ดู: 1135|ตอบกลับ: 27

{ เมืองฉางอัน } บ้านซูเทียนเหมิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-23 20:41:33 |โหมดอ่าน


บ้านและโกดังสินค้า พ่อค้าซูเทียนเหมิน

{ เ มื อ ง ฉ า ง อั น }





บ้านหลังใหม่ที่สร้างใน เขตถนนฉางอันตะวันตก ของ
4| | |
 พ่อค้าคาราวานซูเทียนเหมิน 
| | |3
ถูกออกแบบและก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมประหลาด
ที่ผสมผสานความเป็นฮั่นและแบบก่อสร้างจากนอกด่าน
นอกจากจะมีเรือนพักอาศัยแล้วยังมีโกดังเก็บสินค้าที่ตั้งไว้ข้างเคียงอีกด้วย





4| | |
 หลี่ ถิงเอ๋อห์ 
| | |3
ปัจจุบันมีเพียงหลี่ถิงเอ๋อห์และพ่อบ้านเจี้ยนที่อยู่บ้าน นางได้กลายเป็นเจ้าบ้านแห่งนี้
เป็นที่แห่งเดียวที่ซูเทียนเหมินทิ้งไว้ให้ นางตั้งใจแล้วว่าจะช่วยดูแลบ้านให้พี่ซู
แม้ว่ายามที่นางจะออกไปท่องยุทธภพก็จะแวะเวียนกลับมาดูแลสม่ำเสมอ
{ อ่านประวัติที่นี่ }


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -390 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin -390 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463678
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483460

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-23 23:13:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-11-24 03:12

PART CCXLII


     หลังจากที่ได้รับใบรับรองการเป็นพ่อค้าคาราวานมาแล้ว เทียนเหมินยังได้รับคู่มือพ่อค้ามาจากพ่อค้าใหญ่เจี้ยนซิหลงอีกด้วย
     "สร้างโกดังสินค้า เป็นทั้งโกดังและบ้าน จำนวนเงินสี่ร้อยชั่ง... ซื้อขบวนรถม้าคาราวานสองร้อยชั่ง..." น้ำเสียงทุ้มค่อยๆ อ่านคู่มือที่ได้รับมา คิ้วเข้มขมวดมุ่นเหมือนยุงตีกัน เริ่มจะตาลายกับตัวหนังสือเยอะแยะ
     "กรณีจะเป็นพ่อค้าคาราวานทางเรือ สร้างโกดังและท่าเรือส่วนตัวที่เมืองเป่ยไห่สี่ร้อยชั่ง เรือสำเภาลำใหญ่สามร้อยชั่ง... เรือ... เรือของข้า....." ดวงตาสีครามสั่นระริกเมื่อความฝันของเขาใกล้จะได้เป็นจริง มือแกร่งที่จับคู่มือขยุ้มมันจนยับยู่ยี่ไปหมด แต่เมื่อเทียบกับเงินในกระเป๋าแล้ว... ตอนนี้คงได้แค่บ้านกับเกวียนไปก่อน
    'เอาวะยังไม่มีเรือเอาเกวียนก่อนก็ได้ แต่ก่อนอื่น... บ้านสินะ' เทียนเหมินกุมคางคิดหลังจากอ่านคู่มือเดินเตร็ดเตร่ในย่านการค้าฉางอัน 'ไหนๆ ก็มีเวลาแล้ว เดินดูทำเลก็น่าจะดี ฉางอันนี่แหล่ะเหมาะ ส่วนที่อู๋จวิ้นค่อยกลับไปซ่อมบ้านตาแก่ให้อยู่ดีๆ แต่ทำไมต้องสร้างเรือที่เป่ยไห่ด้วยฟระ... บ้านข้าอยู่อู๋จวิ้นนะเฟ้ย!!'
     ความคิดมากมายสุมอยู่ในหัวสมองอันเล็กจิ๋ว เขาพยายามรีดเร้นความคิดที่มีอยู่เท่าที่จะคิดได้ เรียบเรียงออกมาเป็นรูปภาพในหัว สองขายาวๆ ก้าวเดินไปตามท้องถนน สายตาสอดส่ายมองหาทำเลที่จะสร้างบ้านขนาดใหญ่ที่มีโกดังสินค้าด้วย แต่ดูเหมือนว่าภายในย่านการค้าจะเต็มไปด้วยร้านรวงของชาวบ้านฉางอันที่ตั้งมาอยู่ก่อนแล้ว เห็นทีว่าคงจะต้องเป็นที่อื่น...
     ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินต่อไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนมาพบกับพื้นที่ว่างเปล่าบนถนนฉางอันตะวันตก ใกล้กับคูคลองส่งน้ำที่ขนานไปกับตัวถนนทอดยาวไปจนถึงจวนองค์หญิงผิงหยาง นึกๆ ดูแล้ว... 'ต้องไปสมัครงานที่จวนองค์หญิงนี่หว่า... ลืมไปซะสนิท' มือหนายกขึ้นเกาหัวแกรกๆ เมื่อนึกออก แต่ดูเหมือนว่าจะสายไปเยอะมาก ตอนนี้ที่ทำได้คงเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน
     "คุณชายสนใจพื้นที่ว่างนี้หรือขอรับ?" ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาถามหลังจากที่เห็นหนุ่มผิวเข้มร่างสูงคนนี้ชะเง้อคอมองอยู่นาน เขาเป็นนายหน้าขายที่พร้อมรับสร้างบ้านนั่นเอง
    "ใช่แล้ว ข้าต้องการสร้างบ้านน่ะ แบบที่มีโกดังสินค้าด้วย" เทียนเหมินเอ่ยบอกเจตจำนงออกไป
     "ได้เลยขอรับ เช่นนั้นเชิญมาที่สำนักงานก่อน" นายหน้าพาเทียนเหมินไปยังที่ทำการรับสร้างบ้านที่อยู่ไม่ไกลกันนักแล้วเอาแบบบ้านต่างๆ มาให้ชายหนุ่มได้ดู ตั้งแต่คฤหาสน์ยันกระต๊อบหลังเล็กๆ
     ชายหนุ่มพลิกดูแบบบ้านพลางยู่หน้า รู้สึกว่าตนยังไม่ค่อยพอใจอย่างไรก็ไม่ทราบ ไหนๆ แล้วหากจะสร้างบ้านของตัวเองเขาก็อยากจะได้ในแบบที่ตนต้องการ
    "ข้าออกแบบเองได้ไหม?" เสียงเข้มเอ่ยถามเมื่อไม่มีแบบบ้านที่ถูกใจสำหรับเขาเลย
     "ได้ขอรับ แต่ค่าใช้จ่ายก็อาจจะสูงขึ้นตาม บ้านที่ท่านต้องการเป็นอย่างไรหรือขอรับ?"
     "อืม... เป็นแบบนี้นะ...." เทียนเหมินเริ่มการอธิบายรูปแบบบ้านที่เขาต้องการทันที นายหน้าต่างปวดหัวกับแบบบ้านที่ไม่เคยสร้างมาก่อน แต่เมื่อออกมาเป็นรูปเป็นร่างแล้วก็นับว่าเป็นอีกผลงานหนึ่งที่สามารถนำไปใส่ในแฟ้มผลงานได้...

     การก่อสร้างดำเนินขึ้นทันทีหลังจากที่ออกแบบและได้รับการอนุมัติจากกรมที่ดิน นายช่างต่างระดมพลกันก่อสร้างบ้านตามแบบที่กำหนดไว้ ไม่รู้ว่าด้วยฝีมือของมืออาชีพหรืออะไรก็แล้วแต่ทำให้บ้านหลังใหญ่ของพ่อค้าคาราวานคนใหม่ก่อสร้างเสร็จอย่างรวดเร็ว
     "โฮ่ สวยมาก!" เทียนเหมินที่ดูการก่อสร้างจนถึงช่วงเย็นจนลืมเวลาเอ่ยปากชมกับบ้านในฝันของเขา ที่สร้างมาเหมือนที่คิดไว้เป๊ะๆ เผลอๆ จะสวยกว่าด้วยซ้ำ ไม่เพียงแค่บ้านบริการนั้นยังรวมถึงการตกแต่งภายในอีกด้วย เรียกว่าจ่ายเงินสองร้อยชั่งได้บ้านพร้อมเข้าอยู่ทันที
     "ค่าใช้จ่ายรวมอยู่กับค่าจ้างพ่อบ้านประจำบ้านด้วยนะขอรับ" นายหน้ารับสร้างบ้านเอ่ยบอกกับลูกค้าด้วยใจบริการ นั่นก็น่าสนใจไม่น้อย เพราะว่าเขาก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้านอยู่แล้วมีพ่อบ้านช่วยดูแลก็คงจะดีไม่น้อย
     "อืม... งั้นข้าขอพ่อบ้านที่โหดหน่อยๆ ไม่ต้องพูดอะไรเยอะก็แล้วกัน ข้าต้องการคนช่วยเฝ้าโกดังสินค้าด้วย" เทียนเหมินตอบออกไปอย่างไม่คิดอะไรมาก ความจริงจะใครก็ได้ที่ทำงานได้ก็พอ
     "ได้เลยขอรับท่านลูกค้า ข้าจะติดต่อให้เดี๋ยวนี้" นายหน้าเอ่ยบอกแล้วหายไปที่ด้านหลังสำนักงานครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพาตัวชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเทียนเหมินมาแสดงตัว "นี่พ่อบ้านหู่ขอรับ น่าจะตรงกับความต้องการของท่าน" นายหน้าหัวเราะแหะๆ เพราะแม้จะเป็นพ่อบ้านที่ตรงกับความต้องการของลูกค้า แต่ไม่รู้ว่าจะเข้ากันได้หรือเปล่า
     "ข้าหู่เฟยเทียน.... ครับ...." พ่อบ้านหนุ่มแนะนำตัวน้ำเสียงราบเรียบและเย็นชาไม่เหมือนกับคนที่จะบริการใครได้
     "อา ข้าซูเทียนเหมิน ขอทดสอบหน่อยแล้วกัน" เทียนเหมินชักดาบปลิดอาชาออกมาแต่ยังไม่ทันไรก็รู้สึกถึงของแข็งเย็นๆ พาดมาที่ไหล่ เมื่อไล่สายตามองตามไปมันคือคมกระบี่ที่หันเข้าหาผู้เป็นนาย ด้วยความเร็วขนาดนี้ทำเอาเทียนเหมินที่ต้องการทดสอบเป็นฝ่ายตั้งตัวไม่ทันเสียเอง "!?!!"
    "ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ปล่อยให้ใครมาขโมยของหรอก.... ครับ...." พ่อบ้านหู่พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเหมือนพยัคฆ์ร้ายซ้อนเล็บไม่มีผิด ดวงตาที่เรียบนิ่งจ้องมองเข้ามาในดวงตาสีครามเข้มที่ฉายแววประหลาดใจ ดูเหมือนว่าเขาจะผ่านบททดสอบแล้วจึงเก็บกระบี่เข้าผัก นั่นทำเอานายหน้าเหงื่อตกติ๋งๆ กลางฤดูหนาว
    "ตกลง ข้าจ้างเจ้า มันต้องคนแบบนี้แหล่ะถึงจะมาทำงานเฝ้าโกดังของข้าได้!" เทียนเหมินเอ่ยออกมาอย่างยินดี แล้วเข้าไปตบหลังพ่อบ้านหนุ่มป้าบๆ ดวงหน้าที่เย็นชาของอีกฝ่ายไม่แสดงอะไรนอกจากส่งเสียงคำรามในลำคอเป็นการขู่นายตัวเองเบาๆ
     "เช่นนั้นก็ ลงนามส่งมอบขอรับ" นายหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่คิดว่าพ่อบ้านหู่เฟยเทียนที่มักจะได้รับการติติงจากลูกค้าบ่อยๆ ว่าบริการไม่ดีจะทำให้ลูกค้าหน้าใหม่ผู้นี้พึงพอใจได้ เขาส่งเอกสารส่งมอบมาให้ลงชื่อยืนยัน
     "อาฮะ" เทียนเหมินตรวจสอบบ้านหมดแล้ว ที่เหลือน่าจะไม่มีปัญหาเพราะว่าเงินก็จ่ายไปแล้ว เขาจึงตกลงลงนามลงไปในใบส่งมอบงาน
     "ขอให้ท่านพ่อค้าซูเทียนเหมินพักผ่อนอย่างสะดวกสบายนะขอรับ หากมีอะไรให้ติดต่อมาทางสำนักงานของเรานะขอรับ" นายหน้าพูดจบก็ส่งแผนที่สำนักงานใหญ่มาให้ทันทีพร้อมคู่มือ รายละเอียดบ้านต่างๆ แล้วจึงจากไป
    "อืม..." เทียนเหมินพยักหน้า แล้วหันไปทางพ่อบ้านของเขา "เอ่อ... ข้าต้องการเกวียนสินค้า เจ้าพอจะแนะนำให้ข้าได้บ้างไหม?"
    "ครับ.... ข้าจะไปติดต่อให้...." พ่อบ้านหู่แบมือเพื่อขอเงินสำหรับซื้อเกวียน ไม่รู้ทำไมที่เทียนเหมินส่งถุงเงินให้อย่างไม่คิด พ่อบ้านรับเงินมาโดยไม่พูดอะไรต่อแล้วเดินออกจากบ้านไป

     ผ่านไปเกือบชั่วยามพ่อบ้านก็ยังไม่กลับมา...
     เทียนเหมินที่รออยู่อย่างโดดเดี่ยวในบ้านหลังใหม่ชักไม่แน่ใจว่าไว้ใจคนถูกหรือเปล่า ท่าทางว่าพ่อบ้านที่เขาเลือกมาจะโหดสมชื่อจริงๆ เสียด้วย ถ้าตามไปทวงจะโดนเชือดไหม? อันที่จริงพ่อค้าที่ผ่านประสบการณ์ต่อสู้มาอย่างโชกโชนอย่างเขาก็ไม่น่าที่จะกลัวใครได้เลย
     และในระหว่างที่กำลังคิดกังวลใจอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงคนขับเกวียนเข้ามาในบ้านหลังใหม่ของตนเอง พ่อบ้านหู่บังคับเกวียนคาราวานเทียมม้าขาวสี่ตัวเคลื่อนเข้ามาหา
     "หะ.. เจ้าหามาได้จริงๆ แฮะ" เทียนเหมินมองอย่างอึ้งๆ พลางสำรวจเกวียนและม้าใหม่ของตัวเองดวงตาวิบวับ ทั้งหมดเป็นของใหม่แทบ ไม้ของเกวียนเทียมม้าเคลือบมันมาอย่างดี สะอาดเอี่ยมไม่มีฝุ่นติด และดูสวยงามมากกว่าเกวียนที่ยืมมาจากพ่อค้าใหญ่เสียอีก "ไปหามาจากที่ไหน?"
    "สั่งประกอบ.... จากนายช่างใหญ่.... ครับ...." พ่อบ้านหู่เอ่ยเหมือนกับว่าขี้เกียจจะพูด แต่ดูเหมือนว่านายท่านของบ้านจะจับความรู้สึกในน้ำเสียงนั้นไม่ได้เลยสักนิด
    "อ้อ งี้เอง" เทียนเหมินพยักหน้าหงึกหงัก "งั้นข้าฝากเจ้าดูแลแล้วก็เฝ้าบ้านไปก่อน ข้ามีธุระอื่นที่ต้องทำแล้วจะรีบกลับมานะ" ชายร่างสูงยิ้มบอกก่อนที่จะไว้ใจพ่อบ้านที่เพิ่งพบหน้ากันได้แค่หนึ่งชั่วยามให้เขาเฝ้าบ้านรวมถึงรถม้า
    "อืม...." หู่เฟยเทียนตอบรับเสียงเรียบก่อนที่จะนำเกวียนไปเก็บที่คอกม้าแล้วไม่ได้สนใจอะไรเจ้านายอีก ราวกับจะบอกว่า 'จะไปไหนก็ไป ข้าไม่เห็นอยากจะรู้อะไรด้วยเลย....'


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -200 ชื่อเสียง +111 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -200 + 111 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

1248

กระทู้

4431

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1913401
เงินตำลึง
239886
ชื่อเสียง
268342
ความหิว
3088

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24202
ความชั่ว
8456
ความโหด
51966
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2017-11-23 23:48:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เฮ่าเฮ่าและหมีหิมะ

4

หมีก็เป็นพ่อค้าได้!

++++++++++++++++++++++++++

พี่ฉางชิงเคยกล่าวว่า

'คนเราพึงอย่าตัดสินกันที่ภายนอก'

ข้าเริ่มเชื่อขึ้นมาบ้างเมื่อมาพบหมีพ่อค้านี่เอง

++++++++++++++++++++++++++

          @KABUTO

             "หืม?! ที่นี่น่ะหรือคือบ้านของเจ้า?"

              หลิงเฮ่ากวาดตามองกำแพงรอบด้าน และบ้านหลังขนาดกลาง แต่ที่เขาประหลาดใจมากที่สุดคงจะเป็นโกดังทรงสูง โดดเด่นยิ่งกว่าตัวบ้านนั่นเอง เมื่อมีพ่อบ้านออกมารับหมีพ่อค้าก็ส่งของที่หิ้วพะรุงพะรังในมือออกไป พร้อมพยักหน้าเชิงให้เข้าไปข้างใน

               "โกดังด้านหลังขนาดไม่เล็กเลย เจ้าคงไม่ได้ใช้ตุนน้ำผึ้งไว้กินหน้าหนาวหรอกใช่ไหม?" ระหว่างเดินเข้าตัวบ้าน เสียงหัวเราะร่วนกึ่งถามกึ่งหยอกดังขึ้นตลอดเวลา ไม่ทราบด้วยอะไร ปกติเสิ่นหลิงเฮ่ามักไม่ชอบสุงสิงสนิทกับใครมากจนเกินความจำเป็น

                 แต่การหยอกหมีนี่สร้างความบันเทิงได้ดียิ่ง!

                 @KABUTO

                "พ่อค้าคาราวาน? ที่แท้เจ้าก็ไม่ใช่พ่อค้าธรรมดานี่เอง ฮ่าๆ ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงกลายเป็นหมีไปได้" เดินทางค้าขายข้ามเขตแดน รอนแรมต่างแคว้นสู่หนทางไกลนั้นมากด้วยอุปสรรค และอันตราย ทั้งโจรและสัตว์ร้าย คิดจะมั่งคั่งด้วยหนทางนี้มีแต่ต้องเอาชีวิตรอดไปจำหน่ายสินค้าให้ได้เสียก่อนสินะ

                   @KABUTO

                   "ใช่แล้ว 'เจ้าหมี' ที่โผล่ออกมาช่วยข้าไว้ถึงสองหน" หลิงเฮ่านั่งลงตรงระเบียงยกพัดขึ้นมากลึงเล่นบนฝ่ามือ

                     @KABUTO

                    "ก็ได้ๆ ไม่เรียกว่าหมี....เจ้ามีชื่อใช่ไหม ซูเทียนเหมินฟังแล้วดูห่างเหินเหมือนคนอื่นไกล เทียนเทียน งั้นรึ เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ดั่งสวรรค์ลิขิตให้เรามาพบกัน..เช่นนั้น ข้าเรียกเจ้าว่า 'เทียน' แล้วกันเจ้าก็สามารถเรียกข้าว่า 'เฮ่า' ได้" สวรรค์ และ สิ่งประเสิรฐ ฟังดูเป็นมงคลยิ่งเขาชอบ เกิดมีเหตุร้ายยังมี สวรรค์ มาช่วย ฮ่าาา

                @KABUTO

                "ก็ข้าเป็นนักกวี! การใช้คำ กิริยาวาจาย่อมต่างจากคนสามัญอยู่แล้ว อาจารย์ข้าเป็นถึงยอดกวีแห่งยุค ท่านซือหม่าเซี่ยงหรูเชียวนะ" เสี่ยวเฮ่ามั่นใจเต็มที่ยืดอกรอรับการตกตะลึงเป็นหมีตื่นไฟป่า ทว่าอีกฝ่ายยังคงงุนงง

                    @KABUTO

                    "ช่างเถอะ...ถือเสียว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน" .....เขาลูบหน้าอย่างอาดูรลืมไปได้อย่างไรว่าเจ้าหมีนี่โลกแคบแค่ไหน

                   หลิงเฮ่ารอจนทุกคนมารวมกันจนครบ ก่อนจะเริ่มประดิษฐ์โคมไม้ไผ่อธิฐานอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา นี่เป็นหนแรกที่เขาได้อยู่ใน 'บ้าน' แม้จะเป็นบ้านของสหาย และได้ทำกิจกรรมในเทศกาลร่วมกับผู้อื่น นับเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่และอบอุ่นข้างในอกของชายหนุ่ม ยากยิ่งที่จะลืมเลือน

                   "เทียน....เจ้าตัดกระดาษยังไงน่ะ เอียงหมดแล้ว.." เมื่อส่วนของตัวเองเสร็จก็หันไปเห็นกองกระดาษที่ถูกย่ำยีจนมีสภาพดูไม่ได้ ก่อนจะสายหน้าเบาๆแล้วเข้าไปช่วยเหลือ กอบกู้สถานการณ์

                   @KABUTO

                    หลิงเฮ่าไม่ตอบอะไร ยิ้มมองอีกฝ่ายแล้วนั่งแก้ไขโคมเช่นนั้นจนแล้วเสร็จ

                    หมีหนอ...หมีสมองกล้าม!

                    ภายหลังจากร่วมทานอาหารเย็น หลิงเฮ่าก็เกิดอยากจะได้ปลาปิ้งสักจำนวนนึงมาเป็นอาหารว่างยามดึก จึงบอกอีกฝ่ายทิ้งไว้เพียงว่าจะออกไปข้างนอก หากมีธุระอะไรก็ตามสบายเลยไม่จำเป็นต้องรอเขา

                   @KABUTO

                    "ไม่เป็นไร....ถึงเวลานั้นข้าจะตามหาเทียนเอง"





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +15 ความหิว -5 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 15 -5 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คทาจันทราโบราณ
รูปปั้นเทพีวีนัส
หญ้าเงินคราม
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
เกราะจิ่นเทียน
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x3
x2
x20
x15
x84
x2
x1
x1
x1
x2
x30
x12
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x14
x2
x1
x3
x9
x40
x5
x1
x2
x1
x5
x8
x3
x280
x70
x100
x80
x80
x80
x131
x22
x32
x4
x78
x2
x125
x710
x340
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999
x7
x1600
x8
x129
x10
x700
x1960
x600
x420
x2000
x40
x37
x26
x960
x740
x2231
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x983
x28
x22
x15
x102
x10
x1000
x16
x134
x1891
x170
x2025
x1300
x320
x2300
x3
x8100
x363
x84
x100
x3
x73
x141
x3272
x128
x302
x411
x2743
x2019
x20
x1610
x8
x521
x1802
x5
x300
x9
x28
x2665
x2374
x9
x52
x6248
x50
x9999
x1801
x46
x3
x97
x15
x1040
x1
x1
x2265
x1
x1
x2425
x13
x21
x18
x786
x570
x582
x30
x128
x7
x35
x51
x5
x1180
x1501
x13
x970
x297
x630
x300
x49
x46
x2365
x1
x1840
x2769
x3100
x3820
x132
x258
x252
x4905
x9999
x563
x51
x42
x3344
x23
x16
x53
x181
x83
x1000
x129
x13
x3243
x234
x2900
x423
x1327
x9999
x2451
x2900
x1302
x1806
x2380
x57
x75
x2103
x485
x1107
x129
x30
x6326
x1875
x3804
x1270
x91
x2422
x3611
x3865
x2005
x3598
x1158
x527
x1315
x456
x160
x1000
x283
x3
x24
x6
x1360
x77
x50
x3554
x620
x2
x466
x116
x9999
x2361
x2
x37
x2189
x3343
x5400
x7097
x374
x4439
x4370
x451
x747
x9999
x1759
x527
x10
x1006
x2257
x2940
x512
x92
x2
x18
x25
x25
x32
x9
x4258
x9235
x1807
x9999
x199
x24
x5742
x20
x5805
x19
x8
x935
x256
x25
x9
x101
x31
x8
x789
x3805
x7
x30
x203
x680
x81
x2804
x2121
x110
x15
x1410
x2558
x2400
x3
x280
x3676
x2570
x239
x7899
x509
x391
x3674
x2952
x9999
x11
x2251
x2441
x5805
x7800
x3120
x1241
x24
x2675
x866
x70
x328
x142
x2816
x2114
x9999
x40
x4099
x9999
x9999
x9999
x3255
x1875
x107
x3200
x4
x3696
x34
x3235
x3929
x722
x1
x756
x1546
x645
x931
x4415
x2192
x3228
x5004
x9999
x4049
x9999
x3079
x2084
x1855
x3256
x4179
x3272
x728
x61
x1
x20
x1919
x2578
x713
x1
x4417
x5882
x67
x9999
x673
x1243
x968
x2828
x103
x2957
x557
x515
x100
x825
x258
x8
x157
x35
x9999
x1123
x2070
x2528
x180
x651
x454
x93
x1201
x1059
x9999
x3310
x1261
x1230
x670
x200
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463678
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483460

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-24 03:11:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-11-24 03:13

PART CCXLV


     "กลับมาแล้ว" เทียนเหมินเดินเข้ามาที่บ้านหลังใหม่ ณ ลั่วหยาง พร้อมกับเสิ่นหลิงเฮ่า พ่อบ้านหู่ยืนต้อนรับอยู่ด้านหน้าด้วยสีหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น "ก่อนหน้านี้มีคนมาที่นี่แล้วใช่ไหม?"
    "หลี่ถิงเอ๋อห์.... อาเค่อ.... เฝิงซานหู.... หมาป่า.... ม้า.... นก.... กำลังพักอยู่ในบ้าน.... ครับ...." พ่อบ้านหู่แจกแจงรายละเอียดผู้เข้าพักด้วยสีหน้าซังกะตายราวกับว่าเขาเกลียดการสนทนาพาทีเป็นที่สุด
     "อาฮะ งั้นช่วยเตรียมอาหารไว้ให้ที กับน้ำอุ่นด้วย" ผู้เป็นนายสั่งพ่อบ้าน ตั้งแต่จำความได้ก็เพิ่งได้สั่งใครแบบนี้เนี่ยแหล่ะ ชักทำให้รู้สึกลำพองนิดๆ
     "ครับ...." พ่อบ้านหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ สีหน้าที่ไร้อารมณ์นั้นแลดูสบายใจขึ้นกว่าเดิมเมื่อได้ทำงานอะไรที่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ เขารับของที่ซื้อมาเดินนำเอาไปไว้ด้านในบ้านก่อนที่จะไปทำตามที่นายสั่ง
     "ปะ เข้าไปกัน" เมื่อพ่อบ้านคล้อยหลังเทียนเหมินก็ชวนคนที่ตามมาเข้าไปในบ้านด้วยกัน
     "หืม?! ที่นี่น่ะหรือคือบ้านของเจ้า?"
     หลิงเฮ่ากวาดตามองกำแพงรอบด้าน และบ้านหลังขนาดกลาง แต่ที่เขาประหลาดใจมากที่สุดคงจะเป็นโกดังทรงสูง โดดเด่นยิ่งกว่าตัวบ้านนั่นเอง
     "โกดังด้านหลังขนาดไม่เล็กเลย เจ้าคงไม่ได้ใช้ตุนน้ำผึ้งไว้กินหน้าหนาวหรอกใช่ไหม?" ระหว่างเดินเข้าตัวบ้าน เสียงหัวเราะร่วนกึ่งถามกึ่งหยอกดังขึ้นตลอดเวลา ไม่ทราบด้วยอะไร ปกติเสิ่นหลิงเฮ่ามักไม่ชอบสุงสิงสนิทกับใครมากจนเกินความจำเป็น แต่การหยอกหมีนี่สร้างความบันเทิงได้ดียิ่ง!
     "...." เทียนเหมินเบ้ปาก ถึงจะบอกกี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าตนไม่ใช่หมีแต่ดูท่าทางว่าหลิงเฮ่าจะไม่ฟังและติดภาพลักษณ์หมีไปแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงครุ่นคิดว่าตัวเองเหมือนหมีที่ไหน อ้วนก็ไม่ได้อ้วน แม้แขนขาจะคล้ำๆ ไปบ้าง แต่ไม่ได้หน้าขาวและมีขอบตาดำแม้แต่น้อย "โกดังเอาไว้เก็บสินค้าสิเฟ้ย ข้าเป็นพ่อค้าคาราวานนะ"
     "พ่อค้าคาราวาน? ที่แท้เจ้าก็ไม่ใช่พ่อค้าธรรมดานี่เอง ฮ่าๆ ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงกลายเป็นหมีไปได้" เดินทางค้าขายข้ามเขตแดน รอนแรมต่างแคว้นสู่หนทางไกลนั้นมากด้วยอุปสรรค และอันตราย ทั้งโจรและสัตว์ร้าย คิดจะมั่งคั่งด้วยหนทางนี้มีแต่ต้องเอาชีวิตรอดไปจำหน่ายสินค้าให้ได้เสียก่อนสินะ
     "หะ...? ทำไมข้ากลายเป็นหมี?" ดวงตาสีครามฉายแววฉงน หรือพ่อค้าคือหมี 'ไม่เห็นเข้าใจเลยว้อย!'
     "ใช่แล้ว 'เจ้าหมี' ที่โผล่ออกมาช่วยข้าไว้ถึงสองหน" หลิงเฮ่านั่งลงตรงระเบียงยกพัดขึ้นมากลึงเล่นบนฝ่ามือ
     "เลิกเรียกข้าว่าหมีได้แล้วน่า!" ร่างสูงโวยออกมา ถึงอย่างน้อยก็ควรบอกเสียหน่อยว่าทำไมเขาถึงเป็นหมีในสายตาของหลิงเฮ่า
     "ก็ได้ๆ ไม่เรียกว่าหมี....เจ้ามีชื่อใช่ไหม ซูเทียนเหมินฟังแล้วดูห่างเหินเหมือนคนอื่นไกล เทียนเทียน งั้นรึ เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ดั่งสวรรค์ลิขิตให้เรามาพบกัน..เช่นนั้น ข้าเรียกเจ้าว่า 'เทียน' แล้วกันเจ้าก็สามารถเรียกข้าว่า 'เฮ่า' ได้" สวรรค์ และ สิ่งประเสิรฐ ฟังดูเป็นมงคลยิ่งเขาชอบ เกิดมีเหตุร้ายยังมี สวรรค์ มาช่วย ฮ่าาา
     "...." เทียนเหมินชะงักกึก พลางเบนใบหน้าไปอีกทาง มือหนายกขึ้นเขี่ยแก้มอย่างรู้สึกแหม่งๆ ชอบกล มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย 'เขิน' อย่างนั้นหรือ? "จะเรียกอะไรก็เรียก ที่ไม่ใช่หมี... คำพูดคำจาเจ้าเลี่ยนชะมัด อย่างกับพวกนัก เอ่อ... กวี?"
    "ก็ข้าเป็นนักกวี! การใช้คำ กิริยาวาจาย่อมต่างจากคนสามัญอยู่แล้ว อาจารย์ข้าเป็นถึงยอดกวีแห่งยุค ท่านซือหม่าเซี่ยงหรูเชียวนะ" เสี่ยวเฮ่ามั่นใจเต็มที่ยืดอกรอรับการตกตะลึงเป็นหมีตื่นไฟป่า ทว่าอีกฝ่ายยังคงงุนงง
     "ใคร?" ชื่อของซือหม่าเซี่ยงหรูไม่เคยกระทบเข้าหูเขาสักกระผีก แสดงว่ายอดกวีแห่งยุคคงจะดังไม่จริง
     "ช่างเถอะ...ถือเสียว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน" .....เขาลูบหน้าอย่างอาดูรลืมไปได้อย่างไรว่าเจ้าหมีนี่โลกแคบแค่ไหน
     หลิงเฮ่ารอจนทุกคนมารวมกันจนครบ ก่อนจะเริ่มประดิษฐ์โคมไม้ไผ่อธิฐานอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา นี่เป็นหนแรกที่เขาได้อยู่ใน 'บ้าน' แม้จะเป็นบ้านของสหาย และได้ทำกิจกรรมในเทศกาลร่วมกับผู้อื่น นับเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่และอบอุ่นข้างในอกของชายหนุ่ม ยากยิ่งที่จะลืมเลือน
     "เทียน....เจ้าตัดกระดาษยังไงน่ะ เอียงหมดแล้ว.." เมื่อส่วนของตัวเองเสร็จก็หันไปเห็นกองกระดาษที่ถูกย่ำยีจนมีสภาพดูไม่ได้ ก่อนจะสายหน้าเบาๆ แล้วเข้าไปช่วยเหลือ กอบกู้สถานการณ์
    "เอียงที่ไหน มันออกจะตรง" เทียนเหมินชูกระดาษที่ตัดโย้ไปเย้มาอย่างไม่รู้สึกว่าเป็นของเสียเลยสักนิด
     หลิงเฮ่าไม่ตอบอะไร ยิ้มมองอีกฝ่ายแล้วนั่งแก้ไขโคมเช่นนั้นจนแล้วเสร็จ ทว่ารอยยิ้มนั้นเหมือนในใจแฝงเคลือบอะไรไว้บางอย่าง
     ภายหลังจากร่วมทานอาหารเย็น หลิงเฮ่าก็เกิดอยากจะได้ปลาปิ้งสักจำนวนนึงมาเป็นอาหารว่างยามดึก จึงบอกอีกฝ่ายทิ้งไว้เพียงว่าจะออกไปข้างนอก หากมีธุระอะไรก็ตามสบายเลยไม่จำเป็นต้องรอเขา
     "เฮ้ ออกไปคนเดียวมันอันตราย เจ้ากำลังถูกล่าตัวอยู่" เทียนเหมินเอ่ยรั้งเอาไว้อย่างรู้สึกเป็นห่วงเจ้าคนอ่อนแอตรงหน้า
     "ไม่เป็นไร....ถึงเวลานั้นข้าจะตามหาเทียนเอง"
     "งั้นมีอะไรก็มาหาแล้วกัน ข้าคิดว่าจะอยู่ที่นี่จนถึงสิ้นเดือน" เทียนเหมินลุกขึ้นไปส่งหลิงเฮ่าที่หน้าประตูบ้านด้วยตัวเอง อย่างไรเขาก็สะดวกที่จะทำเองมากกว่าให้พ่อบ้านส่งแขก อยู่สบายน่ะดี แต่ก็ไม่ค่อยจะชินเท่าไรเลย...


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

85

กระทู้

422

โพสต์

214748หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
2147463678
เงินตำลึง
2147483647
ชื่อเสียง
0
ความหิว
2147483460

ซู ซูปี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-11-24 15:59:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KABUTO เมื่อ 2017-12-1 11:39

PART CCXLVII


     "กลับมาแล้ว" เทียนเหมินหอบข้าวของพะรุงพะรัง เข้ามาในบ้านโดยมีพ่อบ้านหู่รับช่วงต่อไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงตามวิสัยของเขา เรื่องงานพิธีกรรมเซ่นไหว้ชายหนุ่มไม่เคยทำ เพราะที่ผ่านมาตอนอยู่กับตาแก่ซูฮวาน้องสาวบุญธรรมคนรองของเขารับหน้าที่นั้นแทนทั้งหมด แม่เฒ่าเฝิงและพ่อบ้านหู่ที่จัดการเป็นจึงรับช่วงทำต่อให้
     การเซ่นไหว้เจ้าที่ด้วยเป็ดย่างจากร้านอาหารเลื่องชื่อ สุรานารีแดงชั้นดี รวมทั้งผลไม้ และขนมนานาชนิด ดำเนินไปด้วยการนำของหญิงชราพลัดถิ่นฐานจากอันติง ธูปหนึ่งร้อยแปดดอกถูกจุดลงในกระถางจนเต็มแน่นไปหมดเพื่อบูชาฟ้าดิน เจ้าที่เจ้าทาง และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั่วชั้นฟ้าในสากลโลก ควันธูปลอยโขมงส่งกลิ่นหอมเต็มหน้าบ้าน เหล่าผู้ร่วมพิธีกรรมทั้งห้าต่างประสานมืออธิษฐานให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยดูแล
     การไหว้เจ้าที่ขึ้นบ้านใหม่เป็นไปอย่างเรียบง่าย ถือตามเคล็ดและศิริมงคล แม้ไม่มีเสียงดนตรีขับกล่อม หรือประทัดขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้ออกไปจากที่ดินผืนนี้
     หลังจากเสร็จการขึ้นบ้านใหม่แล้ว ก็มาถึงเวลาแจกของที่ซื้อมาเสียที
    "ท่านยายเฝิง ตอนแรกข้ากะฝากท่านที่บ้านสหาย แต่ตอนนี้ข้ามีบ้านของตัวเองแล้ว ขอให้ท่านพักที่นี่ไปก่อนนะครับ จนกว่าจะถึงเวลาข้าจะมารับท่านอีกที ส่วนนี่เสื้อผ้าสตรี ข้าซื้อมาให้ท่านยายสามชุด น่าจะดีกว่าที่ต้องใส่ชุดหลวมๆ ของข้านะครับ"
     "ขอบคุณมากพ่อหนุ่มซู ยายซึ่งใจจริงๆ" หญิงชรารับเสื้อผ้าชุดใหม่มาวางบนตักพลางซับน้ำตาด้วยความตื้นตันใจ ไม่เพียงแต่จะช่วยชีวิตและให้ที่พักอาศัยชั่วคราวอีกต่างหาก แม้ว่านางจะอยากกลับไปบ้านเกิดมากเท่าไรก็ตาม
     "พ่อบ้านหู่ เจ้าดูแลท่านยายดีๆ ด้วยล่ะ นางสำคัญมาก ทางที่ดีหากเกิดอะไรขึ้นพานางไปซ่อนที่ห้องลับได้เลย" เทียนเหมินหันไปกำชับกับพ่อบ้านหน้านิ่ง เขามีบทเรียนจากบ้านจอมยุทธ์ทั้งหลายจึงสั่งให้ทำห้องลับสำหรับลี้ภัยไว้ด้วย
     "ครับ...." หู่เฟยเทียนตอบรับสั้นๆ ตามแบบฉบับ ไม่ว่าจะงานบ้านหรืองานรักษาความปลอดภัยล้วนไม่คณามือพ่อบ้านดาบโหดอย่างเขา
     "ส่วนนี่ ข้าซื้อชุดมาให้เจ้าด้วยถิงเอ๋อห์ เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงน่าจะชอบแต่งตัว" เทียนเหมินส่งชุดเด็กผู้หญิงสีสันสดใสให้กับเด็กสาวที่สวมชุดของซูปี้มาโดยตลอด พร้อมกับเครื่องสำอางเล็กๆ น้อยๆ ที่แม่นางเฉินช่วยเลือกให้
     "อ๊ะ ขอบคุณค่ะ ท่านพี่เทียนที่คิดถึงถิงเอ๋อห์คนนี้ด้วย เพียงแค่ท่านช่วยข้าออกมาก็ถือว่าเป็นพระคุณแล้วแท้ๆ" เด็กสาวรับของใช้ของตัวเองมาก่อนจะอมยิ้มมีความสุขที่บุคคลที่นางปลื้มคำนึงถึงตัวนางเองด้วย
     "แล้วของข้าล่ะครับพี่ชายซู" อาเค่อ ชี้ที่หน้าตัวเองอย่างตื่นเต้นเผื่อว่าจะซื้ออะไรติดมาให้ด้วย
    "ของเจ้าเร้อ... ไม่มีอะ พอดีว่าข้าแวะแต่ร้านขายของผู้หญิง หรือถ้าหากเจ้าสนใจอ่ะนะ..." เทียนเหมินหรี่ตามองไปทางเด็กหนุ่มชาวโหรวหรานที่ถูกอาของเขาทิ้งไว้กลางทาง เมื่อได้ยินดังนั้นอาเค่อถึงกับส่ายหน้าพรึบพรับทันที
    "เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน เจ้าก็มีชุดเดียวด้วยนี่นะ ถ้าไม่ลืมจะซื้อมาให้"
     "โห่ ถ้าไม่ลืมเนี่ยนะครับ" อาเค่อร้องออกมา มันแน่นอนอยู่แล้วว่าพี่ใหญ่สมองน้อยคนนี้จะลืม
     "แบ่งใส่ชุดข้าได้นะ เดี๋ยวแต่งหน้าให้ คิกๆ" ถิงเอ๋อห์ใช้ศอกกระแซะแซวอีกฝ่ายขำๆ ไหนๆ แล้วได้เครื่องสำอางมาใหม่ก็น่าหาเหยื่อทดลองฝีมือเสียหน่อย
     ทั้งสี่สรวลเสเฮฮากันจนถึงช่วงบ่ายแก่ๆ เทียนเหมินนึกบางอย่างได้จึงขอปลีกตัวออกมาทำ

     ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในห้องส่วนตัวของตนเองที่สามารถมองเห็นบ่อปลาโค่ยและต้นสนเตี้ยสงบร่มรื่น กระดาษเขียนจดหมายและอุปกรณ์เครื่องเขียนถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะทรงเตี้ย เขานั่งลงกับพื้นเสื่อที่สานแบบพิเศษโดยไม่ปูเบาะรองนั่งก่อนจะเริ่มเขียนอะไรบางอย่างลงไปในกระดาษนั้น
     แม้ว่าชายหนุ่มจะเขียนหนังสือได้ไม่เก่งและยังเขียนอักษรฮั่นไม่ถูกหลักการเขียนในบางคำ แต่ว่าชายหนุ่มก็ตั้งใจเขียนข้อความลงไปแม้จะต้องขยำกระดาษทิ้งไปหลายครั้ง

=====================================================

ถึงตาแก่จิวเจ๋อ...
ข้าคาบูโตะเอง หวังว่าท่านจะยังจำข้าได้นะ...
ขอโทษที่ตอนนั้นออกจากบ้านมาโดยไม่ร่ำลา
ข้าไม่ได้กะจะทิ้งพวกท่านยามลำบาก
แต่ว่าใจร้อนอยากหาเงินมาช่วยครอบครัวมากไปหน่อย
ตอนนั้นข้าเป็นคนหนุ่มเลือดร้อน ไม่ว่าอะไรก็ใจร้อนไปหมด
แต่ตอนนี้ข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ใจเย็นลงมากแล้ว คือมันเย็นจนท่านต้องตกใจแน่ๆ
นี่ก็ผ่านมาสองปีแล้ว ข้ากับซูปี้สบายดี ท่านไม่ต้องเป็นห่วง
ซูปี้ถูกคนใหญ่คนโตรับอุปการะเลี้ยงดูสอนหนังสือนาง
ข้าไม่บอกหรอกว่าใครรับนางไปเลี้ยง ถ้าบอกไปล่ะก็ท่านต้องตกใจมากแน่ๆ
ส่วนข้าตอนนี้ได้งานเป็นพ่อค้าคาราวานแล้ว มีบ้านหลังเล็กๆ อยู่ที่ฉางอัน
เรียกว่าตั้งตัวได้แล้วก็คงได้มั้ง... แต่ว่าภารกิจข้ามีเยอะแยะเลยล่ะ
อยากกลับไปที่บ้านจัง ข้าคิดถึงน้อง ป่านนี้ซูฮวากับซูมี่จะเป็นยังไงบ้าง?
คิดถึงตอนที่ไปออกเรือหาปลากับท่าน ตอนนั้นแม้จะไม่ร่ำรวยมากแต่ก็มีความสุขกันดีอ่ะเนอะ
ยิ่งเขียนข้ายิ่งคิดถึงบ้านมากจริงๆ ท่านสนใจมาอยู่ฉางอันกับข้าไหม?
เมืองหลวงวุ่นวายนิดหน่อย แต่ก็คึกคักดี มีงานอะไรไม่รู้จัดบ่อยเป็นบ้า
อู๋จวิ้นเรียกว่าบ้านนอกไปเลยล่ะ... ฮ่าๆๆๆ ก็บ้านนอกจริงๆ อ่ะนะ
ถ้าสนใจมาอยู่ข้าจะรีบขับเกวียนไปรับเลย แม้ว่าข้าจะมีงานด่วนแถบเหลียงโจวก็เถอะ
เพราะงี้ไงข้าเลยยังกลับไปไม่ได้ จะส่งเงินกลับไปก็ยังทำไม่ได้
เอาเป็นว่า ช่วยอดทนอีกนิดนะ แล้วข้าจะไม่ทำให้พวกท่านต้องลำบากอีก
กลับมาอยู่กันเป็นครอบครัวเหมือนเดิม...
นี่ข้ามีอะไรที่ยังไม่ได้เขียนอีกนะ... อ้อ ตอนนี้ข้าเปลี่ยนชื่อแล้วด้วย
'ซูเทียนเหมิน'
เป็นไง ชื่อข้าเท่ระเบิดไปเลยใช่ไหมล่ะ ฮ่าๆๆๆ
แซ่ซูของท่าน มาจากตัวอักษรที่แปลว่าคืนชีพ
ส่วนเทียนเหมินคือประตูสวรรค์ ซินแสคนหนึ่งแนะนำให้ข้าเปลี่ยนชื่อเองล่ะ
เอาล่ะ... กระดาษหมดแล้ว ยังไงก็หวังว่าจะได้รับจดหมายตอบกลับมานะ
ฝากเจ้านกนี่มานั่นแหล่ะ มันชื่อว่าลู่ชิง ไม่รู้ว่ามันจะไปส่งถูกบ้านหรือเปล่า แต่ข้าก็หวังได้เพียงแค่มันล่ะนะ...
สุดท้าย... ใครที่ได้รับจดหมายฉบับนี้แล้วไม่ใช่ซูจิวเจ๋อช่วยส่งต่อไปที่ไต้ก๋งเรือซูที่อู๋จวิ้นที
จาก ...ซูเทียนเหมิน...

=====================================================

     หลังจากเขียนจดหมายที่ข้อความยัดเต็มหน้ากระดาษเสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็ผิวปากเรียกลู่ชิงนกพิราบแสนรู้ที่เลี่ยงเหลียงทิ้งเอาไว้ให้ มันสยายปีกสีขาวพิสุทธ์ลงมาหลังจากบินเที่ยวเล่น ไม่รู้ว่าบินไปไกลถึงเป่ยผิงหรือเปล่า
    "เอาไปส่งกระท่อมชาวประมงตระกูลซู ที่อู๋จวิ้น ไปให้ถูกนะเฟ้ย" เทียนเหมินผูกจดหมายกับขานกพิราบขาวแล้วปล่อยมันบินขึ้นสู่ฟากฟ้าสีคราม หวังว่าลมทะเลตะวันออกจะนำพามันไปถูกที่ถูกทาง



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x9999
x9999
x9999
x9999

1248

กระทู้

4431

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1913401
เงินตำลึง
239886
ชื่อเสียง
268342
ความหิว
3088

ใบรับรองภาษามิดการ์ดใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
24202
ความชั่ว
8456
ความโหด
51966
ปลาทองจวนอ๋อง♦หวั่งเหยียน
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2017-11-25 12:59:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เฮ่าเฮ่าผจญโชคชะตา

16

{ บทร่วมกตัญญูกู้ภัย 1 }

ชัยภูมิคือเคล็ดสำคัญ

+++++++++++++++++++++++++++++

          เมื่อควบม้าเร็วโดยพลัดเปลี่ยนพาหนะเป็นระยะ นั่นทำให้เสิ่นหลิงเฮ่ากลับมาถึงฉางอันได้โดยใช้เวลาไม่นานนัก นครหลวงยังคงจอแจไปด้วยเสียงของผู้คนจำนวนมากเช่นเคย

           เสี่ยวเฮ่าก้าวเท้ามาหยุดตรงหน้าประตูใหญ่ บ้านพ่อค้าคาราวานซู พลางลังเลอยู่ชั่วครู่ว่าควรเข้าไปดีรึไม่ สองวันก่อนเขาเป็นฝ่ายบอกว่าจะจากไปนี่ยังไม่ถึงสัปดาห์ดีเลยกลับมาอีกแล้ว

            "เจ้าหมีคงไม่ได้ติดธุระแบบอาจารย์หรอกนะ?" ชายหนุ่มผมเงินในชุดเอวสอบสีฟ้าครามปักลายเมฆคล้อยบ่นพึมพัม ก่อนหน้านี้ตนไปที่บ้านอาจารย์ซือหม่าเซี่ยงหรูมาหนหนึ่งแล้ว ทว่าพ่อบ้านแจ้งว่าอาจารย์ทั้งสองออกเดินทางท่องเที่ยว จะกลับมาในอีกสิบวันให้หลัง เสี่ยวเฮ่าจึงวกกลับมาหาซูเทียนเหมินอีกครั้งเพื่อหารือเรื่องการฝึกฝน

            @KABUTO

            "โฮ่ง~ โฮ่ง~"

             ละล้าละลังอยู่หน้าประตูบ้าน สักพักก็มีเสียงของสุนัขป่าดังขึ้นก่อนตัว ร่างนุ่มฟูสีขาววิ่งไกวหางมาหาเขา พร้อมเลียฝ่ามือชายหนุ่มเสียจนเปียกปอน

             "ไง..ฉูจู๋ร์ คิดถึงข้าไหมหืม?" เจ้าตัวขาวเห่ารับอย่างเริงร่า ทำสายตาวิบวับใส่เขาน้ำลายย้อย หลิงเฮ่าอมยิ้ม เขารู้ดีว่าเจ้านี่ได้กลิ่นปลาแดดเดียวในห่อผ้า ก่อนจะหยิบออกมาป้อนตัวตะกละน้อย

               หากจะบอกว่ามันคิดถึงเขา เจ้านี่คงคิดถึงมื้อปลาที่เขาทำมากกว่า

                @KABUTO

               ไม่ทันไรเจ้านายของฉูจู๋ร์ก็ตามหลังมา ซูเทียนเหมินในผ้าโพกหัวสีเขียว ผิวเข้มกว่าเขาเล็กน้อย มองจากไกลๆด้วยมัดกล้ามเช่นนี้ดูแล้วคล้ายชาวประมงลูกทะเล อีกฝ่ายเห็นเขาก็พลันขมวดคิ้วเข้ม

               @KABUTO

               "ไงเทียน?.....ข้ากลับมาแล้ว" รอยยิ้มเรื่อยเฉื่อยหนังตาปรือถูกส่งให้ซูเทียนเหมิน เจือความเย้ายวนสามส่วนโดยไม่รู้ตัว นั่นเพราะเขาอดนอนมาวันหนึ่งเต็มๆ เพื่อเดินทางไปส่งหลี่ฟูเหรินที่จวี๋ลู่

                @KABUTO

                "อื้ม...ขอโทษด้วยที่ไม่ทันได้บอก ข้าไปต่างเมืองมาน่ะ" หลิงเฮ่าอดป้องปากหาววอดเสียไม่ได้ เห็นเจ้าหมีแล้วง่วงนี่คือยังไง?

                 @KABUTO

                 "ฮ่าๆ ข้าไม่ลืมหรอกอุตส่าห์ทำไว้แล้วทั้งที ก็ต้องกลับมาลอยด้วยกันสิ!" ดีนะเจ้าหมียังไม่โยนโคมของเขาทิ้ง เสี่ยวเฮ่ายืนฟังยิ้มๆ มองหมีบ่นนี่ก็เป็นรสชาติที่แปลกใหม่ไปอีกแบบ

                @KABUTO

               "พร้อมแล้วล่ะ หนนี้ก็ตั้งใจมาเจอเจ้าเพื่อหารือเรื่องการฝึกอยู่พอดีนั่นล่ะ จำเป็นต้องเตรียมอะไรเป็นพิเศษไหม?" ชายหนุ่มหยิกแขนตัวเองให้ตื่น เขางีบหลับตอนเที่ยงวันนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับคนอื่นแล้วอาจมองว่าตนเกียจคร้านได้

                 @KABUTO

ิ                 "ฮ้าว.... อ้อเปล่า ข้าไม่ได้เป็นอะไรแค่อดนอนนิดหน่อย เมื่อกี้เจ้าว่าต้องหาสถานที่เงียบสงบในการฝึกหรือ? อื่ม ถ้ำเป็นอย่างไร? ข้าได้ยินว่าแถวฮั่นจงมีถ้ำธรรมชาติตามภูเขาอยู่มาก ไม่ไกลจากฉางอันเสียด้วยมิสู้เราลองไปหาดูสักรอบ?" หมีพาเขาถ้ำ อื้มฟังดูเข้ากันดี

                  @KABUTO

                 "ข่าวรึ? ถ้าเรื่องหน้าผาถล่มในฮั่นจงน่ะข้าพอได้ยินมาบ้างตอนผ่านตลาด แต่เรื่องภูตผีสางร้องโหยหวน กับปีศาจเสือที่ก้นเหวก็พึ่งจะเคยได้ยินนี่ล่ะ รึเราจะไปที่อื่นกันแทน" ไปทุกทีย่อมมีเรื่องผี เฮ้อ

                 @KABUTO

                 "อย่ามาปรักปรำกัน! ข้าไม่ได้กลัวสักนิด ไม่เชื่อเราก็ไปกันวันนี้เลยเป็นไงถ้ามีผีอยู่จริงๆ เจ้าก็ลองให้มันหักคอดูก่อนสิแล้วข้าจะยอมเชื่อ!"

               @KABUTO

                กลายเป็นว่า เสี่ยวเฮ่ายังไม่ทันได้พักผ่อนก็ต้องไต่ขึ้นรถหมีพ่อค้า เดินทางไปแถบฮั่นจงเพื่อพิสูจน์ข่าวลือ 'ผีในหลุม'

                ไม่เป็นไร...หลับในรถเอาก็ได้ผ้านวมพน้อม หมอนพร้อม ลุย!

               



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คทาจันทราโบราณ
รูปปั้นเทพีวีนัส
หญ้าเงินคราม
ม้าเฟิ่งหวงสายใย
เกราะจิ่นเทียน
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x3
x3
x2
x20
x15
x84
x2
x1
x1
x1
x2
x30
x12
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x14
x2
x1
x3
x9
x40
x5
x1
x2
x1
x5
x8
x3
x280
x70
x100
x80
x80
x80
x131
x22
x32
x4
x78
x2
x125
x710
x340
x8
x100
x2
x1
x7
x5
x24
x1600
x9999