ดู: 369|ตอบกลับ: 6

{ หมู่บ้านนอกเมืองเฉิงตู } ย่านการค้าชนบท

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-7-24 17:50:59 |โหมดอ่าน




 ย่านการค้าชนบท   


{  น อ ก เ มื อ ง เ ฉิ ง ตู  }








【 ย่านการค้าชนบท 】

『การลงทุนมีความเสี่ยง จงจำไว้ 』


ย่านการค้าเล็กๆ ที่ตั้งอยู่นอกเมืองอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองเฉิงตูมากนัก แต่ก็มีร้านค้าตั้งขายของมากมายซึ่งส่วนมากจะเป็นชาวบ้านที่มาขายกัน และนำของป่ามาขายกันมากมาย เพราะฉะนั้นอาจจะเจอสินค้าอะไรแปลกๆ ได้ในสถานที่นี้..หรืออาจจะเป็นสินค้าที่ไม่อยากจะมีคนเจอก็ได้นะ? จริงไหม? แต่อย่าลืม การลงทุนนั้นมีความเสี่ยง






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300

ดูบันทึกคะแนน

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
83874
เงินตำลึง
106114
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
267

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
415
ความชั่ว
0
ความโหด
18
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-7-24 18:52:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LIN เมื่อ 2017-8-19 11:17

10
                     การทำงานวันที่ 3 (3) : ณ ย่านการค้าชนบท หมู่บ้านนอกเมืองเฉิงตู เมืองเฉิงตู
                     
หลินและซ่งหยางหมิงช่วยกันขนเสื้อผ้าและผ้าไหมออกมาหลังจากที่เดินหลบหลีกความชุลมุนในตลาดซังเฉินบ๊วยที่ถูกสร้างโดยขุนนางรักสนุกนาม หานเหยียน ทั้งสองคนเดินออกมาจากตรอกในตลาดได้ไม่ไกลก็พบย่านการค้าแห่งหนึ่งเข้าที่นี่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านนอกเมืองเฉิงตูผู้คนเดินไปมาไม่มากเท่ากับในตลาดซังเฉินบ๊วยแต่ก็น่าจะขายผ้าไหมพวกนี้ได้บ้างไม่มากก็น้อย ทั้งสองตกลงขายผ้าไหมและเสื้อผ้าที่ยังเหลือจำนวนไม่มากที่นี่ แต่ผู้คนน้อยเกินไปจึงทำให้ขายไม่ดีมากเท่าที่ควรซ่งหยางหมิงจึงเกิดความคิดดีๆขึ้น
                     "ผ้าไหม เสื้อผ้า ทุกอย่างราคาเพียง 500 ตำลึงเท่านั้นลดแล้วลดอีก หากไม่รีบมาจับจองจะหมดซะก่อนนะ เร่เข้ามาดูเข้ามาซื้อกันเร็ว!" ซ่งหยางหมิงตะโกนขายเรียกลูกค้าเข้ามามีลูกค้าไม่มากเข้ามาดูแล้วก็ซื้อไปแต่บางคนก็เข้ามาดูแล้วจากไป
                     "ข้าว่าเราขายไม่หมดแน่..." หลินบอกหลังจากที่นั่งขายมาได้เกือบสามชั่วโมงแล้วแต่กลับขายได้เพียงแค่ 2-3 พับเท่านั้นซึ่งต่างกับที่ขายในตลาดซังเฉินบ๊วยลิบลับ...
                     "เจ้าไม่ใช่คนที่จะท้อแท้อะไรไม่ใช่หรือ...?" ซ่งหยางหมิงบอก
                     "ใครว่าข้ายอมแพ้กัน!? แล้วเจ้ารู้เรื่องนี้ได้ไง?" หลินกล่าวถามอย่างไม่สบอารมณ์
                     "ข้าได้ยินเถ้าแก่หวงเล่าให้ฟังว่าเจ้าเป็นคนมุ่งมั่นน่ะ" ซ่งหยางหมิงบอกพลางหัวเราะเพื่อที่จะคล้ายความตึงเครียดลงบ้างแต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไร
                     "ฮึ!" หลินไม่ได้พูดอะไรต่อ
                     โชคดีที่มีเจ้าสัวใหญ่คนหนึ่งนั่งรถม้าผ่านมาพอดิบพอดีเขาดูมีฐานะมากอยู่พอควร รถม้าหยุดอยู่หน้าแผงขายผ้าไหมก่อนที่คนที่อยู่ในรถจะชะโงกหน้าออกมา
                     "ผ้าไหมทั้งหมดนั่นราคาเท่าไหร่?" คนที่ดูจะเป็นข้ารับใช้โผล่หัวออกมาพร้อมกับถามราคา
                     "เอ่อ... ทั้งหมดมี..." ซ่งหยางหมิงหยุดนับจำนวนสักครู่ก่อนจะบอกคนตรงหน้าไป "11 พับขอรับ ข้าลดให้ได้เหลือพับละ 500 ตำลึง รวมเป็น 5500 ตำลึงขอรับ" ซ่งหยางหมิงบอกอย่างน้อมน้อมพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตร
                     เจ้าของเสียงดูเหมือนจะพูดคุยกับอีกคนก่อนจะให้คำตอบ "อืม.. นายข้าเอาหมดนั่นแหละ ยกขึ้นมาใส่ไว้หลังรถม้าที" ข้ารับใช้บอก
                     "ไม่เป็นไร เอามาไว้ในรถม้าดีกว่าจ้ะ เดี๋ยวเดินทางกลางคืนน้ำค้างจะลงเอา" หญิงสาวอีกคนที่อยู่ในรถม้าบอก
                     "เจ้าค่ะฮูหยิน" ข้ารับใช้ตอบเจ้านายของเขา "ยกเข้ามา ข้าจะรับเอง" นางบอกกับซ่งหยางหมิง
                     หลินและซ่งหยางหมิงช่วยกันนำผ้าไหมส่งขึ้นไปให้ลูกค้าบนรถม้าเมื่อได้รับของแล้วลูกค้าจึงมอบเงินค่าผ้าใหม่ให้จำนวน 5500 ตำลึง เมื่อขายของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยทำให้หลินอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง หลินและซ่งหยางหมิงจึงเก็บแผงขายผ้าไหมและเตรียมตัวกลับเมืองจื่อถง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -2 ย่อ เหตุผล
Admin -2

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x20
x15
x166
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1

127

กระทู้

1372

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
226248
เงินตำลึง
1064210
ชื่อเสียง
65250
ความหิว
824

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5757
ความชั่ว
419
ความโหด
2012
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2017-12-17 02:33:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ภัยสงคราม}
[จาง ฝู]

EP.3 ท่านยายกับเกี๊ยวทอด


      จางฝูเดินทอดนองอยู่ใจกลางย่านการค้าของหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ด้านนอกเมืองไม่ห่างจากเมืองเฉิงตูนัก ส่วนใหญ่ของที่ขายในย่านนี้เป็นของที่ชาวบ้านปลูกหรือทำขึ้นมาแล้วนำมาขายกันเองนั้นทำให้ราคาของสินค้านั้นค่อนข้างที่จะถูกกว่าร้านค้าตลาดในตัวเมืองอยู่ไม่น้อย เธอเดินไปตามทางที่ปูด้วยหิน ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองวิถีชีวิตของชาวบ้านในแถบนี้ที่เต็มไปด้วยความแจ่มใสชวนให้กระปรี้กระเป่า
  
    ร่างเบางเดินมาหยุดที่ร้านขายเนื้อตากแห้งก่อนจะเลือกซื้อเสบียงตุนเอาไว้กินยามต้องออกเดินทาง เธออาจไม่ต้องตุนของไว้เยอะหาแวะพักตามโรงเตี้ยม เพียงแต่มันไม่ใช่นิสัยเธอ เธอชอบที่นอนท่านกลางป่า ท่ามกลางธรรมชาติมากกว่า แม้ว่ายุงจะเยอะไปหน่อยก็ตามที อีกอย่างการเดินทางแบบนี้ของเธอกระประหยัดค่าที่พักได้มากโขเลย แลกกับโดนยุงโดนแมลงกวนสักหน่อย แต่เธอคงจะชินแล้วละมั้ง


    “พี่ชายเอาเนื้อตากแห้งนี่สัก3-4ชิ้นนะ” เธอเอ่ยแล้วชี้บอกคนขายเมื่อเลือกส่วนของเนื้อที่ต้องการได้แล้ว ก่อนจะยืนเงินส่งให้พ่อค้าแล้วเดินเลือกซื้อของที่ร้านต่อๆไป


     ระหว่างทางที่เธอกำลังเดินดูของเพลินๆ ดวงตาสีน้ำตาลก็เหลือบไปเห็นท่านยายคนนึ่งกำลังก้มๆเงยๆยกของอยู่ ไม่รอช้าเธอรีบเดินตรงไปเพื่อช่วยในทันที


     “ท่านป้าข้าช่วยนะ” สิ้นเสียงจางฝูก็ช่วยหยิบตะกร้าของขึ้นไปวางบนรถเข็นให้โดนไม่รอคำอนุญาติก่อน พร้อมกับยิ้มนิดๆให้หญิงชราที่ยืนมองเธอ และเธออาสาจะช่วยเข็นรถเข็นนี้ไปส่งที่บ้านของหญิงชรา


     “ขอบใจแม่หนู ถ้าไม่ได้หนูยายคงยังขนของไม่เสร็จ”หญิงชราอ่ยพร้อมกับยิ้มให้เด็กสาวพร้อมกับยืนขันใส่น้ำให้ดื่ม


     “ไม่เป็นไรเจ้าคะ แค่นี่เอง”เธอยิ้มแล้วรับน้ำมาดื่มก่อนส่งขันคืนท่านยาย แล้วถือข้าวของของเธอขึ้นมาเตรียมออกเดินทางต่อ เพียงแต่เสียงของหญิงชราที่เอ่ยเรียกนั้นดังขึ้นเสียก่อน


     “จะรีบไปไหนละ พักเสียก่อนสิ”หญิชราเอ่ยแล้วเดินนำเธอมานั่งพักที่เก้าอี้ไม้ใต้ชายคาบ้าน “ถือว่าตอบแทน ยายน่ะทำเกี๊ยวทอดขาย ยายให้หนูนะ” หญิงเเก่เอ่ยแล้วเดินไปหยิบเกี๊ยวที่ทอดเสร็จแล้วใส่ห่อแล้วยืนให้เด็กสาว


     “ข้าเกรงใจจังท่านยาย”จางฝูมองห่อเกี๊ยวทอดในมือที่หญิงชรายัดใส่มือของเธอ แล้วยิ้มให้หญิงชราเล็กน้อย


      “แล้วนี่หนูจะไปไหนต่อละหืม ถ้าหาโรงเตี้ยมยายแนะนำให้ได้นะ”หญิงชราเอ่ยแล้วนั่งลงข้างๆเธอ


      “ข้าไม่นอนโรงเตี้ยมท่านยาย”


      “หืม.. แล้วเจ้าจะไปนอนที่ไหน”ท่านยายเอ่ยถามอย่างคนตกใจ


       “ข้าชอบนอนในป่าท่านยาย ในป่านั้นอากาศดี ไม่ค่อมมีคนรบกวน”


      “เจ้าไม่กลัวสิงสาราสัตว์เลยรึ เป็นสาวเป็นนาง ตัวคนเดียวไปนอนอยู่กลางป่า”


       “ไม่เจ้าคะท่านยาย บ้านเก่าข้าอยู่ชายป่า เจอสัตว์ป่าบ่อยๆจนรู้วิธีเอาตัวรอดอยู่เจ้าคะ” เธอเอ่ยแล้วยิ้มให้หญิงชราที่มีท่าทีห่วงๆ


       “เออ...ท่านยายข้าจะไปที่น้ำตกเยว่ต้าเซี่ยง มันอยู่ไกลจากที่นี่มากไหมท่านยาย”


      “ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก หนูจะไปที่นั้นหรอ”


      “เจ้าคะ อืมม นี่ก็จะเย็นแล้วข้าต้องขอตัวละท่านยาย ขอบคุณสำหรับเกี๊ยวทอดมากๆเลยเจ้าคะ” เธอเอ่ยแล้วโค้งให้หญิงชราพร้อมกับเก็บข้าวของของเธอแล้วกึ่งเดินกึ่งกึ่งออกไป โดยไม่ลืมหันมาโบกมือลาท่านยายที่ยื่ยิ้มส่งเธออยู่….


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x90
x2
x80
x1
x2
x395
x215
x5
x428
x1
x1
x2
x50
x1
x27
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x66
x100
x55
x1
x15
x15
x2
x35
x2
x40
x5
x500
x8
x4
x71
x70
x70
x70
x15
x55
x165
x331
x21
x10
x146
x520
x1
x23
x328
x1
x120
x90
x116
x51
x120
x668
x113
x1
x30
x114
x182
x140
x2
x2
x258
x350
x200
x158
x3562
x1501
x150
x217
x29
x30
x17
x4
x14
x120
x884
x4
x1164
x10
x140
x1
x4
x13
x1
x2
x116
x206
x68
x3490
x6
x6
x127
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x60
x500
x14
x2
x3
x190
x4
x40
x121
x2
x500
x146
x696
x430
x60
x105
x78
x7
x41
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x7
x4
x125
x63
x100
x1
x45
x1089
x4
x118
x6
x27
x3507
x102
x220
x5
x109
x4
x2
x746
x1982
x90
x64
x19
x29
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x117
x507
x244
x570
x580
x632
x74
x34
x129
x346
x1095
x207
x92
x81
x179
x306
x8
x60
x1
x3
x185
x127
x619
x422
x950
x660
x136
x2071
x2330
x521
x40
x3
x1039
x24
x180
x1210
x20
x48
x444
x5174
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x677
x1

75

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12606
เงินตำลึง
7046
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
497
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-1-27 15:38:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด

พี่สาวคนนั้น



       "เสี่ยวเหอ... ข้ายังไม่เคยมาที่นี่เลยแหะ" เด็กสาวเอ่ยพลางมองรอบๆ ที่เป็นย่านการค้าเหมือนกันหากแต่อยู่นอกเมืองออกไป... โดยรอบแล้วส่วนมากจะเป็นของค้าของขายที่มาจากชาวบ้านเสียมากกว่า ผิงผิงคิดว่าจะมีของที่เธอต้องการหรือไม่นะ?
       "ของที่นี่ถูกและดีกว่าในเมืองครับ ผมเลยพามา" อี้เหอเอ่ยพลางเดินแนะนำพี่สาวที่เดินตาม ในอ้อมกอดมีเจียวเสวี่ยที่มาอ้อนตอนไหนไม่รู้ โดยจวื่จื่ออยู่ที่ท้ายตลาดเพราะถ้าพามาคงเดินไม่ได้แหง
       "พี่ผิงเอาอะไรบ้างครับ?"
       "อืม... คิดไม่ออกนอกจากเครื่องนอนละนะ" ผิงผิงเอ่ยพลางยกนิ้วแตะแก้มตัวเองคิดไปเดินไป แต่เกือบสะดุดก้อนหินเพราะไม่ได้มองทาง อี้เหอคว้าแขนพี่สาวไว้ได้ทัน "ขอบใจจ้า"
       "ระวังหน่อยนะครับ พี่เป็นวรยุทธ์แล้วมาสะดุดก้อนหิน คงตลกน่าดู" อี้เหอเอ่ยไปขำไป ผิงผิงแลบลิ้นใส่น้องชายที่นับวันเริ่มจะเป็นพี่ชายไปแล้ว อี้เหอเห็นพี่สาวยิ้มแบบนี้เขาก็พลอยยิ้มไปด้วย...
       "เมื่อวานแม่นางหรั่นมาหาพี่ผิง แต่พี่ออกไปกับพี่ซือเสียก่อน นางได้นำอาหารมาให้เด็กๆ" อี้เหอเอ่ย
       "ดีจัง เด็กๆ ก็ได้กินอิ่ม"
       "แม่นางหรั่น... ครั้งก่อนก็ทำพี่เจ็บตัว ครั้งนี้ก็ทำพี่ผิงเจ็บตัวอีกแล้วนะครับ" อี้เหอถือจับแขนพี่สาวขึ้นมา ที่มีผ้าพันแผลไว้อยู่ แววตาเขาไม่ยิ้ม
       "ไม่เป็นไรหรอก พี่เดินบนเส้นทางนี้ยังไงก็เลี่ยงไม่ได้" ผิงผิงตบมือน้องชายเบาๆ เป็นเชิงปลอบ
       "แต่ถ้าเสี่ยวเหออยากปกป้องพี่ เราก็เรียนกำลังภายในจากพี่ไปได้นะ" ผิงผิงเอ่ยก่อนจะเปลี่ยนมาจุงมือน้องชายเดินเล่นแทน เจียวเสวี่ยกลับไปหมอบที่ไหล่เธอเหมือนเดิมแล้ว "ข้า..."
       "อย่างไรข้าก็จะรอคำตอบจากเจ้า" ผิงผิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มร่าเริง อี้เหอมองพี่สาวพลางถอนหายใจนิดๆ พี่สาวเขา...
       "แม่นางหรั่นกับพี่ซือรู้จักกันครับ แต่ทำไมดูเหมือนแม่นางหรั่นจะไม่ค่อยอยากเจอพี่ซือเท่าไร" อี้เหอเอ่ย
      "หือ?" ผิงผิงหันมอง
       "ทำไมเล่า?"
       "ผมก็ไม่รู้นะครับ แม่นางหรั่นรีบร้อนจากไปมาก" อี้เหอเอ่ย
       "แม่นางหรั่นคงมีธุระ" ผิงผิงกล่าวแล้วหยุดที่หน้าแผงลอยขายปลา มีปลาย่าง ปลาหมักเกลือ ปลาแดดเดียว ปลานึงบ๊วยของโปรดเธอด้วย
       "ท่านป้าเจ้าค่ะ ปลานึงบ๊วยเท่าไรเจ้าคะ?"
       " 160 ตำลึงแม่หนู"
       "ขอซื้อสองจานนะเจ้าค่ะ" ผิงผิงเอ่ยก่อนจะจ่ายเงินและรับจานปลานึงบ๊วยที่อยู่บนถ้วยดินเผา ก่อนจะพาเสี่ยวเหอไปหาที่นั่งกินดีๆ มุมหนึ่งในย่านการค้า

@STAFF_Pixiu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
zifu + 35
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

75

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12606
เงินตำลึง
7046
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
497
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-1-27 17:51:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ใครของท่านกัน?

       "พี่ผิงคิดยังไงกับพี่ซือครับ?"
       "แค่กๆ" ผิงผิงที่กำลังกินปลานึงบ๊วยอยู่ จู่ๆ ก็ถูกอี้เหอทักขึ้นแบบนี้ก็เล่นเอาเธอสำลักพอดี... เธอจะไปรู้เหรอ? แค่อยู่กับพี่เขาแล้วเธอสบายใจ อบอุ่นและเชื่อใจพี่เขาเท่านั้นเอง
       "พี่ชายอย่างไรเล่า" ผิงผิงรีบตอบหลังหายสำลักโดยมีอี้เหอค่อยลูบหลังให้
       "หาก..." อี้เหอนิ่งเงียบไปก่อนจะเปลี่ยนคำถาม
       "แล้วดอกสีส้มดอกนั้น? ที่พี่ผิงพบติดตัวละครับ?"
       "อ้อ ข้าไป... เจอเข้าน่ะ ว่าจะถามพี่ซือแต่ก็ลืมตลอด" ผิงผิงเอ่ยพลางแก้มแดงนิดๆ เมื่อนึกถึงภาพหลอนนั้น ก่อนจะสะบัดหัวไปมา…
       “พี่ไม่สบายหรือเปล่า?” อี้เหอเอ่ยก่อนจะยกหลังมือแตะหน้าผากพี่สาว เพราะเมื่อวานพี่สาวก็ตัวเปียกกลับมาไหนจะตากลมแถมสลบไปทั้งๆ อย่างงั้น
      “พี่ไม่เป็นไร กินปลาสิ เดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก” ผิงผิงดึงมือน้องชายลงก่อนจะเริ่มลงมือกินปลาต่อ…
       “เสี่ยวเหอ หลังจากนี้ข้าอาจไปเหลียงโจว” ผิงผิงพูดพลางมองไปข้างหน้า พวกเขานั่งใต้ต้นไม้แม้จะหน้าหนาวแต่อากาศไม่ค่อยเย็นเท่าไร… “ข้ารับปากจะช่วยพี่ซือหาสำริดมาอุดรูรั่วที่หลังคาศาลเจ้า”
       “พี่ผิง… ทำไมพี่ทำเพื่อพี่ซือขนาดนี้ครับ?” อี้เหอไม่เข้าใจ… ทำไมพี่สาวเขาถึงทำเพื่ออีกฝ่ายได้ขนาดนี้?
       “พี่ซือคือพี่ชายข้า… ทุกครั้งที่ข้าบาดเจ็บก็มีพี่เขานี่แลที่ค่อยรักษาให้แม้แต่จิตใจข้า…” เด็กสาวเอ่ยพร้อมกับยกมือซ้ายขึ้นมาที่มีสายรัดข้อมืออยู่
       “ถ้าพี่ไม่บอกว่าเป็นเพียงพี่ชาย ผมคิดว่าพี่หลงรักพี่ซือไปแล้วนะครับ” อี้เหอแซวแต่ก็ได้เห็นหูแดงๆ ของพี่สาวเขา… พี่ผิงจะรู้หรือไม่นะเวลาพี่เขาโกหก หูมักจะแดง
       “เจ้าพูดไร้สาระ… ข้า… ข้า… เสี่ยวเหอ! เจ้ารังแกข้า” ผิงผิงร้องโวยวายก่อนจะสะกิดปลายเท้าขึ้นไปบนหลังคาแล้ววิ่งไปทิศทางหนึ่ง…

       “อ้าว พี่ผิง!” อี้เหอเพียงแหย่พี่สาวแต่ไม่คิดว่าจะทำให้พี่สาวเป็นขนาดนี้…

ซืออี้โหวที่เดินผ่านมายังย่านการค้าชนบท เพื่อจะไปยังศาลาหมิงหลันที่อยู่นอกเมือง ก่อนชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนเรียก

       “พะ.. พี่ซือ สวัสดีครับ” อี้เหอตกใจว่าพี่ซือมาอยู่ข้างหลังตอนไหน? พี่ซือคงไม่ได้ยินเรื่องที่พวกเขาคุยกันหรอกนะ

“ไงอี้เหอ ว่าแต่เจ้ามาทำอะไรแถวนี้ล่ะ” ซืออี้โหวหันไปตอบทักทายอี้เหอ

       “ผมกับพี่ผิงมาหาซื้อของที่จะไปไว้ที่ถ้ำนอกเมืองครับ เพราะพี่สาวบอกว่าอย่างน้อยถ้าพักอยู่ในถ้ำตั้ง 6 - 7 วันควรจะมีเครื่องนอน” อี้เหอเอ่ยพลางบอกว่าพี่ผิงจะเริ่มถ่ายทอดกำลังภายในให้แก่แม่นางจาง พี่สาวดูสดใสมากที่จะมีศิษย์ทั้งๆ ที่อายุยังน้อยๆ

      “งั้นสินะ ว่าแต่พี่ผิงไปไหนแล้วล่ะ ทำไมปล่อยเจ้าเดินลำพังแบบนี้….” ซืออี้โหวรู้สึกอยากดุผิงผิงมากที่พาเด็กมาเดินตลาดแล้วปล่อยทิ้งแบบนี้

       “แต่ตอนนี้ผมคงตามพี่ผิงไปไม่ทัน พี่ช่วยพาผมตามไปได้ไหมครับ?” อี้เหอ

“ได้สิ” ซืออี้โหวกอดคอเด็กน้อยก่อนกุมไหล่ไว้แน่น เขาสะกิตเท้าเพื่อกระโดดขึ้นไปบนหลังคา ก่อนไต่หลังคาพลางกระโดดพุ่งตัวไปข้างหน้าสลับ


       ผิงผิงที่วิ่งบนหลังคา(?) มาได้สักระยะก่อนจะหยุดลงแล้วไปนั่งบนกิ่งไม้แทนพลางมองวิวรอบๆ ย่านการค้า…

        “ไงเสี่ยวผิง” ซืออี้โหวทักขึ้นเมื่อมาถึงที่อีกฝ่ายกำลังนั่งอยู่ เป็นอย่างที่อี้เหอตอบเป๊ะเลยว่าผิงผิงมาทางนี้ เขากับอี้เหอยืนบนหลังคาข้างๆ ต้นไม้นั้น

        “เออ… สวัสดีค่ะพี่ซือ” ผิงผิงเอ่ยทักทายเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแต่ไม่ได้กระโดดไปหาพวกเขา

        "ไงเสี่ยวผิงน้อย ว่าแต่เจ้าทิ้งเสี่ยวเหอเดินตลาดลำพังแบบนั้นไม่ดีเลยนะ" ซืออี้โหวกล่าวเตือนอีกฝ่าย

        “ข้าเปล่าทิ้งเสี่ยวเหอ… เพียงแต่น้องแหย่ข้า”
        “ผมแหย่พี่ผิงนิดหน่อยนะครับ ฮะๆ” เสี่ยวเหอหัวเราะแห้งๆ

        "พวกเจ้านี่ล่ะนะ คราวหน้าก็อย่ารีบอีกล่ะเสี่ยวผิงน้อย" ซืออี้โหวพูดตอบทั้งสองก่อนกลั้นขำ เขาอดขำไม่ได้จริงๆ ที่เห็นเด็กทั้งสองหยอกล้อกันเช่นนี้

        “เดี๋ยวพวกเราขอตัวก่อนนะคะ ศิษย์ข้าจะรอนาน” ผิงผิงมองเวลาบนท้องฟ้า

        “อ่อ งั้นก็รีบไปเถอะ อย่าปล่อยให้ศิษย์รอนานนะเสี่ยวผิงน้อยของข้า” ซืออี้โหวพูดขึ้นพลางหัวเราะโดยเขาไม่รู้ตัวเลยว่าพูดอะไรออกไป
        ผิงผิงเองก็ไม่ทันได้ฟังแต่เหรินอี้เหอได้ยินเต็มๆ  ทั้งสองคน... เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่พวกพี่เขาไปกันเมื่อวานนะ?
        “พี่ซือ” ผิงผิงร้องเรียกก่อนจะโยนของให้(?) “ข้าให้ท่าน”
        ซืออี้โหวที่กำลังเดินทางไปต่อ ก่อนจะหันกลับไปตามเสียงเรียก
        “ได้สิ พี่จะเก็บไว้ ขอบคุณมากนะ” ซืออี้โหวกล่าวขอบคุณเด็กสาวก่อนยัดของนั้นลงใต้ชายเสื้อและเดินทางไปศาลาหมิงหลันต่อ ผิงผิงกับอี้เหอมองตาม เด็กสาวหอบหิ้วอี้เหอลงจากหลังคา ก่อนจะกลับไปที่จวื่จื่อเพื่อไปที่ถ้ำนอกเมือง

แสดงความคิดเห็น

ได้รับความสัมพันธ์จากการมอบของขวัญให้ [ซืออี้โหว] {+30}   โพสต์ 2018-1-28 02:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026