123
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองซานตง } จวนร้าง

[คัดลอกลิงก์]

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
837
เงินตำลึง
2146939575
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
264

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
6
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-5 22:36:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-12-6 04:09

- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
สืบสวนคดีซานตง 16.1

     หลังจากที่ยูตะได้อ่านจมดหายนั้นเรียบร้อยแล้วเขาก็เริ่มคิดไม่ตกว่า สหายสนิทของเขาจะเป็นอะไรมากมั้ย
     แต่เขาก็นึกขึ้นว่า เมื่อวันก่อนสหายคนนั้นยังมาชาให้เขาอยู่เลย ก็คงว่าไม่น่าจะเป็นห่วงอะไร.....ละมั้ง....
     ก่อนที่เขาจะสลัดความคิดพวกนั้นหัวทิ้งไป เพราะว่าตัวเองนั้นมีงานใหญ่รออยู่อีกเหมือนกัน
     เขาก็เดินมานั้งที่สวนหลังจวนอยู่เหมือนเดิมอีกครั้ง พร้อมกับเริ่มครุ่นคิดเรื่องใหญ่
     (เอาละ อันตัวเรานั้นจะทำอย่างไรต่อไปดีนะ.....)
     ยูตะนั่งคิดนอนคิด ว่าเขานั้นควรจะทำอย่างไรต่อไปดีกันแน่
    (เราต้องทำแบบนี่จริงๆ หรอเนี้ย)
     แล้วเขาก็ลุกขึ้นมานั้งกุมหน้าเล็กน้อย
     (แต่มันก็ไม่มีทางเลือกแล้วนี่หว่า)
     แล้วเขาก็สายหน้าไปมาด้วยความปวดหัวเล็กๆ
     (เอาหวะ ทำก็ทำ!)
     แล้วเขาก็ตัดสินใจไปในที่สุด
     "ทำอะไรอยู่อย่างงั้นรึ พ่อบ้านอิซุมิดิ้นไปมาราวกับกุ้งโดนน้ำร้อน"
     เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น
    "!!!!"
     ยูตะถึงกับตกใจลุกขึ้นนั้งแล้ว รีบหันไปที่ต้นเสียงนั้น
    "อะไรกันทำหน้าราวกับเห็นผีแบบนั้น หมายความว่ายังไงนะ"
     เมื่อยูตะหันไปก็หญิงสาวงดงามคนหนึ่ง
(ฮูหยินรอง เม่ยหลี่)

    "อะ...อ้อ พอดีข้าตะลึงในความงดงามของท่านนะ"
     ยูตะตอบแก้เขิลกลับไป อย่างตะกุกตะกักเล็กน้อย
     "ว่าแต่ท่านเป็นใครอย่างงั้นรึ ข้าเกรงว่าเราจะไม่เคยพบกันมาก่อน"
     แล้วยูตะก็ถามกลับไป
     "แหม่~ ปากก็หวานดีอยู่หรอกนะ แต่ดันมาตกม้าตายตรงคำถามนั้นเสียได้"
     แล้วหญิงสาวคนนั้นก็เดินมานั้งที่โต็ะที่ยูตะนั้งอยู่
     "แต่เอาเถอะ ถือซะว่าเรายังไม่เคยพบกัน ข้าเม่ยหลี่ ฮูหยินรองแห่งจวนแห่งนี่"
     แล้วเธอคนนั้นก็แนะนำตัวออกมา
     "ถ้าหากคิดจะทำงานอยู่ในที่แห่งนี่ ก็หัดรู้จักคนที่คุมที่นี่ไว้ซะบ้างก็ดีนะ"
     เธอกล้าวต่อพร้อมกับเท้าคางที่โต็ะ
     "ขออภัยอย่างสูงครับ!"
     ยูตะรีบลุกขึ้นพร้อมกับโค้งตัวขอโทษ
     "ไม่เป็นไรหรอกข้าไม่ได้คิดอะไรขนาดนั้น อีกอย่างที่บอกไปเราไม่เคยพบกัน"
     เธอกล่าวพร้อมกับสะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจเรื่องนี่มากนัก
     "ถ้าอย่างงั้น ท่านฮูหยินรองมาทำอะไรอย่างงั้นหรอครับ"
     ยูตะถามขึ้น อย่างที่ไม่รู้จะพูดอะไร
    "ข้าเบื่อ ข้าเลยออกมาเดินเล่นนะ ทำไมรึ ข้าจะไปไหนอะไรอย่างไรไม่ได้เลยงั้นรึ?"
     เม่ยหลี่ตอบกลับมา และถามยูตะกลับไป
     "เปล่าครับ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นครับ"
     ยูตะตอบพร้อมกับโบกสะบัดมือไปมา
     "ใจเย็นๆ ข้าไม่ได้ว่าอะไร อย่างที่บอก ข้าแค่เบื่อ......"
     แล้วนางก็ถอนหายใจออกมาอีกกรอบนึง
     "ถ้างั้นสนใจฟังเรื่องเล่าการเดินทางของข้ามั้ยละครับ"
     แล้วยูตะก็ถามขึ้นพร้อมกับนั้งลงที่โต็ะตัวนั้นอีกครั้ง
     "หืม การเดินทางของเจ้าอย่างงั้นรึ? เอาซิ....ยังไงก็ได้.... ก็ยังดีกว่านั่งอยู่เงียบๆ ละนะ"
     แล้วเธอก็ตอบกลับมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด
    "ถะ...อย่างงั้น.....ข้าจะถือว่าฟังแล้วก็แล้วกันนะครับ"
    แล้วยูตะก็ตอบออกมาอย่างลังเลนิดๆ ก่อนที่กะแอมไอขึ้นเป็นการเริ่มต้นเรื่องเล็กน้อย
     "มีอยู่วันหนึ่งขณะที่ ข้ากำลังเดินทางกับกองคาราวานพ่อค้าไปเมืองว่านเฉิงอยู่นั้น ข้าก็ได้พบว่าเมืองนั้นถูกเผาไหม้ด้วยฝีมือคนบ้างกลุ่มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"
     ยูตะเริ่มเล่าเรื่องขึ้น
     "โฮ่ แล้วยังไงต่อละ? ทำไมเมืองถึงถูกเผาได้ละ? ใครเป็นคนเผางั้นรึ?"
     เม่ยหลี่ถามขึ้นอย่างสนอกสนใจ
     "ใจเย็นๆ นะครับเดียวจะค่อยๆ เล่าไปนะ ฮาฮา"
     ยูตะหยุดเล่ากลางทางแล้วก็หัวเราะออกมา
     "จากการที่ข้าถามพวกชาวบ้านดูแล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นฝีมือของพวกพรรคภูติทมิฬลมดำละ"
     แต่ก่อนที่ยูตะจะได้เล่าอะไรต่อเม่ยหลี่ก็ขัดเขาขึ้นอีกครั้ง
    "พรรคภูติทมิฬลมดำอย่างงั้นหรอ?! พวกนั้นมันเป็นยังไงละ? ร้ายกาจรึเปล่า? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"
     เธอถามขึ้นอย่างสนอกสนใจอีกครั้ง
     "แหม่ๆ ใจเย็นๆ นะครับ ดูท่าจะสนใจมากเลยนะเนี้ย"
     ยูตะกล่าวแซวขึ้น
     "ก็ข้า ไม่ค่อยจะรู้เรื่องภายนอกนี่น่า วันๆ ก็อยู่แต่ใจจวนกับเมืองแห่งนี่เท่านั้น เจ้าเมืองไม่ยอมให้ข้าไปไหนเลยนี่สิ"
     เธอกล่าวออกมาพร้อมกับเบ้ปากเล็กน้อย
     "พรรคภูติทมิฬลมดำนั้นตอนนี่ข้ายังไม่รู้ที่มาที่ไปแน่ชัดแต่ว่า พวกมันจะมีลอยสักรูปกระต่ายที่ไหล่ของพวกมัน ฝีมือร้ายกาจพอตัว ข้ารู้แค่นั้น"
     ยูตะกลับมาเข้าเรื่องต่อ
    "เห~ อย่างงั้นสินะ แล้วๆ ยังต่อละเมือเจ้าไปถึงเมืองนั้นแล้ว"
     เธอยังสนใจเรื่องราวต่อไป
     "อะ นี่มันก็เย็นมาแล้วนะครับ เดียวข้ามาเล่าต่อพรุ่งนี่ก็แล้วกัน"
     ยูตะกล่าวตัดจบเรื่อง
     "เดียวสิ! ข้ายังอยากฟังอยู่เลยนะ"
     เม่ยหลี่กล่าวรั้งยูตะไว้
     "ฮาๆ ข้าเองก็ดีใจนะ ที่ท่านอยกาฟังต่อขนาดนี่ แต่ข้ามีงานช่วงเย็นที่ต้องไปทำอีก ไม่งั้นท่าเจ้าเมืองจะว่าเอา"
     ยูตะหัวเราะแล้วก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย
    "ก็ได้ข้าเข้าใจแล้ว แต่เจ้าจะต้องมาเล่าให้ข้าฟังอีกเข้าใจมั้ย"
     เม่ยหลี่กล่าวต่อ
     "ไม่มีปัญหาครับ อ้อใช้ก็ข้าจะไปข้ามีบ้างอย่างที่จะให้ท่านด้วย แต่ว่าท่านต้องหลับตากันนะ"
     ยูตะกล่าวขึ้น
    "อะไรอย่างงั้นหรอ?"
     เม่ยหลี่กล่าวถามขึ้นและก็หลับตาลงแต่โดยดี
     ก่อนที่ยูตะจะค่อยนำดอกไม้ในสวนมาทัดที่หูของเม่ยหลี่
     "สาวที่งดงามย่อมเคียงคู่กับดอกไม้ที่งดงามจริงๆ ละนะครับ"
     ยูตะกล่าวต่อพร้อมกับยิ้มออกมาและ ค่อยๆ ทำท่าที่จะเดินออกไป
    "........ดะ--เดียว!"
     เม่ยหลี่รีบรั้งอยู่ตะไว้อีกครั้ง
    "มีอะไรอีกอย่างงั้นรึครับ"
     ยูตะกล่าวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเอียงคอ
     "เมื่อพรุ่งนี่เจ้าเสร็จงานช่วงเช้าแล้วมาช่วยงานของข้าที่ห้องข้าต่อนะ เข้าใจมั้ย นี่เป็นคำสั่ง"
     เม่ยหลี่กล่าวอออกมา
     "ดะ--ได้ครับ ไม่มีปัญหาครับ"
     แล้วยูตะก็ตบปากรับคำไปอย่างงงๆ ก่อนที่จะเดินออกมา
     (งานอะไรกันน่า........รึหว่า!?........ไม่มั้ง.........)
     ยูตะก็ได้แต่ครุ่นคิดขณะที่เดินออกมา
     มอบดอกเหมยกุ้ยให้หนึ่งดอก
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
837
เงินตำลึง
2146939575
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
264

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
6
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-6 15:07:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
สืบสวนคดีซานตง 17

    วันรุ่งขึ้นยูตะก็ตื่นเช้าขึ้นมาตามปกติก่อนที่จะเริ่มกิจวัตรประจําวัน แต่ว่าในวันนี่นั้นอาจจะเช้ากว่าทุกๆวันเพราะว่าเขาเพื่อเวลาฝึกยามเช้าด้วย ก่อนที่เขาจะตามด้วยออกกำลังกายเบาๆ ยามเช้าเป็นการอุ่นเครื่องสักเล็กน้อย
     ก่อนยูตะจะเริ่มหาที่สงบๆ ที่ด้านในสวนของจวนที่เดินที่กลายเป็นที่ประจำของเขาไปแล้วเพื่อที่จะทำการเริ่มต้นการฝึกของวันด้วยการฝึกฟาดดาบ
     ท่าผ่าออก หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าฟัน  หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าช้อนขึ้น หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าผลัก หนึ่งร้อยครั้งครั้งตามที่ท่านพ่อสั่งสอนมา อย่างเคร่งครัด
     ก่อนที่จะเริ่มทำการฝึกวิชาตัวเบาโดยนั่งสมาธิเหมือนฝึกลมปราณหัวใจเข้าหายใจออกรวบรวมสมาธิ ก่อนที่จะกำหมดจุดรวบรวมลมปราณไปที่ท้องน้อย ขับเคลื่อนไปให้อยู่ในจุดๆ เดียว
     ก่อนที่ยูตะที่จะพยายามโคจรลมปราณเวียนขวา ผ่านจากท้องน้อยเคลื่อนคล้อยสู่ทวาร แต่ว่าวันนี่นั้นกลับต่างกับทุกวันการโคจรลมปราณนั้นเหมือนจะสามารถทำได้บ้างแล้ว ถึงจะยังไม่ทันหมดก็ตาม
    (ในที่สุด!!! ถึงจะยังไม่ทั้งหมดก็เถอะ......)
     และหลังจากที่ผ่านไปได้สักสองชั่วยามของการฝึก ยูตะก็ไม่รู้สึกปวดท้องเสียอย่างรุนแรงอย่างที่เคยรู้สึกเหมือนทุกวันแล้ว เพียงแค่ รู้สึกปวดท้องหน่อยๆเท่านั้น
     (โอ้......รึว่าจะเหมือนจะฝึกตอนนั้นกันนะ)
     แต่ยูตะก็ยังไปหาห้องน้ำในจวนเข้าอยู่เพื่อทำการธุระอันของตัวเองจนเสร็จ จะได้ไม่เป็นการรบกวนการทำงานของตัวเอง
     แล้วหลังจากยูตะเสร็จการฝึกช่วงเช้าแล้วก็เริ่มทำงานประจำวัน
     โดยเขาเริ่มก็เริ่มจากงานอย่างแรกก่อนคือการ เดินตรวจดูส่วนต่างๆ และความเรียบร้อย ของจวน
     หลังจากที่เดินตรวจดูความเรียบร้อยแล้ว ต่อไปงานทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของจวนประจำวันยูตะก็เดินตรวจดูการทำงานของบ่าวต่างๆ ภายในจวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน โดยเขาก็ยังช่วยงานบ้างส่วนอีกแล้ว
     "ดูเหมือนว่า ไม่ว่ายังไงท่านพ่อบ้านก็จะมากวาดลานให้ได้สินะครับ"
     บ่าวคนเดิมที่เดินมาพูดเมื่อวานกล่าวขึ้น
    "ฮะฮะ ดูเหมือนว่าข้าจะมาแย่งงานเจ้าทำสินะ"
     ยูตะหัวเราะแล้วตอบกลับไป
     "ไม่เชิงอย่างงั้นหรอกครับ เพราะว่าผมมีหน้าที่ดูแลตรงลานนี้ทั้งหมดอยู่แล้ว ผมก็แค่ลดงานไปอย่างหนึ่งเท่านั้น"
     บ่าวคนนั้นตอบกลับมาพร้อมกับยักไหล่
     "ดีๆ ถ้างั้นข้าจะมาทำตรงนี่ทุกวันเลย"
     ยูตะตอบพร้อมกับกวาดลานต่อไป
     หลังจากที่เขาเสร็จงานช่วงเช้าแล้ว เขาก็ไปหาฮูหยินรองตามที่เขาถูกนัดไว้เมื่อวาน
     ก็อก ก็อก "ขออนุญาตนะครับ พ่อบ้านอิซุมิเองครับ"
     ยูตะเคาะประตูห้องของฮูหยินรองขึ้นก่อนที่จะพูดขึ้น
     "เข้ามา"
     เสียงเม่ยหลี่ดังขึ้น
     ก่อนที่ยูตะจะเปิดประตูเข้าไป แล้วพบกับเธอที่แต่งตัวรออยู่เรียบร้อยแล้ว
     "ข้าเบื่อ พาข้าไปเทียวหน่อยสิ ที่ไหนก็ได้"
     เม่ยหลี่กล่าวขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นเดินออกจากห้อง
    "ครับ???"
     ยูตะร้องขึ้นอย่างงงๆ เพราะว่าเข้ายังไม่ค่อยเข้าใจนัก
     "เจ้าไม่เข้าในใจรึไง ข้าบอกให้เจ้าพาข้าไปเทียวเล่นในเมืองในยังไงละ นั้นคืองานของเจ้าในวันนี"
     เม่ยหลี่กล่าวย้ำขึ้นอีกครั้ง หันกลับมามองอีกครั้ง
    "......................"
     ยูตะนิ่งเงียบไม่กล่าวอะไรพร้อมกับกลื่นน้ำลายลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ

แสดงความคิดเห็น

ฝึกตัวเบาพื้นฐาน 9/10  โพสต์ 2017-12-6 15:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
837
เงินตำลึง
2146939575
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
264

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
6
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-6 22:19:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
837
เงินตำลึง
2146939575
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
264

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
6
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-7 01:21:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1
โพสต์ 2018-9-23 00:12:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
(สัญญาจ้างฉางอัน)

ซานตง : จวนร้าง (3)

จากฮองหงที่โดนหญิงประหลาดถํ้ามอง ตอนนี้ซึ่นเจี้ยนและอาหยู่
รวมถึงสิ่งของที่ต้องนำไปส่งมอบเดินทางมาถึงยังเมืองซานตงแล้ว
ซึ่นเจี้ยนไม่ไว้ใจที่จะหยุดพักในโรงเตี้ยม
หรือสถานที่ที่มีคนเขาจึงตัดสินใจเสาะหาสถานที่ซึ่งไร้ผู้คน
และค่อนข้างแน่ใจว่าจะไม่มีผู้ใดเข้ามาวุ่นวาย

ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ซึ่นเจี้ยนคำนวนเวลาในการพักผ่อน ...
ขาไม่มีทางที่จะหลับสนิทแน่นอนตั้งแต่หลบหนีจากหุบเขามา
ไม่มีวันไหนเลยที่ซึ่นเจี้ยนจะประมาทไม่ระมัดระวังตัว
เขาต้องการแน่ใจว่าจะไม่ถูกใครตามมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งอาจารย์ของเขา…

ซึ่นเจี้ยนถอนหายใจ ‘บรรยากาศในจวนร้างคงคล้ายกันหมดทุกที่สินะ..’
ชายหนุ่มครุ่นคิด จวนร้างเกิดจากหลายสาเหตุ หลายเรื่องราว..
บ้างย้ายออกไป บ้างถูกขับไล่ บ้างถูกฆ่าล้าง… ซึ่นเจี้ยนเข้าใจดี ..
...โดยเฉพาะอย่างสุดท้าย...

วันนี้ตอนที่มาถึงยังซานตงเขาก็พอจะได้ยินผู้คนคุยกันที่โรงนํ้าชาเรื่องของที่นี่
จึงทำให้ซึ่นเจี้ยนพอรู้มาบ้างว่าสาเหตุที่ทำให้จวนแห่งนี้กลายเป็นจวนร้างนั้นเพราะเหตุผลใด

“….คล้ายจังเลย...” ชายหนุ่มหรี่ตา
จนกระทั่งเขาตบที่ใบหน้าของตนเองแรงๆจนเกิดรอยเลือดฝาด
“...เลิกคิดเสีย เจ้าไม่ควรนึกถึงเรื่องนั้นตอนนี้” เขาเรียกสติตนเอง
ซึ่นเจี้ยนขึ้นไปนอนด้านหลังของเกวียน เขากอดกระบี่เอาไว้เผื่อในกรณีฉุกเฉิน

แม้ว่าจะรู้ดีว่าคืนนี้คงหลับไม่สนิทหรอก...


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
ขวานต้วนหยู้ว
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียดำเทวะ
คัมภีร์ละติน
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x2
x8
x12
x119
x76
x105
x15
x1
x102
x135
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x7
x4
x23
x90
x40
x30
x28
x900
x20
x150
x75
x4
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x11
x7
x30
x5
x20
x2000
x45
x20
x1000
x32
x160
x4
x9
x20
x1
x7
x3
x120
x1
x90
x6
x12
x180
x5
x35
x105
x82
x80
x90
x18
x42
x35
x8
x5
x120
x1500
x120
x6
x4
x5
x5
x16
x135
x6
x137
x122
x9
x172
x4
x112
x200
x9999
x46
x18
x146
x57
x108
x4
x9040
x9199
x105
x7
x7
x2020
x91
x100
x65
x115
x415
x910
x450
x383
x1241
x30
x290
x116
x152
x10
x85
x112
x100
x145
x106
x11
x6235
x160
x144
x133
x125
x67
x65
x30
x77
x115
x328
x70
x256
x195
x95
x201
x25
x25
x15
x9999
x12
x178
x9
x1
x54
x350
x6
x134
x200
x41
x185
x289
โพสต์ 2018-10-5 03:25:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-5 03:27


นี้มันอะไรกัน นี้มันเกิดอะไรกันขึ้น แกอยากมีเรื่องนักใช่ไหม?

        การเดินทางนั้นเริ่มทำให้เป่าหลิงนั้นเริ่มอารมณ์เสียขึ้นทุกที ตั้งแต่ที่ชายหนุ่มบอกว่า ต้องเดินทางลงไปซานตง เธอก็เริ่มที่จะโวยวายขึ้นมาแล้ว ว่าทำไมชายตรงหน้าถึงโง่เง่าเต่าตุ่นขนาดนี้ หากจะเดินทางไปซานตงตั้งแต่ทีแรก ให้เดินทาง ไปทางหานตานและเยี่ยเฉิงแล้วเข้าซานตง..

        “เจ้ามันจะเป็นคนบ้าอะไรเดินทางวนไปวนมาแบบนี้ เจ้าคงไม่ได้เล่นตุกติกกับอะไรกับข้าหรอกนะ?” เป่าหลิงเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเย็น

       “....ข้าไม่ได้มีความคิดแบบนั้นเลย ข้าก็แค่อยากจะบอกว่าข้าอยากจะให้ท่านเดินทางด้วยความสบาย..อย่างไรก็ตาม ข้าก็อยากให้ท่านเดินทางดีๆ ท่านไม่ต้องกังวน ข้าไม่ได้ทำอะไรหรอกขอรับ” เสียงของเขาดังขึ้น เหมือนจะติดขัดเล็กน้อย แต่สำหรับหญิงสาวนั้นทำให้เธอจ้องมองเขา.. ดวงตาของหญิงสาวจ้องมองชายหนุ่ม..

       อีกครั้ง..อีกครั้ง..ไม่สิ..อีกสองครั้ง นางจะไม่ทนแล้วนะ…

       ‘หมอนั้นเหมือนตอแหล..’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นดังขึ้น ส่วนร่างกายของเขาก็เกาะตรงหัวของหญิงสาว ความจริงถ้าฝ้าเฉี่ยพูดออกมาได้..คงรู้แล้วล่ะ หญิงสาวก็ได้แต่พยักหน้ารับแบบเข้าใจ นางไม่อาจคุยได้หากมีชายคนนี้อยู่ข้างๆ ..ดวงตาของนางนั้นเป็นดวงตาที่เริ่มแปรสีแดง..และกลับมาเป็นสีม่วงดอกพวงคราม…

        ‘ให้เวลาหน่อยเถอะ..แล้วค่อยฆ่าก็ได้ ยังไม่สาย อย่างไรก็เป็นการเดินทางเพื่อตามหาจอมยุทธ์ผู้นั้นไปด้วยเลย ...หากไม่ได้อยู่แถวนี้ ก็คงไปอยู่ที่อื่น อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ได้ขี่ม้าคนเดียวนะ? จะได้ไม่เหงา’ ฝ้าเฉี่ยเอ่ยบอก..

       “เหอะ..ถึงมีอะไรข้าก็ไม่เหงาหรอก” เธอพูดออกมาเบาๆ..แต่ชายหนุ่มดันได้ยิน.. “เหงา?”

       “ไม่ต้องเสือก ขี่ม้าไป..”





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-26 04:14:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-26 04:16


นี้เป็นมารหรือเป็นสัปปะเหร่อ?

        ร่างของเป่าหลิงที่ขี่ม้าเฟิ่งหวงเทวะนั้นหยุดอยู่ตรงด้านหน้าจวนขนาดใหญ่แต่มันกลับเป็นจวนร้างที่ไม่ค่อยมีคนสนใจอะไรกันเท่าไร ..หญิงสาวนั้นสูดลมหายใจเล็กน้อย ก่อนที่จะกระโดดลงจากหลังม้า แล้วหอบถุงผ้าที่ด้านในนั้นมีกระดูกอยู่ …

        “จวนของข้า..ช่างโศกเศร้าเหลือเกิน” เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นเขาลอยจ้องมองจวนของตนเองอย่างเศร้าๆ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของหญิงสาวนั้นเมื่อเดินเข้ามาด้านในจวนก็ต้องพบกับสภาพของโครงกระดูกของคนในจวนที่โดนเรียงรายอย่างดี รวมถึงมีผ้าปิดไว้พร้อม .. “..โศกนาฏกรรมอันนี้เกิดขึ้นจากอะไรหรือ?...มันดูร้ายแรงยังไงก็ไม่รู้ถึงขั้นเผาจวนผู้ว่า?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม

       “..ข้าพูดอะไรมากไม่ได้หรอก..คนคนนั้นน่ะสั่งเด็กๆ มาฆ่าล้างคนในจวนของข้า จับหญิงสาวทั้งหมดไปขังที่จวนแห่งใหม่ก่อนจะเผาจวนของข้าให้ไฟวอดวายจนเกือบลามไปเรือนใกล้เคียง…..” เสียงของเขานั้นโศกเศร้าอย่างเห็นได้ชัด.. แต่ทว่าเป่าหลิงก็แค่ฟังหูไว้หู ค่อยๆจ้องมองร่างของผู้คนที่ตายเกลือนตรงนี้..

        เอาเถอะเพราะว่ามันเป็นอย่างงี้อย่างไรเล่า ทำให้นางต้องมาเป็นสัปปะเหร่ออยู่ตรงนี้..
        “คงต้องใช้รถม้าในการขนแล้วล่ะ มันมีเยอะเกินไป” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะวางถุงโครงกระดูกของเจ้าเมืองไว้อีกที่เพื่อที่จะเดินออกจากจวนร้างแห่งนี้เพื่อไปขอเช่าเกวียนขนส่งเนื่องจากว่าเธอจำเป็นที่จะต้องการพื้นที่ในการขนย้าย…

        เป่าหลิงนั้นกลับมาพร้อมกับเกวียนขนานใหญ่พอที่จะใส่ผู้คนได้ครั้งละหลายสิบคน.. เธอต้องค่อยๆใช้ห่อผ้านั้นลากเข้าไปบนเกวียนท่ามกลางเสียงเชียร์ของไอ้เจ้าวิญญาณตัวดีที่ขอให้เธอช่วยเรื่องพวกนี้ นัยต์ตาของเป่าหลิงนั้นหรี่ดวงตาจ้องมองไอ้เจ้าแมวที่คุยโวกับฝ้าเฉี่ยอย่างสนุกปาก รวมถึงวิญญาณนั้นก็เข้าไปร่วมผสมโรงด้วย..

        “เฮ้!!!..ถ้าจะไปคุยกันตรงนั้นนะ ไปดูรอบจวนเลยว่ายังมีซากโครงกระดูกตกค้างอยู่หรือปล่าว” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้นก่อนที่ทั้งสามจะต้องกระเจิงกันไปคนละทิศละทางเพื่อไปดู

        ดูเหมือนว่าจะมีโครงกระดูกที่ไม่ได้รับการเก็บอยู่เหมือนกัน จึงลำบากเป่าหลิงในการที่จะไปเก็บกู้มาให้หมดอีกครั้ง นัยต์ตาของเป่าหลิงนั้นไม่ได้แสดงความรู้สึก แต่ทว่าความซึ้งใจของวิญญาณเจ้าของจวนหลังนี้ก็ยังคงปรากฏจ้องมองนาง..

       “นางเป็นมารที่มีจิตใจดีนะ?” เขานั้นกล่าว
        ‘ตอแหลสิไม่ว่า...’ ฝ้าเฉี่ยกล่าวบอก ความจริงเขาก็ไม่ได้ไม่เข้าใจเพื่อนของตนเองหรืออยากด่าเพื่อนของตนเองหรอกนะ แต่ว่านางคงทำเพราะว่าไม่มีอะไรทำ แล้วก็ไม่อยากให้วิญญาญชายหน้าตาไม่ดีติดตามตนเองไปชัวๆ ….ชัวเลย…

        “ฮ่ะๆ..ข้ารู้ว่าการที่ข้าขอร้องแกมบังคับมันเป็นอะไรที่ไม่ดี...แต่ว่า..ข้าก็ดีใจที่มีคนยอมทำเพื่อวิญญาณ เอาตามความจริง..ข้าเคยเป็นคนยึดติด ขี้งกอย่างมาก..ดูเหมือนสมบัติที่ข้าเก็บไว้จะพบเจอกับเจ้าของใหม่ของมันแล้วล่ะ”







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม +2 ความชั่ว โพสต์ 2018-10-26 12:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-26 05:45:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-26 05:46


สมบัติของข้า

        เป่าหลิงนั้นเดินทางนำข้าวของทั้งหลายนั้นไปเก็บและนำไปคืน ระหว่างที่เธอกำลังขี่ม้าออกมาร่างของวิญญาณเจ้าเมืองนั้นก็ปรากฏ ร่างกายของเขานั้นมีออร่าสีขาวผ่องออกมา ก่อนที่จะยิ้มให้กับเธอ.. แม้ว่าตอนเป็นมนุษย์นั้นเขาจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้สำหรับเขาแล้ว เขารู้สึกพอใจอย่างถึงที่สุด..

       “ขอบคุณนะแม่นาง ที่แม่นางช่วยข้าและเหล่าวิญญาณต่างๆที่ยังไม่ได้ไปฝุดไปเกิด… ข้าขอขอบคุณจริงๆ..ข้าขอให้แม่นางนั้นไปขุดที่ซากจวนของข้า.. ตรงใต้ต้นท้อของจวนข้าได้ฝังสมบัติไว้ที่นั้น มันคือสิ่งที่แม่นางควรได้รับ..ข้าขอมอบให้เจ้านะแม่นาง” เขานั้นกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่เป่าหลิงจะเลิกคิ้วเล็กน้อย…

       ก่อนที่วิญญาณนั้นจะค่อยๆจางหายไปต่อหน้าต่อตาเธอ ..เจ้าแมวสามหางนั้นก็กระโดดขึ้นมาเกาะตรงไหล่ของเธอ ส่วนฝ้าเฉียก็เกาะตรงหัวของเธอเอง..

       ‘....จะไปไหม?’ ฝ้าเฉี่ยถาม?
       “มี๊!!!” เจ้าแมวสองหางนั้นกล่าวอีกครั้ง เมื่อเป่าหลิงนั้นได้ยินก็ค่อยๆถอนหายใจ “อย่างน้อยก็ยังมีอะไรให้นะ..เจ้าเมืองคนนั้นน่ะ” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะรีบควบม้าเพื่อไปยังซากจวนเจ้าเมืองเก่า หญิงสาวเดินกลับมาอีกครั้ง เสียงกรีดร้องและความเศร้านั้นหายไป ตอนนี้มันเป็นเพียงจวนร้างธรรมดา ทำให้เป่าหลิงรู้สึกว่ามันคงจะดีอยู่สินะ?...

       “เขาบอกว่าให้หาต้นท้อ..เอาล่ะ..ไปกัน” เป่าหลิงนั้นเดินไปรอบจวนเพื่อหาต้นท้อ แต่สุดท้ายเจ้าแมวสามหางก็เป็นคนที่นำพาเธอไปยังใต้ต้นท้อต้นหนึ่งซึ่งเป็นต้นท้อขนาดใหญ่ ที่สวยงามมากพอดู แมวสองหางนั้นค่อยๆขุดเกาๆไปเรื่อยๆเหมือนกับจะบอกว่า ตรงนี้ล่ะๆ …

       “ตรงนี้สินะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะค่อยๆขุดมันลงไป เธอใช้เวลาสักพัก ก่อนที่จะเห็นอะไรบางอย่างมันเป็นกล่องเหล็กงามที่โดนประดับอย่างปราณีต เมื่อเห็นอย่างงั้นดูเหมือนว่ามันจะเป็นตราของตระกูลของเจ้าเมืองนั้นล่ะ? ….. “อันนี้สินะ...”







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-26 12:26

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -62 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -62 + 10

ดูบันทึกคะแนน

123
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่


ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-8-4 03:25

ขึ้นไปด้านบน