ดู: 503|ตอบกลับ: 20

{ เมืองฉางอัน } ร้านน้ำชา ตระกูลหลี่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-25 12:08:06 |โหมดอ่าน










ร้านน้ำชา ตระกูลหลี่
♦ เมืองฉางอัน ♦





ร้านน้ำชาแห่งนี้อยู่ภายใต้การบริหารงานของหลี่เฟิงหลง เป็นร้านน้ำชาอันโด่งดังและมีชื่อเสียงในเมืองฉางอัน
ที่นี่มีคนงานค่อนข้างเยอะจึงทำให้ดูแลลูกค้าได้ทั่วถึง บางครั้งบุตรชายก็มาช่วยงานเป็นครั้งคราว











ชื่อกิจการ: ร้านน้ำชา ตระกูลหลี่
เจ้าของกิจการ: หลี่เฟิงหลง
ประเภทร้าน: บริการอาหาร, น้ำชา, ตกกลางคืนมี การฟ้อนรำ และ เสียงดนตรี ทั่วไป
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 10.00 - 23.30
#ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองฉางอัน







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-8-16 17:19:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     ร้านน้ำชาแห่งนี้บิดาของหลี่เซี้ยนเจ่อรับช่วงดูกิจการร้านต่อมาจากปู่ของเขา ซึ่งตัวเขาเองเริ่มเข้ามาศึกษาและดูแลร้านตั้งแต่ยังเยาว์จึงทำให้เขารู้หลักการการจัดการและการรับมือกับปัญหาต่างๆของแขกที่เข้ามาให้ร้านได้เป็นอย่างดี หลี่เซี้ยนเจ่อรู้จักคนงานทุกคนในร้านจึงง่ายที่เขาสามารถเรียกใช้คนได้คล่อง ช่วงนี้บิดาของเขาเดินทางไปทำธุระยังต่างเมืองเขาจึงต้องเข้ามาดูแลแทนบิดาของตนอย่างเต็มตัว วันนี้เขามากับพ่อบ้านหลี่ซึ่งมาอยู่ช่วยดูแลเป็นเพื่อนกับเขา ภายในร้ายร้ำชาตอนนี้คราคร่ำไปด้วยผู้ที่มาจากต่างเมืองและที่อยู่ในเมืองนี้เสียงดนตรีกำลังบรรเลงขับกล่อม กลิ่นของอาหารโชยไปทั่วร้าน ผู้คนกำลังสนทนากันอย่างสนุกสนาน เมื่อหลี่เซี้ยนเจ่อยืนสังเกตุอยู่พักหนึ่งก็เดินหลบเข้าไปยังส่วนของผู้ดูแลร้าน
   "ข้าไม่ทราบว่า นายน้อยจะมาเลยไม่ทันต้อนรับ ขอท่านโปรดอภัย" คนงานที่ยืนคุมอยู่เอ่ยอย่างลนลาน
   "ไม่ต้องขอโทษข้าหรอก ส่วนเจ้าก็ไปดูแลแขกต่อเถอะ" หลี่เซี้ยนเจ่อโบกมือให้คนงานออกไปจากนั้นก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ คนงานคนอื่นรีบยกน้ำชามาวางไว้ให้ที่โต๊ะทันที หลี่เซี้ยนเจ่อเอามือล่วงเข้าไปในเสื้อที่เก็บตำราของเม่งจื๊อเอาไว้ออกวางไว้บนโต๊ะ
   "นายน้อยครับ ข้าว่าเรากลับไปอ่านหนังสือกันที่บ้านไหมครับ ที่นี่มีแต่เสียงรบกวน ข้าเกรงว่านายน้อยจะไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเอานะครับ" พ่อบ้านหลี่พูดอย่างเป็นห่วง
   "ข้าอ่านหนังสือที่บ้านมาหลายวันแล้ว ช่วงนี้ข้าเบื่อที่ต้องท่องตำราที่บ้านเลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง" หลี่เซี้ยนเหันไปบอกพ่อบ้านหลี่ด้วยสีหน้าของคนไม่รับแขก จากนั้นหลี่เซี้ยนเจ่อก็เปิดตำราเม่งจื๊อไปยังบทที่ว่าด้วย 'ปรัชญาชีวิต' แล้วก็เริ่มอ่านโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ส่วนพ่อบ้านหลี่ก็ออกไปดูความเรียบร้อย
   'ขงจื๊อให้ความสนใจต้อการปฏิบัติในชีวิตประจำวันดังนั้นขงจื๊อจึงสอนว่า มนุษย์สามารถประพฤติดีได้อย่างไร แต่ขงจื๊อไม่เคยสอนว่าทำไมมนุษย์ต้องประพฤติดีมีคุณธรรม เม่งจื๊อจึงเป็นผู้เสริมให้กับคำตอบของคำถามนี้ด้วยคำสอนเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ ทั้งนี้เม่งจื๊อกล่าวว่า เหตุที่มนุษย์ต้องประพฤติดีหรือต้องมีคุณธรรมก็เพราะมนุษย์มีธรรมชาติดีโดยธรรมชาติอยู่แล้ว
  เม่งจื๊อได้ให้ความเห็นไว้ว่า ธรรมชาติของมนุษย์มีสภาพเป็นความดีงามโดยกำเนิดนั้นคือจิตใจของมนุษย์ โดยธรรมชาติดั้งเดิมประกอบด้วยคุณธรรมและเม่งจื้อได้ยอมรับว่ามีธรรมส่วนหนึ่งไม่ดีไม่เลวในตัวของมันเอง คือส่วนที่มนุษย์มีเหมือนกับสัตว์ชนิดอื่นๆเช่น ความต้องการและสัญชาตญาณต่างๆ ธรรมชาติส่วนนี้จะดีหรือเลวขึ้นอยู่กับการสั่งสอนอบรมและการพัฒนาคุณธรรมที่มีอยู่โดยดั้งเดิมนั้นได้ดีแค่ไหน การที่เม่งจื๊อยืนยันว่าธรรมชาติของมนุษย์ดีโดยกำเนิดนั้นไม่ได้หม่ยความว่าคนเกิดมาจะต้องเป็นปราชญ์
คุณธรรมที่มีอยู่ภายในจิตใจหรือธรรมชาติของมนุษย์นั้นแยกแยะให้เห็นได้โดยลักษณะ 4 ประการคือ
ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจผู้อื่น คือไม่มีจิตดวงใดในสภาพปรกติจะเฉยเมยต่อความทุกข์ทรมาณของชีวิตอื่นๆได้โดยไม่เกิดความรู้สึกเวทนาสงสาร คุณธรรมเบื้องต้นในลักษณะนี้เมื่อได้รับการพฒนาให้สมบูรณ์ขึ้นก็คือยิ้น ซึ่งถือว่าเป็นคุณธรรมประการสำคัญของสำนักขงจื๊อ
ความรู้สึกละอายใจและรังเกียจต่อความชั่ว จิตทุกดวงโดยปรกติมีความรู้สึกละอายใจและรังเกียจต่อความชั่ว เป็นจุดเริ่มต้นของการยึดมั่นในศีลธรรมและพัฒนาให้สมบูรณ์เป็นคุณธรรมคือหยี
ความรู้สึกที่เป็นความสุภาพอ่อนโยน อันเป็นบ่อเกิดหรือจุดเริ่มต้นของการปฏิบัติอันดีงามและเหมาะสมต่อธรรมเนียม
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี หมายเอาความสามารถทางพุทธิปัญญาอันเป็นจุดเริ่มต้นของปัญญา ในเมื่อความรู้สึกอันเป็นคุณธรรมที่มีอยู่แล้วโดยธรรมชาติ หน้าที่ของมนุษย์คือการส่งเสริมพัฒนาให้เจริญงอกงามขึ้น เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์แตกต่างไปจากสัตว์อื่นๆ เม่งจื่อกล่าวว่า "บัณฑิตรู้จักนำเอาธรรมชาติส่วนดีออกมาใช้ให้เป็นประโยชน์แก่ตนเองและสังคม ส่วนพาลคนหลงลิมธรรมชาติส่วนนั้นไป" ในแง่จุดมุ่งหมายของการศึกษาเม่งจื๊อได้กล่าวไว้ว่า "อันการศึกษาศิลปมิทยานั้นมิใช่เพื่ออะไรอื่น นอกจากเพื่อติดตามค้นหาคุณสมบัติที่พรากหายไปจากจิตสันดานให้กลับคืนมา" ' หลี่เซี้ยนเจ่ออ่านตำราเม่งจื้อในส่วนบทปรัชญาชีวิตจบลงแล้วก็จิบชาเพื่อให้ผ่อนคลาย จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินไปตรวจตราความเรียบร้อยภายในร้านน้ำชาต่อ
@Admin

แสดงความคิดเห็น

เส้นทางอาชีพขุนนาง Day 2 : คงเหลือ 2-Day   โพสต์ 2017-8-16 17:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +20 ความหิว -4 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 20 -4 + 2

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
โพสต์ 2017-8-16 18:11:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลอีเว้นท์{โกลาหลในร้านน้ำชา}

     ภายหลังจากที่ทบทวนบทเรียนและนั่งตรวจบัญชีของร้านแล้ว เขาจึงเลือกหาโต๊ะที่ด้านบนของร้านน้ำชาซึ่งเป็นที่ที่แขกมีฐานะชอบมานั่งกัน หลี่เซี้ยนเจ่อเลือกมานั่งตรงที่สามารถเห็นได้ทั่วร้านและยังมองเห็นการเล่นดนตรีได้อีกด้วย เขาจะไม่ได้ที่ในตำแหน่งที่ดีที่สุดหากไม่ได้พ่อบ้านหลี่เป็นคนจัดการจึงทำให้เขารู้ว่านอกจากอิทธิพลในบ้านที่ร้านน้ำชาพ่อบ้านหลี่ก็ยังจัดการได้ดีไม่แพ้กัน หลี่เซี้ยนเจ่อนั่งลงพร้อมกับพ่อบ้านหลี่ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานชุดน้ำชา ขนม และอาหารก็ได้นำมาวางไว้ที่โต๊ะ เขานั่งดื่มชาและทานอาหารพร้อมกับเสียงดนตรีที่กำลังบรรเลง บรรยากาศแบบนี้ช่างหาได้ยากนัก

หลี่เซี้ยนเจ่อวางถ้วยน้ำชาลงพลางลูบเคราอย่างช้าๆขณะที่สายตากำลังมองไปทั่วร้าน ซึ่งขณะที่สายของหลี่เซี้ยนเจ่อยังไม่พ้นทางเข้าของร้านก็เห็นเข้ากับกลุ่มชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา กลุ่มคนกลุ่มนี้แต่งตัวไม่เหมือนใครและโดดเด่นเป็นที่สุดในร้านของเขา ซึ่งพวกเขาก็เดินเร็วไปยังโต๊ะของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้กับสายตาของหลี่เซี้ยนเจ่อพอดี เขานั่งดูทุกความเคลื่อนไหวอย่างไม่ละสายตา จึงเห็นว่ากลุ่มชายพวกนี้ได้นั่งที่โต๊ะของหญิงสาวพลางป้องมือกระซิบที่หูของหญิงสาวจากนั้นก็ลุกเดินออกจากโต๊ะไปอย่างรวดเร็ว ทุกการกระทำของพวกเขาล้วนรวดเร็วจึงไม่มีใครสังเกตุได้ทัน

   "คุณชายกำลังดูอะไรอยู่ ข้าเห็นท่านมีสีหน้าเคร่งเครียดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว" พ่อบ้านหลี่มองมายังนายน้อยของคน

   "เมื่อซักครู่นี้ข้าเห็นคนของพรรคเมาเซียนเข้ามาในร้านน้ำชา ซึ่งมีท่าทางชวนสงสัย เห็นว่าข้าคงต้องตามสืบดูเองแล้ว" หลี่เซี้ยนเจ่อลุกขึ้นอย่างกระทันหัน

   "ข้าเกรงว่ามันจะเป็นอันตราย ยังไงให้คุณหนูตามไปด้วยดีไหม?" พ่อบ้านหลี่เดินเข้ามาประชิดตัว

   "ไม่ต้อง ข้าจะตามสะกดรอยออกไป ข้าฝากท่านดูแลร้านแทนข้าด้วย แล้วยังไงค่อยไปเจอกันที่บ้าน" หลี่เซี้ยนเจ่อรีบเดินตามไปทันทีอย่างไม่รอช้า



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +25 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 25 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-17 19:01:41
     กิจการร้านร้ำชาอยู่ในการดูและบริหารงานโดยหลี่เฟิงหลงหรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปคือเถ้าแก่หลี่ ด้วยความสามารถและความรอบรู้ที่ถูกบ่มเพาะมาตั้งแต่วัยเยาว์จึงทำให้ร้านน้ำชาเ็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงมากที่สุดในนครหลวง ชาวเมืองและนักเดินทางแวะเวียนมาที่ร้านไม่ขาดสาย หลี่เฟิงจะแวะมาตรวจรายการสินค้าและคำนวณบัญชีทุกบ่ายที่ร้านน้ำชา

          วันนี้เถ้าแก่หลี่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านหลังร้านน้ำชาที่ซึ่งจัดไว้เฉพาะผู้ดูแลร้านเท่านั้น บนโต๊ะไม้มีสมุดบัญชีเล่มหน้าของร้านวางอยู่ที่หัวมุมของโต๊ะและเบื้งหน้าของเถ้าแก่หลี่มีกระบอกไม้เล็กขนาดพอเหมาะมือและเหรีญจำนวน 5 เหรียญวางอยู่ข้างๆกระบอกไม้ คนทั่วไปมักคนคิดว่าเถ้าแก่ร้านนี้มีลักษณะคล้ายดั่งปราชญ์เมธีอันเนื่องมาจากบุคคลิกและลักษณะท่าทาง นั้นเพราะเขาคนนี้มักจะออกมาพบปะพูดคุยกับแขกทั่วไปหลังจากที่ตรวจบัญชีเสร็จแล้ว แต่น้อยคนนักที่จะรู้เถ้าแก่หลี่นั้นสามารถพยากรณ์และทำนายแม่นย่ำดั่งเซียนเพราะเขานานๆถึงจะเปิดร้านดูดวงให้สักครั้ง

     หลี่เฟิงหลงดื่มชาเสร็จแล้วเขาก็นำเหรียญทั้งหมด 5 เหรียณใส่เข้าในกระบอกไม้จากนั้นก็ทำการเขย่าเสี่ยงทาย เขานั่งหลบตาในมือก็ยังคงเขย่ากระบอกไม้ เสียงเหรียญที่กระทบกับเนื้อไม้ดังสนั่นไปทั่วด้านหลังร้าน เมื่อเขย่าเสร็จแล้วเขาก็เทเหรียญทั้งหมดออกมาจากกระบอกไม้เพื่อดูผลของการเสี่ยงทายในครั้งนี้ เถ้าแก่หลี่มองดูเหรียญเสี่ยงทายทั้งหมดบนโต๊ะแล้วก็ขมวดคิ้วอย่างคนที่คาดการณ์ได้ เขาควรจะบอกหลี่ฮูหยินถึงผลการเสี่ยงทายครั้งนี้ดีไหม
   "หากชีวิตเจ้าต้องเผชิญเหตุร้ายถึงเพียงนี้ เจ้ากลับมาดูแลกิจการที่บ้านเถอะ" หลี่เฟิงหลงลูบเคราแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
     หลี่เฟิงหลงลุกจากเก้าอี้เก็บของทุกอย่างบนโต๊ะแล้วก็เดินออกไปพบปะผู้คนที่ด้านหน้าร้านน้ำชา
@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1

118

กระทู้

861

โพสต์

33หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
57255
เงินตำลึง
87857
ชื่อเสียง
114627
ความหิว
578

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1917
ความชั่ว
119
ความโหด
433
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-11-16 04:42:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลิงนูก้าวเดินเข้าร้านน้ำชาแห่งหนึ่งในฉางอัน เห็นว่าชื่อร้านเป็นของตระกูลหลี่
มองไปรอบๆ อืม น่าจะไม่ใช่ร้านน้ำชาธรรมดานะ ใหญ่โตโอ่อ่าขนาดนี้.. ต่างกับที่ๆเคยทำงานมาเลย
แต่ก้นั่นน่ะสิ จะเอาความเจริญที่ไหนอะไรไปเทียบความเจริญของเมืองหลวงแห่งนี้ล่ะ


เมื่อเธอเดินเข้ามาผ่านพรมด้านหน้าร้าน จึงมีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ยินดีต้อนรับค่า" เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งกล่าวกับผู้มาใหม่
หลิงนูหันมอง แต่ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นัก เสี่ยวเอ้อที่มองผ้าปิดตาข้างขวาไว้ก็แอบตกใจเบาๆ แต่ก้ทำตัวตามปกติ
พร้อมกับแบกสัมภาระตัวเองเข้าไปนั่งด้านใน  มองหาโต๊ะว่างๆ... เอ พื้นที่กว้างก้มองหาโต๊ะยากเหมือนกัน


"โต๊ะว่างเชิญด้านนี้เลยค่า" เสี่ยวเอ้ออีกคนเดินมาหาหลิงนูพร้อมบอกว่ามีโต๊ะว่าง และเดินนำพาหลิงนูไปยังโต๊ะว่างนั้น
หลังจากเดินมาถึง หลิงนูก้กล่าวแก่เสี่ยวเอ้อ
"ขอบคุณ.."
เสี่ยวเอ้อค้อมหัวให้เธอเล็กๆก่อนจะพูดต่อ
หลิงนูจัดการวางสัมภาระไว้ข้างโต๊ะ รวมถึงเกาทัณฑ์ของเธอ


"รับอะไรดีคะ" เสี่ยวเอ้อร์ถามขึ้นเพื่อรอรับเมนูจากหลิงนู
"เอ่อ เอาน้ำชา...ก้พอ" หลิงนูพูดแค่นั้น
เสี่ยวเอ้อพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินไปเอาน้ำชามาเสริฟให้ในเวลาไม่นานนัก
เธอจึงรับชาร้อนๆมาดื่มจิบเพื่อให้ผ่อนคลาย
"เฮ้อ..."
หลิงนูถอนหายใจราวกับเบื่อหน่าย
"เราจะกลับไปเฉิงตูทำไมกันนะ..."
หลิงนูพูดพึมพำ พร้อมกับเอานิ้วเขี่ยโต๊ะเล่น พลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อย นึกยังไงก้นึกไม่ออกว่าจะไปทำอะไร
แต่มีความคิดว่าต้องไปให้ถึงจะดีกว่า


หลังจากนั้น ก่อนจะเอนตัวและหัวลงแนบโต๊ะที่นั่งอยู่ ราวกับว่าเหนื่อยล้าจนง่วงจากการเดินทางตลอดคืน
"...เหนื่อยจัง..แต่ว่าเราไม่ควรจะหลับที่นี่..มั้ง..."หลิงนูมองรอบๆ โต๊ะที่เธอนั่งนั้นอยู่บริเวณริมๆร้าน ไม่ค่อยมีใครรบกวน


เปลือกตาหลิงนูหนักขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะปิดลง เลยขยับแขนเข้ามาเพื่อหนุนหัว
"ไม่ไหวแล้ว ขอสักงีบ..ละกัน..โทดทีเสี่ยวเอ้อ..."
ว่าแล้วหลิงนูก้ปิดตาหลับนอนลง ณ โต๊ะนั้นในร้านน้ำชานั่นเอง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
พัดหวงไจ้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x10
x6
x4
x4
x8
x10
x56
x1
x12
x36
x40
x1
x300
x30
x105
x535
x50
x210
x5
x60
x3
x10
x4
x356
x5
x103
x102
x297
x501
x1
x8999
x1
x10
x29
x61
x149
x6
x58
x3
x20
x92
x315
x2
x255
x15
x55
x186
x2
x1600
x4
x98
x3
x105
x5750
x78
x34
x1
x59
x5
x3
x25
x3
x41
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x458
x5034
x87
x25
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x52
x6
x2980
x18
x152
x13
x234
x24
x394
x239
x39
x130
x221
x278
x254
x54
x54
x121
x210
x200
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x2858
x30
x281
x79
x1
x590
x147
x4
x125
x210
x219
x237
x131
x152
x9
x5012
x5139
x136
x17
x213
x382
x247
x260
x105
x1700
x134
x360
x7
x823
x251
x220
x73
x118
x37
x1
x129
x6
x10
x515
x96
x326
x180
x60
x55
x635
x1035
x91
x447
x162
x417
x19
x121
x19
x29
x434
x19
x102
x18
x354
x147
x19
x25
x20
x24
x1135
x4977
x20
x163
x1
x138
x91
x20
x8
x10
x24
x5
x114
x198
x18
x34
x151
x8
x17
x76
x220
x1
x1
x1397
x1

118

กระทู้

861

โพสต์

33หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
57255
เงินตำลึง
87857
ชื่อเสียง
114627
ความหิว
578

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1917
ความชั่ว
119
ความโหด
433
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2017-11-16 10:54:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากหลับงีบในร้านน้ำชาตระกูลหลี่จากความเหนื่อยล้าที่เดินทางตลอดคืน โดยที่ไม่รู้ระยะเวลาเลยว่าผ่านไปเท่าไหร่แล้ว
ตอนนั้นเองหลิงนูก้รุ้สึกเหมือนถูกเขย่าอยู่ จนถึงกับต้องตื่นขึ้นมา


"เป็นอะไรไหมคะ?" คนที่ปลุกเธอคือเสี่ยวเอ้อร้านน้ำชานี่เอง เธอมาเห้นที่รับจู่ๆก้ฟุบคาโต๊ะร้านน้ำชาไป
แสดงว่าง่วงแน่นอน แต่ว่าเสี่ยวเอ้อเห็นว่าหลับมานานอยู่จึงไปปลุก เพื่อไม่ได้เป็นการอยู่กับโต๊ะเดิมนาน
เพราะมีคนรอต่อคิวใช้โต๊ะอยู่


"เอ่อ....อืม.." หลิงนูตื่นงัวเงียขึ้นมา มองไปรอบร้านพร้อมขยี้ตาให้ตื่นเต็มที่ เธอยังไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่
แต่ว่าการได้พักแบบนี้มันก้ดีเหมือนกัน ถึงแม้จะต้องมีนั่งฟุบหลับบนโต๊ะก้ตามที
"ขอบคุณที่ปลุก... ว่าแต่ ตอนนี้เวลาไหนแล้วล่ะ..."
หลิงนูถามเวลาจากเสี่ยวเอ้อร์ร้านดู


"คุณหลับไปหลายชั่วโมงเลยนะคะ ..ตอนแรก ข้าเองกะจะไม่ปลุกท่าน แต่ว่า..พอท่านหลับไปนานไม่ยอมตื่น ข้าจึงมาปลุกค่ะ"
เสี่ยวเอ้อร์บอกเป็นนัยๆว่าเธอหลับไปนานอยู่
"งะ...งั้นเหรอ.. ขอโทษที เมื่อคืนข้าไม่ได้นอนเลย.." หลิงนูกล่าว
"ไม่เป้นไรค่ะ ชั้นเองก้กันไม่ให้ผู้คนในร้านมายุ่งกับท่านตอนนอนอยู่ด้วยค่ะ" เสี่ยวเอ้อบอก เธอช่างเป็นคนดี ทำให้รู้ว่า คนนอน
อยู่อย่ารบกวน แต่การที่จะนอนควรเป็นโรงเตี๊ยม  ไม่น่าใช่ร้านน้ำชาแห่งนี้


"เอาเป็นว่า...ขอบคุณที่ให้ข้าหลับพักผ่อนละกันนะ.." หลิงนูกล่าวขอบใจ พร้อมกับลุกขึ้นแล้วจ่ายเงินค่าน้ำชาให้แก่เสี่ยวเอ้อ
"ขอบคุณมากค่า แล้วมาอีกนะคะ"
หลิงนูหยิบสัมภาระ อาวุธของเธออกมาด้วย ยังดีที่ไม่มีของชิ้นไหนหายไปเลย
เธอโล่งใจเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินออกจากประตูร้านน้ำชาตระกูลหลี่


เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า ยังเป็นเวลาสว่างอยู่นี่นา แถมแดดจ้าเสียด้วย และก้ดูจากทิศทางแดด พระอาทิตย์อยู่ตรงเหนือหัว... เงาทอดตกกระทบนั้นสั้น
แสดงว่าเพิ่งจะเที่ยงวันเอง คิดว่าคงหลับไปไม่นานจริงๆ แต่ก้ยังมีความง่วงอยู่เล็กน้อย
เธอส่ายหน้าให้หายง่วงไปก่อน บวกกับน้ำชาน่าจะทำให้หายง่วงได้บ้างก้ดี ไม่งั้นทรมานแย่เลย


เธอก้าวออกจากเขตร้านน้ำชา เดินไปยังจุดพักม้าใกล้ๆกับร้าน เข้าไปปลดเชือกแล้วจูงม้าสีขาว ไป๋เฟิงของเธออกมา
"ขอโทษที่ให้รอนะ..."
เธอกล่าวกับม้าประจำตัวเธอนั้น มือลูบแผงงคอของมันอย่างเอ็นดู
ก่อนจะกระโดดขึ้นขี่หลังมันอีกรอบหนึ่ง แล้วขับม้าเดินออกไปจากหน้าร้านน้ำชา คาดว่าอยากจะออกไปเดินเล่นรอบเมืองก่อน ค่อยออกจากเมืองฉางอัน
เร็วที่สุด น่าจะเป็นเย็นนี้ ไม่ก้ ค่อยออกเดินทางพรุ่งนี้


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
พัดหวงไจ้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x10
x6
x4
x4
x8
x10
x56
x1
x12
x36
x40
x1
x300
x30
x105
x535
x50
x210
x5
x60
x3
x10
x4
x356
x5
x103
x102
x297
x501
x1
x8999
x1
x10
x29
x61
x149
x6
x58
x3
x20
x92
x315
x2
x255
x15
x55
x186
x2
x1600
x4
x98
x3
x105
x5750
x78
x34
x1
x59
x5
x3
x25
x3
x41
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x458
x5034
x87
x25
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x52
x6
x2980
x18
x152
x13
x234
x24
x394
x239
x39
x130
x221
x278
x254
x54
x54
x121
x210
x200
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x2858
x30
x281
x79
x1
x590
x147
x4
x125
x210
x219
x237
x131
x152
x9
x5012
x5139
x136
x17
x213
x382
x247
x260
x105
x1700
x134
x360
x7
x823
x251
x220
x73
x118
x37
x1
x129
x6
x10
x515
x96
x326
x180
x60
x55
x635
x1035
x91
x447
x162
x417
x19
x121
x19
x29
x434
x19
x102
x18
x354
x147
x19
x25
x20
x24
x1135
x4977
x20
x163
x1
x138
x91
x20
x8
x10
x24
x5
x114
x198
x18
x34
x151
x8
x17
x76
x220
x1
x1
x1397
x1

79

กระทู้

841

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9939
เงินตำลึง
440
ชื่อเสียง
10682
ความหิว
634
คุณธรรม
538
ความชั่ว
0
ความโหด
8
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-11-24 23:20:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แวะมาซื้อใบชา




     ผิงผิงจำได้รางๆ ว่าตอนตนมาที่ฉางอันผ่านร้านน้ำชาและน่าจะมีใบชาขายเพราะจากกลิ่นตัวของหมิงเย่เสวียแล้วนอกจากกลิ่นยาจางๆ ก็มีกลิ่นใบชาติดอยู่ แม้เธอจะจมูกด้านแต่ถ้าเข้าใกล้ๆ ก็ได้กลิ่นเหมือนกัน ผิงผิงเดินเข้ามาพร้อมกับที่เสี่ยวเอ๋อร์เดินเข้ามารับลูกค้า

    "คุณหนูต้องการที่นั่งมุมไหนขอรับ"

     "ข้ามิได้มาดื่มช้า ท่านพ่อจะมีใบชาขายหรือไม่?" ผิงผิงเอ่ยถาม

    "มีขอรับ เชิญคุณหนูนั่งรอสักครู่" เสี่ยวเอ๋อร์พาผิงผิงมานั่งตรงโต๊ะริมหน้าต่างก่อนจะเสริฟ์ชาให้แต่เด็กสาวยกมือห้ามขึ้นก่อน
     "ข้าขอชาอ่อนๆ" เธอไม่กล้าบอกว่า ไม่ชอบชา... เพราะเธอเล่นมาถึงร้านน้ำชาขนาดนี้ถ้าบอกว่าไม่ชอบคนมิโดนกระทื้บตายหรือไร?
     "ขอรับ" เสี่ยวเอ๋อร์ยกป้ายน้ำชากลับไปก่อนจะกลับมาอีกครั้ง พลางเสริฟ์ชาให้ผิงผิง
    "ไม่ทราบว่าคุณหนูต้องการใบชาชนิดไหนขอรับ?"

     "ข้าขอใบชาอู่หลงแล้วกัน" ผิงผิงตอบ เสี่ยวเอ๋อร์รับคำก่อนจะหายไปหลังร้าน ผิงผิงจิบชาไปพลางมองดูนอกหน้าต่าง มุมที่เธอเห็นมาตั้งแต่เด็กจนโตคือมุมที่มองจากกำแพงในค่ายพยัฆค์ ยังไม่เคยมองในมุมที่เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดามาก่อน... ระหว่างที่ผิงผิงคิดอะไรเพลินๆ นั้น ก็มีสตรีนางหนึ่งยืนอยู่หน้าโต๊ะผิงผิง เธอเงยหน้าขึ้นแต่มองไม่ชัดเพราะสตรีนางนี้ใส่หมวกคลุมอยู่ "ข้าขอนั่งร่วมโต๊ะได้หรือไม่?"

     ผิงผิงขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองรอบๆ ร้าน พบว่าไม่มีโต๊ะไหนว่างแล้ว ก่อนจะยิ้มให้สตรีตรงหน้า เธอย่อกายเล็กน้อยก่อนจะนั่งลง

     "ขอบคุณเจ้าค่ะ"

     "มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงนั่งรอใบชา สักครู่ก็ไปแล้ว"

    "แม่นางช่างซื่อตรงยิ่งนัก" นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ออกมาจากใจจริง
     "ขอบคุณท่านที่ชม"

     "ใบชาได้แล้วขอรับ" เสี่ยวเอ๋อร์เดินกลับมาพอดีพร้อมกับห่อใบชา ผิงผิงรับมาก่อนจะจ่ายเงินไปและเตรียมลุก

     "ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"

    "หากได้พบกันอีกก็ดีนะเจ้าค่ะ" นางเอ่ย

     "ข้าลาก่อนนะเจ้าค่ะ" ผิงผิงไม่อยากรับปากเพราะเธอรู้สึกไม่ค่อยดีกับสตรีนางนี้เท่าไรก่อนจะรีบรุกกลับโรงเตี้ยม

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่สกุลหลิว
เสือดาว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x8
x4
x4
x2
x20
x116
x20
x26
x1
x20
x12
x52
x20
x16
x20
x100
x5
x30
x15
x29
x1
x15
x12
x31
x1
x20
x73
x200
x200
x50
x146
x59
x62
x23
x68
x50
x70
x1
x60
x5
x104
x296
x64
x30
x13
x1
x1
x21
x8
x3
x42
x10
x10
x33
x117
x2
x32
x1
x30
x1
x100
x51
x50
x669
x6
x4
x1
x30
x19
x69
x148
x150
x2
x2
x354
x10
x145
x386
x365
x20
x17
x86
x3
x54
x120
x1
x8
x7
x5
x152
x8092
x38
x371
x1100
x2007
x25
x197
x674
x12
x17
x25
x51
x57
x91

23

กระทู้

149

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
1194
เงินตำลึง
125994
ชื่อเสียง
8782
ความหิว
226
เซ็น
เลเวล 1

ยายะ

pet
โพสต์ 2017-11-26 00:57:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 2017-11-26 01:14

บทที่หกสิบเอ็ด :: [ ตัดสินใจช่วยเหลืออีกครั้ง ]



     " .....อืม "

     ในขณะที่รอหลิงผิงผิงไปส่งโคมไม้ไผ่ของนางที่ๆทำการผู้ว่าฉางอัน หมิงเย่เสวียและเสี่ยวเหมยที่ถูกปล่อยให้ว่าง
ด้วยการนำของเย่เสวีย นางจึงพาเสี่ยวเหมยมานั่งพักที่ร้านน้ำชาที่นางเหลือบไปเห็น
     และหลังจากที่สั่งชามาดื่ม ก็พบว่าดีกว่าที่คาดหวังไว้นัก

     " เข้าคู่กับขนมเลยเจ้าค่ะ-- "
     " ดีใจจังที่ถูกปาก... "

     เสี่ยวเหมยนั้นกินขนมที่เย่เสวียได้มอบให้เมื่อเช้าที่โรงอาหารภายในโรงเตี้ยมเข้าคู่กันกับชาที่นางสั่งมาด้วยท่าทาง
เอร็ดอร่อย

     " จะว่าไปแล้ว...ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี้ได้งั้นหรือ "

     หลังจากที่นั่งทานขนมกับน้ำชาไปได้สักครู่นึง --นางก็ถามถึงสิ่งที่ตนรู้สึกสงสัยขึ้นมา
     ตอนที่พบกับเด็กคนนี้ครั้งสุดท้าย เสี่ยวเหมยนั้นอยู่กับบิดาของนางมิใช่หรือ --ทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่เมืองฉางอัน
นี้ได้กันละ?
     เสี่ยวเหมย เมื่อนางได้ยินคำถาม เด็กสาวก็เผยให้เห็นสีหน้าเศร้าหมองออกมา

     " ...ขอโทษ...ข้าพูดอะไรไม่ดีไปหรือเปล่า "
     " อ๊า--ไม่เจ้าค่ะ คือความจริงแล้ว... "

     เด็กสาวลนลานพลางโบกมือไปมา และหลังจากนั้นนางก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง



     " เพราะอย่างนั้น ข้าจึงได้ท่านพี่ผิงผิงช่วยเอาไว้เจ้าค่ะ "
     " ....... "

     ดูท่าจะเป็นเรื่องซับซ้อนกว่าที่คิด...
     บุตรีของพ่อบ้านในจวนเจ้าเมืองเซียพี...? ท่านสูหานงั้นรึ...แต่คนผู้นั้นเคยกล่าวกับข้าว่าตนเองนั้นไม่มีภรรยาและลูก
นี่นา... หรือว่าจะเป็นท่านเหยียนหลง?
     เย่ เหยียนหลง --พ่อบ้านอีกคนของจวนเจ้าเมืองเซียพี
     ทว่าเพราะคนผู้นั้นมีตำแหน่งงานอยู่คนละช่วงกับตัวนาง แม้เย่เสวียจะทราบชื่อทว่าก็ไม่ได้เคยพบกัน
     อย่างไรก็ตาม แม้ว่าหมอจะจำหน้าตาของผู้ป่วยหรือผู้ที่มารับการรักษาได้ ทว่าก็ไม่ได้รู้ถึงประวัติเชิงลึกของคนไข้..
แม้ว่าตัวนางอาจจะเคยรักษาเด็กคนนี้และเคยพบกับเจ้าตัว ทว่าก็คงจะไม่ทราบอยู่ดี
     หมิงเย่เสวียลอบมองสีหน้าของเด็กสาวตรงหน้า
     เด็กสาวนั้นยิ้มอยู่...ทว่าไม่ได้มีท่าทีร่าเริงนัก
     ' ......โธ่ '
     เพราะเห็นสีหน้าแบบนั้น นางจึงตัดสินใจได้

     " ...ท่านพ่อของเจ้า...ตอนนี้คงจะเป็นห่วงมากๆเลยละ "
     " เจ้าคะ? "
     " คือ.. "

     หมิงเย่เสวียกระแอ่มไอเล็กน้อย ก่อนที่นางจะกล่าวต่อไปว่า

     " พรุ่งนี้เช้า...--ข้าจะพาเจ้ากลับเมืองเซียพีเอง "

     ตอบไปเช่นนั้น
     แน่นอนว่าต้องไปกล่าวกับสาวน้อยที่แสนใจดีผู้นั้นด้วย

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวยหนานจื่อ
กำหนดลมหายใจ
บันทึกลับ #3
ธนูใหญ่