เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } ย่านการค้า

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2020-6-9 01:05:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ทุ่มเทแรงใจ }
57
พี่ว่าดีน้องก็ว่าได้
          การใช้ชีวิตของนางในจวนหยาเหยียนหวางก็ไม่ได้มีอะไรมากมาย นอน วิ่งเข้าห้องน้ำ และออกมาฝึก อย่างเช่นตอนนี้ที่นางออกมาตรงลานกว้างในเรือน ยืนทำสมาธิ ขับเคลื่อนลมปราณอยู่จุดๆ ซึ่งจุดนั้นก็คือท้องน้อย พยายามโคจรลมปราณเวียนขวา ผ่านจากท้องน้อยเคลื่อนลงสู่ทวาร แต่ไม่ทันไรก็ปวดท้องอย่างรุนแรงอีกเช่นเคยจนต้องวิ่งไปหาที่ถ่าย ให้หายปวดท้องสักที นับได้ว่าเป็นการฝึกที่ลำบาก ลำบากจริงๆ

          พักการฝึกเอาไว้ก่อน นางใช้เวลากับการนั่งจิบน้ำ คุยกับนกตัวจ้อยที่ได้มาแต่ก็ยังไม่ได้ตั้งชื่อ และก็ล้างตัวเปลี่ยนอาภรณ์ จากชุดฝึกให้เป็นชุดสตรีทั่วไป คราวนี้เป็นอาภรณ์สีแสดแสบตา แต่ก็ดีที่ยังตัดด้วยสีดำซึ่งมีแทรกมากับตัวชุด รวบผมครึ่งหัว โดยปล่อยให้ด้านหลังสยายไปเหมือนเดิม และประดับด้วยปิ่นไม้แกะสลักดอกเหมย ที่เรียกได้ว่านางคงจะมีปิ่นของตัวเองเป็นแค่ปิ่นไม้นี้

หลิงหลาน


          ดรุณีสาวในอาภรณ์สีแสดแสบตาแท้จริงแล้วมาถึงบริเวณใกล้ๆตั้งแต่ที่พี่สาวหลานเอ่ยถึงบ่อนที่ท้ายตรอกตะวันตก แม้ว่าตัวนางจะไม่เคยไป แต่ก็พอรู้ได้ว่าสถานที่เรียกว่าบ่อนนั้นหาได้เป็นที่ที่ควรจะไปเหยียบ หรือไปเยือนมากนักหากไม่ใช่นักพนันที่กระหายเงินตรา ต่อมาก็ต้องมาหน้าซีดกับคำว่าชวนน้องสาวเหมยไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยดีไหม นางก็อยากจะรู้บรรยากาศ แต่ขอว่าอย่าเลยคงจะดีกว่า

          สองขาคล้ายจะขยับเข้าไปทัก แต่เมื่อได้ยินเรื่องลานประลองตี้อี้ที่กลางเดือนมักจะมีการจัดผู้ท้าชิงรอบพิเศษ แม้จะทำให้ตาวาวระยิบราวเจอเรื่องสนุก แต่เมื่อนึกแล้วพี่สาวหลานเองก็มีครรภ์ คงไม่เหมาะกับการไปที่แออัดเต็มไปด้วยผู้คน อีกทั้งในจวนนี้ก็มีเรื่องน่าสนุกมากมาย.. อะไรนะ ? น่าสนุก .. ไม่ใช่สิ สำหรับซิ่วจู๋สนุก แต่สำหรับคนร่าเริงอย่างพี่สาวหลานคงจะไม่แน่ๆ

          “ พี่สาวหลานเอ่ยเยี่ยงนี้ คือกำลังเบื่อใช่หรือไม่เพคะ ? “ ไป๋อวี้ไขว่มือไว้ด้านหลังและก้าวเท้าเข้าทักผู้เป็นหวางเฟย ประสานมือทำความเคารพเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มด้วยความอ่อนโยน “ ให้น้องสาวอยู่เป็นเพื่อนคุย พี่สาวหลานจะหายเบื่อได้บ้างหรือไม่ ? “ เอ่ยถามไปก่อน แม้จะรู้ว่าเวลานี้ก็คงมีอยู่ไม่กี่อย่างที่พอจะคลายเหงา คลายเบื่อ คลายกังวลของทั้งพี่สาวหลานและตัวนางเอง

          หลุบตามองอักษรที่พี่สาวหลานเป็นคนเขียนเล็กน้อย ชวนให้นึกถึงสมัยที่ใช้ชีวิตเลี้ยงน้องสาวในจวน ไปไหนไม่ได้ ต้องคอยดูน้องสาว ก็จำต้องใช้ชีวิตหาอะไรทำฆ่าเวลา ปักผ้า เย็บผ้า เขียนอักษร อ่านตำรา เล่นดนตรี ใดๆทั้งหมดล้วนแต่เคยเป็นกิจกรรมแก้เบื่อของตัวนางมาก่อน พอเข้าใจได้ว่าซิ่วจู๋คงหนักใจกับการรับมือหวางเฟยที่ร่าเริงสดใส ซ้ำแล้วยังรักอิสระเช่นนี้ สำหรับนางกำนัลก็คงยากน่าดู

หลิงหลาน


          ได้ยินแล้วก็รู้สึกเหมือนจะเป็นลม โถ่พี่สาวหลาน ยังไงข้าก็ต้องเลือกท่าน หัวอกสตรีด้วยกันมันก็พอเข้าใจได้อยู่ ต่อให้กลับมาแล้วจะโดนผู้เป็นหวางมองแรงเช่นไรนางก็เลือกอยู่ฝั่งพี่สาวหลานอยู่ดี เพื่อความปลอดภัยนางก็แสร้งทำเป็นยกยิ้มขำน้อยๆ ยกชายแขนอาภรณ์ขึ้นปกปิดใบหน้าช่วงล่าง และเอ่ยกระซิบตอบกลับอย่างแผ่วเบา “ ข้าไม่มีที่ใดอยากไปเป็นพิเศษ แต่สองหัวก็ย่อมดีกว่าหัวเดียว พี่สาวหลาน ท่านไปไหนข้าก็ไปด้วยนั้นแหละ “  ว่าแล้วก็ลดชายอาภรณ์ลงซ้ำยังช่วยประคองผู้มีครรภ์ ให้ไม่ลำบาก
         
หลิงหลาน


          ไป๋อวี้จัดการช่วยพี่สาวหลานเท่าที่ทำได้ นับตั้งแต่การช่วยส่งของ จัดท่าทาง รวมไปถึงคอยสังเกตุด้านนอก ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองต้องมาทำอะไรแบบนี้ ช่างคับคล้ายคับคลากับยามเด็กที่พยายามหนีการเรียนเสียจริงๆ จะว่าไปก็นับว่าพี่สาวหลานใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆมากพอควร แต่ถึงกระนั้นเจ้าหุ่นนี้ก็คงใช้ได้แค่ชั่วคราว นางกวาดตามองรอบห้อง คิดอยู่ว่าจะนำสิ่งใดมาเพิ่มดีหรือไม่

          “ ท่านว่ามันจะซื้อเวลาให้เราได้แค่ไหน “ เอ่ยถามเสียงเบาเนื่องจากนางไม่มั่นใจว่าด้านนอกจะมีใครอยู่บ้างไหม เพราะฉะนั้นทุกการกระทำจึงได้รวดเร็วแต่เงียบเชียบ ไม่วายคอยส่งทุกสิ่งที่พี่สาวหลานต้องการโดยไม่ขาดมือเลยแม้แต่น้อย

หลิงหลาน


          ฟังแล้วก็ถือว่าแนบเนียนอยู่ไม่น้อย แต่ก็อดกังวลลึกๆไม่ได้ แต่หากพี่สาวหลานว่าดี นางก็ว่าได้ ไป๋อวี้พยักหน้าพร้อมกับทวนสิ่งที่พี่สาวหลานเอ่ยอีกครั้งในใจ ยังไงก็แค่ทำตัวให้เหมือนเดิมคือไม่สนชาวบ้านเท่านั้นก็คงไม่มีปัญหา สองชั่วยาวกับการหนีออกนอกจวน อ่า ชีวิตนางช่างโลดโผนเจอแต่เรื่องน่าสนุกเสียจริง

          “ งั้นก็ตามที่พี่สาวหลานบอก เราไปเจอกันข้างกำแพง ไว้เดี๋ยวสักพักน้องจะออกไป “ อันตัวนางเข้าออกนอกจวนในจวน นั้นย่อมไม่ถูกห้าม เนื่องด้วยเป็นแขก แต่สตรีตรงหน้าเนี่ยสิ เป็นหวางเฟยแล้ว ยังมีเด็กน้อยอยู่ในท้อง นางชักจะเริ่มเป็นห่วงอยู่นิดๆ แต่ก็เข้าใจว่าการถูกจับตามอง ถูกดูแลอยู่ตลอดมันค่อนข้างน่าอึดอัด ขนาดนางช่วงก่อนมีเพียงสาวใช้น้อย ยังอยากจะดิ้นตายให้รู้แล้วรู้รอด

          “ พี่สาวหลานรักษาตัวด้วย อย่าฝืนนะเพคะ “ เอ่ยย้ำให้อีกฝ่ายดูแลตัวเอง หากเป็นอันใดขึ้นมา ต่อให้ต้องโทษนางก็ไม่สน สนเพียงแต่จิตใจของสตรีตรงหน้านางตอนนี้ก็เพียงเท่านั้น ชีวิตในจวนหวางนี่มันน่าตื่นตาตื่นใจดีจริงๆ
หลิงหลาน


          ไป๋อวี้สูดหายใจเข้า พ่นลมหายใจออก ยืนฟังเสียงนาฬิกาน้ำในห้องอยู่สักพัก ตั้งสมาธิและทำใจให้สงบ ไม่เช่นนั้นความฟุ้งซ่านของนางจะทำเอาแผนแตกได้ ดรุณีสาวกวาดตามองความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย เงาสีเงินที่หายผ่านหน้าต่างไปเมื่อครู่เริ่มทำให้นางชักอิจฉาหน่อยๆ ไว้เป็นตัวเบาเมื่อไหร่ก็คงสนุกนางน่าดู ว่าแล้วก็ค่อยๆเดินอย่างใจเย็น แสร้งว่าระมัดระวังเดินไม่ให้เกิดเสียงเพื่อรบกวนผู้ที่หลับอยู่

          “ พี่สาวหลานหลับไปแล้ว งั้นข้าขอตัว “ จงใจพูดเสียงเบาๆ ราวกับระมัดระวัง ทำให้นางกำนัลล้วนแต่ไม่สงสัย ซ้ำยังเชื่ออย่างง่ายดายว่าพี่สาวหลานพักผ่อนแล้วจริงๆ เดินผ่านมาอีกหน่อย ก็เหมือนชะตาต้องการให้นางเป็นผู้บอกข่าว ผู้เป็นเหยี่ยนหวาง หลิวตาน ยืนอยู่ไม่ไกล ดังนั้นตามมารยาทนางก็ควรจะต้องทักสักนิดสักหน่อย “ คาราวะพี่ชายหลิว “
            “อื้มตามสบาย.. แล้วนั้นเจ้าจะไปที่ใดหรือ?” ร่างในอาภรณ์ขาวรั้งกระบวนท่ากลับคืน ครึ่งชั่วยามที่ผ่านมาให้องค์รักษ์หนุ่มรับมือติดต่อกันจนอีกฝ่ายเหนื่อยหอบ ทว่าตัวเขากลับไร้วี่แววของเหงื่อแม้สักหยด หันกลับมาทางแขกประจำจวนเขาได้ยินจากนางกำนัลแล้วว่าเสี่ยวหลานเรียกนางไปอ่านตำราให้ฟัง “ไม่ถึงเค่อเท่านั้นได้อ่านเรื่องไหนไป ทำให้เสี่ยวหลานเคลิ้มหลับได้รวดเร็วเพียงนี้เผื่อว่าข้าจะจำไปใช้บ้าง”

          ใบหน้าหวานยังคงประดับด้วยความซุกซนตามที่พี่ชายหลิวมักจะเห็นได้เป็นประจำไม่ว่าจะตอนนางใช้ฐานะบุรุษ หรือสตรี น้ำเสียงนุ่มใสเอ่ยอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับแววตาที่ดูสนุกสนานตามนิสัยนาง  “ พี่สาวหลานหลับแล้ว ข้าไม่อยากอยู่รบกวนเลยออกมา แล้วก็ตั้งใจว่าจะไปเดินเล่นดูของในเมือง หากพี่ชายหลิวสังเกตุ ท่านจะเห็นได้ว่าข้าปักปิ่นอยู่แค่อันเดิม ว่าจะไปดูมาเพิ่มสักหน่อย อีกทั้งก่อนหน้านี้ได้ยินจากหลายๆคนในจวนว่ามีแป้งผัดหน้าออกใหม่ ข้าว่าจะไปดูสักหน่อย ว่าแป้งผัดหน้าจากฉางอัน จะพอเทียบเท่าแป้งผัดหน้าที่ผู๋หยางได้หรือไม่ ? “

          จงใจพูดแต่เรื่องที่เป็นเรื่องของ ‘สตรี’ เพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายคิดส่งใครไปตามดูแลนาง เพราะหวังว่าจะเข้าใจได้ว่าเรื่องของสตรีนั้นวุ่นวาย และใช้เวลานาน ส่วนในเรื่องบทละคร แม้จะไม่ได้คิดมาแต่ที่พูดยาวๆก็คือการซื้อเวลาให้ได้คิดเหตุผลเพิ่มเติม..

          "อืม... จริงอยู่ว่าเรื่องเครื่องประทินโฉมหาใช่งานถนัดของข้า ทว่าในจวนก็พอจะมีผู้ที่ใช้การได้อยู่ ในเมื่อน้องเหมยกล่าวถึงขั้นนี้ ซิ่วจู๋ เคยรับใช้พระสนมลี่อยู่ในวังคงเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว เจ้าว่าไหม?" เก็บกระบี่เข้าฝักตรัสยกยิ้มราวกับพี่ชายผู้แสนดีพร้อมจะแก้ไขปัญหาหนักใจแก่น้องๆ ทุกคน “หากต้องการคนไปช่วยเลือกล่ะก็ข้าสามารถเรียกนางมาได้ น้องเหมยไม่ต้องเกรงใจ”

          “ จริงหรอกหรือ ? มิน่าถึงได้ดูแลพี่สาวหลานอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พี่ชายหลิว ยังไงซิ่วจู๋ก็มีหน้าที่คอยดูแลพี่สาวหลาน หากให้ไปกับน้องมันก็คงกระไรอยู่ อีกทั้งการออกไปดูของครั้งนี้ น่าจะกินเวลามากพอสมควร เนื่องจากของที่จะไปดูนั้นออกใหม่ ย่อมต้องมีคนมากมายไปดู หากพี่สาวหลานตื่นขึ้นมา แล้วซิ่วจู๋ไม่อยู่ดูแล เดี๋ยวมันจะลำบากเอา หากท่านคิดอยากช่วยเหลือน้องก็เพียงมอบค่าขนมเล็กๆน้อยๆให้น้องไปซื้อปิ่นก็ได้นะพี่ชายหลิว “

          ขนงคิ้วเลิกขึ้นสูงในเมื่อแขกประจำจวนมาไม้นี้เห็นทีตนคงต้องปล่อยให้ออกไป ‘ลำพัง’ เสียแล้ว “หึหึ น้องสาวเหมย มิใช่ว่าเสี่ยวหลานถมเจ้าจนแทบจะทรุดไปด้วยความเอ็นดูของนางแล้วหรือ? ฮะๆ เอาเถอะรีบไปรีบกลับอย่าให้มืดค่ำนักมันอันตราย”

          “.................” เซี่ยงอิงที่ยืนปั้นหน้านิ่งอยู่ด้านข้างไม่คิดเลยว่าสตรีที่ให้เขาแบกจะ ‘หน้าหนา’ เพียงนี้ เล่นขอทุนทรัพย์กันโต้งๆ ช่างใจกล้าได้น่านับถือ..

          รอยยิ้มเบาบางบนใบหน้ากับแววตาสนุกสนานยังคงไม่จางหาย นางอยากหัวเราะ แต่อีกใจก็วิตกอยู่ไม่น้อย ผ่านด่านพี่ชายหลิวได้ แต่นางก็ไม่มั่นใจว่าจะผ่านได้จริงๆนะหรือ “ ความเอ็นดูที่พี่สาวหลานมีให้น้องแม้จะทำน้องทรุดไปบ้าง แต่หากพี่ชายหลิวคิดอยากเมตตา น้องก็พร้อมรับ “ พูดด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่ก็ไม่วายรีบพูดต่อเพื่อให้อีกฝ่ายได้เข้าใจ “ น้องเพียงล้อเล่น ขอพี่ชายหลิวอย่าได้ถือสาเอาความ ถ้าเช่นนั้นน้องต้องขอตัวก่อน “

          ดรุณีสาวในอาภรณ์สีแสดประสานมือย่อกายลงเคารพผู้สูงศักดิ์ ก่อนจะค่อยๆก้าวถอยและหมุนกายเดินจากไปโดยรักษาจังหวะ ไม่แสดงถึงอาการร้อนรน หรือรีบร้อน เดินไปเรื่อยๆ ตามที่นางเป็นมาเสมอ จนกระทั้งร่างกายก้าวผ่านประตูจวน ออกไปสู่ด้านนอก ห่างหายจากสายตาของคนด้านในจวน แต่ถึงกระนั้นจะรีบร้อนก็ยังไม่ได้ นางก้าวเดินอย่างมั่นคงไปตามทาง โดยอาศัยว่าทางตรงไปย่านการค้าก่อน จากนั้นเมื่อเห็นว่าห่างพอควรแล้วจึงได้หาเส้นทางลัดเลาะกลับมายังข้างกำแพง จุดที่นัดกับพี่สาวหลานไว้

หลิงหลาน


          “ ปิ่นด้วย .. “  ไป๋อวี้เอ่ยเล็กน้อย ในขณะที่พินิจดูแผนที่ นับว่าคัดลอกมาได้ดีไม่ใช่น้อย นางกวาดสายตามองรอบข้างด้วยความใจเย็น จริงอยู่ที่เวลามีน้อย คิดทำอะไรก็ต้องวางแผนให้ดี ด้วยเหตุนี้นางจึงอาศัยความจำที่ตัวเองมีพอประมานมานั่งจำเส้นทาง และคอยประคองพี่สาวหลานให้ไปตามเส้นทางที่คุยกันไว้ว่าจะไป ซึ่งนั้นก็คือทางไปสู่ย่านการค้าที่มีผู้คนมากมายและครึกครื้ออยู่เสมอนั้นเอง

           คล้อยหลังทั้งสองบุรุษอาภรณ์ขาวค่อยก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ สายตายังคงตรึงอยู่กับแผ่นหลังสีเงินนั้นไม่คลาย เขายังคงไม่รีบร้อนเผยตัวในยามนี้ขอเพียงเสี่ยวหลานมีความสุข แม้ว่านางจะดื้อรั้นไปบ้าง.. ขอแค่ไม่มีอันตรายก็เป็นเรื่องที่พอยอมรับได้ หัตถ์หนายกขึ้นสูงแล้วกำมือครุ่เดียวก็มีเงาสามร่างปรากฎขึ้น

            “น้อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

            “พวกเจ้าตามไปคุ้มกัน แต่อย่าให้ทั้งคู่รู้ตัวหากมีอะไรผิดสังเกตเร่งมารายงานข้า” เงาทั้งสามแยกย้ายในทันที เหลือเพียงบุรุษอาภรณ์ขาวถอนหายใจยาวเหยียด..   



เปิดใช้ทุกอย่างที่เปิดได้ค่า

ฝึกวิชาตัวเบาวันที่ 2


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +3 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2020-6-9 08:11
คุณได้รับ +50 คุณธรรม +48 ความโหด โพสต์ 2020-6-9 08:11
ตัวเบาขั้นพื้นฐาน (2/8)  โพสต์ 2020-6-9 08:10
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เสือดาวนัสเคียร์
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
โคมกระต่ายหยกตำหนักจันทร์
พัดมยุรามรกต
พู่หยกเฟยตันฉีหลิง
กำไลลู่เหลียนหรง
วิชาอิงหย่งขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x200
x45
x4
x20
x10
x3
x1
x2
x20
x25
x16
x4
x29
x2
x147
x1
x10
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x2
x100
x100
x100
x100
x1
x1
x25
x50
x1
x1
x2
x531
x6
x1
x3
x4
x2
x2
x42
x14
x150
x5
x320
x100
x1
x1
x1
x10
x63
x40
x10
x4
x1
x20
x18
x185
x44
x226
x10
x10
x293
x7
x100
x390
x12
x36
x50
x8
x5
x18
x10
x148
x6
x4
x2
x1
x100
x100
x120
x2
x2
x333
x50
x200
x6558
x773
x226
x100
x15
x200
x3
x4
x100
x200
x4
x200
x2
x1
x4
x1
x2
x10
x15
x10
x2
x30
x20
x2
x80
x34
x70
x210
x200
x20
x3
x50
x200
x1
x50
x457
x7
x174
x60
x100
x22
x350
x226
x920
x130
x1
x15
x1
x1
x114
x2
x100
x2
x5
x2
x1
x100
x1
x10
x1
x16
x1
x2
x20
x5
x4
x140
x22
x7
x8
x2
x70
x1
x2
x1
x332
x15
x5
x4
x13
x3
x1
x215
x30
x368
x30
x22
x269
x20
x1015
x96
x502
x2380
x2
x5
x502
x40
x300
x2200
x100
x100
x100
x230
x1300
x15
x1
x10
x45
x20
x70
x53
x160
x225
x6
x764
x50
x350
x20
x45
x50
x2
x1
x120
x140
x40
x85
x7
x32
x290
x12
x125
x37
x1
x55
x150
x2000
x64
x32
x89
x8000
x9999
x8000
x100
x2
x1738
x540
x88
x90
x69
x30
x135
x67
x49
x221
โพสต์ 2020-6-9 01:07:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
น้ำผึ้งพระจันทร์ฉบับราชโองการ
1871
พระชายาปีนหลังคา
               
            เรือนหยางคุนมีถาดใส่น้ำแข็งวางไว้คลายร้อนตามจุดต่างๆ แสดงให้เห็นถึงอีกระดับของความฟุ่มเฟือยอภิสิทธิ์เชื้อพระวงศ์ หน้าหนาวมีเตาพกและโถงอุ่น หน้าร้อนมีน้ำแข็งส่งตรงจากต้าหว่านเก็บไว้ใต้ดิน ร่างในอาภรณ์บางฝึกคัดอักษรพลางๆ รับผลท้อเชื่อมที่ซิ่วจู๋คอยป้อนให้เป็นระยะ หน้าท้องที่นูนเด่นทำให้อุ้ยอ้ายขึ้นทุกวันคาดว่าใกล้เวลาที่เจ้าก้อนแป้งน้อยจะออกมากระโดดโลดเต้นแน่แล้ว

              ที่ลานหน้าเรือนเสียงกระบี่ผ่าอากาศสลับกับใบไม้ที่ถูกกระแสลมโอบตามทิศวิชา หากยื่นมองข้างหน้าต่างจะสามารถเห็นเซี่ยงอิงรับมือกับนายของเขา ทั้งสองฝึกยุทธ์เพื่อสุขภาพแต่หัววัน เหตุเพราะสตรีผมเงินในห้องหับกล่าวว่า ‘ร้อน.. คนอยุ่ในห้องมากก็ยิ่งร้อน โดยเฉพาะบุรุษที่มีธาติหยางหนาแน่นทำเอาข้าแทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว’ ไล่กลายๆ นั่นล่ะ ไม่ออยากออกมาก็ต้องออกอยู่ดี

              อาจเพราะความเบื่อหน่ายในการถูกในขังจวน ประสาทสัมผัสของหลิงหลานช่วงนี้ไวเป็นพิเศษ สอบถามเรื่องสงใจกับนางกำนัลข้างกาย “คืนก่อนข้าเห็นเหล่าสาวใช้จับกลุ่มคุยกันอยู่ในสวน ดูเหมือนพวกนางจะพูดถึงว่าร้านผ้าที่ไหนสักแห่งกำลังลดราคา.. แล้วก็มีเครื่องประทินโฉมออกใหม่เป็นแป้งเหมยกุ้ยหรืออะไรนั่นไม่น่าสนใจเลยสักนิด”

               ไม่น่าสนใจแล้วจะทรงตรัสถึงทำไมล่ะเพคะ ซิ่วจู๋ได้แต่คิด “เหล่าเด็กสาวพวกนั้นพอถึงวัยก็เริ่มรักสวยรักงาม เป็นเรื่องปกติเพคะพระนาง จวนนี้มีเจ้านายเพียงสองพระองค์ งานก็น้อยพอว่างจัดจึงฟุ้งซ่านไปเรื่อย”

               “แต่กลุ่มคนเลี้ยงม้ามีเรื่องน่าสนใจอยู่เหมือนกันนะ… บ่อนที่ท้ายตรอกตะวันตกอะไรนั่น เขาว่ามีชนไก่กับตีจิ้งหรีดด้วย ซิวจู่ข้าไม่เคยเล่นอะไรพวกนี้มาก่อนเลยมันเป็นการทรมานสัตว์หรือเปล่า? เราชวนน้องสาวเหมยไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยดีไหม??” คงจะอยุ่จวนมากไปจนเห็นอะไรก็พุ่งเข้าใส่หมดแล้วจริงๆ หลิงหลานกระพริบตาปริบๆ ไล่เรียกเรื่องซุบซิบของบ่าวในจวนเล่น ไม่ได้เอะใจเลยว่าทุกคำพูดจะทำผู้ฟังหายใจไม่ทั่วท้อง

               “ที่จริงเข้าช่วงกลางเดือนลานประลองตี้อี้ก็จัดผู้ท้าชิงรอบพิเศษ อยากไปดูจัง.. จะมียอดฝีมือสันโดษท่านใดมาลงบ้างกันนะ”

               “หวางเฟยเพคะ.. อันที่จริงในจวนก็มีเรื่องน่าสนุกมากมาย” นางกำนัลเหงื่อตก ท่านจะนั่งปักผ้าร้อยดอกไม้แบบเจ้านายหญิงธรรมดาสามัญเขาทำกันไม่ได้หรืออ

               ดรุณีสาวในอาภรณ์สีแสดแสบตาแท้จริงแล้วมาถึงบริเวณใกล้ๆตั้งแต่ที่พี่สาวหลานเอ่ยถึงบ่อนที่ท้ายตรอกตะวันตก แม้ว่าตัวนางจะไม่เคยไป แต่ก็พอรู้ได้ว่าสถานที่เรียกว่าบ่อนนั้นหาได้เป็นที่ที่ควรจะไปเหยียบ หรือไปเยือนมากนักหากไม่ใช่นักพนันที่กระหายเงินตรา ต่อมาก็ต้องมาหน้าซีดกับคำว่าชวนน้องสาวเหมยไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยดีไหม นางก็อยากจะรู้บรรยากาศ แต่ขอว่าอย่าเลยคงจะดีกว่า

             สองขาคล้ายจะขยับเข้าไปทัก แต่เมื่อได้ยินเรื่องลานประลองตี้อี้ที่กลางเดือนมักจะมีการจัดผู้ท้าชิงรอบพิเศษ แม้จะทำให้ตาวาวระยิบราวเจอเรื่องสนุก แต่เมื่อนึกแล้วพี่สาวหลานเองก็มีครรภ์ คงไม่เหมาะกับการไปที่แออัดเต็มไปด้วยผู้คน อีกทั้งในจวนนี้ก็มีเรื่องน่าสนุกมากมาย.. อะไรนะ ? น่าสนุก .. ไม่ใช่สิ สำหรับซิ่วจู๋สนุก แต่สำหรับคนร่าเริงอย่างพี่สาวหลานคงจะไม่แน่ๆ

          “ พี่สาวหลานเอ่ยเยี่ยงนี้ คือกำลังเบื่อใช่หรือไม่เพคะ ? “ ไป๋อวี้ไขว่มือไว้ด้านหลังและก้าวเท้าเข้าทักผู้เป็นหวางเฟย ประสานมือทำความเคารพเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มด้วยความอ่อนโยน “ ให้น้องสาวอยู่เป็นเพื่อนคุย พี่สาวหลานจะหายเบื่อได้บ้างหรือไม่ ? “ เอ่ยถามไปก่อน แม้จะรู้ว่าเวลานี้ก็คงมีอยู่ไม่กี่อย่างที่พอจะคลายเหงา คลายเบื่อ คลายกังวลของทั้งพี่สาวหลานและตัวนางเอง

             หลุบตามองอักษรที่พี่สาวหลานเป็นคนเขียนเล็กน้อย ชวนให้นึกถึงสมัยที่ใช้ชีวิตเลี้ยงน้องสาวในจวน ไปไหนไม่ได้ ต้องคอยดูน้องสาว ก็จำต้องใช้ชีวิตหาอะไรทำฆ่าเวลา ปักผ้า เย็บผ้า เขียนอักษร อ่านตำรา เล่นดนตรี ใดๆทั้งหมดล้วนแต่เคยเป็นกิจกรรมแก้เบื่อของตัวนางมาก่อน พอเข้าใจได้ว่าซิ่วจู๋คงหนักใจกับการรับมือหวางเฟยที่ร่าเริงสดใส ซ้ำแล้วยังรักอิสระเช่นนี้ สำหรับนางกำนัลก็คงยากน่าดู

              “อ๊ะ!! น้องสาวมาก็ดีแล้ว.. ได้เวลาเหมาะเชียว”

               สะบัดมือเพียงพริบตาพู่กันขนหมาป่าก็เข้าไปอยู่ในโถล้าง นางซับนิ้วให้หายเปื้อนก่อนจะเดินเข้ามาคล้องแขนอีกฝ่าย พลางกระซิบเสียงเบา “มีที่ใดอยากไปเที่ยวเล่นหรือไม่ ข้ากำลังคิดจะลอบออกจากจวนนี้พอดี ว่าไงน้องสาวสนใจเอาด้วยไหม?”

            ได้ยินแล้วก็รู้สึกเหมือนจะเป็นลม โถ่พี่สาวหลาน ยังไงข้าก็ต้องเลือกท่าน หัวอกสตรีด้วยกันมันก็พอเข้าใจได้อยู่ ต่อให้กลับมาแล้วจะโดนผู้เป็นหวางมองแรงเช่นไรนางก็เลือกอยู่ฝั่งพี่สาวหลานอยู่ดี เพื่อความปลอดภัยนางก็แสร้งทำเป็นยกยิ้มขำน้อยๆ ยกชายแขนอาภรณ์ขึ้นปกปิดใบหน้าช่วงล่าง และเอ่ยกระซิบตอบกลับอย่างแผ่วเบา “ ข้าไม่มีที่ใดอยากไปเป็นพิเศษ แต่สองหัวก็ย่อมดีกว่าหัวเดียว พี่สาวหลาน ท่านไปไหนข้าก็ไปด้วยนั้นแหละ “ ว่าแล้วก็ลดชายอาภรณ์ลงซ้ำยังช่วยประคองผู้มีครรภ์ ให้ไม่ลำบาก
         
          “ดีมาก.. สมกับเป็นเสี่ยวอวี้น้อย” พยักหน้าแววตาเป็นประกายนางเตรียมแผนการไว้ในหัวเสร็จสรรพ คล้อยตามการชักนำของผู้เยาว์วัยกว่าตนไม่กี่ขวบปี ชำเลืองมองไปทางหน้าลานสักพัก ทำทีเดินกลับเข้าไปในเรือนสีหน้าเบื่อหน่ายเอ่ยว่า “ซิ่วจู๋ ข้าจะพักผ่อนแล้วให้ทุกคนออกไปเถอะ ส่วนน้องเหมยมาอ่านบทละครกล่อมพี่สาวฟังแทนแล้วกัน”

           นางกำนัลเห็นว่าเข้าเวลานอนกลางวันของป๋อหยางหวางเฟยพอดีจึงมิได้เอะใจนัก น้อมกายรับคำเสียงเบา ก่อนจะเดินออกไปจากเรือนไม่วายช่วยปิดม่านลังกั้นแสงแดดภายนอกให้ ทีนี้ก็เหลือแค่สองสาวด้านในห้อง

            “ขั้นแรกเรียบร้อย เอาล่ะมาช่วยพี่สาวเตรียมหุ่นตัวแทนเร็ว”

           เตรียมหุ่นในขั้นตอนที่ว่าก็คือนำเสื้อผ้ามามัดเป็นรูปตัวคนจากนั้นกระพือผ้าห่มคลุมลงไปซะ จัดๆ ตับๆ ให้ฟูๆ เหมือนมีแกะนอนอุตุอยู่ที่เตียง คล้ายว่ายังไม่เนียนพอ หญิงสาวเดินอาดๆ เข้าไปที่หีบไม้ ยกเอาหน้ากากยักษ์พร้อมผมปลอมมาใส่ให้หุ่นด้วย พอจะเห็นส่วนสีเงินๆ แพลมออกมานอกผ้าเป็นอันแล้วเสร็จ

          ไป๋อวี้จัดการช่วยพี่สาวหลานเท่าที่ทำได้ นับตั้งแต่การช่วยส่งของ จัดท่าทาง รวมไปถึงคอยสังเกตุด้านนอก ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองต้องมาทำอะไรแบบนี้ ช่างคับคล้ายคับคลากับยามเด็กที่พยายามหนีการเรียนเสียจริงๆ จะว่าไปก็นับว่าพี่สาวหลานใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆมากพอควร แต่ถึงกระนั้นเจ้าหุ่นนี้ก็คงใช้ได้แค่ชั่วคราว นางกวาดตามองรอบห้อง คิดอยู่ว่าจะนำสิ่งใดมาเพิ่มดีหรือไม่

          “ ท่านว่ามันจะซื้อเวลาให้เราได้แค่ไหน “ เอ่ยถามเสียงเบาเนื่องจากนางไม่มั่นใจว่าด้านนอกจะมีใครอยู่บ้างไหม เพราะฉะนั้นทุกการกระทำจึงได้รวดเร็วแต่เงียบเชียบ ไม่วายคอยส่งทุกสิ่งที่พี่สาวหลานต้องการโดยไม่ขาดมือเลยแม้แต่น้อย

            “ไม่ต้องกังวล หลังจากนี้น้องสาวเพียงทำทีว่าข้าหลับไปแล้ว ตอนออกไปก็อย่าให้ใครรบกวน.. พวกเขารุ้ว่าอย่างต่ำสักสองชั่วยามนั่นล่ะพี่สาวจึงจะลุก.. หลังจากนี้พวกเราไปเจอกันข้างกำแพง ที่ๆ พบกันครั้งแรก” ด้วยอีกฝ่ายต่างจากนางสามารถเข้าออกจวนได้ตามสบาย หลิงหลานปลดปิ่นลงปักให้เจ้าหุ่นตัวแทนแล้วเสร็จ ปลดอาภรณ์ตัวนอกวางพาดไว้บนเก้าอี้อย่างแนบเนียน จากนั้นเปลี่ยนชุดล่าสัตว์ราวกับชาวหูนางซื้อมารอบก่อนตอนเดินย่ายชาวตะวันตก

            “สองชั่วยามนั่นเหลือเฟือให้เที่ยว เจ้าใช้เหตุผลว่าไปซื้อแป้งผัดหน้าที่ย่านการค้าก็ได้… หุหุ เอาอย่างซิวจู๋บอกมันเป้นเรื่องปกติของสาวน้อยวัยรักสวยรักงาม” นั่นเท่ากับว่าไม่มีใครเอะใจหรอก…

          ฟังแล้วก็ถือว่าแนบเนียนอยู่ไม่น้อย แต่ก็อดกังวลลึกๆไม่ได้ แต่หากพี่สาวหลานว่าดี นางก็ว่าได้ ไป๋อวี้พยักหน้าพร้อมกับทวนสิ่งที่พี่สาวหลานเอ่ยอีกครั้งในใจ ยังไงก็แค่ทำตัวให้เหมือนเดิมคือไม่สนชาวบ้านเท่านั้นก็คงไม่มีปัญหา สองชั่วยาวกับการหนีออกนอกจวน อ่า ชีวิตนางช่างโลดโผนเจอแต่เรื่องน่าสนุกเสียจริง

          “ งั้นก็ตามที่พี่สาวหลานบอก เราไปเจอกันข้างกำแพง ไว้เดี๋ยวสักพักน้องจะออกไป “ อันตัวนางเข้าออกนอกจวนในจวน นั้นย่อมไม่ถูกห้าม เนื่องด้วยเป็นแขก แต่สตรีตรงหน้าเนี่ยสิ เป็นหวางเฟยแล้ว ยังมีเด็กน้อยอยู่ในท้อง นางชักจะเริ่มเป็นห่วงอยู่นิดๆ แต่ก็เข้าใจว่าการถูกจับตามอง ถูกดูแลอยู่ตลอดมันค่อนข้างน่าอึดอัด ขนาดนางช่วงก่อนมีเพียงสาวใช้น้อย ยังอยากจะดิ้นตายให้รู้แล้วรู้รอด

          “ พี่สาวหลานรักษาตัวด้วย อย่าฝืนนะเพคะ “ เอ่ยย้ำให้อีกฝ่ายดูแลตัวเอง หากเป็นอันใดขึ้นมา ต่อให้ต้องโทษนางก็ไม่สน สนเพียงแต่จิตใจของสตรีตรงหน้านางตอนนี้ก็เพียงเท่านั้น ชีวิตในจวนหวางนี่มันน่าตื่นตาตื่นใจดีจริงๆ
           “เอาล่ะ… เช่นัน้นพี่สาวไปรอด้านนอกก่อนนะ!!” กล่าวเสร็จสวมหมวกไผ่ผ้าคลุมดำก็ลอบออกไปทางหน้าต่างเป็นเงาสีเงินวูบหนึ่ง ลับหายกลายเป็นทั้งห้องว่างเปล่าเหลือเพียงเหมยไป๋อวี้เพียงคนเดียว

          ไป๋อวี้สูดหายใจเข้า พ่นลมหายใจออก ยืนฟังเสียงนาฬิกาน้ำในห้องอยู่สักพัก ตั้งสมาธิและทำใจให้สงบ ไม่เช่นนั้นความฟุ้งซ่านของนางจะทำเอาแผนแตกได้ ดรุณีสาวกวาดตามองความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย เงาสีเงินที่หายผ่านหน้าต่างไปเมื่อครู่เริ่มทำให้นางชักอิจฉาหน่อยๆ ไว้เป็นตัวเบาเมื่อไหร่ก็คงสนุกนางน่าดู ว่าแล้วก็ค่อยๆเดินอย่างใจเย็น แสร้งว่าระมัดระวังเดินไม่ให้เกิดเสียงเพื่อรบกวนผู้ที่หลับอยู่

          “ พี่สาวหลานหลับไปแล้ว งั้นข้าขอตัว “ จงใจพูดเสียงเบาๆ ราวกับระมัดระวัง ทำให้นางกำนัลล้วนแต่ไม่สงสัย ซ้ำยังเชื่ออย่างง่ายดายว่าพี่สาวหลานพักผ่อนแล้วจริงๆ เดินผ่านมาอีกหน่อย ก็เหมือนชะตาต้องการให้นางเป็นผู้บอกข่าว ผู้เป็นเหยี่ยนหวาง หลิวตาน ยืนอยู่ไม่ไกล ดังนั้นตามมารยาทนางก็ควรจะต้องทักสักนิดสักหน่อย “ คาราวะพี่ชายหลิว “
            “อื้มตามสบาย.. แล้วนั้นเจ้าจะไปที่ใดหรือ?” ร่างในอาภรณ์ขาวรั้งกระบวนท่ากลับคืน ครึ่งชั่วยามที่ผ่านมาให้องค์รักษ์หนุ่มรับมือติดต่อกันจนอีกฝ่ายเหนื่อยหอบ ทว่าตัวเขากลับไร้วี่แววของเหงื่อแม้สักหยด หันกลับมาทางแขกประจำจวนเขาได้ยินจากนางกำนัลแล้วว่าเสี่ยวหลานเรียกนางไปอ่านตำราให้ฟัง “ไม่ถึงเค่อเท่านั้นได้อ่านเรื่องไหนไป ทำให้เสี่ยวหลานเคลิ้มหลับได้รวดเร็วเพียงนี้เผื่อว่าข้าจะจำไปใช้บ้าง”

          ใบหน้าหวานยังคงประดับด้วยความซุกซนตามที่พี่ชายหลิวมักจะเห็นได้เป็นประจำไม่ว่าจะตอนนางใช้ฐานะบุรุษ หรือสตรี น้ำเสียงนุ่มใสเอ่ยอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับแววตาที่ดูสนุกสนานตามนิสัยนาง  “ พี่สาวหลานหลับแล้ว ข้าไม่อยากอยู่รบกวนเลยออกมา แล้วก็ตั้งใจว่าจะไปเดินเล่นดูของในเมือง หากพี่ชายหลิวสังเกตุ ท่านจะเห็นได้ว่าข้าปักปิ่นอยู่แค่อันเดิม ว่าจะไปดูมาเพิ่มสักหน่อย อีกทั้งก่อนหน้านี้ได้ยินจากหลายๆคนในจวนว่ามีแป้งผัดหน้าออกใหม่ ข้าว่าจะไปดูสักหน่อย ว่าแป้งผัดหน้าจากฉางอัน จะพอเทียบเท่าแป้งผัดหน้าที่ผู๋หยางได้หรือไม่ ? “

          จงใจพูดแต่เรื่องที่เป็นเรื่องของ ‘สตรี’ เพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายคิดส่งใครไปตามดูแลนาง เพราะหวังว่าจะเข้าใจได้ว่าเรื่องของสตรีนั้นวุ่นวาย และใช้เวลานาน ส่วนในเรื่องบทละคร แม้จะไม่ได้คิดมาแต่ที่พูดยาวๆก็คือการซื้อเวลาให้ได้คิดเหตุผลเพิ่มเติม..

          "อืม... จริงอยู่ว่าเรื่องเครื่องประทินโฉมหาใช่งานถนัดของข้า ทว่าในจวนก็พอจะมีผู้ที่ใช้การได้อยู่ ในเมื่อน้องเหมยกล่าวถึงขั้นนี้ ซิ่วจู๋ เคยรับใช้พระสนมลี่อยู่ในวังคงเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว เจ้าว่าไหม?" เก็บกระบี่เข้าฝักตรัสยกยิ้มราวกับพี่ชายผู้แสนดีพร้อมจะแก้ไขปัญหาหนักใจแก่น้องๆ ทุกคน “หากต้องการคนไปช่วยเลือกล่ะก็ข้าสามารถเรียกนางมาได้ น้องเหมยไม่ต้องเกรงใจ”

          “ จริงหรอกหรือ ? มิน่าถึงได้ดูแลพี่สาวหลานอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พี่ชายหลิว ยังไงซิ่วจู๋ก็มีหน้าที่คอยดูแลพี่สาวหลาน หากให้ไปกับน้องมันก็คงกระไรอยู่ อีกทั้งการออกไปดูของครั้งนี้ น่าจะกินเวลามากพอสมควร เนื่องจากของที่จะไปดูนั้นออกใหม่ ย่อมต้องมีคนมากมายไปดู หากพี่สาวหลานตื่นขึ้นมา แล้วซิ่วจู๋ไม่อยู่ดูแล เดี๋ยวมันจะลำบากเอา หากท่านคิดอยากช่วยเหลือน้องก็เพียงมอบค่าขนมเล็กๆน้อยๆให้น้องไปซื้อปิ่นก็ได้นะพี่ชายหลิว “

          ขนงคิ้วเลิกขึ้นสูงในเมื่อแขกประจำจวนมาไม้นี้เห็นทีตนคงต้องปล่อยให้ออกไป ‘ลำพัง’ เสียแล้ว “หึหึ น้องสาวเหมย มิใช่ว่าเสี่ยวหลานถมเจ้าจนแทบจะทรุดไปด้วยความเอ็นดูของนางแล้วหรือ? ฮะๆ เอาเถอะรีบไปรีบกลับอย่าให้มืดค่ำนักมันอันตราย”

          “.................” เซี่ยงอิงที่ยืนปั้นหน้านิ่งอยู่ด้านข้างไม่คิดเลยว่าสตรีที่ให้เขาแบกจะ ‘หน้าหนา’ เพียงนี้ เล่นขอทุนทรัพย์กันโต้งๆ ช่างใจกล้าได้น่านับถือ..

          รอยยิ้มเบาบางบนใบหน้ากับแววตาสนุกสนานยังคงไม่จางหาย นางอยากหัวเราะ แต่อีกใจก็วิตกอยู่ไม่น้อย ผ่านด่านพี่ชายหลิวได้ แต่นางก็ไม่มั่นใจว่าจะผ่านได้จริงๆนะหรือ “ ความเอ็นดูที่พี่สาวหลานมีให้น้องแม้จะทำน้องทรุดไปบ้าง แต่หากพี่ชายหลิวคิดอยากเมตตา น้องก็พร้อมรับ “ พูดด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่ก็ไม่วายรีบพูดต่อเพื่อให้อีกฝ่ายได้เข้าใจ “ น้องเพียงล้อเล่น ขอพี่ชายหลิวอย่าได้ถือสาเอาความ ถ้าเช่นนั้นน้องต้องขอตัวก่อน “

          ดรุณีสาวในอาภรณ์สีแสดประสานมือย่อกายลงเคารพผู้สูงศักดิ์ ก่อนจะค่อยๆก้าวถอยและหมุนกายเดินจากไปโดยรักษาจังหวะ ไม่แสดงถึงอาการร้อนรน หรือรีบร้อน เดินไปเรื่อยๆ ตามที่นางเป็นมาเสมอ จนกระทั้งร่างกายก้าวผ่านประตูจวน ออกไปสู่ด้านนอก ห่างหายจากสายตาของคนด้านในจวน แต่ถึงกระนั้นจะรีบร้อนก็ยังไม่ได้ นางก้าวเดินอย่างมั่นคงไปตามทาง โดยอาศัยว่าทางตรงไปย่านการค้าก่อน จากนั้นเมื่อเห็นว่าห่างพอควรแล้วจึงได้หาเส้นทางลัดเลาะกลับมายังข้างกำแพง จุดที่นัดกับพี่สาวหลานไว้

             เงาสีเงินทิ้งตัวลงจากหลังคาทันทีที่พบว่าผู้ที่ตนรอมาถึงแล้ว นางส่งสัญญาณมือเชิงให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆ ก่อนกางแผนที่นครฉางอันที่แอบคัดลอกไว้ระหว่างคัดอักษร เป็นจุดตัดของย่านการค้าและส่วนที่สามารถเลี่ยงหน่วยลาดตระเวณไปได้ “เวลามีน้อยพวกเราต้องเร่งมือกันหน่อย เอาล่ะ.. ที่แรกจำต้องผ่านย่านการค้าพี่สาวจำได้ว่าเคยเห็นเส้นทางตอกพวกนี้จากบันทึกของเฮ่าต้าเกอ”

             โชคดีที่นักกวีหนุ่มมักจะจดบันทึกเรื่องราวจิปาถะไว้แก้เบื่อ ความรอบรุ้เกือบครึ่งของหลิงหลาน ก็มาจากอาศัยอ่านให้มากและพิจารณานี่เอง “มาเถอะน้องสาว อย่างน้อยเราต้องมีแป้งผัดหน้าสักตลับกลับไปด้วยเพื่อให้แนบเนียน”

          “ ปิ่นด้วย .. “  ไป๋อวี้เอ่ยเล็กน้อย ในขณะที่พินิจดูแผนที่ นับว่าคัดลอกมาได้ดีไม่ใช่น้อย นางกวาดสายตามองรอบข้างด้วยความใจเย็น จริงอยู่ที่เวลามีน้อย คิดทำอะไรก็ต้องวางแผนให้ดี ด้วยเหตุนี้นางจึงอาศัยความจำที่ตัวเองมีพอประมานมานั่งจำเส้นทาง และคอยประคองพี่สาวหลานให้ไปตามเส้นทางที่คุยกันไว้ว่าจะไป ซึ่งนั้นก็คือทางไปสู่ย่านการค้าที่มีผู้คนมากมายและครึกครื้ออยู่เสมอนั้นเอง

           คล้อยหลังทั้งสองบุรุษอาภรณ์ขาวค่อยก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ สายตายังคงตรึงอยู่กับแผ่นหลังสีเงินนั้นไม่คลาย เขายังคงไม่รีบร้อนเผยตัวในยามนี้ขอเพียงเสี่ยวหลานมีความสุข แม้ว่านางจะดื้อรั้นไปบ้าง.. ขอแค่ไม่มีอันตรายก็เป็นเรื่องที่พอยอมรับได้ หัตถ์หนายกขึ้นสูงแล้วกำมือครุ่เดียวก็มีเงาสามร่างปรากฎขึ้น

            “น้อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

            “พวกเจ้าตามไปคุ้มกัน แต่อย่าให้ทั้งคู่รู้ตัวหากมีอะไรผิดสังเกตเร่งมารายงานข้า” เงาทั้งสามแยกย้ายในทันที เหลือเพียงบุรุษอาภรณ์ขาวถอนหายใจยาวเหยียด..  

All ชื่อเสียง      





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +10 ความโหด โพสต์ 2020-6-9 08:07
คุณได้รับ +203 คุณธรรม +190 ความโหด โพสต์ 2020-6-9 08:07

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หว่านจินซีหวังมู่
ม้าภูตหิมะสายใย
กำไลเทพีไอซิส
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาสู่โจ้วจวี้เหริน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x2
x1000
x220
x130
x31
x49
x1435
x55
x435
x191
x768
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x89
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x418
x2
x3
x14
x1
x1
x5
x184
x235
x1
x14
x6
x6
x19
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x116
x736
x18
x7
x20
x55
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125