เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } ย่านการค้า

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2017-12-8 00:24:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-8 00:28

อ๊ะ? แน่ใจรึว่านั้นมิใช่ของแทนใจ?


      ผิงผิงที่พักอยู่ที่โรงเตี้ยมนั้นเมื่อวานเธอนั้นอารมณ์มิใคร่ดีนักเมื่อพบคนที่มีพัดของพี่เฮ่า แต่กลับคาดสายตาไปก่อนหรือเธอตาฝาด? แต่มิน่าจะใช่ ผิงผิงจึงตั้งใจออกมาเดินเสาะหาหวังว่าจะเจออะไรที่เกี่ยวกับพี่เฮ่า ปกติผิงผิงเมื่อมาตลาดสิ่งแรกที่ทำคือหาร้านขายอาหารแปลกๆ เพื่อที่จะได้ชิมแต่เธอไม่มีกระจิตกระใจจะตามหาอาหารแปลกๆ มีแต่เรื่องพี่เฮ่าเต็มหัวจนวุ่นวายไปหมด แถมไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน? เธอมิใคร่จะคิดอะไรซับซ้อนเสียด้วย... แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเธอเห็นดาบพันของพี่เฮ่าเหน็บอยู่ที่เอวของบุรุษคนหนึ่งที่สำหรับผิงผิงแล้วขอบอกว่า โคตรตัวสูง แต่เธอไม่กล้าเอ่ยหรอก...  ผิงผิงรบรวมความกล้าก่อนจะลัดเลาะผู้คนเดินตรงไปอย่างบุรุษร่างยักษ์คนนั้น
      "ประเดี๋ยวเจ้าค่ะ" ผิงผิงจ้องเขม็นไปที่เขาอย่างเอาเรื่อง
      แต่ดูเหมือนบุรุษร่างยักษ์เขาค้านจะสนใจเธอเขาจึงเปลี่ยนทิศทางการเดินเขาจะเดินซ้าย ผิงผิงก็ก้าวเท้าตาม เขาจะเดินขวา ผิงผิงเองก็ก้าวเท้าตามจนตอนนี้เธอนึกสนุกขึ้นมาเสียอย่างงั้น... ทั้งร่างเล็กร่างใหญ่ก้าวตามกันไปมาจนดูเหมือนว่าบุรุษร่างยักษ์คนนี้จะมีอารมณ์ขึ้นมาเสียแล้ว... เหมือนจะแหย่ให้เขาโมโหเสียแล้วสิ... ผิงผิงคิดในใจอย่างนึกสนุกแต่ใบหน้าหวานก็ยังจ้องเขม็นไม่เลิก
     "ข้าจะไปทางซ้ายนะ" เขาเอ่ยบอกพร้อมชี้ไปที่ทางด้านซ้ายของตนเอง
    "หยุดเลยนะเจ้าหัวขโมย เจ้าหัวขโมยพัด" ผิงผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่เบานัก
     "หะ?" เขาเอ่ย แต่ผิงผิงมิสนใจ ก็ลองทำร้ายข้ากลางย่านการค้าสิ ข้าจะตะโกนว่าผู้ใหญ่รังแกเด็ก!
    "ข้าไม่ใช่ขโมย จริงอยู่ที่พัดนี้ไม่ใช่ของข้า แต่ถูกแล้วรึไงที่มากล่าวหาว่าคนอื่นเป็นหัวขโมยน่ะฮะ?" เขาล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะหงุดหงิด(?)
    "พัดเล่มนี้เป็นของพี่เฮ่า เจ้ายังกล้าว่ามิได้ขโมยอีกรึ?" ผิงผิงกล่าวหาเขาโดยมิเกรงกลัวว่าจะถูกเขาทุบ(?)
    "พี่เจ้าชื่อเสิ่นหลิงเฮ่า?" บุรุษร่างยักษ์คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน
    "บังเอิญจริงนะเจ้าของพัดก็ชื่อว่า 'เสิ่นหลิงเฮ่า' เหมือนกัน เจ้าเป็นน้องของเจ้านั่นจริงดิ?"
     "ใช่ ข้าเป็นน้องสาว หลิงผิงผิง" ผิงผิงกล่าวอย่างมั่นใจ แม้จะเป็นพี่น้องร่วมค่ายทหารแต่เธอกลับรู้สึกผูกพันกับ เสิ่น หลิงเฮ่า อย่างแปลกประหลาด
     "หลิงผิงผิง..." บุรุษร่างยักษเหมือนจะทวนชื่อของผิงผิง
    "ยังไงก็ช่าง ถึงเจ้าจะเป็นน้องของหลิงเฮ่าแต่ก็ใช่ว่าข้าจะฝากเจ้าไปหรอกนะ" บุรุษร่างยักษ์กล่าว ผิงผิงแก้มป่องด้วยความโมโห ก็ในเมื่อเธอต้องการพัดของพี่เฮ่า! เพราะอาจช่วยให้เธอหาเบาะแสได้ แต่บุรุษผู้นี้เป็นใครกัน? ถึงมีพัดของพี่เฮ่าได้? ผิงผิงมีความคิดแวบหนึ่งผ่านมาก่อนจะยิ้มอ่อนหวาน(?) ให้บุรุษร่างยักษ์
     "เอ๊.. รึว่า... จะเป็นของแทนใจเจ้าคะ? อ๊ะ จะว่าไปก็น่าจะใช่อยู่นะเจ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ดัง ไม่เบาพร้อมเอียงคอถามอย่างน่ารักเป็นท่าประกอบ (ความซุกซนเริ่มออกมา)
     "ไม่ใช่ของแทนใจว้อย!!" จู่ๆ บุรุษร่างยักษ์ก็โวยออกมาก่อนจะรีบหุบปากลงทันทีเมื่อคนรอบข้างเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว "ข้ากับเจ้านั้นเป็นแค่เพื่อนกัน เพื่อนน่ะ เพื่อน!" เขากล่าวแต่ผิงผิงทำหน้าไม่เชื่ออย่างแรงเพราะความร้อนรนของเจ้าตัว แม้จะเคยได้ยินพี่ทหารในค่ายเล่าว่า โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่มีเรื่องราวมากมายให้ตนได้ศึกษาและค้นพบ... ผิงผิงได้ค้นพบอย่างหนึ่งเข้าแล้ว บุรุษสามารถรักกันได้!
     "รึเจ้าคะ?" ผิงผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทอย่างมิรู้ตัว ความกลัวที่มีต่อบุรุษร่างยักษ์หายไปบางส่วนแล้ว ก็เธอสูงแค่ระดับอกของเขาเอง!
     "ชิ... เอาเถอะ ข้าจะกลับบ้านแล้ว เจ้าจะเอายังไง จะตามมารอเจ้านั่นที่บ้านด้วยกันไหม?" เขาเอ่ยชวน ผิงผิงมองด้วยความระแวง... คงมิได้จะหลอกข้าไปเชือดโทษฐานที่เปิดเผยความลับเรื่องที่เขาชมชอบบุรุษหรอกนะ?
     "ข้าขอรบกวนด้วยนะเจ้าค่ะ" ผิงผิงกล่าวด้วยรอยยิ้มสดใส เธอรู้สึกว่ากำลังมีเรื่องสนุกๆ รอเธออยู่... หากบุรุษคนนี้สามารถให้ข้อมูลของพี่เฮ่าได้ เธอก็พร้อมที่จะเสี่ยง!
    "งั้นก็ตามข้ามา แม่นางหลิง" เขาเอ่ยบอกพร้อมกับเดินนำหน้าไปยังถนนฉางอันตะวันตก
     "ท่านชื่ออะไรรึเจ้าคะ?" ผิงผิงเกือบลืมถามชื่ออีกฝ่าย เป็นแบบนี้ทุกทีสิ... ไม่ลืมถามชื่อก็ลืมถามอายุ
    "ซูเทียนเหมิน" ชายหนุ่มบอกชื่อแซ่ของตนออกไป เขาเดินนำออกไปโดยมิได้รั้นรอและหันกลับมา ผิงผิงรีบก้าวขาเล็กๆ ตามไปทันที หึ คิดจะสลัดข้ารึ? ฝันไปเถอะ เจ้ายักษ์
    "รอข้าด้วยเจ้าค่ะ!" ผิงผิงร้องเรียกเมื่อทำท่าจะวิ่งตามไม่ทัน ก่อนร่างของทั้งสองคนจะหายไปในฝูงชน

@Admin
@KABUTO

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -1 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -1 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2017-12-9 01:09:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
สืบสวนคดีซานตง 20.1


     หลังจากที่พวกเขาเดินทางออกจากโรงเตี๊ยมแดนตะวันลับ ที่เมืองฮองหง พวกเขาก็มุ่งหน้าเข้าสู้เมืองเป่้าหมายปลายทางการเดินทางหรือก็คือเมืองฉางอัน
     เมื่อเดินทางมาด้วยรถม้าพักใหญ่ๆ เขาก็เดินทางเข้าสู้เขตเมืองฉางอัน
    "ในที่สุดการเดินทางถึงสักที่นะครับ"
     ยูตะกล่าวขึ้นกับไต้เท้าถิงเว่ย
     "นั้นสินะ เดินทางถึงสักที่......."
     ไต้เท้าถิงเว้นตอบกลับมาพร้อมกับมองไปที่คันรถม้าข้างหลังที่คุมขังนักโทษมา
    "แล้วเดียวไต้เท้าถิงเว่ยจะเอาอย่างไรต่อหรอครับ"
     แล้วยูตะก็ถามต่อ
     "ข้าต้องนำนักโทษพวกนี่ไปส่ง ที่จวนผู้ว่าการเมืองเพื่อฝากคุมขัง และรอไต้สวนต่อไปนะ"
     ไต้เท้าถิงเว่ยตอบกลับมาพร้อมกับทำท่าครุ่นคิดอะไรบ้างอย่าง
     "ส่วนเจ้าก็ไปหาเพื่อนของเจ้าที่จวนของข้าซะเถอะ เดียวเรื่องตรงนี่ข้าจัดการต่อเองได้แล้ว ข้าจะให้ทหารขอข้าไปส่งก็แล้วกัน"
     แล้วเขาก็หันมาพูดกันยูตะต่อ
    "เข้าใจแล้วครับขอบคุณมากครับ"
     ยูตะกล่าวพร้อมกับโค้งตัวให้
     ก่อนที่ยูตะจะนั้นจะแยกทางกับไต้เท้าถิงเว่ยที่ย่านการค้าซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางของเมืองไม่ว่าจะไปทางไหนก็ต้องผ่านทางนี่ก่อนเสมอ
     "เอาละ รบกวนด้วยนะครับ"
     ยูตะกล่าวขึ้นกับทหารอีกนายนึงที่จะมาทำหน้าที่นำทางเขาไปยังจวนของไต้เท้าเว่ยถิง
     "ทางอย่างงั้นก็ตามมาเลยครับ"
     นายทหารคนนั้นกล่าวนำขึ้นก่อนที่จะเดินนำออกไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1
โพสต์ 2017-12-11 05:34:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
คดีค้ามนุษย์ 1


     วันรุ่งขึ้นยูตะก็ตื่นเช้าขึ้นมาตามปกติก่อนที่จะเริ่มกิจวัตรประจําวัน และตามด้วยออกกำลังกายเบาๆ ยามเช้าเป็นการอุ่นเครื่องสักเล็กน้อย
     ก่อนเขาจะเริ่มหาที่สงบๆ ซึ่งนั้นก็คือที่สวนในจวนเหมือนเดิมเพื่อที่จะทำการเริ่มต้นการฝึกของวันด้วยการฝึกฟาดดาบ
     ท่าผ่าออก หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าฟัน  หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าช้อนขึ้น  หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าผลัก หนึ่งร้อยครั้งครั้งตามที่ท่านพ่อสั่งสอนมา อย่างเคร่งครัด
     หลังจากที่เขาฝึกเสร็จแล้ว ก็ได้เวลาอาหารเช้าพอดี
     "ฝึกเสร็จแล้วอย่างงั้นหรอคะ"
     กงซุนหลันที่นั้งทานอาหารอยู่กล่าวขึ้นเมื่อเห็นยูตะเดินเข้ามา
     "ก็ประมาณนั้นละนะ"
     ยูตะกล่าวขึ้นก่อนที่จะนั้งร่วมวงทานด้วยอีกคน
    "วันนี่ข้าว่าจะไปเดินเล่นที่ตลาดสักหน่อย เจ้าจะไปด้วยมั้ยหลันเอ๋อห์"
     ยูตะกล่าวถามขึ้น เพราะเขาคิดว่าวันนี่อยู่แต่ในจวนอีกวันคงจะน่าเบื่อเปล่าๆ
    "ไปสิค่ะ!"
     เธอตอบรับกลับมาด้วยความรวดเร็ว
     "ไวเชียวนะที่อย่างงี้"
     แล้วยูตะก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวแซออกไปอีกครั้ง
     แล้วทั้งคู่ก็รับประธานอาหารจนเสร็จก่อนที่จะ และเริ่มออกเดินไปยังตลาดกลางเมืองฉางอันในที่สุด แต่ว่าก่อนออกไปเขาก็ไม่ลืมที่จะแจ้งบ่าวไว้ด้วย
     ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินดูสินค้าอยู่ได้พักใญ่ๆ นั้นเองเขาก็พบกับคนที่ไม่ควรพบเขาโดยบังเอิญ ซึ้งนั้นคือ เล่อหยูเฟย
     "แกมาอยู่ที่ได้ยังไง!!"
     ยูตะชี้นิ้วใส่หน้าบุคคลที่เขาไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยนาม
     "หึ ยากหน่อยนะที่จะเล่นงานข้าคนนี่"
     เล่อหยูเฟยกล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินขึ้นรถม้า
     "เดียว!! แกออกมาได้ยังไง!!"
     ยูตะยังคงถามด้วยความโมโหต่อไป
     "ฝากไว้ก่อนเถอะ อิซุมิยูตะ"
     เล่อหยูเฟยกล่าวทิ้งท้ายก่อนที่รถม้าจะขยับออกไป
    "นี่มันหมายความว่ายังไงกัน........"
     ยูตะกล่าวออกมากพร้อมกำมือมองเล่อหยูเฟยที่นั้งรถม้าออกไปอย่างทำอะไรไม่ได้
     "ยูตะ........"
     กงซุนหลันได้แต่กล่าวออกมาพร้อมมองหน้ายูตะ.....

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-12-20 17:43:38
- เควสลับ : ช่วยเหลืออาการนิทราฮองเฮา -
เงื่อนไข : - ชื่อเสียง 3000
- มีอาชีพ "หมอเทวดา" หรือ สำเร็จ "เคล็ดวิชาชีพจรกุญแจทอง (พลังแฝง 300)"
- มีความรู้ความเข้าใจในสมุนไพรและการฝังเข็ม
- รับจำนวน 1 คน และ เพศหญิงเท่านั้น

- รางวัลเควส -
1) 300 ชั่ง, 8000 ตำลึง, แอเมทิสต์ x50, ไข่มุก x50 และ ( ม้าฮั่นเสีย 1 ตัว หรือ เปลี่ยนเป็นสัตว์เลี้ยง 1 ตัวใน Petshop )
2) 1000 ชื่อเสียง, 20 Point




- วิธีเข้าร่วมเควส -
1. เขียนโรลเพลย์ต่อจากด้านล่าง

     บอร์ดประกาศกลางย่านการค้า....
[ ประกาศรับสมัครผู้มีความสามารถ เชี่ยวชาญด้านการแพทย์เป็นหมอส่วนพระองค์ของฮองเฮา
ด้วยสุขภาพฮองเฮาทรงอ่อนแอลงมาก หลังให้กำเนิดองค์หญิงทั้งสามและไท่จื่อ การตั้งครรภ์กินเวลากว่าสองปี
ได้ให้กำเนิดองค์หญิงน้อยน่ารักน่าชัง แต่ทว่าตอนนี้ฮองเฮาทรงยังไม่ฟื้น
ผู้ใดสามารถรักษาอาการพระประชวรฮองเฮาได้ให้นำประกาศนี้มาแจ้งต่อผู้ว่าฉางอัน
หากช่วยสำเร็จจะพระราชทานรางวัลปูนบำเหน็จอย่างงาม  ]


2. เขียนโรลเพลย์ยื่นประกาศพร้อมอาสาที่จวนผู้ว่าฉางอัน โดยยื่นมือปราบที่ยืนหน้าจวน { จวนผู้ว่าฉางอัน }

- ผู้ว่าเมืองฉางอัน จี๋อัน -
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
โพสต์ 2018-1-9 13:48:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โชคดีพี่หลิว แล้วพบกันใหม่เมื่อมีโอกาศ




        หลังจากพวกเขากินเป็ดย่างกันเสร็จแล้วผิงผิงได้เดินมาส่งพี่หลิวที่ย่านการค้าเมืองฉางอัน... เด็กสาวเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองเดินเรื่อยๆ โดยเจียวเสวี่ยนั้นรับรู้ถึงอารมณ์ของผิงผิงมันค่อยปลอบอยู่ตลอดเวลา ส่วนผิงกั่วเองก็ร้องอ้อแอ้
        "พี่หลิว"
        "ครับ?"
        "ข้า...."
       "เราไม่ได้จากกันตลอดไปเสียหน่อย" หลิวเทียนหันกลับมาพบว่าเด็กสาวที่มักร่าเริงอยู่เป็นนิดตอนนี้มีหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ เขายกมือลูบผมเด็กสาวอย่างปลอบโยน "วันหน้าเรายังพบกันใหม่ได้"
        "เมื่อไรเล่า...."
        "น่าจะตอนที่ข้าแอบหนีออกมาจากจวนได้" หลิวเทียนเอ่ยติดตลกจนผิงผิงยิ้มตาม "ถ้าหากเป็นเช่นนั้น ข้าขอฝากผิงกั่วไว้กับพี่หลิวนะเจ้าค่ะ"
        "ทำไมรึ?"
       "จะได้มีข้ออ้างที่พี่หลิวจะต้องพาผิงกั่วกลับมาส่งคืนข้า" เด็กสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มแต่ดวงตากลับแดงนิดๆ "ได้สิ น้องผิง"
        "ผิงกั่ว ปกป้องพี่หลิวดีๆ นะ" เด็กสาวเอ่ยพลางลูบขนเจ้าหมีน้อย
       "แอ๊"
        "งิ๊ว" เจียวเสวียเองก็เหมือนจะเอ่ยลาเพื่อน ทั้งสองเงียบไป... "น้องผิง..."
        "พี่หลิว! แล้วพบกันใหม่นะเจ้าค่ะ ขอให้ท่านโชคดีไม่โดนท่านพ่อตีก้น"
        "ฮ่าๆ แล้วพบกันใหม่... ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย เส้นทางของเจ้าอันตรายยิ่งนัก" หลิวเทียนเอ่ยลาก่อนจะเดินหันหลังไปในทิศทางหนึ่ง เด็กสาวมองตามจนแผ่นหลังของชายหนุ่มหายลับไปกับผู้คน... ผิงผิงตีแก้มตัวเองเบาๆ "เจียวเจียว เราไปกันเถอะ สงสัยตอนนี้พวกถิงเอ๋อห์จะยังอยู่บ้านหรือไม่"
        "งิ๊ว" ว่าแล้วเด็กสาวก็เดินไปทิศทางที่เป็นจวนของพ่อค้าซู.. แต่คิดไปคิดมากแวบไปเอาพวกจื่อจื่อก่อนดีกว่า


@Admin

แสดงความคิดเห็น

เสร็จสิ้นเควสท่องเที่ยวพเนจร  โพสต์ 2018-1-9 14:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +300 ดีนาเรียส +3500 ชื่อเสียง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 300 + 3500 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-1-28 23:35:51
{ บอร์ดประกาศประจำเมือง }


** เดือนหนึ่ง ฤดูใบไม้ผลิ คือ เดือนกุมภาพันธ์ในปัจจุบันนะคะ **




{ ทุกคนสามารถผ่านมาเขียนโรลเพลย์เห็นราชโองการแปะบนบอร์ดได้นะคะ }
** คนที่สมัครขุนนางบู๊ในกระทู้อาชีพ แนบ ชื่อเฟสด้วยนะคะ จะใช้ลากเข้าแชท **


รางวัล: 15 ชั่ง, 500 ตำลึง, 100 ชื่อเสียง, 5 Point
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
{ สำหรับผู้ที่สมัครขุนนางบู๊ไว้ }

(1) วันที่ 24 ก.พ. ให้เขียนโรลเพลย์หน้าประตูวังทิศใต้ { ประตูไท่เหอ }
(2) แจ้งทหารว่ามาลงประลองพร้อมยื่นม้วนหนังสือเดินทางฝากไว้
(3) เข้าไปได้คนเดียว ห้ามพกอาวุธ หรือ สิ่งใด หรือ คนใด เข้าไป
(4) รอเชิญเข้าแชทเฟสเพื่อร่วมประลอง

(5) การประลองจะแล้วเสร็จในวันที่ 24 เท่านั้น


←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
โพสต์ 2018-2-1 23:06:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากหลิงนูได้รู้ถึงประกาศจากในโรงเตี๊ยมเมืองเฉิงตู ว่า ที่ฉางอันต้องการรับสมัคร จิตรกร
จิตรกรงั้นเหรอ แต่ว่า...
ซึ่งหลังจากที่หลิงนูได้รับรู้แล้วนั้น ก็มีความรู้สึกเก่าๆ แว่บเข้ามาในตัวของเธอ ว่าจู่ๆถึงต้องสนใจ และเข้าร่วมอาชีพนี้
ถึงในใจจะลังเล แต่ร่างกายนั้นได้ก้าวขาและขยับตามไปขึ้นมาฮั่นเสียของตนเอง แล้วเดินทางขึ้นทางเหนือ วิ่งกลับฉางอันอย่างรวดเร็วเท่าที่จะทำได้
แต่ด้วยมีผู้ติดตามทำให้ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วนัก นั่นก้คือชงชง หมีขอเธอที่ไม่ได้มีความเร็วในการวิ่งมากมาย
จึงต้องวิ่งและหยุดพักทานอาหารเป็นระยะๆ


หลิงนูใช้เวลาราว1วันเศษๆ ในการเดินทางมายังฉางอันได้สำเร็จ หลังจากเดินทางผ่านเมืองจื่อถง และฮั่นจง โดยแวะพักบริเวณนอกเมือง ไม่ได้เข้าไปพักข้างในเมือง
จนกระทั่งวันใหม่ ก็เดินทางมาถึงทางเข้าเมืองฉางอันโดยต้องผ่านประตูตะวันตกเข้าไป
แต่ก้ไม่วาย ก็ยังต้องเจอการเรียกถามจากทหารยามประตูเมืองในลักษณะเดิมๆเหมือนเมืองที่ผ่านๆมา คือต้องกล่าวยืนยันกับทหารยามว่า ชงชงจะไม่ก่อความเดือดร้อนในเมืองและกับชาวเมือง กับให้แน่ใจว่าสัตว์ป่าอย่างมันนั้นเชื่องแล้ว


เมื่อคุยมาได้สักระยะหนึ่ง ทหารยามจึงยอมปล่อยทั้ง2คนหลิงนูและชงชงเข้าไปในเมือง พอได้รับการยืนยันแล้ว
"จะต้องถูกทหารยามอีกกี่เมืองถามกันแน่นะ..."
หลิงนูรำพันลอยๆ ไม่กล่าวถึงบุคคลใดเป็นพิเศษ แต่ก้หันหน้ามาดูชงชงที่เดิน4ขาตามต้อยๆราวกับสุนัขนั้น
เธอจึงก็ต้องอดทนมากขึ้นหากจะมีเพื่อนที่เป็นสัตว์ตัวใหญ่โตตัวนี้
การชักถามของทหารยามหน้าเมืองเป็นเพียงการเตือนสติของเธอว่าให้ดูแลและควบคุมมันให้ดีต่างหาก หลิงนูจึงพยายามคิดในแง่ดีแล้วคลายความเครียดและกังขาออกไปทั้งหมด


หลิงนูและชงชงเดินผ่านถนนตะวันตกของฉางอัน เข้ามายังบริเวณเขตตลาดย่านการค้าเมืองฉางอันแล้ว เธอจึงมีธุระที่จะไปหาอาหารเสบียงมาเติมสักหน่อย เพราะตรวจสอบดูเมื่อกี้รู้สึกใกล้หมดเต็มที


จึงเดินไปยังโรงเตี๊ยมบริเวณใกล้ๆที่พบเห็นในเขตตลาดก่อน เธอบอกให้ชงชงนั่งรออยู่ด้านนอกโรงเตี๊ยม เพราะยังไงสัตว์ป่าตัวใหญ่กว่าชงชงก้เข้าไปไม่ได้ บวกกับคนในร้านจะตื่นกลัวเอา
หลิงนูใช้เวลาสึกพักหนึ่งจึงออกมาจากโรงเตี๊ยม พร้อมกับของกิน มีทั้งของเธอและของชงชงรวมอยู่ด้วย


"หิวมั้ย กินก่อนสิ..." หลิงนูถามชงชงแม้จะไม่รู้ว่ามันจะฟังรู้เรื่องหรือไม่ แล้วยื่นเนื้อหมูย่างให้มันทาน มันก้หยิบจากมือหลิงนูมาทานอย่างเอร็ดอร่อยจนมันอิ่่ม


"ไปกันต่อเถอะ ชงชง... "
"ไปตามหาที่ๆรับสมัครจิตรกรกัน..." หลิงนูกล่าว ก่อนพาชงชงเดินเข้าไปในตลาดผ่านฝูงชนที่สัญจรไปมา
เมื่อเดินเข้ามาระยะหนึ่งก้พบกับ ป้ายประกาศที่อยู่กลางตลาด หลิงนูคิดว่าต้องมีประกาศรับสมัครจิตรกรอยู่อย่างแน่นอน เธอเชื่ออย่างนั้น จึงปรี่แหวกว่ายฝูงชนเข้าไปดู โดยชงชงนั้นนั่งรออยู่ข้างนอก


บนป้ายประกาศนั้นมีกระดาษหนังสัตว์ข้อความเขียนมากมาย มากกว่าในเมืองเฉิงตูที่พบมาเสียอีก
จึงมองหาประกาศที่คาดว่าเกี่ยวข้องกับตนเอง มองตั้งแต่ป้ายด้านบนสุดยันล่างสุด


เมืองมองลงมาด้านล่าง ก็พบกับประกาศที่เขียนว่า


[ประกาศ จวนซือหม่าเซี่ยงหรู กวีเอกแห่งราชสำนัก ฮูหยินซือหม่าได้เปิดรับสมัครศิษย์ผู้ชื่นชอบชีวิตด้านศิลปะ สามารถมาสมัครได้ที่จวนซือหม่าเซี่ยงหรู]


นี่มัน....
นี่มัน เป็นสิ่งที่เราตามหาเลยนี่นา สุดยอด / หลิงนูคิดในใจ
ถึงมันจะไม่โดดเด่นนัก แต่ว่าบางอย่างมันดลใจให้ทำ และมันแรงกล้ามากเสียด้วย ความรู้สึกที่อยากจะเรียนและเกี่ยวข้องกับศฺลปะนี่มันคือควมรู้สึกอะไรกัน พอลองนึกถึงก้ยังนึกไม่ออกเสียที
แต่ทำให้รู้ว่าความรู้สึกมันมาก่อนเสียแล้ว
"อย่างนี้นี่เองสินะ... ที่ จวนซือหม่าเซียงหรูงั้นเหรอ..."
"ถึงข้าจะยังไม่รู้จัก แต่ก้จะออกตามหาดูก้แล้วกัน...."
หลิงนูพูดกับตัวเอง เมื่อมองชื่อสถานที่ๆไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ชื่อกำกับสถานที่มันทำให้ดูยิ่งใหญ่ไม่น้อยเลยทีเดียว...
กวีเอกแห่งยุค..กับฮูหยินของเขา... เป็นอาจาร์ยทางด้านศิลปะแน่เลยสินะ...


เมื่อได้อ่านดังนั้นแล้วจึงเดินออกมาจากป้ายประกาศ เดินไปหาชงชง ก่อนจะลูบหัวมันเบาๆสื่อถึงความเอาใจใส่
ชงชงเองก้มองหลิงนูแบบงงๆ ไม่แสดงสีหน้าแต่อย่างใด หรือว่ามันกำลังหิวกันนะ(?)
"เอาล่ะชงชง เราจะไป...รับงานใหม่กันแล้วนะ..."
"ข้ารู้สึกดีใจไม่น้อยเลยนะ ว่ามั้ย...?"
เธอพูดกับมัน ถึงแม้มันจะฟังรู้เรื่องหรือไม่ แต่เธอก้คิดว่ามันเข้าใจความรู้สึกของเธอดี


เมื่อพูดจบเธอจึงพบชงชงเดินไปพร้อมๆกัน เดินออกจากเขตตลาดไปยังจวนซือหม่าเซียงหรู ตามที่ในประกาศนั้นได้เขียนไว้
ถึงจะเคยมาฉางอันหลายรอบแต่ ทางที่ไปจวนซือหม่าเซียงหรูนี่สิไม่คุ้นเลย....
เธอจึงเดินไปตามทางเรื่อยๆ... บ้างก็สอบถามทางจากผู้ที่เดินผ่านไปมาบ้าง
แต่ผู้คนนั้นเวลาเจอเธอก็แอบมีอาการตกใจกับหมีตัวใหญ่ที่ติดตามเธอมา แต่โดยรวมแล้วก้ไม่ได้กลัวอะไรชงชงนัก


พอมาคิดดูดีๆแล้ว ตั้งแต่เข้าเมืองมาก้ไม่ค่อยพบใครมีท่าทางกลัวหมีตัวใหญ่เลย ถึงจะมีบ้างแต่ก้น้อยอยู่ มันทำให้เธอไม่อึดอัดมากนัก
หลิงนูไม่คิดมากเรื่องนี้หลังจากไม่พบผู้คนแสดงท่าทางหวาดกลัวแล้ว เธอจึงออกเดินต่อไปตามทางเรื่อยๆ จากตะวันตกลงใต้ จากใต้ขึ้นตะวันออก ไปจนกว่าจะเจอจวนซือหม่าเซียงหรู เพื่อให้รู้ว่าตั้งอยู่ที่ใด
แต่โดยรวมๆแล้วก็สำรวจเส้นทางไปด้วย ไปยังที่ๆในเมืองบางจุดที่ยังไม่เคยไป ซึ่งเป็นเรื่องดี...


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ตัวเบาขั้นสูง
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x531
x1
x1
x1
x2
x1
x1
x1
x4
x3
x1
x2
x1
x2
x1
x2
x3
x2
x3
x3
x5
x2
x2
x2
x3
x3
x20
x2
x5
x40
x1
x120
x10
x150
x25
x30
x2
x23
x1
x1
x543
x6
x2
x76
x8
x30
x2
x2
x2
x3
x660
x360
x390
x260
x410
x5
x1
x100
x2
x3
x1
x2
x21
x6
x1
x4
x2
x68
x3
x3
x12
x3
x60
x5
x3
x100
x360
x210
x300
x9
x10
x57
x12
x2
x5
x4
x4
x4100
x175
x5
x8
x63
x127
x4
x141
x400
x153
x1400
x44
x18
x7
x1340
x161
x122
x16
x225
x25
x722
x120
x59
x1453
x122
x26
x480
x8
x2030
x19
x15
x10
x1251
x800
x1400
x3000
x420
x140
x17
x800
x10