เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } เคหาสน์จอมกวีเอกแห่งแผ่นดิน | จวนสกุลซือหม่า

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-2-10 22:23:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ฤดูแห่งการรอคอย

76

ท่านลูกศิษย์บังเกิดเกล้า

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

‘ข้าจะเป็นยอดกวีเอกแห่งแผ่นดิน! แล้วเอาผลงานไปถมให้ท่วมสุสานบรรพชน!!’

-เสิ่นหลิงเฮ่า กวีสายเก๋า-

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

     
     สองศิษย์อาจารย์เร่งเดินทางจากจิงโจวเข้ากวนจง เพื่อกลับสู่ฉางอันอย่างเร่งร้อนตลอดทางมีแต่อาจารย์ที่กระตุ้นม้าให้วิ่งห้อ เกือบจะเรียกได้ว่าบุกป่าฝ่าดงอยู่แล้วเชียว

     เร่งจนม้าจะขาดใจตาย เพื่อมาพบว่าจั๋วเหวินจวินยังไม่กลับจวน…

     หลิงเฮ่าฟังคำพ่อบ้านแจ้งแล้วกลอกตามองฟ้าทีหนึ่ง ‘พวกข้าจะรีบเพื่ออะไร…’ ฝ่ายท่านอาจารย์ทราบข่าวฮูหยินเที่ยวติดลมก็ไม่ได้มีท่าทีผิดหวังอะไร ตรงกันข้ามยิ่งยินดีเข้าไปอีก ยอดกวีเอกคิดแผนการสร้างความประทับใจตามประสาศิลปินได้…

     ภรรยารอการกลับมาของศิษย์คนโปรดถึงสองปี เวลาพบหน้ากันเสียทีจะให้ดาษดื่นธรรมดาได้อย่างไร! เสียชื่อยอดศิลปินเช่นตนหมด คิดได้ดั่งนั้นก็สั่งความพ่อบ้านให้ปิดเรื่องนี้เป็นการลับ นัดแนะกับว่าที่บุตรชายบุญธรรมเรียบร้อย เขาจะเตรียมของรับขวัญว่าที่มารดาบุญธรรมอย่างไร ปรึกษากันไปมาก็กินเวลาไปถึงสองขั่วยาม เมื่อเห็นท่าทีอิดโรยของหลิงเฮ่าผู้อาวุโสค่อยจดจำได้ว่าพวกตนเร่งเดินทางมานานสมควรที่จะเหนื่อยล้า

     “หลิงเฮ่าเจ้าไปพักผ่อนก่อน ข้ามีเรื่องอะไรพ่อบ้านจะไปแจ้งเอง”

     จบประโยคนี้ราวกับได้รับพรไถ่บาป นักกวีผมเงินซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง คำนับอาจารย์แล้วขอตัวกลับไปยังเรือนรับรองข้างต้นอู่ถง...สถานที่เดียวกับที่ตนเคยอาศัยอยู่ในช่วงฝึกงาน


     ก้าวแรกที่เข้าสู่เรือนพักบุรุษชุดขาวก็นิ่งงันไป ข้าวของทุกชิ้นในเรือนยังคงวางไว้ที่เดิม แท่นหมึกที่เขาลืมเก็บก่อนรีบออกไปพบสหายยังคงตั้งอยู่ คอนของเจาจวินก็เช่นกัน กระแสอุ่นๆไหลรวมกันในอก หล่อหลอมเป็นความซาบซึ้งว่าที่แท้...ยังมีคนที่รอให้เขากลับมา มุมปากยกแย้มเป็นองศาที่งดงาม ‘ท่านอาจารย์...ท่านไม่ลืมข้า ข้าจะกล้าลืมท่านทั้งสองได้ยังไง’

    กลับคืนสู่บรรยากาศเดิมๆ เสมือนย้อนคืนช่วงเวลาที่ตนได้ก้าวออกจากค่ายพยัคฆ์หมาดๆ หลิงเฮ่าอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า...งีบหลับไปหนึ่งตื่น ไม่คาดว่าลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพึ่งจะเข้าสู่หัวค่ำ ดวงตาสีอำพันก็ไม่ยอมง่วงงุนเสียที สุดท้ายชายผมเงินจึงกระชับเสื้อคลุมขึ้นสวม ออกไปเดินเล่นยังศาลาริมน้ำด้านข้าง ลมราตรีรำเพยพัด ใบต้นอู่ถงไล้ไปตามผิวน้ำ จวนซื่อหม่ายังคงเงียบสงัดเฉกเช่นวันวาน

     เสิ่นหลิงเฮ่าเท้าคางกับระเบียงศาลา ภาพความทรงจำเก่าๆ ช่วงที่ฝึกงานในเมืองจื่อถง เถ้าแค่เนี้ยร้านหยาดน้ำค้างหมื่นลี้ยังคงสบายดีไหมนะ? พี่น้องในค่ายพยัคฆ์ปัจจุบันต่างมีหนทางของตัวเอง โลดแล่นไปบนหน้ากระดาษแห่งโชคชะตา ขีดเขียนเรื่องราวของชีวิตด้วยพลังกายใจที่มี เขาไม่สามารถช่วยเหลือพี่น้องทุกคนได้ด้วยกำลังที่มีอยู่อย่างจำกัด แต่หากเป็นไปได้ละก็...ตนอยากมีกำลังมากกว่านี้เพื่อช่วยเหลือผู้คนได้มากขึ้น

     อย่างน้อยมีอำนาจพอที่จะเอาตัวรอดได้ ปกป้องคนสำคัญได้เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

    “กลับมาวันแรกก็นอนไม่หลับแล้วรึไง? ทำไมเตียงแข็งไปรึ?”

     “อ๊ะ...ท่านอาจารย์” ซื่อหม่าเซี่ยงหรูปรากฎตัวขึ้นอีกมุมหนึ่งของศาลากลางน้ำ ที่จริงเขามาถึงนานแล้วแต่เห็นเจ้าหนุ่มยังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองจึงไม่เอ่ยทัก “สีหน้าแบบนั้นมันอะไรกัน ข้าไม่ได้พรากเจ้ามาจากอกสาวงามเสียหน่อย”

      “อาจารย์อย่าล้อข้าสิขอรับ...”

     “หึหึ เป็นอะไรไป? ถึงข้าไม่หยอกเจ้าฮูหยินข้าก็ทำอยู่ดี...ไหนว่ามาสิกังวลเรื่องไหนเผื่ออาจารย์จะช่วยเหลือได้” ซื่อหม่าเซี่ยงหรูปลิดขั้วองุ่นในมือ ยกยิ้มอย่างไม่ยี่หระพลางปาผลหนึ่งใส่หน้าผากว่าที่บุรบุญธรรม หลิงเฮ่าไม่กล้าหลบได้แต่ตะครุบรับไว้แล้วโยนใส่ปาก “ขอบคุณท่านอาจารย์....ที่จริง ข้าแค่สงสัยว่าจะทำอย่างไรต่อกับหนทางข้างหน้า”

     “ตอนข้าพบเจ้าครั้งแรกที่น้ำตกเจ้าดูไม่เหมือนผู้ที่ลังเลกับการตัดสินใจของตัวเองอย่างเวลานี้ ทำไม? หรือระหว่างที่หายหัวไปสองปีเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น มันกระทบปณิธานในใจงั้นสินะ…” หลิงเฮ่าสะดุ้งจนไหล่สั่น ท่านอาจารย์เป็นหมอดูรึอย่างไร ทายแม่นเหลือเกิน ราวกับมานั่งในใจเขา ซื่อหม่าเซี่ยงหรูยกยิ้มมุมปาก ปาองุ่นใส่ตัวคิดมากอีกลูก “เจ้าไม่ใช่ว่าอยากพิสูจน์ตัวเองว่าสามารถยืนหยัดได้ด้วยกำลังของตนเองหรอกหรือ แล้วยังต้องลังเลอยู่อีก? คำตอบนั้น...มันชัดเจนอยู่แล้ว”

     หลิงเฮ่าเบนสายตาไปสบกับผู้อาวุโส คล้ายถูกกระตุ้นเตือนด้วยคำพูดเรียบง่าย ที่แท้อาจารย์เห็นคุณค่าของตนมากยิ่งกว่าตัวขาเสียอีก หนทางที่จะพิสูจน์ตัวเองแล้วกลับไปยืนต่อหน้าบรรพชนได้ หนทางที่จะลบล้างคำดูหมิ่นแล้วไปตอกหน้าคนพวกนั้นว่าคิดผิดแล้ว มีอยู่เพียงทางเดียว...

     “อาจารย์...ข้าอยากทำงานให้ราชสำนัก” ต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาและดำมืดที่สุดในตอนนี้ก็คืออำนาจราชสำนัก เขาไม่รู้ว่าตนยังถูกล่าค่าหัวอยู่รึไม่ ป้องกันไว้ย่อมดีกว่าแก้ ซื่อหม่าเซี่ยงหรูยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ...ที่เลือกคนไม่ผิด ผู้ที่รู้ว่าตัวเองต้องการสิ่งใดนั้นมีอยู่มาก แต่ผู้ที่รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะได้สิ่งที่หมายมาดมาครอบครอง หายากยิ่ง เห็นทีจะมีเพียงเสิ่นหลิงเฮ่าที่คู่ควรจะสืบทอดเจตนารมณ์ของเขา “หึหึ...ไม่ต้องกังวลไป การตัดสินใจเป็นหน้าที่ของเจ้า ส่วนเรื่องหนทางข้าจะจัดการเอง”


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +20 ดีนาเรียส +1000 ชื่อเสียง +1000 ความหิว -36 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 + 1000 + 1000 -36 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บลัดดี้ไนท์แมร์
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาเซียวซียวี่จิน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x500
x10
x2
x302
x5
x10
x3
x7
x10
x2050
x220
x11
x4
x1
x420
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x91
x5
x1
x1
x318
x573
x57
x422
x3
x3
x14
x1
x1
x5
x199
x243
x1
x14
x6
x8
x20
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x130
x737
x18
x7
x20
x155
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x260
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x172
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x210
x125
x327
x411
x25
x32
x103
x345
x610
x170
x19
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x12
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1105
x321
x2100
x2
x7900
x438
x99
x105
x12
x76
x150
x3428
x219
x239
x435
x2723
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7259
x2732
x14
x71
x7576
x57
x4590
x1810
x55
x3
x210
x18
x1110
x1
x1
x3185
x2
x1
x2525
x14
x37
x34
x683
x470
x30
x223
x206
x9
x1210
x1395
x5901
x964
x133
x440
x130
x61
x52
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x830
x280
x9355
x9999
x515
x54
x91
x5681
x29
x15
x85
x179
x1000
x13
x4253
x2935
x1799
x3479
x9999
x2466
x3410
x2730
x1890
x2790
x5
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2630
x3864
x2330
x151
x2861
x4466
x4399
x1805
x3768
x2205
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5486
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x49
x2239
x3809
x7347
x1273
x7661
x4470
x503
x1208
x1834
x900
x10
x1122
x2969
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x26
x9999
x20
x5805
x25
x8
x1737
x251
x26
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x9
x31
x212
x1117
x92
x2408
x2086
x130
x19
x1478
x2378
x2259
x3
x287
x3676
x2463
x7884
x518
x401
x4106
x5439
x9999
x16
x2489
x2452
x5805
x8000
x3380
x1666
x30
x3770
x1019
x70
x328
x151
x2916
x2118
x9999
x44
x4611
x9999
x9999
x9999
x3130
x2049
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3190
x4099
x787
x1
x765
x1790
x535
x1241
x6211
x2365
x5866
x5004
x9999
x7914
x9999
x3159
x2323
x2652
x3456
x4274
x2252
x404
x66
x1
x15
x1989
x6767
x743
x1
x4827
x8387
x68
x9999
x678
x1418
x1074
x6534
x105
x3595
x1105
x454
x105
x1177
x297
x8
x184
x37
x9999
x1123
x2070
x3514
x195
x666
x468
x100
x1301
x1656
x9999
x3780
x1295
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
โพสต์ 2018-2-10 22:38:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากได้รับการอนุมัติเรียบร้อยแล้ว ฮูหยินจึงกล่าวให้กลับไปก่อนในเมื่อวัน แล้วมาหาในวันต่อมา หลิงนูจึงรับปากว่าจะมาหาอย่างแน่นอน ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป


วันรุ่งขึ้น หลังจากหลิงนูได้รับการอนุมัติเป็นศิษย์ของซือหม่าฮูหยิน จิตรกรเอกแห่งยุคแล้ว ก้ได้รับฐานะเป็นจิตรกรฝึกหัด เรียบร้อย
เธอเดินทางมายังจวนเคหาสน์โดยมีชงชงตามมาเช่นเคย เมื่อเคาะประตูแล้วบ่าวจึงมาเปิดประตูต้อนรับ ให้หลิงนูและชงชงเข้ามา
หลิงนูให้ชงชงนั่งรออยู่ที่สวนด้านนอก และกำชับว่าอย่าก่อเรื่องไม่ดีเด็ดขาด


เมื่อบอกกับชงชงแล้ว เธอจึงก้าวเข้าเดินในเคหาสน์ตามบ่าวที่ได้รับสั่งมาว่าให้พาหลิงนูไปหา เพื่อไปหา"อาจารย์"ฮูหยิน


เมื่อก้าวเข้ามาในห้องๆหนึ่งที่บ่าวคนนั้นได้พามา ก็พบกับ ซือหม่าฮูหยิน นั่งรออยู่ในห้องแล้ว
บ่าวจึงปิดประตูม่านให้2ศิษย์อาจารย์ได้พบปะคุยกัน
หลิงนูจึงน้อมคำนับทักทายฮูหยินพร้อมกล่าว "อรุณสวัสดิ์ ..เจ้าค่ะ.."
พูดสุภาพสำหรับเธอมันดูขัดปากยิ่งนัก....


"สวัสดีจ๊ะ" ฮูหยินกล่าวทักทายพร้อมกับยิ้มให้หลิงนูซึ่งเป็นศิษย์คนใหม่ จะได้เข้ารับการสอนในวันนี้
"นั่งลงตรงนี้ก่อนเลยนะ" ฮูหยินกล่าวพร้อมผายมือไปยังโต๊ะตัวหนึ่งซึ่งนั่งลงกับพื้น
หลิงนูจึงเดินไปนั่งลงอย่างสุภาพเรียบร้อย พร้อมเริ่มเรียนรู้ศิลปะจากฮูหยิน


ไม่ได้ทำตัวสุภาพเรียบร้อยมานานแค่ไหนแล้วนะ...


"วันนี้เป็นวันเริ่มเรียนวันแรกของเจ้าสินะ งั้น ข้าจะเริ่มสอนพื้นฐานก่อนเลย" ฮูหยินกล่าวกับหลิงนูผู้มาใหม่ บอกว่าจะสอนให้ตั้งแต่เริ่มต้นพื้นฐาน
"เจ้ารู้จักการวาดดีแค่ไหน แล้วเจ้าเคยวาดภาพมาก่อนรึเปล่าจ๊ะ" ฮูหยินเริ่มถามถึงประสบการณ์การวาดของเรา


"เอ่อ...ก็ พอวาดได้อยู่..เจ้าค่ะ.. "
"...การวาดก็คือ การขีดเขียนด้วยเส้นหลายเส้นรวมกัน จนออกมาเป็นภาพ...เจ้าค่ะ..."
หลิงนูอธิบายเท่าที่รู้และทราบ


"อื้ม ตอบได้ดีจ๊ะ" ฮุหยินกล่าว ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังอีกด้านหนึ่งของห้อง แล้วเปิดประตูม่านขนาดใหญ่ออก ให้เห็นทิวทัศน์ส่วนข้างนอกโดยรอบ
"ถ้างั้นข้าอยากจะทดสอบเจ้าสักหน่อยว่าเจ้ามีประสบการณ์มากเพียงใด"
"เจ้าลองวาดอะไรก้ได้หนึ่งอย่างจากทิวทัศน์ด้านนอกนี้นะจ๊ะ" ฮูหยินกล่าว เริ่มให้บทเรียนแรกกับหลิงนู คือพื้นฐานการวาดภาพ


เธอฟังคำสั่งของฮูหยินแล้วดังนั้นจึงทำตาม เธอจึงพินิจมองไปรอบๆสวนหย่อมด้านนอกก่อน เพื่อมองหาสิ่งที่น่าจะวาดได้
มองไปพักหนึ่งจึงสังเกตสิ่งที่พอจะวาดได้ จึงลงมือวาดมันลงบนม้วนไม้ไผ่


--

หลิงนูลงมือวาดภาพแรกจนเสร็จ
เธอรู้สึกว่าภาพแรกยังไม่พอเท่าไหร่ จึงลงมือวาดอีกภาพหนึ่งลงบนม้วนไม้ไผ่อีกอัน ซึ่งเป้นวิวที่ไม่ไกลจากภาพเดิมเท่าไหร่...


--

พอวาดเสร็จก็แอบคิดว่า จวนท่านกวีเอกนี่มีศาลาเยอะดีเหมือนกัน.. สวนหย่อมก้กว้าง เหมาะที่จะไปสงบใจและก้วาดภาพอย่างบันเทิงอารมณ์..
เมื่อวาดเสร็จรวม2ภาพ จึงส่งให้กับซือหม่าฮูหยินตรวจทาน
"เรียบร้อยแล้ว...เจ้าค่ะ..."


"อื้ม... วาดได้ดีเลยนี่นา" ฮูหยินถึงกับเอ่ยปากชมเชยว่าหลิงนูเองก็พอจะมีประสบการณ์การวาดภาพอยู่ไม่น้อย
แบบนี้คงไม่ต้องแนะนำอะไรมากเกี่ยวกับการวาดเส้นด้วยน้ำหมึกพู่กัน
"เรื่องเส้นข้าวาดเจ้าไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ว่าเจ้าน่าจะเก็บรายระเอียดกว่านี้นิดนึงนะจ๊ะ" ฮูหยินตรวจทานภาพของเธอและแนะนำไปด้วยถึงจุดที่ควรแก้ไข


"วันพรุ่งนี้ข้าจะแนะนำเรื่องการลงสีนะจ๊ะ เพราะงั้นเจ้าก้ต้องไปหาซื้อสีมาด้วยล่ะ" ฮูหยินบอกถึงบทเรียนวันพรุ่งนี้ว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง
" เอ่อ...ทราบแล้ว...เจ้าค่ะ..." หลิงนูรับคำ คงเป็นงานหนักอีกแล้วแน่นอน


"ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะวาดอีกสัก2-3ภาพพอนะ เพื่อให้ชินมือ แล้วก้เก็บรายละเอียดให้ดี" ฮูหยินกล่าวเพิ่มงานให้กับหลิงนูอีกแล้ว แต่เธอก้ต้องทำมัน
เธอพยักหน้าตอบฮูหยิน ก่อนจะหยิบม้วนไม้ไผ่ที่วางไว้ข้างๆ มาวาดอีกภาพหนึ่ง ภาพแรกเสร็จตามด้วยภาพที่สอง จนกระทั่งวาดครบ3ภาพ
เมื่อครบแล้ว ฮูหยินจึงให้ไปพักได้ แล้วฮูหยินจึงบอกหลิงนูว่าควรไปเตรียมสีต่างๆเพื่อเรียนบทต่อไปด้วย อย่าลืมล่ะ


@STAFF_โรลทำงาน

แสดงความคิดเห็น

เนื่องจากบันทึกลับ2&VIP { ได้รับวันทำงานเท่ากับ 32 }  โพสต์ 2018-2-11 01:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -15 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 6
STAFF_โรลทำงาน + 10 + 500 -15

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
จื่อซิงหม่า