ดู: 1222|ตอบกลับ: 30

{ เมืองฉางอัน } จวนผิงหยาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-25 21:31:57 |โหมดอ่าน



{ จวนผิงหยาง }

จวนที่ถูกสร้างจำลองจากจวนผิงหยางในเมืองผิงหยาง โดยถูกสร้างประทานสมรสจากฮั่นจิ่งตี้
ให้กับองค์หญิงผิงหยางและราชบุตรเขยเฉาโซ่ว เพื่อให้ทั้งสองมีที่พำนักขณะมาเมืองหลวง
แต่หลังจากราชบุตรเขยเฉาจากไป องค์หญิงได้แต่งออกไปกับเซี่ยโหวปอ เนื่องด้วยเว่ยชิงมิกล้าล่วงเกินองค์หญิง
เขาจึงเลือกเซิ่นเจี่ยเป็นฮูหยิน ส่วนเมืองผิงหยางเมื่อบุตรชายนอกสมรสเฉาโซ่ว
"เฉา เซียง" กับหญิงอื่นที่ตายตอนคลอดเติบใหญ่ขึ้น องค์หญิงได้ขอน้องชายให้ประทานเขาเป็น "โหวผิงหยาง"
ครองเมืองผิงหยางต่อจากบิดา ซึ่งเฉาเซียงรักองค์หญิงเสมือนบิดาแท้ๆ อย่างสุดซึ้ง


อาณาเขตจวนผิงหยาวกว้างใหญ่หลายตารางวา มี ลานฝึกยุทธ์ หอคัมภีร์ โถงจัดเลี้ยง และ ห้องบ่าวไพร่มากมาย
บ่าวไพร่ในจวนแห่งนี้ใช้ชีวิตอยู่เสมือนพี่น้องครอบครัว เพราะเว่ยชิงกับองค์หญิงไม่เคยถือยศศักดิ์

{* ไม่สามารถเขียนโรลเพลย์ที่นี่ได้ นอกจากได้รับเควส *}


{ สมาชิกในจวน }

{ ฉางผิงโหว (จอมทัพใหญ่ เว่ย ชิง) }


{ มารดาผู้อาวุโส - ซีเหนียง }



{ บุตรชายคนโต - เว่ย คลั่ง }



{ เว่ย ปู้อี้ / เว่ย เติง }
*เรียงจากซ้ายไปขวา*




{ พ่อบ้านยวิ๋น }



{ พ่อบ้านเฉา : ผู้รับแขก }


โพสต์ 2018-3-4 20:13:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ แฟลชแบ็คย้อน ]


        เด็กสาวบังคับม้าให้วิ่งตรงไปและค่อยหลบพวกลูกธนูที่ตามมาจากด้านหลังและด้านข้างจากมือสังหารทั้งหก เพราะพวกเขาตามมาไม่ลดละ ผิงผิงสงสัยว่าลูกธนูของพวกเขาไม่หมดเหรอไง? ยิงมาจนถึงตอนนี้แล้ว มือเล็กที่เลือดอาบ ตามแขนที่เลือดไหล เธอทั้งแสบทั้งเจ็บแต่ชีวิตของตัวเองและคนในรถม้าสำคัญกว่า!
        “ย๊ะ!!!”
        ผิงผิงเร่งม้า ทำให้ทิ้งระยะห่างจากพวกเขาได้สักพัก แต่คงไม่นานนักเพราะพวกเขามีฝีมือสูงกว่าผิงผิง

        ไม่นานนักก็มาถึงหน้าจวนผิงหยาง เด็กสาวกระโดดไปที่ประตูจวนยกมือตบประตูใหญ่ดังสนั่น เพราะแรงของเธอทำให้บานประตูมีรอยฝามือ ไม่นานนักประตูจวนก็เปิดออก ปรากฎชายชราที่น่าจะเป็นพ่อบ้าน(?) ของจวนแห่งนี้ เขามีสีหน้าสงสัยว่าทำไมถึงมีเด็กมาเคาะประตูจวนเพราะที่แห่งนี้ใช่ว่าใครจะมารบกวนได้ง่ายๆ แต่ก่อนจะเอ่ยออกปาก เด็กสาวชิงพูดก่อน

        “ท่านตา! ตอนนี้มีมือสังหารไล่ล่าคุณชายซือหม่า! ได้โปรดช่วยเหลือเขาด้วยเจ้าค่ะ! หากช้ากว่านี้จะมิทันการ” ผิงผิงแจ้งรวบรัด ชายชราเห็นสภาพของเด็กสาวและรถม้าที่มีลูกธนูปัก เขาจำได้ว่ารถม้าคันนี้เป็นรถม้าประจำตำแหน่งของซือหม่าเซียน ชายชรารีบหันกลับเข้าไปในจวนเพื่อตามทหาร

        ฟิ่ววว

        ผิงผิงเอียงตัวหลบลูกธนูที่พุ่งมาก่อนจะวิ่งไปที่รถม้าเพื่อปกป้องคนภายในรถม้า พวกเขาเข้ามาล้อมที่รถม้า ผิงผิงมองพวกเขาที่มีอาวุธครบมือ แต่เธอมีเพียงมือเบา… พี่ซือตอนนั้นจัดการพวกคนเยอะยังไงนะ ถึงจะไม่มีอาวุธ.. จริงด้วย!
        เด็กสาวพอจะจดจำได้ เธอเอียงตัวหลบมือสังหารคนหนึ่งก่อนจะพลิกตัวไปด้านหลังถีบอีกคนที่เข้ามา ก่อนจะต้องรีบสไลตัวเองไปที่ประตูรถม้า แล้วยกฝามือฟาดอีกฝ่ายแต่เขาหลบได้ เธอจับขอบประตูรถม้ายกขาถีบยอดอกมือสังหารคนหนึ่งที่ตั้งใจจะเข้าไปหาซือหม่าเซียน ตอนนเธอได้แต่ตั้งรับเท่านั้นเพราะพวกเขาฝีมือสูงส่งกว่าแถม… เธอยังไม่มีเคล็ดวิชาใดๆ จะช่วยเหลือใครได้?

        ฉึก
        “โอ๊ย…” ผิงผิงร้องครางออกมาเพราะหลบไม่ทันคมดาบ ที่หัวไหล่เธอได้เลือด… เด็กสาวกัดฟันแล้วพยายามถ่วงเวลาให้พ่อบ้านไปตามทหารมาช่วย ไม่นานนักพวกทหารสี่ห้าคนก็วิ่งออกมาจากจวน เข้ามาช่วยร่วมต่อสู้ มีนายทหารคนหนึ่งโยนดาบให้เด็กสาว เธอรับมาด้วยมือข้างซ้ายเพราะไหล่ขวาโดนฟัน ผิงผิงกัดฟันสู้ยกดาบตั้งรับ เธอโจมตีไม่ได้!
        ผิงผิงถนัดทั้งซ้ายและขวาเรื่องนี้ไม่เคยบอกใครมาก่อน เด็กสาวมักจะเก็บประกายของตัวเองเอาไว้เสมอ แต่ตอนนี้เธอบาดเจ็บและเสียเลือด วันนี้เจ้าตัวสวมชุดขาวทำให้เห็นได้ชัด พวกทหารต่างมีชั้นเชิงในการต่อสู้ พวกเขามีฝีมือมากเลยทีเดียว
        ไม่นานนักพวกมือสังหารก็ถอยไปเพราะเห็นท่าทีไม่ดี เนื่องจากพวกทหารมีฝีมือมากกว่า พวกมือสังหสารต่างกระโดดหนีขึ้นไปบนหลังคาแล้วหายลับไปพร้อมกับที่ผิงผิงเข้าไปดูในรถม้า… พบว่าชายหนุ่มสลบไป
        “ท่านตา คุณชายซือหม่าสลบเจ้าค่ะ”
        “พวกเจ้ารีบเข้าไปพยุงท่านซือหม่าออกมา” พ่อบ้านกล่าว แต่ระหว่างนั้นซือหม่าฟื้นขึ้นมาพอดี เขาค่อยๆ โพล่หัวออกมาจากรถม้า ผิงผิงพบว่าเขาปลอดภัยก็ดีแล้ว
       
        “ขอบคุณแม่นางหลิงและพี่ทหารมากขอรับ”
        “มิเป็นไรเจ้าค่ะ คุณชายซือหม่า” ผิงผิงเอ่ยพลางคืนดาบให้ทหาร แม้บาดแผลจะไม่ลึกแต่ก็แสบเอาเรื่อง
        “ไม่เป็นไรหรอกใต้เท้าซือหม่า”

        “แม่นางหลิงช่างกล้าหาญยิ่งนัก”
       
        “ไม่ขนาดนั้นเจ้าค่ะ” ผิงผิงกล่าว
        “แต่ทำไมพวกมือสังหารถึงไล่ล่าคุณชายซือหม่ากัน?” ผิงผิงอดที่จะสงสัยไม่ได้ บุรุษตรงหน้าไม่น่าจะเป็นคนที่หาเรื่องใครนะ?
       
        “ข้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ข้าเป็นเพียงขุนนางบันทึกประวัติศาสตร์ไม่เคยมีเรื่องกับผู้ใด”
        “ขะ… ขุนนาง?” เด็กสาวเบิกตาโต นี่เธอ… เธอยืนมือมาเกี่ยวกับพวกขุนนาง? ตายแล้ว! เด็กสาวไม่ชอบที่สุดที่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับขุนนาง วัง อะไรพวกนี้!

        “บางทีอาจเพราะจดหมายนี่….” ซือหม่าเซียนกุมบริเวณเสื้อหน้าอก ก็ถอนหายใจที่จดหมายยังอยู่ดี
        “จดหมายรายงานสถานการณ์ปาสู่จากเซียวไต้อ๋องน่ะขอรับ สหายที่ปาสู่ฝากข้ามาแจ้งฝ่าบาท”
        “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ นี่ก็ใกล้เวลาประชุมท้องพระโรงแล้ว”
        “ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ” ผิงผิงเพียงคำนับ เธอเลือกที่จะเดินกลับไปเพราะตอนนี้บาดแผลตนเอง… ไม่อาจใช้กำลังภายในได้สะดวกเท่าไรนัก หากพี่ซือมาพบเข้าคงดุเธอแน่ๆ แต่ก็ช่างเถอะ แค่โดนฟันตรงไหล่ แขน มือเลือดไหล จะให้ยาหรือเรียกหมอมารักษาสักนิดก็ไม่มี แต่คงเหตุด่วนจริงๆ ไม่งั้นพวกมือสังหารคงไม่ตามมาไล่ล่าคุณชายซือหม่าหรอก...


@Admin

แสดงความคิดเห็น

ได้รับกล่องข้าว 2 ใบ  โพสต์ 2018-3-4 23:28

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +35 ดีนาเรียส +2000 ชื่อเสียง +555 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 + 2000 + 555 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-11-30 20:04:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-12-1 17:32

[เดินทางสู่จวนผิงหยาง]



    รถม้าเสร็จของผิงหยางกงจู่ค่อยเคลื่อนออกจากวังหลวมุ่งสู่จวนผิงหยางที่จะเป็นที่ประทับของพระนางพร้อมด้วยทั้งจางฝูและเจี๋ยเฟยที่ตามเสร็จไปด้วยโดยเจี๋ยเฟยนั้นเปลี่ยนไปขี่เจ้าต้าชิงแทนส่วนตัวของจางฝูนั้นถูกผิงหยางกงจู่นั้นเชิญให้ให้ขึ้นไปนั่งบนรถม้าเป็นเพื่อนพระนางแทน


    “แม่นางจางฝูท่านแน่ใจนะว่าจะไม่แวะซื้ออะไรทานระหว่างทาง”ผิงหยางกงจู่เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปรับน้ำชาทานเล่นจากซือเอ๋อห์ที่รินส่งให้


     “แน่ใจเพคะ กงจู่หม่อมฉันยังไไม่หิวจริงๆ แถมเมื่อคืนเมื่อเช้าก่อนที่จะออกเดินทางไปวังหลวงหม่อมฉันก็ทานข้าวต้มไปแล้ว ตอนนี้จึงยังไม่หิวเพคะ”เธอตอบเอ่ยตามความจริงพร้อมกับหันไปค้อมหัวขอบคุณซือเอ๋อห์ที่ยืนส่งถ้วยชามาให้


      “แม่นางจางเจ้านี่เก่งจริง ทั้งๆที่กำลังท้องกำลังไส้แต่ใช้ชีวิตได้ผาดโผนเช่นนี้มิกลัวว่าเด็กจะได้รับอันตรายมากหรือ อีกทั้งท้องแฝดนี่ข้าได้ยินมาว่าจะเป็นจะต้องดูแลร่างกายให้มากๆนะ”องค์ผิงหยางกงจู่ทรงเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทรงจิบชาไปอึกหนึ่งแล้วมองไปยังท้องโตของเธออย่างนึกเป็นห่วง


       “ขอบพระทัยกงจู่ที่ทรงเป็นห่วงเพคะ  หม่อนฉันจะยิ่งระวังให้มากขึ้นเพราะหม่อนฉันคิดว่าหลังจากที่จบงานเลี้ยงฉลองแล้วหม่อนฉันก็ว่าจะเดินทางกลับไปยังบ้านของสามีที่ฉางซาแล้วก็จะพักผ่อนอยู่ที่นั้นจนกว่าจะคลอดเพค่ะ ท้องในยามนี้ก็ใหญ่มากแล้วให้ไปสู้ตบตีแบบครั้งก่อนๆก็เห็นทีจะไม่ไหว” เธอประสานมือเอ่ยขอบคุณในความเป็นห่วงขององค์กงจู่อย่างรู้สึกซาบซึงใจ หลังจากนี่เธอก็คงจะหาที่สงบๆอยู่บ้านพักผ่อนเสียที ยิ่งถ้าพวกจู๋เว่ยรู้ว่าเธอไปเจออะไรผ่านอะไรมากมีหวังโดนบ่นจนหูชาเป็นแน่แท้


      หลังจากเดินทางมาได้ไม่นานรถม้าและขบวนเดินทางนั้นค่อยๆหยุดลงที่เมืองหน้าจวนขนาดใหหญ่หลังหนึ่งซึ่งภายด้านในถูกต้องแต่งอย่างหรูหราแต่ก็แฝงไปด้วยกลิ่นอายที่เเสนจะร่มรื่นจากต้นไม้พืชพันธุ์มากมายที่ปลูกประดับเอาไว้ รวมถึงสระบัวขนาดใหญที่อยู่บริเวณด้านหน้าของจวนที่พัก เมื่อรถม้าหยุดสนิทลงไม่นานบานประตูรถม้านั้นก็เปิดออกโดยนายทหารผู้หนึ่ง เมื่อประตูถูกเปิดออกก็เป็นผงหยางกงจู่ที่เดินนำลงไปก่อนตามด้วยจางฝูและซื่อเอ๋อห์ และเมื่อมองไปก็พบกับเจี๋ยเฟยที่ปีนลงจากหลังเจ้าต้าชิงก่อนที่จะมีนายทหารผู้หนึ่งนั้นพาเอามันไปเก็บที่คอกพร้อมกับเหล่าหมาป่าทั้งสอบของเธอ


      “พวกเจ้าก็พักกันอยู่ที่นี่กันตามสบาย มีอะไรขาดเหลือก็แจ้งซือเอ๋อห์ หรือพวกสาวใช้คนอื่นๆได้ตามสบายเลย ไม่ต้องเกรงใจเรา”ผิงหยางกงจู่หันกลับมาเอ่ยก่อนจะหันไปเอ่ยกับสาวใช้อีกสองคนที่เดินมาต้อนรับ “พวกเจ้าพาแขกของเราไปที่ห้อง ข้าวปลาของใช้ต่างๆก็ตะเตรียมเสียให้พร้อม”


       “เพคะ กงจู่” สาวใช้ทั้งสองเอ่ยรรับคำสั่งก่อนที่กงจู่นั้นจะหันมาิ้ให้กับพวกเธอทั้งสองแล้วจึงเดินกลับเข้าตำหนักพักของพระนางไปโดยมีซือเอ๋อห์คอยเดินตามไป


         “ท่านทั้งสองเชิญทางนี้เจ้าค่ะ” สาวใช้ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับผายมือพาเดินแยกไปยังตำหนักห้องพักสำหรับแขกที่ตั้งอยู่ที่อีกจวนซึ่งตั้งอยู่เยื้องไปทางด้านซ้านของตำหนักที่ประทับขององค์หญิงผิงหยาง โดยบริเวณที่พักนั้นรายล้อมไปด้วยพันธ์ไม้นานาชนิดและส่งกลิ่นหอมอบอวนชวนให้ผู้สึกผ่ออนคลายอย่างยิงแม้จะอยู่ในช่วงต้นหนาวก็ตาม


       “ท่านทั้งสอง นี่เป็นห้องพักของพวกท่าน ถ้ามีอะไรขาดเหลือเรียกหนิงเอ๋อได้ทุกเมื่อได้นะเจ้าคะ”สาวใช้ที่ชื่อหนิงเอ๋อนั้นเอ่ยขึ้นก่อนที่ค้อมหัวให้เธอเล็กน้อยก่อนที่จะเดินจากไปทำงานของตัวเองต่อ จางฝูนั้นเพียงพยักหน้ายิ้มๆก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องไป เพียงที่จะพักผ่อนจากการเดินทางที่เเสนยาวนานนี้


       “เหนื่อยมามากแล้วฝูเออร์เจ้านอนพักเสียหน่อยเถิดนะ”เจี๋ยเฟยที่เดินตามเข้ามาหันไปปิดประตูแล้วเดินเข้ามาช่วยพยุงเธอให้ไปนอนพักที่เตียงที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย


      “อืม เจ้าก็อย่างไปเถลไถลที่ไหนจนหลงทางไปไหนเข้าใจไหม”เธอเอ่ยยิ้มแล้วจึงค่อยล้มตัวลงนอนพัก “อีกอย่างฝากเจ้าสงจดหมายไปบอกพวกจู่เว่ยด้วยนะว่าตอนนี้เราพักอยู่ที่ไหน ปานนี้คงเป็นห่วงแย่แล้ว”


     “เข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจัดการให้”


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-1 17:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +7 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 35 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่นจูฟางเหมยฮวา
ชุดลี่หรูฮวา
รูปปั้นเทพีเวสต้า
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x2
x20
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x63
x13
x24
x160
x2
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x10
x177
x800
x2
x23
x80
x40
x50
x580
x196
x3
x9
x7
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x180
x90
x30
x240
x3
x35
x600
x399
x88
x9
x399
x1200
x75
x8
x27
x591
x5
x100
x1213
x2
x156
x197
x4
x583
x38
x3
x20
x54
x28
x4
x250
x19
x540
x32
x56
x190
x100
x800
x6
x320
x727
x190
x16
x200
x30
x600
x1
x1000
x400
x950
x30
x600
x96
x5
x5
x30
x390
x74
x1
x13
x1676
x1
x2
x1995
x2670
x3
x1523
x4
x6
x10
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x40
x5
x751
x460
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x270
x140
x275
x606
x46
x111
x532
x1020
x1
x23
x646
x5
x492
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x834
x514
x4
x2
x828
x978
x450
x165
x9999
x1914
x500
x325
x23
x26
x17
x69
x22
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x66
x1
x9
x153
x262
x710
x5450
x123
x11
x290
x446
x143
x2700
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x632
x2204
x880
x108
x230
x100
x13
x141
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x192
x263
x500
x2
x51
x721
x10
x158
x200
x6662
x702
x310
x8
x58
x2
x2
x1446
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x30
x15
x678
x8
x1439
x9
x1748
x318
x1008
x1174
x1108
x1030
x667
x221
x134
x213
x745
x1634
x807
x92
x153
x179
x906
x608
x145
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1297
x680
x194
x2122
x2318
x587
x40
x1010
x705
x23
x280
x1245
x154
x248
x1440
x8160
x1960
x1485
x30
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2018-12-1 21:12:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[บรรยากาศอบอุ่น]

     เช้าของวันใหม่ที่มาถึง ร่างของสตรีที่บัดนี้กำลังตั้งครรถ์อยู่กำลังนอนหมกตัวอยู่ใต้พื้นผ้าห่มอย่างมีความสุข สายลมเย็นของฤดูหนาวที่พัดรอดผ่านหน้าต่างเข้ามานั้นส่งผลให้ร่างที่นอนอยู่นั้นต้องขดตัวหนีความเย็นจนสุดท้ายแล้วก็กลายเป็นว่าเธอนั้นนำเอาผ้าห่มนั้นมาห่มม้วนๆรอบตัวดูราวกับดั๊กแดตัวอ้วนกลมกำลังนอนหลับฝันดีอยู่อย่างไรอย่างนั้น ทำเอาเจี๋ยเฟยที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาแต่เช้านั้นลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงยิ้มมองดูฮูหยินที่รักนอนหลับอยู่ข้างๆนั้นอย่างสบายใจ


      “ถ้าตอนตื่นมาแล้วเจ้าน่ารักได้แบบนี้บ้างข้าคงจะสบายใจขึ้นเยอะเลย”เจี๋ยเฟยเอ่ยพึมพัมเพียงเบาก่อนจะก้มลงจุมพิศที่หน้าผากของฮูหยินตนอย่างแผ่วเบาแล้วจึงค่อยลุกขึ้นจากเตียงเดินไปหยิบเอาม้วนหลังสัตว์ที่มีอยู่ในห่อสัมภาระตนและหมึกกับพูกันขึ้นมากก่อนที่จะเริ่มเขียนจดหมายส่งไปให้ผู้ที่เป็นทั้งสหายและพี่ของฮูหยินตนให้มาพบกันที่จวนของผิงหยางกงจู่ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องนี้นั้นตนได้ไปเรียนขอจากกงจู่มาแล้วเมื่อย็นวานและพระนางก็ยินดีที่จะให้พวกจู๋เว่ยนั้นเดินทางมาที่จวนได้


     “เอาละ เท่านี้ก็น่าจะพอนะ”เจี๋ยเฟยเอ่ยขึ้นพร้อมกับลุกเอาม้วนหนังสัตว์นั้นเดินไปยืนที่ริมหน้าต่างพร้อมกับหันไปมองเจ้าเฟิงอวิ๋นที่เกาะอยู่บริเวณกิ่งไม้ข้างๆห้องนอนพร้อมกับผิวปากเรียกเจ้าอินทรีที่มักจะชอบอาศัยอยู่ใกล้และเฝ้าจับตามองฮูหยินของตนอยู่ตลอด


       แกว๊กกก(มีอะไรหรอสามีของนายหญิง)


       “เฟิงอวิ๋น ข้ารบกวนเจ้าเอาจดหมายนี้ไปส่งให้พวกจู๋เว่ยหน่อยสิ”เจี๋ยเฟยกล่าวเอายิ้มพร้อมกับนำเอาม้วนหนังสัตว์ผูกใส่ไว้ที่ขาของเจ้าเฟิงอวิ๋น ก่อนที่เจ้าอินทรีนั้นจะพยักหน้าแล้วโผบินจากไปในทันทีก่อนที่ร่างสูงนั้นจะเดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะเพื่อเตรียมเก็บของที่ใช้เมื่อครู่


      “ส่งจดหมายแล้วหรือ”เสียงหวานที่ดังขึ้นลอยมาจากบนเตียงพร้อมกับร่างของจางฝูที่ค่อยยัดตัวลุกขึ้นมานั่งขยี้ตาพร้อมกับอ้าปากหาวออกมาอย่างงัวเงียกก่อนที่เธอนั้นจะลุกเดินเพื่อไปจัดการล้างตาล้างตาตัวเองแล้วก็เปลี่ยนชุดเพื่อกันหนาวด้วยส่วนหนึ่ง


     “ส่งแล้วเมื่อกี้นี่ ช่วงเที่ยงๆบ่ายๆก็คงเดินทางมาถึงกันแล้วมั้งถ้าพวกเขานั้นยังอยู่ในฉางอันน่ะนะ”เจี๋ยเฟยที่กำลังงวงกับการเก็บของอยู่เอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดประตูห้องออกเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูพร้อมกับเสียงของสาวใช้นามหนิงเอ๋อที่มาส่งพวกเขาที่ห้องเมื่อว่าดังขึ้น


    “คุณชาย ข้านำอาหารเช้ามาให้เจ้าค่ะ”ทันทีที่ประตูเปิดออกหนิงเอ๋อก็เอ่ยขึ้นก่อนจะหลบออกเพื่อให้ชาวใช้อีกสองคนนั้นช่วยกันยกอาหารเข้าไปจัดวางบนโต๊ะที่ด้านในห้องซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นานอาหารมากมายก็ส่งกลิ่นหอมลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้องจนเจี๋ยเฟยนั้นยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ “คุณชายยังขาดเหลืออะไรที่ต้องการอีกหรือไม่เจ้าค่ะ ข้าจะให้คนจัดเตรียมให้เจ้าค่ะ”


      “ไม่แล้วล่ะ ขอบใจเจ้ามากน่ะหนิงเอ๋อ”เจี๋ยเฟยที่ยืนตรวจมองดูอาหารบนโต๊ะหันกลับไปเอ่ยตอบหนิงเอ๋อก่อนที่นางและสาวใช้อีกสองคนนั้นจะขอตัวเดินออกจากห้องพักไปซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่จางฝูนั้นเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วพวกเขานั้นจึงค่อยเริ่มมลงมือทานอาหารมื้อแรกของวันกันต่อในทันที จนเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงเที่ยงของวันพวกจู๋เว่ยก็เดินทางกันมาจนถึงจวนผิงหยางได้ในที่สุดพร้อมกับหยางเกาและบรรดาสัตว์เลี้ยงของพวเธอที่ทิ้งไว้พวกเขานั้นดูแลก่อนที่ตัวเธอและเจี๋ยเฟยนั้นจะพาจู๋เว่ยนั้นไปเข้าเฝ้าองค์หญิงผิงหยางเพื่อเเนะนำตัว


      “คารวะผิงหยางกงจู่กระหม่อมจางจู๋เว่ยเป็นพี่ชายของจางฝูขอรับ”จู๋เว่ยเอ่ยพร้อมคุกเข่าประสานมือคำนับ


      “แม่นางจางฝูช่วยเหลือเรามามาก ท่านเป็นพี่ชายนางก็อยู่พักที่นี่และทำตัวตามสบายเถิด”ผิงหยางกงจู่เอ่ยยิ้มๆก่อนที่พระนางจะหันไปมองทางจางฝูที่นั่งขมวดคิ้วอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “แม่นางจางฝูเป็นอะไรรึป่าว ข้าตามหมอใหห้เอารึไม่”


      คำถามของกงจู่ที่เอ่ยถามขึ้นมาเรียกเอาสายตาคนที่อยู่ในห้องถึงกับหันไปมองทางคนท้องอย่างเป็นห่วงโดยเฉพาะเจี๋ยเฟยผู้เป็นสามี


      “เรียนกงจู่หม่อมฉันหม่อมฉันไม่เป็นเพคะ เพียงแค่เด็กๆคงเล่นกันเลยทั้งเตะทั้งถีบจนหม่อมฉันจนรู้สึกระบบท้องเพียงเท่านั้นเพคะ”เธอหันไปเอ่ยตอบกงจู่ทำให้คนทุกคนในห้องถึงผ่อนลมหายใจออกมาอย่างรู้สึกเบาใจว่าไม่มีเรื่องอันตรายอะไรเกิดขึ้น


    “เช่นนั้นเอง แม่นางจางฝูจะรังเกียจไหมหากอยากจะลองจับท้องเจ้าสักหน่อย”ผิงหยางกงจู่เอ่ยถามขึ้นพร้อมกับมองไปที่ท้องของสตรีเบื้องหน้า


   “ได้แน่นอนเพคะ” ทันทีที่ได้รับคำตอบองค์ผิงหยางกงจู่นั้นก็รีบยัดตัวลุกเดินไปตรงไปหาจางฝูที่ลุกยืนขึ้นมา มือบางของกงจู่นั้นค่อยเอื้อมไปแปะบริเวณหน้าท้องที่โตนู่นออกมาพร้อมกับสัมผัสหยุบหยับขยับอยู่ภายด้านในท้องนั้นจะทำเอามุมปากของพระนางคลี่ยิ้มออกมาบางๆ พร้อมกับทุกคนไม่ว่าจะพวกเจี๋ยเฟยหรือสาวใช้ต่างก็พากันยิ้มออกมากับบรรยากาศอบอุ่นภายด้านในห้อง...


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-1 21:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -34 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -34 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปิ่นจูฟางเหมยฮวา
ชุดลี่หรูฮวา
รูปปั้นเทพีเวสต้า
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x2
x20
x1
x1
x2
x2
x1
x50
x100
x1
x6
x1
x2020
x1
x100
x3
x8
x30
x6
x5
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x3
x30
x30
x30
x30
x130
x80
x1
x4
x63
x13
x24
x160