไต้เท้าจี๋อันเรื่องการตั้งค่ายทหารที่แถบแดนเจียงหนาน หม่อมฉันคิดว่านั้นอาจเป็นวิธีเดียวที่จะช่วยพวกชาวบ้านให้ปลอดภัยจึงขอร้องให่ไต้เท้าจี๋อันนั้นช่วยส่งฎีกาถวายเพียงแต่ยามนี้ก็ยังมิได้รับข่าว ละนี่ก็ผ่านมานานมากแล้วจึงเกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกชาวบ้าานยามที่พวกเราไม่อยู่เจ้าคะ” จางฝูเอ่ยแล้วจึงถอนหายใจออกมาพร้อมกับหลุบสายตาลงด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ก่อนที่ผิงหยางกงจู่นั้นจะเอื้อมพระหัตย์มาเเตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ


    “เจ้าเป็นคนดี พวกชาวบ้านเองก็ด้วย เราเเชื่อว่าพวกเขาจะต้องปลอดภัยและะข่าวดีจะมาถึงพวกเจ้าเร็วๆนี้ เอาเช่นนี้ คืนนี้ฝ่าบาทจะเสด็จมารับประทานอาหารที่จวนเรา เช่นนั้นพวกเจ้าทุกคนก็อยู่รับเสด็จกับเรา”ผิงหยางกงจู่เอ่ยพร้อมกับยิ้มออกมา


     “จริงหรือเพคะ”จางฝูเอ่ยออกมาอย่างตกใจไม่คิดว่าดวงของนางมันผูกสมพงษ์เจอกับคนของราชวงศ์เป้นว่าเล่นเช่นนี้เพราะตนเองก็พึ่งจะได้เข้าเฝ้าไปเมื่อไม่นานมานี้นี่เอง


     “จริง อีกทั้งฝ่าบาทยังจะทรงอยู่ประทับที่จวนนี้ด้วย ในวันรุ่งก่อนที่ฝ่าบาทจะเสด็จกลับเราจะช่วยให้เจ้าเข้าเฝ้าไปพูดเรื่องนี้กับพระองค์เอง หากพระองค์ได้ฟังจากปากเจ้าอย่างที่เจ้าเล่าให้เราฟังเราเชื่อว่าฝ่าบาทจะต้องทรงเห็นด้วยเรื่องเร่งการจัดตั้งค่ายทหารในเเถบเจียงหนานเเน่ๆ"


      “กงจู่ เป็นพระกรุณายิ่งเพคะ”จางฝูที่ได้ฟังก็กล่าวออกมาก่อนที่นางจะยัดตัวลุกขึ้นตามด้วยพวกซุนเจียงและถิงเออร์ก่อนที่ทุกคนนั้นจะคุกเข่าลงประสานมือขอบคุณในความเมตตาของผิงหยางกงจู่กันอย่างสุดหัวใจก่อนที่กงจู่จะยิ้มออกมาแล้วเดินมาประคองจางฝูให้ลุกขึ้นยืน


    “เจ้าเองก็เป็นทั้งผู้มีพระคุยณกับข้า เป็นเหมือนสหายและน้องสาวอีกคนใยต้องเกรงใจ มีอะไรให้พี่สาวผู้นี้ช่วยเจ้าก้บอกเถิด ส่วนเรื่องหมู่บ้านอู่เจิ้งนั้นพี่สาวจะช่วยกราบทูลฝ่าบาทให้อีกแล้วพวกเจ้าอย่าได้เป้นห่วงเลย”


      “ขอบพระทัยเพคะกงจู่ /ขอบพระทัยขอรับกงจู่”


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ผิงหยางกงจู่ เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-4-8 18:12
คุณได้รับ +15 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-4-8 18:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 222 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ชุดสายลับ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
หน้ากากยักษ์เขาเงิน
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x2
x20
x1
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x55
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x7
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x36
x600
x399
x90
x9
x400
x1200
x75
x8
x27
x594
x5
x100
x1213
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x32
x56
x190
x100
x800
x6
x320
x727
x190
x16
x200
x30
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x30
x390
x74
x1
x13
x1676
x1
x2
x1995
x2670
x3
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x40
x5
x751
x460