กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 347|ตอบกลับ: 12

{ เมืองจื่อถง } บ้านตระกูลซ่ง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-24 18:14:13 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-7-14 13:50

บ้านตระกูลซ่ง
- เมืองจื่อถง -





ซ่งหยางหมิงอาศัยอยู่กับมารดาของเขาสองคนในบ้านหลังเล็กๆ แห่งนี้
นับตั้งแต่ที่บิดาของเขาหนีออกจากบ้านไปพร้อมกับน้องสาว มารดาของเขาก็ล้มป่วยด้วยโรคร้าย
จึงต้องขายบ้าน ที่ดิน และทรัพย์สินทุกอย่างย้ายจากบ้านเกิดที่ฉางอันมายังจื่อถงพร้อมมารดา



{ สมาชิก }

ซ่งหยางหมิง [ อายุ 25 ปี ]
ตัดสินใจออกจากบ้านเพื่อตามหาบิดาที่พาน้องสาวหนีไป
ต่อมาได้รู้ว่าบิดาได้เสียชีวิตแล้วแต่น้องสาวแท้ๆ ถูกพรรคภูติทมิฬลมดับจับตัวไป
เขาจึงออกเดินทางเพื่อตามหานางอีกครั้ง
- - -


ซ่งฮูหยิน / เจิ้งฮุ่ยหมิง [ อายุ 43 ปี ]
มารดาของซ่งหยางหมิง
ได้ผู้มีพระคุณช่วยออกค่ารักษาให้ทำให้นางหายจากโรคร้าย เป็นคนใจดี จิตใจเมตตา
นางยังคงหวัง และรอคอยให้บุตรสาวเพียงคนเดียวกลับบ้านมาอย่างปลอดภัย
- - -


ซ่งเหมยฮัว [ อายุ 20 ปี ]
น้องสาวต่างมารดาของซ่งหยางหมิง หลังจากที่สูญเสียครอบครัวแท้ๆ ไปทั้งหมด
ต่อมาได้รู้ว่าผู้มีพระคุณก็คือพี่ชายร่วมบิดาของนางเอง นางซึ่งไร้ที่พึ่งจึงได้มาอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-7-24 19:58:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:18

11
-- เควส : สหายใหม่ --

                   หลังจากขายผ้าไหมที่เมืองเฉิงตูเสร็จหลินและซ่งหยางหมิงจึงนั่งรถม้ากลับมายังเมืองจื่อถงกว่าจะถึงก็เกือบเย็นแล้ว การทำงานวันนี้ถือว่าผ่านพ้นไปได้ด้วยดีโชคดีที่มีเจ้าสัวมารับซื้อผ้าไหมที่เหลือไปทำให้ทั้งสองสามารถขายของหมดไปได้และกลับเมืองจื่อถงได้อย่างสบายใจ เมื่อถึงเมืองจื่อถงหลินและซ่งหยางหมิงรู้สึกหิวเล็กน้อยคราวนี้เพื่อตอบแทนก๋วยเตี๋ยวเมื่อวานซ่งหยางหมิงจึงเป็นฝ่ายชวนหลินไปทานมื้อเย็นที่บ้านของเขาบ้าง
                    "หลินเจ้ารังเกียจไหมหากข้าจะเลี้ยงมื้อเย็นเจ้าตอบแทนก๋วยเตี๋ยวเมื่อวาน" ซ่งหยางหมิงถามยิ้มๆก่อนจะเกาหัวแก้เก้อ
                    "อืม... กะ..ก็ได้ข้าชอบของฟรีอยู่แล้ว" หลินตอบอย่างเขินอายเล็กน้อย "ว่าแต่แม่เจ้าสบายดีใช่ไหม?"
                    "ไม่เชิงนักหรอก... หากจะหายขาดได้ต้องให้ท่านหมอรักษา ตอนนี้ข้ามีเงินไม่มากท่านแม่เลยได้แค่ทานยาบรรเทาอาการไปก่อน" ซ่งหยางหมิงบอก เมื่อเขาพูดถึงเรื่องมารดาของตนทีไรก็อดที่จะเศร้าไม่ได้ทุกที
                    "อย่างนั้นหรือ ดีเลยข้าอยากจะไปพบนาง บ้านเจ้าไปทางไหน" หลินบอกก่อนจะเดินนำหน้าไปก่อนทั้งๆที่ไม่รู้ลู่ทางอะไรเลย
                    "ทางนี้ต่างหากเล่า!" ซ่งหยางหมิงลากตัวหลินที่เดินมั่วซั่วกลับมาก่อนจะพานางไปที่บ้านของเขา
                    เมื่อมาถึงเห็นได้ว่าบ้านของซ่งหยางหมิงทั้งเก่าและค่อนข้างทรุดโทรมเพราะไม่มีคนดูแลแม้จะมีซ่งหยางหมิงอาศัยอยู่ด้วยแต่เขาก็ต้องทำงานหาเงินเช้าจรดค่ำจึงไม่มีเวลาทำความสะอาดมากนักบ้านจึงมีฝุ่นและหยากไย่เกาะอยู่เต็มไปหมดอย่างที่เห็น
                    "ข้ากลับมาแล้วท่านแม่" ซ่งหยางหมิงบอก "เข้ามาสิ" เขาบอกหลินให้เขามาอีกคน
                    "หยางหมิง เจ้ากลับมาแล้วหรือ?" เสียงแหบไร้เรี่ยวแรงกล่าวขึ้นใบหน้าซีดเซียวกับร่างกายซูบผอมไร้เรี่ยวแรงนอนอยู่บนเตียง
                    "ข้ากลับมาแล้ว ท่านแม่นี่หลิน" ซ่งหยางหมิงแนะนำสหายใหม่ให้แม่ของเขารู้จัก
                    "อ๋อเจ้านั่นเอง หยางหมิงเล่าเรื่องเจ้าให้ข้าฟังมาบ้างแล้วล่ะ" ฮูหยินซ่งบอกด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
                    "เขาก็เล่าเรื่องของท่านเช่นกัน... ท่านอย่าเพิ่งพูดเลย" หลินบอกอย่างนึกสงสารสภาพฮูหยินซ่งตอนนี้แค่หายใจก็คงจะเหนื่อยมากแล้ว
                    "ข้า... อยากรู้จักสหายของลูกชายข้าบ้าง ให้ข้าพูดเถอะ" ฮูหยินซ่งกล่าวก่อนจะยิ้มอย่างจริงในแม้ว่าใบหน้าจะซีดเซียวเพราะโรคร้ายแต่ก็ยังคงงดงามอยู่ไม่น้อย
                    "..." หลินไม่พูดอะไรออกไปเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ
                    "ข้าได้ยินว่าเจ้ามาจากแคว้นอูซุน?" ฮูหยินซ่งถามก่อนจะยิ้มบางๆ
                    "เป็นเช่นนั้น..." หลินตอบ "แล้ว... สามีท่านล่ะ?"
                    "..." ฮูหยินซ่งเงียบไปจนซ่งหยางหมิงต้องให้ตอบแทนมารดาของเขา
                    "ท่านพ่อข้าผีพนันเข้าสิงจากนั่นเขาก็หนีไป.. กับน้องสาวคนเดียวของข้า ข้าหวังเพียงอย่างเดียวว่าท่านพ่อจะไม่ขายนางให้กับหอนางโลมไปซะก่อน..." ซ่งหยางหมิงบอกด้วยแววตาเศร้าสร้อย
                    "ข้าตัดสินใจแล้ว เจ้าไปตามหมอมา" หลินบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
                    "นี่หรือว่าเจ้า...?" ซ่งหยางหมิงเอ่ยถาม
                    "อื้ม... ข้าจะช่วยออกค่ารักษาให้เจ้าเอง" หลินบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
                    ซ่งหยางหมิงไปตามหมอที่ร้านหมอไม่ไกลจากบ้านของเขามากนัก ระหว่างนี้หลินและฮูหยินซ่งก็ได้คุยกันเล็กน้อยฮูหยินเล่าเรื่องของซ่งหยางหมิงให้หลินได้ฟัง
                    "ท่านหมอมาแล้ว!" ซ่งหยางหมิงกระหืดกระหอบพร้อมกับพาท่านหมอเข้ามา
                    "ท่านหมอช่วยรักษานางที ข้าจะเป็นคนออกค่ารักษาเอง" หลินบอก
                    "แต่ว่ายาค่ารักษา 30 ชั่ง เจ้าจ่ายไหวรึ?" ท่านหมอถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
                    "ข้าจะจ่าย" หลินที่มีฐานะยากจนชีวิตนี้ขอแค่มีอาหารประทังชีวิตก็พอไม่รู้ด้วยซ้ำว่า 30 ชั่งนั้นมีค่าเท่าใดตอนนี้นางรู้เพียงว่ามีเงินชั่งติดตัวอยู่บ้างและอยากช่วยสหายก็เท่านั้น
                    "งั้นก็เป็นอันตกลง" ท่านหมอเริ่มเตรียมสมุนไพรเพื่อเตรียมปรุงยารักษาโรค
                    ซ่งหยางหมิงอาสาช่วยท่านหมอต้มน้ำและทำทุกอย่างเท่าที่ตนเองจะทำได้อย่างมีความหวังว่ามารดาของตนจะหายจากโรคร้ายได้อย่างถาวร เมื่อปรุงยาเสร็จท่านหมอจึงนำยาสมุนไพรให้ฮูหยินซ่งดื่มนางดื่มได้ไม่นางก็หลับไปท่านหมอบอกว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาเริ่มทำงานแล้วให้ทานยาอีก 7 วันก็จะเริ่มหายดีท่านหมอบอกก่อนจะจัดยาสำหรับ 7 วันให้ค่ารักษาทั้งหมดรวม 30 ชั่ง เมื่อหมดหน้าที่ท่านหมอแล้วหลินจึงจ่ายเงิน 30 ชั่งที่มีอยู่ให้กับท่านหมอเป็นการตอบแทน หลังจากนั้นซ่งหยางหมิงจึงลงมือทำข้าวต้มขิงมื้อเย็นด้วยฝีมือของตนเองให้กับมารดาของตนและให้กับหลินเป็นการตอบแทน
                   หลังจากที่หลินได้ทานมื้อเย็นเสร็จด้วยความเห็นใจซ่งหยางหมิงที่เป็นคนกตัญญูกับแม่ของเขาจึงสัญญาว่าจะมาช่วยดูแลเป็นเวลา 7 วัน
                   "ขอบคุณสำหรับมื้อเย็น" หลินบอกก่อนขะโค้งให้ซ่งหยางหมิงและมารดาของเขาเพื่อเป็นการบอกลา
                   "ขอบคุณที่กรุณาช่วยเหลือ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะโค้งให้พร้อมกับรอยยิ้มและความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -30 ความหิว -1 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin -30 -1 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-7-25 19:35:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:22

13
ดูแลมารดาซ่งหยางหมิงวันที่ 1

                     เมื่อเสร็จงานจากร้านผ้าไหมหวงจืออิงเรียบร้อยแล้วหลินไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับซ่งหยางหมิงว่าจะช่วยดูแลมารดาของเขาเป็นเวลา 7 วัน หลินเดินมาตามทางแม้จะหลงบ้างแต่สุดท้ายก็มาถึงบ้านของซ่งหยางหมิง จากที่ได้ฟังจากเถ้าแก่หวงดูเหมือนว่าเขาจะลาออกจากงานเพื่อมาดูแลมารดาที่ป่วย เมื่อมาถึงบ้านของซ่งหยางหมิงก็เห็นเขากำลังผ่าฟืนอยู่ข้างบ้านหลินจึงเข้าไปทักทาย
                    "สวัสดี..." หลินกล่าวทักทาย
                    "เจ้ามาจริงๆหรือ?" ซ่งหยางหมิงกล่าวถามโดยไม่หันมาขณะที่ผ่าฟืนอยู่
                    "อืม... ข้าสัญญาแล้วนี่" หลินบอก "เจ้าลาออกแล้วหรือ?"
                    "ใช่ ข้าอยากดูแลท่านแม่ให้หายดีซะก่อน" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะหันมายิ้มแย้มแจ่มใส
                    "อ้อ... แล้ว... แม่เจ้าอาการเป็นอย่างไรบ้าง?" หลินถาม
                    "ดีขึ้นมากแล้วล่ะ เจ้าเข้าบ้านไปก่อนสิข้าผ่าฟืนอยู่" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะผ่าฟืนต่อ
                    'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' หลินเคาะประตูไม้เก่าๆอย่างเบามือเกรงว่ามันจะไม่พังลงมาซะก่อน
                    "สวัสดี... เอ่อ... ข้ามาเยี่ยมท่าน" หลินบอกก่อนจะตรงไปที่เตียงที่ฮูหยินซ่งนอนอยู่ วันนี้สีหน้าของนางดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากแต่ก็ยังไร้เรี่ยวแรงอยู่
                    "สวัสดีจ้ะ ข้ารู้สึกขอบคุณเจ้าเหลือเกิน" ฮูหยินซ่งยิ้มให้อย่างซาบซึ้ง
                    "อย่าได้คิดมากเลย ข้าจะมาดูแลท่าน 7 วัน..." หลินบอก
                    "โอ้! เจ้าอย่าลำบากเลย แค่เจ้าออกค่ารักษาให้ข้าก็รู้สึกซาบซึ้งมากแล้วล่ะ" ฮูหยินซ่งบอกอย่างเป็นกังวลว่าจะทำให้หลินลำบากหากต้องมาดูแลตน
                    "ไม่เป็นไรเอ่อ..." หลินเว้นจังหวะสักครู่ไม่รู้ว่าจะเรียกฮูหยินว่าอย่างไรดี
                    "เรียกข้าว่าฮูหยินซ่งก็ได้จ้ะ เจ้าช่างมีบุญคุณกับเราแม่ลูกยิ่งนัก เฮ้ออ.. ข้าไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดีแล้ว" ฮูหยินบอก
                    "ไม่เป็นไรฮูหยินซ่ง ท่านแค่หายไวๆข้าก็ดีใจ ที่ข้ามาเพราะข้าอยากทำท่านไม่ต้องคิดมากแค่รีบๆหายก็พอแล้ว" หลินบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแน่แฝงไปด้วยความรู้สึกยินดี
                    "ขอบใจเจ้ามากจริงๆ" ฮูหยินบอกด้วยรอยยิ้ม
                    "ท่านดื่มยาแล้วหรือยัง?" หลินถาม
                    "วันนี้หยางหมิงให้ข้าดื่มแล้วล่ะ" ฮูหยินบอก
                    "อ๋อ ท่านอย่าเพิ่งพูดเลย นอนพักผ่อนก่อนเถอะ" หลินบอกก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ฮูหยินซ่งอย่างเบามือ
                    "..." ฮูหยินไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพียงแต่พยักหน้าแทนการตอบตกลงเท่านั้น จากนั้นไม่นานจึงหลับไป
                    "ท่านแม่หลับแล้วหรือ?" ซ่งหยางหมิงเดินเข้ามานั่งอยู่ที่ปลายเตียง
                    "อืม.. เพิ่งหลับไปได้ซักพัก" หลินบอก
                    "ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดีจริงๆ" ซ่งหยางหมิงบอกด้วยความซาบซึ้งใจ
                    "ไม่เป็นไรข้าเต็มใจ เลี้ยงข้าวข้าสักสองสามมื้อก็พอ" หลินบอก
                    "ตกลง! ว่าแต่เจ้าพักอยู่ที่ไหนนี่ก็มืดค่ำแล้วให้ข้าไปส่งไหม เป็นสาวเป็นแส้ไม่ควรเดินดุ่มๆคนเดียวหรอกนะ" ซ่งหยางหมิงบอกด้วยความเป็นห่วง
                    "ข้าไม่มีบ้าน" หลินตอบแบบห้วนๆเช่นเคย
                    "อย่างนั้นหรอกหรือ... งั้นระหว่างนี้เจ้ามาพักที่บ้านข้าก่อนไหมล่ะ? ไม่ต้องเสียงเงินค่าพักแรมที่โรงเตี๊ยมอีกด้วย" ซ่งหยางหมิงเสนอแนะ
                    "อืม..." หลินครุ่นคิดก่อนที่จะให้คำตอบ "เป็นความคิดที่ไม่เลวเหมือนกัน"
                    "งั้นเป็นอันตกลงนะ ระหว่างนี้เจ้าไปนอนห้องข้าก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวข้านอนดูแลท่านแม่ตรงนี้เอง" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะเข้าห้องนอนของตนเองเพื่อไปจัดแจงข้าวของสักครู่
                    ถึงเวลาเข้านอนหลินจึงได้นอนในห้องของซ่งหยางหมิงเป็นการชั่วคราวส่วนเจ้าตัวนั้นไปนอนดูแลอยู่ข้างๆแม่ของเขา ภายในห้องนั้นไม่มีอะไรเป็นพิเศษมีเพียงเตียงนอนและรูปภาพครอบครัวของเขาเท่านั้น หลินไม่ได้คิดอะไรมากก่อนจะทิ้งตัวนอนพลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อยและเผลอหลับไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +35 ความหิว -3 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 + 35 -3 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-7-26 18:27:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:23

14
ดูแลมารดาซ่งหยางหมิงวันที่ 2

                   รุ่งสางแสงตะวันสีทองส่องเข้ามาทางหน้าต่างปลุกร่างบางที่นอนขดอยู่ในผ้าห่มให้ตื่นขึ้นหลินลืมตาตื่นอย่างงัวเงียก่อนจะมองไปรอบๆแล้วก็นึกได้ว่าที่นี่คือบ้านของซ่งหยางหมิงหลินจะต้องอยู่ที่นี่เป็นการชั่วคราวไปอีกหกวันเพื่อดูแลมารดาของซ่งหยางหมิงตามที่สัญญาไว้
                    หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จหลินเดินสำรวจบ้านไปพลางจึงได้พบว่าภายในบ้านมีทั้งฝุ่นและหยากไย่เกาะเต็มไปหมดไม่ว่าจะเป็นมุมห้องหรือบนข้าวของคาดว่าพวกเขาคงไม่มีเวลาทำความสะอาดบ้านกันเลยจริงๆ คนป่วยหากจะให้ร่างกายแข็งแรงสถานที่ที่ปลอดโปร่งก็เป็นสิ่งที่สำคัญว่าแล้วหลินจึงเริ่มเดินหาอุปกรณ์ทำความสะอาด
                    "เจ้าตื่นแล้วหรือ?" เสียงทุ้มกล่าวทักทายดังมาจากด้านหลังคาดว่าคงจะเป็นซ่งหยางหมิง
                    "ก็อย่างที่เจ้าเห็น บ้านเจ้าพอจะมีอุปกรณ์ทำความสะอาดบ้างไหม?" หลินถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ
                    "อ้อ! อยู่ในห้องเก็บของด้านในสุดน่ะ ตามข้ามาสิ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะเดินนำทาง
                    "แม่เจ้าอาการเป็นอย่างไรบ้าง... นางทานยาหรือยัง?" หลินกล่าวถามเพื่อทำลายความเงียบ
                    "ข้าให้ทานเรียบร้อยแล้วล่ะ อาการตอนนี้เริ่มดีขึ้นมากแล้ว" ซ่งหยางหมิงบอก "ว่าแต่เจ้าจะเอาของพวกนั้นไปทำอะไรกัน?"
                    "ก็ทำความสะอาดน่ะสิ เจ้าปล่อยให้คนป่วยอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไรกันนะ" หลินบอกด้วยความเหนือยใจเบาๆ นี่เขาคิดไม่ได้เลยรึไงกัน นางคิด
                    "จริงด้วย! ข้ามัวแต่ทำงานหามรุ้งหามค่ำไม่มีเวลาทำความสะอาดเลย..." ซ่งหยางหมิงบอก

                    "เพราะแบบนี้แม่เจ้าเลยอาการไม่ดีขึ้นยังไงเล่า!" หลินพลั้งปากไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ
                    "..." ซ่งหยางหมิงเงียบไป
                    "ข้าขอโทษ..." หลินบอกอย่างรู้สึกผิด
                    "ช่างเถอะ... ข้าจะช่วยเจ้าทำความสะอาดด้วยก็แล้วกัน ฮะๆ" ซ่งหยางหมิงบอกพลางหัวเราะกลบเกลื่อน
                    "อืม... เจ้ากับแม่ทานมื้อเช้าแล้วหรือ?" หลินถาม
                    "ข้าลืมไปเลย!" ซ่งหยางหมิงตอบราวกับว่าเพิ่งจะนึกได้
                    "งั้นเจ้าไปทำอาหารเถอะ ข้าจัดการทำความสะอาดเอง" หลินบอกก่อนจะหยิบไม้กวาดหยากไย่ขึ้นมา
                    "งั้นข้าฝากด้วยล่ะ ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะกระวีกระวาดเข้าครัวไปทำ
                    ว่าแล้วหลินจึงลงมือทำความสะอาดเริ่มจากการกวาดหยากไย่ ปัดฝุ่น รวมถึงทำความสะอาดบ้านใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงจึงเสร็จแต่ยังไม่ทั้งหมดรู้ตัวอีกทีก็เที่ยงเสียแล้ว คราวนี้บ้านแลดูสะอาดขึ้นมากจากที่ตอนแรกมีแต่ฝุ่นฟุ้งเต็มไปหมดเมื่อทำความสะอาดเสร็จจู่ๆก็มีเสียงโครกครากดังขึ้นมา
                    "ข้าหิวเหลือเกิน..." หลินพึมพัมเบาๆ
                    "ทานนี่สิ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะยื่นข้าวต้มกระเทียมให้
                    "ขอบคุณ..." หลินรับข้าวต้มมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณ
                    เมื่อทานมื้อเที่ยงเสร็จหลินไม่ลืมที่จะไปดูอาการของฮูหยินซ่งวันนี้อาการของนางดีขึ้นกว่าเมื่อวานและเมื่อวันก่อน เริ่มมีเรี่ยวแรงและสีหน้าเริ่มดูเหมือนมีเลือดฝาดมากขึ้นคาดว่าอีกไม่นานคงแข็งแรง
                    "ฮูหยินซ่งท่านเป็นอย่างไรบ้าง?" หลินกล่าวถาม
                    "ข้าดีขึ้นมากเลย เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้างแล้วล่ะจ้ะ" ฮูหยินตอบพลางยิ้ม น้ำเสียงดูมีชีวิตชีวามากขึ้น
                    "ดีจริงๆ ท่านคงจะหายในอีกไม่ช้า" หลินบอก "ข้าจะไปทำความสะอาดต่อ" เมื่อพูดจบหลินจึงลุกขึ้นไปทำความสะอาดห้องที่เหลือ
                    "ให้ข้าช่วยไหมขอรับ?" ซ่งหยางหมิงบอกอย่างยียวนพร้อมกับหยิบไม้กวาดขึ้นมา
                    "ก็ดี" หลินตอบ
                    ทั้งสองจึงช่วยกันทำความสะอาดในส่วนที่เหลืออยู่จนสะอาดทั้งหมดบ้านทั้งหลังจึงแลดูใหม่และน่าอยู่น่ามองขึ้นมาทันทีทันใด        
         

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +35 ความหิว -10 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 + 35 -10 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-7-27 21:05:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:23

15
ดูแลมารดาซ่งหยางหมิงวันที่ 3

                   เข้าสู่วันที่สาม วันนี้ไม่ค่อยมีอะไรให้ได้ทำมากมายนักหลินเตรียมยาสำหรับให้ฮูหยินซ่งดื่มส่วนซ่งหยางหมิงวันนี้ไม่ทราบว่าเขาหายตัวไปไหนตั้งแต่เช้าหลินไม่ได้คิดอะไรอีกสักพักเขาก็คงจะกลับมาเอง หลังจากที่เตรียมยาให้ฮูหยินซ่งดื่มเสร็จหลินจึงต้องเป็นคนเตรียมมื้ออาหารด้วยตนเองแต่เนื่องจากวันนี้ไม่มีเสบียงอะไรมากจึงทำได้เพียงแค่ซุปผักจากสมุนไพรที่ปลูกอยู่ข้างบ้านเท่านั้นแม้หลินจะไม่ค่อยได้ทำอาหารมานานเพราะตั้งแต่เล็กจนโตก็คอยแต่ขโมยอาหารมาประทังชีวิตแต่อย่างน้อยก็พอจะทำซุปผักง่ายๆได้บ้าง
                    "ฮูหยินข้าทำซุปผักมาให้ ข้าไม่ค่อยมีฝีมือนักหวังว่าท่านพอจะทานได้" หลินบอก
                    "ขอบใจมากจ้ะ" ฮูหยินซ่งยิ้มก่อนจะดันตนเองให้ลุกขึ้นนั่ง อาการนางดีขึ้นจนสามารถที่จะลุกนั่งได้บ้างแล้ว
                    "..." หลินไม่พูดอะไรแต่ก็ช่วยประคองฮูหยินซ่งให้ลุกขึ้นนั่ง
                    "ข้าทานเองได้แล้วล่ะจ้ะ ส่งถ้วยซุปมาให้ข้าสิ" ฮูหยินซ่งบอกก่อนจะยิ้ม ใบหน้านางเริ่มมีน้ำมีนวลและสดใสขึ้นมาบ้าง "หยางหมิงล่ะจ๊ะ?"
                    "ข้ายังไม่เห็นเขาเลย..." หลินบอก
                    "อ๋อ.. งั้นหรือ สงสัยเขาคงไปเก็บของป่าไม่ก็ไปจ่ายตลาดล่ะสิท่า" ฮูหยินบอกยิ้มๆก่อนจะค่อยๆดื่มซุป
                    ระหว่างนี้หลินจึงถือโอกาสเดินออกมาสูดอากาศนอกบ้านและเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆจึงพบว่าหญ้าและวัชพืชขึ้นรกเต็มไปหมดหากปล่อยทิ้งไว้คงจะกลายเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์มีพิษเป็นแน่อีกทั้งวันนี้ไม่มีอะไรต้องทำมากนักว่าแล้วหลินจึงเข้าไปทำกรรไกรตัดหญ้าออกมาก่อนจะเล็มตัดหญ้าทีละแถวๆ การตัดหญ้ากว่าหลายตารางวาไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลยอีกทั้งแดดยามบ่ายยังคอยที่จะแผดเผาเป็นอุปสรรคกว่าจะตัดหญ้าเสร็จทั้งหมดจึงใช้เวลาจนเกือบเย็น
                    "เฮ้ออ..." หลินถอนหายใจเบาๆก่อนจะปาดเหงื่อบนใบหน้าออกกว่าจะเสร็จได้ทำเอาเหนื่อยแทบแย่
                    "โอ้โห.. เจ้าตัดหญ้าคนเดียวเลยหรือ?" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะเดินเข้ามา
                    "ก็อย่างที่เข้าเห็น เจ้าไปไหนมากัน?" หลินเอ่ยถาม
                    "เก็บเห็ดกับสมุนไพรน่ะ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะหันกระบุงสะพายหลังให้ดู ข้างในมีเห็ดกับสมุนไพรไม่มากเท่าไหร่
                    "อ้อ" หลินชะโงกมองก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
                    "แม่ข้าเป็นอย่างไรบ้าง" ซ่งหยางหมิงถามพร้อมกับนำกระบุงวางไว้ข้างๆตัว
                    "ก็สบายดี ข้านำยาให้นางดื่มแล้ว" หลินบอก
                    "ขอบคุณเจ้ามากนะ ข้าเคยได้ยินว่าสมุนไพรพวกนี้บำรุงกำลังได้ดีเลยตั้งใจไปหามาแต่ก็หายากเอาเรื่องเลย ฮะๆๆ" ซ่งหยางหมิงบอกพลางหัวเราะ "เดี๋ยวข้าไปเตรียมมื้อเย็นก่อนล่ะนะ" เขาบอกก่อนจะแบกกระบุงสะพายหลังพลางเดินเข้าครัวอย่างอารมณ์ดี
                    หลินที่ตอนนี้ว่างจึงหยิบจับไม้กวาดขึ้นมากวาดถูบ้านให้สะอาดเพื่อฆ่าเวลา หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จก็ถึงเวลาเตรียมตัวเข้านอนเมื่อทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแต่ไม่สามารถที่จะข่มตาหลับได้จึงทำให้หลินคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เป้าหมายของข้าคืออะไรกัน ข้าจะตามหาเบาะแสของคนที่ฆ่าท่านปู่ได้อย่างไรกันนะ หลินคิดพลางหยิบมีดคุไนซึ่งเป็นของดูต่างหน้าของปู่ขึ้นมาดู ตรงด้ามจับที่มีผ้าพันอยู่นั้นยังมีคราบเลือดที่คาดว่าจะเป็นของปู่ติดอยู่จางๆหลินพลิกดูไปมาพลางคิดไปเรื่อยไม่ทันได้รู้ตัวก็เผลอหลับไปพร้อมกับมีดคุไนที่อยู่ในมือ

                    
                    

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +35 ความหิว -4 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 + 35 -4 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-7-28 21:59:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:23

16
ดูแลมารดาซ่งหยางหมิงวันที่ 4

                    วันที่สี่ของการมาอาศัยอยู่ที่บ้านซ่งเพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้หลินต้องอยู่ที่นี่ไปอีกสามวัน เวลาผ่านไปรวดเร็วนักหลังจากที่ดูแลฮูหยินซ่งวันนี้หลินตั้งใจจะนำเสื้อผ้าที่กองพะเนินเท่าภูเขาไปซักที่ลำธารใกล้ๆบ้าน ทั้งผ้าปูที่นอนและเสื้อผ้ารวมกันทำให้มันดูเยอะไม่น้อย
                    "ฮูหยินซ่งข้าจะไปซักเสื้อผ้าสักหน่อย ท่านอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?" หลินถาม วันนี้ฮูหยินซ่งต้องอยู่กับหลินเพียงสองคนเพราะซ่งหยางหมิงเข้าไปเก็บของป่าอีกตามเคย
                    "ไม่ต้องห่วงจ้ะ ข้าอยู่ได้" ฮูหยินซ่งบอกก่อนจะส่งยิ้มให้
                    "งั้น... ข้าวางยาไว้ตรงนี้ท่านอย่าลืมดื่มนะ ข้าไปล่ะ" หลินบอกพลางยกตะกร้าผ้าขึ้นก่อนจะเดินไปบริเวณลำธารเพื่อซักผ้า
                    น้ำใสและเย็นไหลมาจากภูเขาหลินล้างหน้าสักสองสามรอบก่อนจะลงมือซักผ้ากว่าจะซักผ้าเสร็จก็ปาไปเกือบบ่ายแล้วหลินจึงรีบตากผ้าก่อนที่แดดจะหายไปหมดซะก่อน หลังจากที่ตากผ้าเสร็จหลินจึงได้นั่งครุ่นคิดว่าควรจะทำอะไรต่อดี วันแรกไม่มีอะไรมากนอกจากดูแลฮูหยินซ่ง วันที่สองทำความสะอาดบ้าน วันที่สามถอดหญ้า วันนี้ซักผ้ามีอะไรที่ข้าต้องทำอีกไหมนะ หลินคิด
ดูแล้วก็คงจะไม่มีอะไรให้ทำ ระหว่างเดินกลับบ้านเกิดเหลือบไปเห็นดอกโบตั๋นเข้าจึงตัดมาสักสองสามดอกเพื่อหวังจะนำมาใส่แจกันไว้
                    เมื่อถึงบ้านหลินนำดอกโบตั๋นที่เก็บมาได้จัดใส่แจกันก่อนจะวางมันไว้ที่โต๊ะข้างๆเตียงของฮูหยินซ่ง ด้วยความว่างหลินจึงนั่งเหม่อพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยลมพัดผ่านหน้าต่างเบาๆจึงทำให้เผลอหลับเอาตอนไหนก็ไม่ทราบแต่เมื่อตื่นมาอีกทีก็ตกเย็นเสียแล้ว เสียงผ่าฟืนดังเข้ามาผ่านหน้าต่างคาดว่าซ่งหยางหมิงคงจะกลับมาแล้วหลินจึงออกไปดูให้แน่ใจก็พบซ่งหยางหมิงที่กำลังผ่าฟืนอยู่อย่างขะมักเขม้น
                    "มีอะไรที่ข้าพอช่วยได้ไหม?" หลินเอ่ยขึ้นเชิงทักทาย
                    "อ้อ ไม่เป็นไรๆ" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้
                    "..." หลินไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่เลือกที่จะเดินมาเก็บฟืนที่ผ่าแล้วแล้วจึงมันนำไปเก็บเข้าที่
                    "ฮะๆ ขอบคุณ" ซ่งหยางหมิงบอกพลางหัวเราะก่อนจะลงมือผ่าฟืนต่อ
                    "วันนี้เจ้าได้อะไรมาบ้างหรือ?" หลินเอ่ยถาม
                    "ไม่มากไปกว่าเมื่อวานนักหรอก" ซ่งหยางหมิงตอบยิ้มๆ
                    "อ๋ออื้ม.. ข้าจะไปเตรียมมื้อเย็น" หลินบอกก่อนจะลุกออกไปเพื่อเตรียมมื้อเย็น
                    "ฝากด้วยล่ะ!" ซ่งหยางหมิงบอกพร้อมกับโบกมือให้
                    หลินเดินตรงเข้ามาในครัวหมายจะเตรียมอาหารมื้อเย็นก็เหลือบไปเห็นเห็ดที่ซ่งหยางหมิงเก็บมาพอดิบพอดีมื้อเย็นวันนี้จึงเป็นซุปเห็ดไปโดยปริยาย เมื่อทำซุปเห็ดเสร็จหลินจึงยกออกมาให้ฮูหยินซ่งกับซ่งหยางหมิงคนละถ้วยก่อนที่จะตักให้ตนเอง หลังจากทานมื้อเย็นกันเสร็จทุกคนได้พบปะคุยกันเล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายกันเข้านอน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +35 ความหิว -1 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 + 35 -1 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-7-29 20:50:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:23

17
ดูแลมารดาซ่งหยางหมิงวันที่ 5

                   เช้าวันนี้อากาศสดใสหลินตื่นแต่เช้าหมายจะเข้าไปเตรียมมื้อเช้าแต่กลับไม่ทันเสียแล้วเพราะมีใครบางคนกำลังทำหน้าที่นั้นอยู่
                   "เจ้าตื่นสายนะ" ซ่งหยางหมิงแซวอย่างขบขันก่อนจะตักข้าวต้มที่เพิ่งเสร็จใส่ชามสามใบ
                   "ขออภัย เมื่อคืนข้านอนไม่ค่อยหลับน่ะ..." หลินบอกก่อนจะช่วยยกอาหารไปวางไว้บนโต๊ะ "ฮูหยินซ่งล่ะ?"
                   "ออกไปนั่งรับลมหน้าบ้านน่ะ วันนี้อากาศดี" ซ่งหยางหมิงบอกอย่างอารมณ์ดี
                   "อ้อ... เดี๋ยวข้ายกชามนี้ไปให้นางนะ" หลินบอกพร้อมกับยกข้าวต้มไปให้ฮูหยินซ่งที่หน้าบ้าน เมื่อเดินออกมาจากประตูก็เห็นฮูหยินนั่งเหม่อลอยๆอยู่ทั้งที่โรคร้ายก็ใกล้จะหายเต็มทีแล้วแต่สายตาของนางกลับเศร้าสร้อยเหลือเกิน "เอ่อ... ฮูหยินซ่ง" หลินกล่าวขึ้น
                   "อ้าว! อรุณสวัสดิ์จ้ะหลิน เจ้ามานานแล้วเหรอ" ฮูหยินถามก่อนจะส่งยิ้มกลับมาเพื่อบดบังความเศร้าแต่ก็คงไม่ทันเสียแล้ว
                   "ท่านดูเศร้าๆ" หลินบอกก่อนจะนั่งลงข้างๆฮูหยินซ่งพร้อมกับส่งข้าวต้มให้
                   "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ อย่าใส่ใจเลย" ฮูหยินรับชามข้าวต้มมาก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสที่ไม่เนียนเอาซะเลย
                   "ฮูหยินจะคงคิดถึงลูกสาวกับสามี...?" หลินพูดออกไปโดยไม่ทันคิดว่าคนตรงหน้าจะแสดงสีหน้าออกมาอย่างไรเมื่อได้ยิน
                   "..." ฮูหยินซ่งเงียบไปพักหนึ่งประจวบเหมาะกับที่ซ่งหยางหมิงเดินมาพอดีจึงช่วยคลายบรรยากาศตึงเครียดออกไปเล็กน้อย
                   "เป็นอะไรไปกันหรือ? พอข้ามาก็เงียบกันเลย" ซ่งหยางหมิงถามก่อนจะยิ้มฉงนมองทั้งสองคนกลับไปกลับมา
                   "เปล่า" หลินบอกพลางลุกขึ้นเดินไปในครัวหมายจะตักมื้อเช้าทานกับเขาบ้าง
                   ผ่านมาห้าวันแล้วที่หลินอาศัยอยู่ที่บ้านซ่ง วันนี้แทบจะไม่มีอะไรให้ทำแล้วนอกเสียจากช่วยดูแลฮูหยินซ่งหลินยังค้างคาใจเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าอยู่จึงตั้งใจที่จะไปขอโทษฮูหยินเรื่องที่พูดเรื่องไม่เป็นเรื่องออกไป
                   "ฮูหยิน... ข้าขออภัยเรื่องเมื่อเช้านี้" หลินบอกก่อนจะโค้งให้เล็กน้อย
                   "เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ อย่าคิดมากเลยข้าก็แค่คิดถึงช่วงเวลาเก่าๆของครอบครัวน่ะจ้ะ" ฮูหยินซ่งบอกพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ
                   "ข้าก็สูญเสียครอบครัวไปเหมือนกัน... แต่เพราะข้ายังอยู่เลยต้องมีชีวิตต่อไป" หลินบอกเป็นเชิงให้กำลังใจฮูหยินซ่ง
                   "เจ้าสูญเสียครอบครัวไปอย่างนั้นหรือเจ้าช่างเป็นคนเข้มแข็งจริงๆ ข้าคิดไม่ออกเลยว่าพวกเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้างตอนนี้" ฮูหยินซ่งบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
                   "พวกเขาต้องสบายดีแน่ ขอให้ท่านเชื่อมั่นก็พอ" หลินบอก
                   "ขอบใจนะจ๊ะ" ฮูหยินซ่งกล่าวขอบคุณตอนนี้นางสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
                   "ท่านคงจะคิดเรื่องนี้มาตลอดเลย อย่าคิดมากเลยฮูหยินมันส่งผลต่อสุขภาพด้วยนะ" หลินบอกให้กำลังใจ
                   "ข้าขอบใจเจ้าจริงๆ ถ้าไม่มีเจ้าข้าอาจจะไปจากโลกนี้แล้วก็ได้ ข้าไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรจริงๆ" ฮูหยินซ่งบอกยิ้มๆ
                   "ข้าไม่ต้องการอะไรตอบแทนแค่ท่านหายดีและสู้ต่อไปข้าก็ดีใจ" หลินตอบ
                   "ที่เจ้าเดินทางมายังแผ่นดินฮั่นก็คงมีเหตุผลสินะจ๊ะ ข้าขอให้เจ้าบรรลุเป้าหมายตามที่เจ้าหวังนะ" ฮูหยินบอกพลางยิ้มก่อนจะลูบไหล่หลินเป็นเชิงให้กำลังใจบ้าง
                   "ขอบคุณ..."

                   ตกเย็นเมื่อนึกถึงเรื่องที่คุยกับฮูหยินซ่งไปเมื่อกลางวันหลินก็อดที่จะคิดถึงปู่ไม่ได้ยิ่งนึกถึงน้ำตาก็รื้นขึ้นมาหลินหยิบของดูต่างหน้าของปู่ขึ้นมาดูอีกครั้ง มีดคุไนซึ่งทำขึ้นจากเหล็กตรงด้ามจับมีผ้าเปื้อนคราบเลือดจางๆพันอยู่รอบๆดูเก่าไม่น้อยเนื่องจากผ่านการต่อสู้ไม่รู้กี่ครั้งเมื่อเห็นแบบนี้หลินจึงนึกได้ว่าคงต้องทำความสะอาดสักหน่อย ว่าแล้วหลินจึงนำผ้ามาเช็ดถูด้วยความถนุถนอมระหว่างเช็ดทำความสะอาดอยู่นั้นจึงเหลือบไปเห็นอักษรบางอย่างที่สลักไว้ที่เล่มมีดเข้ามันเล็กไม่มากแต่ก็พอที่จะทำให้ถูกมองข้ามไปได้เมื่อเห็นอย่างนั้นหลินจึงพยายามที่จะอ่านมันอย่างเอาเป็นเอาตาย อักษรที่สลักเอาไว้มันเขียนว่า 姚 สิ่งนี้จะต้องเป็นเบาะแสอะไรซักอย่างแน่! หลินคิด


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +35 ความหิว -2 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 + 35 -2 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-7-30 17:57:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:24

18
ดูแลมารดาซ่งหยางหมิงวันที่ 6

                   เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกอีกเพียงแค่สองวันเท่านั้นก็จะครบกำหนดสัญญาที่ให้ไว้กับซ่งหยางหมิงที่ว่าจะช่วยดูแลมารดาของเขา เมื่อคืนวานหลินได้พบเบาะแสบางอย่างตัวอักษรฮั่นที่สลักอยู่บนมีดคุไนซึ่งเป็นของดูต่างหน้าปู่เรื่องนี้ทำให้หลินอยากที่จะออกไปหาเบาะแสเกี่ยวนี้เต็มทนแล้วอีกเพียงแค่สองวันเท่านั้น
                    หลินพยายามที่จะสงบสติอารมณ์แล้วคิดว่าวันนี้ควรจะทำอะไรต่อดีก่อนอื่นคงต้องเตรียมอาหารแต่พอเข้าไปถึงห้องครัวแล้วกลับไม่เหลืออะไรเลย เสบียงที่มีคาดว่าคงน่าจะหมดแล้วและดูเหมือนว่าเช้านี้ซ่งหยางหมิงจะพามารดาของเขาไปเดินเล่นในเมืองจื่อถงซึงเหมาะเจาะพอดีหากว่าหลินจะออกไปสำรวจหาของป่าโดยไม่ต้องเป็นห่วงว่าฮูหยินซ่งจะอยู่กับใครหรือเป็นอะไรไปในขณะที่ไม่มีใครอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นหลินจึงตัดสินใจที่จะออกไปหาของป่าในภูเขาใกล้ๆนี้ดูบ้าง
                    ภูเขาใกล้ๆนี้อยู่ห่างจากบ้านซ่งไปประมาณ 3-4 ลี้ ซึ่งนับว่าไม่ไกลมากเท่าไหร่เมื่อมาถึงหลินจึงมองหาสมุนไพรที่พอจะใช้ประโยชน์หรือกินได้ เรื่องสมุนไพรนั้นหลินพอจะมีความรู้อยู่บ้างเล็กน้อยเพราะนางอาศัยอยู่ที่กระท่อมกลางป่าช่วงนี้เป็นฤดูฝนจึงต้องระวังสัตว์มีพิษให้มากเพราะมันอาจจะซ่อนตัวอยู่ในโพรงไม้ก็เป็นได้ หลินมองหาสมุนไพรไปเรื่อยๆขณะเดินไปตามทางโดยไม่ลืมที่จะทำสัญลักษณ์เอาไว้ด้วยเผื่อกันหลงทางเพราะที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่คุ้นเคยจึงต้องกันไว้ก่อนหากเหิดหลงทางขึ้นมาจริงๆจะได้เอาตัวรอดได้
                    ตะวันลอยอยู่เหนือศรีษะพอดีบ่งบอกว่าตอนนี้เวลาเที่ยงแล้วหลินเก็บสมุนไพรได้สองสามชนิดซึ่งเป็นสมุนไพรหาง่ายที่ขึ้นอยู่ตามป่านั้นเองแน่นอนว่ามันคงจะไม่มีโสมมาขึ้นอยู่แถวๆนี้แน่นอน หลินตั้งหน้าตั้งตาหาสมุนไพรต่อไป
                    เมื่อเห็นว่าเริ่มเย็นแล้วหลินจึงตัดสินใจกลับบ้านเพราะถ้าหากอยู่นานกว่านี้เกรงว่าตนเองซึ่งเป็นคนนอกด่านที่ไม่รู้เส้นทางจะแย่เอาได้ กว่าจะกลับมาถึงก็ค่ำพอดีเมื่อถึงบ้านจึงเห็นซ่งหยางหมิงและฮูหยินซ่งสีหน้าตาเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย
                    "เจ้าไปไหนมา" ซ่งหยางหมิงถามด้วยความเป็นหวง
                    "ข้าก็แค่เข้าป่าไปเก็บสมุนไพรเท่านั้นเอง" หลินบอกพลางยักไหล่ก่อนจะวางกระบุงที่สะพายอยู่ที่หลังลง
                    "ท่านแม่ข้าเป็นห่วงแทบแย่เลย" ซ่งหยางหมิงบอก
                    "ข้าคงทำให้ทุกคนเป็นห่วง... ต้องขออภัย" หลินบอกพร้อมกับก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด
                    "ไม่เป็นไรก็ดีแล้วจ้ะ ในป่ามีอันตรายมากมายข้าเลยเป็นห่วง" ฮูหยินซ่งบอกด้วยความเป็นห่วงก่อนจะส่งยิ้มบางๆ
                    "แต่ข้าก็ปลอดภัยดีอย่าห้ช่วงเลย วันนี้ข้าได้เห็ดกับสมุนไพรมาคงใช้ทำประโยชน์อะไรได้บ้าง" หลินบอกก่อนจะหยิบเห็ดขึ้นมาพลางพลิกไปมา
                    "งั้นข้าว่าวันนี้เรามากินเห็ดย่างกับไก่ปิ้งดีกว่า!" ซ่งหยางหมิงเสนอพลางยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี
                    "ก็ดี" หลินพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของเขา
                    "งั้นเราไปเตรียมมื้อเย็นกันเลยดีกว่า" ซ่งหยางหมิงบอกก่อนจะเดินไปหยิบฟืนเพื่อที่จะนำมาจุดไฟย่างอย่างกระฉับกระเฉง
                    "..." หลินไม่ได้พูดอะไรแต่ก็หยิบกระบุงแล้วแยกเห็ดออกมาเตรียมที่จะนำไปล้าง
                    "ให้ข้าช่วยไหมจ๊ะ" ฮูหยินซ่งถามยิ้มๆพร้อมกับช่วยหลินนำเห็ดที่เก็บมาได้ไปล้าง
                    เห็ดย่างกับไก้ปิ้งมื้อนี้เป็นเพียงแค่อาหารธรรมดาๆแต่ก็ถือว่าอร่อยทีเดียว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +35 ความหิว -3 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 + 35 -3 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-7-31 19:31:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:25

19
ดูแลมารดาซ่งหยางหมิงวันที่ 7

                    เจ็ดวันนับจากที่หลินอาสาช่วยดูแลมารดาของซ่งหยางหมิงวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่จะครบกำหนดสัญญาที่ให้ไว้คิดแล้วก็น่าใจหายอยู่เล็กน้อยเพราะหากลาจากกันตรงนี้ก็คงยากที่จะได้พบกันอีกวันนี้หลินจึงอาสาช่วยงานทุกอย่างเพื่อที่จะได้ออกเดินทางต่อไปได้อย่างสบายใจ เช้าวันนี้อากาศแจ่มใสเหมาะกับการออกไปเดินรับลมยิ่งนักหากจะชวนฮูหยินซ่งออกไปเดินด้วยกันก็คงจะเป็นเรื่องดี
                    'ก๊อก ก๊อก ก๊อก' หลินเคาะประตูห้องฮูหยินซ่งสามครั้ง
                    "เชิญจ้ะ" เสียงคนในห้องตอบรับหลินจึงเปิดประตูเข้าไป
                    "อรุณสวัสดิ์ฮูหยิน..." หลินกล่าวทักทายฮูหยินซ่งที่นั่งอยู่บนเตียงสีหน้าของนางวันนี้ดีขึ้นกว่าเจ็ดวันที่แล้วมากนักจากที่ซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงวันนี้กลับแจ่มใสขาวผ่องราวกับว่าหายจากโรคร้ายเป็นปลิดทิ้ง
                    "อรุณสวัสดิ์จ้ะหลิน ข้าเพิ่งตื่นได้สักครู่นี้เองเจ้ามีธุระอะไรหรือ?" ฮูหยินซ่งเอ่ยถามพร้อมกับส่งยิ้มสดใส
                    "เอ่อ... วันนี้อากาศดีท่านอยากออกไปเดินเล่นหน่อยไหม?" หลินบอกด้วยความเขินอายเล็กน้อยพลางเกาแก้มเบาๆ
                    "โอ้! ดีเหมือนกันจ้ะข้ากำลังคิดเรื่องนี้อยู่เลย" ฮูหยินซ่งบอกก่อนจะค่อยๆลุกจากเตียงโดยมีหลินช่วยประคองอยู่ข้างๆ
                    หลินพาฮูหยินซ่งออกมาเดินรับลมข้างนอกบ้างเช้านี้แดดอ่อนลมกำลังเย็นดีต่อสุขภาพทั้งสองเดินไปมีโอกาสคุยกันบ้างเล็กน้อย
                    "วันนี้ก็ครบเจ็ดวันแล้วสินะ" ฮูหยินซ่งบอกบอกยิ้มๆ "เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไปหรือจ๊ะ?"
                    "เรื่องนั้นข้าก็ยังไม่แน่ใจ คงจะเดินทางไปยังเมืองหลวงกระมัง..." หลินตอบด้วยความไม่แน่ใจแต่ที่แน่ๆคือพอจะมีเบาะแสอะไรบางอย่างในใจแล้ว
                    "อ้ออย่างนั้นหรือ... จะต้องจากกันแล้วสินะข้าคงคิดถึงเจ้าแน่หยางหมิงก็คงจะคิดถึงเจ้าเหมือนกัน" ฮูหยินซ่งบอก
                    "ข้าก็คงคิดถึงพวกท่านเช่นเดียวกัน..." หลินตอบ
                    "ข้าว่าตอนนี้เรากลับบ้านกันก่อนเถอะจ้ะหยางหมิงคงเตรียมมื้อเช้าเสร็จแล้ว" ฮูหยินซ่งบอกพลางจับมือหลินก่อนจะเดินกลับไปยังบ้าน
                    เมื่อกลับมาถึงบ้านพบว่าซ่งหยางหมิงรออยู่แล้วเขาเรียกหลินและมารดาของเขาเข้ามาทานมื้อเช้า หลังทานมื่อเช้าเสร็จหลินจึงเสนอว่าวันนี้จะช่วยทำความสะอาดบ้านเป็นการตอบแทนเรื่องที่พักอาศัยตลอดเจ็ดวันมานี้อีกสองคนจึงตกลงเห็นด้วยทั้งสามคนจึงช่วยกันเก็บกวาดเช็ดถูบ้านกันอย่างขะมักเขม้น หลินและซ่งหยางหมิงทำงานที่ต้องใช้แรงมากหน่อยส่วนฮูหยินซ่งจัดการเรื่องทำความสะอาดเล็กๆน้อยๆ การทำความสะอาดบ้านทั้งหลังไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคนเพียงแค่สามคนพวกเขาจึงใช้เวลากันเกือบครึ่งค่อนวันในการทำความสะอาดบ้าน
                    ในระหว่างทำความสะอาดบ้านนั้นฮูหยินซ่งได้พบรูปภาพครอบครัว และสมบัติที่มีความทรงจำกับครอบครัวในห้องเก็บของนั่นทำให้นางนึกถึงเวลาเก่าๆที่เคยมีร่วมกันนึกถึงทีไรก็อดที่จะเศร้าไม่ได้ทุกทีซ่งหยางหมินเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงเศร้าไปตามๆกัน ทั้งสองคนคงอยากที่จะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้งเป็นแน่ หลินคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดพล่ามอะไรออกไป และเมื่อทำงานเสร็จลุล่วงก็คงถึงเวลาต้องจากกันหลินจึงเข้าไปเก็บข้าวของเตรียมที่จะออกเดินทาง
                    "เจ้าจะไปแล้วหรือ?" ซ่งหยางหมิงชะโงกหน้าเข้ามาในห้องของเขาที่ ณ ตอนนี้หลินใช้อาศัยอยู่ชั่วคราวในขณะที่ดูแลฮูหยินซ่งเป็นเวลาเจ็ดวัน
                    "อื้ม..." หลินบอกพลางเก็บของที่มีติดตัวไม่มากใส่ในผ้าก่อนจะห่อมันอย่างเรียบร้อย
                    "เจ้าพักที่นี่สักคืนก่อนสิจ๊ะพรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางคงยังไม่สายอีกทั้งยังเดินทางสะดวกด้วย" ฮูหยินซ่งเสนอแนะ
                    "นั่นน่ะสิ ข้าก็เห็นด้วยกับท่านแม่นะ" ซ่งหยางหมิงพยักหน้าเห็นด้วยอีกเสียงทำให้คืนนี้หลินคงต้องจำใจต้องรบกวนพักที่นี่อีกสักคืนหนึ่งอย่างปฎิเสธไม่ได้
                    "เอ่อ... ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนั้นก็ได้" หลินบอกอย่างเกรงใจปนร้อนใจเล็กน้อยแต่ก็คงต้องทำตามอย่างที่เขาว่า
                    "ไม่ต้องเกรงใจไปหรอกจ้ะ เจ้าช่วยพวกเรามามาก" ฮูหยินซ่งบอกพลางส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยนนั่นทำให้หลินตื้นตันเล็กน้อย
                    "ตามนี้แหละ พรุ่งนี้เจ้าค่อยออกเดินทางแล้วกันนะ!" ซ่งหยางหมิงบอกพร้อมกับตบไหลหลินสองทีก่อนจะหัวเราะเบาๆ
                    "อื้ม..." หลินตอบตกลงพร้อมกับพยักหน้าพลางๆ "ว่าแต่ฮูหยินท่านหายดีแล้วจริงๆใช่ไหม" นางถามด้วยความเป็นห่วง
                    "ข้าดีขึ้นมากแล้วล่ะจ้ะ อย่างที่เจ้าเห็น" ฮูหยินซ่งบอกยิ้มๆ "เจ้าพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้คงออกเดินทางแต่เช้า"
                    "..." หลินไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้าเป็นเชิงบอกแทน เมื่อจบการสนทนาแล้วฮูหยินซ่งและซ่งหยางหมิงจึงแยกย้ายกันไปนอนบ้างเพราะนี่ก็ได้เวลานอนแล้ว
                    คืนนี้หลินนอนอย่างไม่เป็นสุขสักเท่าไหร่ใจหนึ่งก็นึกตื่นเต้นกับการออกเดินทางแต่อีกใจหนึ่งกลับกังวลว่าจะใช้ชีวิตต่อไปในโลกกว้างนี้อย่างไรดีแถมยังอดใจที่จะออกไปหาเบาะแสเกี่ยวกับอักษรปริศนาที่สลักอยู่บนของดูต่างหน้าของปู่ไม่ไหวแล้วด้วย สิ่งนั้นมันเกี่ยวข้องอะไรกับการจากไปของท่านปู่หรือเปล่านะ... หลินคิดพร้อมกับข่มตาหลับเพื่อที่จะได้ถึงยามรุ่งสางเร็วๆเสียที
                    

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +35 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 200 + 35 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1
โพสต์ 2017-8-1 19:45:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:25

20
                   รุ่งสางที่รอคอยมาถึงวันนี้เป็นวันที่หลินจะต้องบอกลากับครอบครัวตระกูลซ่งเพื่อออกเดินทางแม้จะรู้จักกันได้ไม่นานก็ตามแต่เรื่องราวที่ผ่านมานั้นนับว่ามีค่ายิ่งสำหรับหลินที่อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด 8 ปีเลยก็ว่าได้ การได้รู้จักกับความอบอุ่นของคนในครอบครัวครั้งแรกในรอบหลายปี และการช่วยเหลือกันอย่างไม่ย่อท้อนี่ก็นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีในชีวิตที่น่าจดจำ
                    "ข้าหวังว่าเราจะได้พบกันอีก ข้าขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" หลินบอกพลางกระชับผ้าห่อของ ข้างในนั้นมีของที่หลินนำติดตัวมาจากบ้านเกิดจำนวนไม่มากนักแต่ทุกสิ่งในนั้นล้วนสำคัญยิ่ง
                    "พวกข้าสองแม่ลูกต้องขอบคุณเจ้ามากจริงๆ เจ้ามีพระคุณกับเรามากทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน" ฮูหยินซ่งบอกก่อนจะโค้งให้ด้วยความซาบซึ้ง
                    "ข้ารู้สึกซาบซึ้งมากจริงๆหลิน ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย" ซ่งหยางหมิงบอกพร้อมกับโค้งให้อีกคนหนึ่ง ทั้งสองแม่ลูกรู้สึกขอบคุณจากใจจริงหากมีอะไรที่พอจะตอบแทนได้ก็คงต้องตอบแทนอย่างแน่นอน
                    "อย่าใส่ใจเลย... ข้าต้องไปแล้วขอให้ทั้งสองคนดูแลตัวเองดีๆด้วยล่ะ" หลินบอกพร้อมกับโบกมือให้ซ่งหยางหมิงกับฮูหยินซ่งก่อนจะออกเดินทาง
                    "กลับมาเยี่ยมพวกเราบ้างล่ะ!" ซ่งหยางหมิงตะโกนบอกพร้อมกับโบกมือตอบ
                    ระหว่างที่หลินเดินทางออกจากบ้านซ่งได้ไม่นานนักจู่ๆก็ดูเหมือนกับมีคนปริศนาตามมาตลอดทางเมื่อดูท่าไม่ปกติแล้วหลินจึงหยิบมีดขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธป้องกันตัวก่อนจะหาจังหวะจ้วงมีดเข้าจ่อที่คอบุคคลน่าสงสัยแต่นั่นก็ทำให้หลินตกใจไม่น้อย
                    "นะ...นี่เจ้า!!" หลินหยุดมีดไว้ได้ทันแต่ก็ยังจ่อที่คอบุคคลตรงหน้าอย่างตกตะลึง
                    "เจ้าคิดจะฆ่าข้ารึไงกัน!?" บุคคลตรงหน้าร้องพร้อมกับยกมือขึ้นทั้งสองข้างเหงื่อแตกพลั่ก
                    "ซ่งหยางหมิง!?" เขาคือซ่งหยางหมิงนั่นเองหลินอึ้งไม่น้อยที่ได้เห็นบุคคลตรงหน้าอย่างไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเพราะว่าเพิ่งจะอำลากันไปหมาดๆเมื่อครู่นี้เอง "ทำไมกัน?"
                    "เอ่อ... ก่อนอื่นเจ้าช่วยวางมีดลงก่อนเถอะนะ... ฮะๆๆ" ซ่งหยางหมิงบอกพลางหัวเราะเบาๆ
                    "โทษที" หลินดึงสติกลับมาก่อนจะเก็บมีดลงไป "เจ้ามีธุระอะไรอีกหรือ?"
                    "ข้าจะไปกับเจ้า" ซ่งหยางหมิงบอกอย่างหน้าตาเฉยราวกับว่าเป็นเรื่องที่ไม่น่าใส่ใจอะไรซะอย่างนั้น
                    "หาาา...?" หลินอุทานขึ้นด้วยความตกใจปนแปลกใจอย่างมาก
                    "อย่างที่ข้าบอกไป เจ้าได้ยินไม่ผิดหรอก" ซ่งหยางหมิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ร้อนอกร้อนใจหรือแสดงความรู้สึกอะไรออกมาทั้งนั้นมีเพียงแค่เสียงหัวเราะกลบเกลือนดังออกมาเท่านั้น
                    "แล้วแม่เจ้าเล่า!" หลินถามด้วยความแปลกใจและอดที่จะห่วงฮูหยินซ่งที่จะต้องอยู่คนเดียวไม่ได้
                    "ไม่ต้องห่วงท่านแม่หรอก ท่านเห็นด้วยและบอกว่าไม่เป็นไรแล้วล่ะ" ซ่งหยางหมิงบอก
                    "เจ้าแน่ใจได้อย่างไรกัน? นางเพิ่งหายป่วยนะ!" หลินพูดออกไปด้วยความกังวล
                    "นี่หลินเจ้าฟังข้านะ! ท่านแม่ข้าแข็งแรงดีแล้วถึงข้าจะเป็นห่วงอยู่ก็เถอะแต่ท่านบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ข้าจะไปกับเจ้าเพื่อชดใช้หนี้ชีวิตมารดา แล้วก็ด้วยเหตุผลบางอย่าง..."
                    "..." หลินเงียบไปครู่หนึ่งแต่ยังจ้องหน้าซ่งหยางหมิงอย่างไม่วางตา
                    "..." ซ่งหยางหมิงเองก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรออกไปเช่นกันแต่กลับเงียบเพื่อที่จะบ่งบอกว่าตัวเขาเองก็เตรียมใจมาพร้อมแล้วเช่นกัน
                    "เฮ้ออ... เจ้าจะทำอะไรก็ตามใจเถอะ!" หลินถอนใจพร้อมกับบ่นพึมพัมเบาๆอย่างพ่ายแพ้
                    "สำเร็จ!! เอาล่ะเราจะไปที่ไหนกันดี" ซ่งหยางหมิงเอ่ยถามพลางเดินนำหน้าอย่างสบายใจ
                    "เอ่อ..."
                    "นี่อย่าบอกนะว่าเจ้าออกเดินทางทั้งที่ไม่รู้ลู่ทางอะไรเลยน่ะ?" ซ่งหยางหมิงกล่าวถามพลางหัวเราะเบาๆ
                    "ก็ข้าเป็นคนนอกด่าน" หลินตอบอย่างไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่
                    "งั้นไว้ใจข้าได้เลยข้านำทางเอง!" ซ่งหยางหมิงบอกด้วยความมั่นใจพร้อมกับออกตัวเดินนำหน้า "เราจะไปที่ไหน?"
                    "อืม... เมืองหลวงเป็นไง?" หลินเสนอแนะ "ข้าว่าที่นั่นอาจจะมีเบาะแสอะไรบ้างก็ได้"
                    "งั้นตามข้ามา จากจื่อถงไปฉางอันต้องผ่านฮั่นจงนี่เป็นทางที่ใกล้ที่สุดคิดว่านะ.. ถ้าหากเดินคงใช้เวลาสักสามสี่วันจึงจะถึง" ซ่งหยางหมิงบอกราวกับว่าชำนาญทางเป็นอย่างดี หลินที่ไม่เคยจะเชื่อใจใครคราวนี้คงจะต้องพึ่งเขาให้นำทางไปก่อนเสียแล้ว
                    เมื่อเป็นอย่างนี้จึงเป็นเหตุให้ทั้งสองคนต้องออกเดินทางไปด้วยกันซ่งหยางหมิงยืนกรานว่าจะออกเดินทางไปพร้อมกับหลินซึ่งนี่คือการตัดสินใจของเจ้าตัวที่หลินเองก็ไม่สามารถที่จะห้ามได้จึงจำใจต้องร่วมทางด้วยกันไปโดยมีเป้าหมายคือเมืองหลวงฉางอัน...

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +1500 ชื่อเสียง +100 ความหิว -2 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 1500 + 100 -2 + 4

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
อริยสัจสี่
จิ่งเทียน
มีดสั้น
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x26
x1
x4
x5
x2
x100
x10
x68
x50
x1
x1
x15
x10
x5
x20
x25
x20
x25
x50
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x1
x50
x150
x10
x120
x125
x400
x170
x7
x250
x20
x135
x50
x4
x58
x115
x50
x40
x25
x1
x56
x5
x14
x20
x1
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-1-18 11:42

ขึ้นไปด้านบน