เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองซานตง } จวนร้าง

[คัดลอกลิงก์]

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-26 05:24:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น (ภาคหลันเอ๋อห์)
สืบสวนคดีซานตง 10


     วันรุ่งขึ้นก็มาถึงหลันเอ๋อห์ก็ตื่นขึ้นมาตามปกติก่อนที่จะทำกิจวัตรประจําวันของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเริ่มที่จะไปเตรียมอาหารเช้าให้เรียบร้อย
     ก่อนที่เธอจะเริ่มเดินตรวจสอบความเรียบร้อยภายในจวนต่างๆ เชดเช่นทุกๆ วัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความสะอาดของส่วนต่างๆ ภายในจวนหรือความเรียบร้อยต่างๆ  
     แล้วก็หลังจากที่เธอไปคุมบ่าวในจวนทำความสะอาดส่วนต่างๆ เสร็จแล้วเธอก็เตรียมตัวในส่วนการทำอาหารกลางวันและอาหารเย็นต่อ
     ...........
     ...............
     ..................
     หลังจากที่เธอเตรียมในส่วนของอาหารเย็นและทำอาหารกลางวันเสร็จแล้วนั้น ก็จะเป็นช่วงเวลาบ่ายแก่ๆ พอดีซึ่งเป็นเวลาที่ดีเหมาะแก่การออกไปซื่อข้าวของต่างๆ มากที่สุด
     หลันเอ๋อห์กับบ่าวคนสนิทอีกสักคนสองคนมักจะออกมาจ่ายตลาดเวลานี่เสมอๆ จนพ่อค้าแม่ค้าแถวนี่นั้นจะเริ่มคุ้นเคยและจำหน้าของหลันเอ๋อห์ได้แล้ว
     เธอนั้นมันจะเดินซื้อของสดต่างๆ เตรื่ยมไว้สำหรับอาหารเย็น หรือไม่ก็สำหรับอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น รวมทั้งข้าวของต่างๆที่ขากตกบกพร่องต่างๆ ในจวนอีกด้วย
     และแน่นอนเธอก็ไม่ลืมที่จะซื้อของฟากต่างๆ ไปฝากบ่าวและแม่บ้านทั้งหลายในจวนอีกเช่นเดิม
     สื่งของที่แจกจ่าย พุทราเชื่อมปริมาณ 1800

แสดงความคิดเห็น

"อะไรกัน นี่เจ้าเห็นข้าเป็นพุทราเรอะ"  โพสต์ 2017-11-26 14:01
(ความสนิทของกงซุนหลันกับคนในจวนผู้ว่าซานตง) 98/100  โพสต์ 2017-11-26 14:01

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +45 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 45 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-27 12:13:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น (ภาคหลันเอ๋อห์)
สืบสวนคดีซานตง 11

     วันรุ่งขึ้นก็มาถึงหลันเอ๋อห์ก็ตื่นขึ้นมาตามปกติก่อนที่จะทำกิจวัตรประจําวันของตัวเองให้เรียบร้อย      แล้วเริ่มต้นงานวันใหม่ด้วยที่จะไปเตรียมอาหารเช้าให้เจ้าเมืองเรียบร้อย
     "อรุณสวัสดิ์ทุกคน"
     เธอกล่าวขึ้นเมื่อเดินเข้าไปในครัวเป็นการทักทายเหล่าสาวใช้
     หลังจากที่การทำอาหารเช้านั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็จะเริ่มเดินตรวจสอบความเรียบร้อยภายในจวนต่างๆ เชดเช่นทุกๆ วัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความสะอาดของส่วนต่างๆ ภายในจวนหรือความเรียบร้อยต่างๆ  
     แล้วก็หลังจากที่เธอไปคุมบ่าวในจวนทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของจวน เสร็จแล้วเธอก็เตรียมตัวในส่วนการทำอาหารกลางวันและเตรียมวัตถุดิบสำหรับอาหารเย็นต่อ
     "เอาละทุกคนอาหารในวันนี่ นั้นคือ........"
     ก่อนที่จะเริ่มแจกจ่ายงานการทำอาหารต่างๆ ให้กับเหล่าสาวใช้ และเธอก็เริ่มทำอาหาร
     ...........
     ...............
     ..................
     หลังจากที่เธอเตรียมในส่วนของอาหารเย็นและทำอาหารกลางวันเสร็จแล้วนั้น ก็จะเป็นช่วงเวลาบ่ายแก่ๆ พอดีซึ่งเป็นเวลาที่ดีเหมาะแก่การออกไปซื่อข้าวของต่างๆ มากที่สุด
     หลันเอ๋อห์กับบ่าวคนสนิทอีกสักคนสองคนมักจะออกมาจ่ายตลาดเวลานี่เสมอๆ จนพ่อค้าแม่ค้าแถวนี่นั้นจะเริ่มคุ้นเคยและจำหน้าของหลันเอ๋อห์ได้แล้ว
     เธอนั้นมันจะเดินซื้อของสดต่างๆ เตรื่ยมไว้สำหรับอาหารเย็น หรือไม่ก็สำหรับอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น รวมทั้งข้าวของต่างๆที่ขากตกบกพร่องต่างๆ ในจวนอีกด้วย
     และแน่นอนเธอก็ไม่ลืมที่จะซื้อของฟากต่างๆ ไปฝากบ่าวและแม่บ้านทั้งหลายในจวนอีกเช่นเดิม
     สื่งของที่แจกจ่าย เนื้อม้วนปริมาณ 50

แสดงความคิดเห็น

(ความสนิทของกงซุนหลันกับคนในจวนผู้ว่าซานตง) 100/100  โพสต์ 2017-11-27 14:26

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 35 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-11-28 23:56:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น (ภาคหลันเอ๋อห์)
สืบสวนคดีซานตง 12

      วันรุ่งขึ้นก็มาถึงหลันเอ๋อห์ก็ตื่นขึ้นมาตามปกติก่อนที่จะทำกิจวัตรประจําวันของตัวเองให้เรียบร้อย       แล้วเริ่มต้นงานวันใหม่ด้วยที่จะไปเตรียมอาหารเช้าให้เจ้าเมืองเรียบร้อย
     "อรุณสวัสดิ์ทุกคน"
     เธอกล่าวขึ้นเมื่อเดินเข้าไปในครัวเป็นการทักทายเหล่าสาวใช้
     หลังจากที่การทำอาหารเช้านั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็จะเริ่มเดินตรวจสอบความเรียบร้อยภายในจวนต่างๆ เชดเช่นทุกๆ วัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความสะอาดของส่วนต่างๆ ภายในจวนหรือความเรียบร้อยต่างๆ  
     แล้วก็หลังจากที่เธอไปคุมบ่าวในจวนทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของจวน เสร็จแล้วเธอก็เตรียมตัวในส่วนการทำอาหารกลางวันและเตรียมวัตถุดิบสำหรับอาหารเย็นต่อ
     "เอาละทุกคนอาหารในวันนี่ นั้นคือ........"
     ก่อนที่จะเริ่มแจกจ่ายงานการทำอาหารต่างๆ ให้กับเหล่าสาวใช้ และเธอก็เริ่มทำอาหาร
     ...........
     ...............
     ..................
     หลังจากที่เธอเตรียมในส่วนของอาหารเย็นและทำอาหารกลางวันเสร็จแล้วนั้น ก็จะเป็นช่วงเวลาบ่ายแก่ๆ พอดีซึ่งเป็นเวลาที่ดีเหมาะแก่การออกไปซื่อข้าวของต่างๆ มากที่สุด
     หลันเอ๋อห์กับบ่าวคนสนิทอีกสักคนสองคนมักจะออกมาจ่ายตลาดเวลานี่เสมอๆ จนพ่อค้าแม่ค้าแถวนี่นั้นจะเริ่มคุ้นเคยและจำหน้าของหลันเอ๋อห์ได้แล้ว
     เธอนั้นมันจะเดินซื้อของสดต่างๆ เตรื่ยมไว้สำหรับอาหารเย็น หรือไม่ก็สำหรับอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น รวมทั้งข้าวของต่างๆที่ขากตกบกพร่องต่างๆ ในจวนอีกด้วย
     และแน่นอนเธอก็ไม่ลืมที่จะซื้อของฟากต่างๆ ไปฝากบ่าวและแม่บ้านทั้งหลายในจวนอีกเช่นเดิม
     แต่ดูเหมือนว่าเมื่อเธอกลับมา ก็พบว่าเหมือนจะมีเรื่องวุ่นวายข้างในจวน      ก่อนที่จะได้ทำอะไรต่อ ก็มีสาวใช้คนหนึ่งก็รีบวิ่งมาตามกงซุนหลัน
     "แย่แล้วค่ะ แม่บ้านใหญ่"
     สาวใช้คนนั้นพูดขึ้นอย่างร้อนรน
     "ใจเย็นๆ นะ มีอะไรค่อยๆอธิบายข้ามา"
     กงซุนหลันตอบกลับไป อย่างใจเย็น
     "เอาอย่างงีดีกว่าค่ะ เดียวข้าจะเล่าให้ฟังระหว่างทางค่ะ"
     ก่อนที่สาวใช้คนนั้นจะเดินนำทางไป
     "คืออย่างงี้ค่ะ มีบ่าวคนใหม่ที่พึงมาทำงานแหกกฎของสำคัญค่ะ"
     สาวใช้คนนั้นเริ่มอธิบายขึ้น
     "กฎของสำคัญ?"
     กงซุนหลันถามขึ้นอย่างสงสัย
     "ใช่ค่ะ บ่าวคนนั้นได้เข้าไปในห้องของนายท่านนะคะ"
     สาวใช้คนนั้นหันมาพูดด้วยสีหน้าซีด
    "!!!!!!"
     กงซุนหลันไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่ เอามือปิดปากของตัวเอง
     "แล้วตอนนี่นายท่านก็ส่งทหารมากำลังจะลงโทษบ่าวคนนั้น"
     ก่อนที่สาวใช้คนนั้นจะพูดต่อ
     แล้วในที่สุดทั้งคู่ก็เดินมาถึงส่วนข้างหลังที่มี ทหารคนหนึ่งกำลังถือแส้และโบยบ่าวคนหนึ่งอยู่
     "หยุดก่อนนะคะ!!"
     เมื่อกงซุนหลันเห็นนายกำลังจะโบยบ่ายคนนั้นครั้งต่อไปเธอตะโกนขึ้น
     "เจ้ามีอะไร!"
     นายทหารคนนั้นหันมากล่าวกับกงซุนหลัน
     "ได้โปรด หยุดการลงโทษแค่นี่เถอะค่ะ"
     กงซุนหลันขอร้องทหารคนนั้น
     "ไม่ได้ มันยังไม่ครบจำนวนครั้งที่นายท่านสั่งมา"
     นายทหารคนนั้นดล่าวออกมา
     "ถือว่านี่เป็นคำขอร้องจำข้า แล้วกันนะคะ ถือว่าข้าผิดเองที่ดูแลได้ไม่ดีพอ ต่อจากนี่ไปข้าจะดูแลให้ดีกว่านี"
     กงซุนหลันยังคงขอร้องต่อไป พร้อมกับสายตาอ้อนวอล
     "............. ก็ได้.............ข้าจะไปบอกกันนายท่านว่าลงโทษครบแล้ว ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี่ขึ้นอีกละก็ ข้าจะไม่ยอมอีก"
     นายทหารคนนั้นกล่าวขึ้นพร้อมกับ เดินหายไปในจวน
     "เป็นอะไรมากมั้ย! รีบพาเขาเข้าไปทำแผลข้างในกันเถอะ!"
     กงซุนหลันเริ่มออกคำสั่งให้กับแม่บ้านและบ่าวคนอื่นๆ ที่ยืนมุงกันอยู่
     ก่อนที่จะช่วยกันยากกร่างบ่าวผู้โชคร้ายคนนี่เข้าไปทำแผลข้างใน และปล่อยให้เขาพักผ่อนอยู่ในห้องนั้น
    "เอาละทุกคน ที่มันเย็นมากแล้วกลับไปพักผ่อนกันเถอะ เดียวจากตรงนี่ข้าจะดูแลให้เอง"
     กงซุนหลันกล่าวบอกทุกคนให้กลับไป
     แล้วเมื่อทุกคนออกจากห้องไปหมดแล้วจนคือแค่สองคนแล้ว อยู่ๆบ่าวคนนั้นกูพูดอะไรบ้างอย่างขึ้น
     "ขอบคุณแม่นางมากนะ" อีกฝ่ายตอบรับเสียงสั่นก่อนสลบไป
     ก่อนที่กงซุนหลันจะได้แต่ฟังอยู่เงียบๆ และไม่ตอบอะไร และทำแผลให้ครั้งสุดท้ายก่อนที่จะกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง.....
    สื่งของที่แจกจ่าย ชาหลงจิ่งปริมาณ 50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 50 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-1 19:06:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-12-1 22:44

- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น (ภาคหลันเอ๋อห์)
สืบสวนคดีซานตง 13

     วันรุ่งขึ้นก็มาถึงกงซุนหลันก็ตื่นขึ้นมาตามปกติก่อนที่จะทำกิจวัตรประจําวันของตัวเองให้เรียบร้อย
    แต่ว่าวันนี่ก็มีเรื่องแตกต่างไปจากทุกวันเพราะว่าอยู่ๆ เธอก็ถูกเรียกตัวไปไปพบที่ห้องโถง
     "ที่เรียกข้ามีเรื่องอันใดหรือเจ้าค่ะ"
     เธอถามเจ้าเมืองที่เรียกเธอเข้ามา
    "วันนี่ก็จะมีเพื่อนคำสำคัญของมาข้ามาอีกอีกเช่นเคย จงไปเตรียมตัวทำอาหารให้พร้อมซะละ"
     แล้วเจ้าเมืองก็กล่าวเรื่องที่จะพูดออกมา
     "รับแล้วเจ้าค่ะ"
     กงซุนหลันตอบรับก่อนเดินออกไป เข้าห้องครัวเพื่อไปแจ้งข่าวให้เหล่าแม่บ้านทราบ
      "อรุณสวัสดิ์ทุกคน วันนี่เรามีเรื่องใหญ่"
     เธอกล่าวขึ้นเมื่อเดินเข้าไปในครัวเป็นการทักทายเหล่าสาวใช้ พร้อมกับเปิดเรื่องขึ้น

    "คือว่ามือกลางวัน วันนี้เราจะต้องทำอาหารให้กับเขาคนสำคัญของนายท่านด้วย"
     หลังจากที่การแจ้งข่าวสารและการทำอาหารเช้านั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็จะเริ่มเดินตรวจสอบความเรียบร้อยภายในจวนต่างๆ เชดเช่นทุกๆ วัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความสะอาดของส่วนต่างๆ ภายในจวนหรือความเรียบร้อยต่างๆ  
     แล้วก็หลังจากที่เธอไปคุมบ่าวในจวนทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของจวน เสร็จแล้วเธอก็เตรียมตัวในส่วนการทำอาหารกลางวันและเตรียมวัตถุดิบสำหรับอาหารเย็นต่อ
     "เอาละทุกคนอาหารในวันนี่ นั้นคือ........"
     ก่อนที่จะเริ่มแจกจ่ายงานการทำอาหารต่างๆ ให้กับเหล่าสาวใช้ และเธอก็เริ่มทำอาหาร
     ...........
     ...............
     ..................
     หลังจากที่เธอเตรียมในส่วนของอาหารเย็นและทำอาหารกลางวันเสร็จแล้วนั้น ก็จะเป็นช่วงเวลาที่แขกคนสำคัญมาพอดี กงซุนหลันก็ให้บ่าวและแม่บ้านออกไปทำงานรับแขกแทนเธอ ส่วนเธอนั้นก็ทำงานอยู่เบื่องหลังตามที่เคยตกลงกับยูตะไว้

     เมื่อเจ้าเมืองกับเพื่อนคนสำคัญรับประธานอาหารกันเสร็จแล้วพวกเขาก็ไปกับคุยที่ห้องนั้งเล่นเหมือนทุกครั้งโดยกับชับว่าใครรบกวนอีกเหมือนเดิม
     เมื่อกงซุนหลันรู้ดังนั้นก็รอจังหัวที่ทั้งสองคนนั้นเข้าไปในห้องเรียบร้อยแล้ว ตัวเองก็เข้าไปแอบดักฟังทั้งสองคนนั้นคุยกันตามที่ยูตะเคยบอกเอาไว้อีกเช่นเคย

     บทสนทนาที่เกิดขึ้นเป็นบทสนทาเกียวกับเรื่องสัดส่วนต่างๆ สตรี และเรื่องหอโคมเขียวเด่นๆ ทั้งหลายล้วน และยังประกอบไปด้วย สตรีคนไหนในหอโคมเขียวที่หน้าไปลิ้มลอง หรือลีล่าทางทางๆ ของนางอีกด้วย
     (นี่ข้ากำลังฟังเรื่องอะไรอยู่เนี้ย......)
     สักพักนึงเธอก็เริ่มมีอาการหน้าแดงและรีบเดินออกจากห้องเก็บของไป
     หลังจากดักฟังอะไรเรียบร้อยแล้วกงซุนหลันกับบ่าวคนสนิทอีกสักคนสองคนก็ออกมาจ่ายตลาดเเดินซื้อของสดต่างๆ เตรื่ยมไว้สำหรับอาหารเย็น หรือไม่ก็สำหรับอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น รวมทั้งข้าวของต่างๆที่ขากตกบกพร่องต่างๆ ในจวนอีกด้วย
     และแน่นอนเธอก็ไม่ลืมที่จะซื้อของฟากต่างๆ ไปฝากบ่าวและแม่บ้านทั้งหลายในจวนอีกเช่นเดิม



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -12 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 50 -12 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-2 20:41:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-12-4 20:42

- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
สืบสวนคดีซานตง 14
     หลังจากที่ยูตะแยกทางมาจากเหวิ่นซ่างเขาก็มุ่งเดินทางเข้าสู่เขตปิงโจวเพื่อที่จะเดินทางไปยังเมืองซานตงด้วยรถม้า
    "จะแก้ตัวกับเจ้าเมืองยังไงดีเนี้ย......"
     ยูตะบ่นพึมพัมขึ้นระหว่างนอนอยู่บนม้า ก่อนที่จะนอนกลิ้งไปกลิ้งมาเพื่อหาข้ออ้างให้ตัวเองที่หายตัวไปเป็นระยะเวลาอาทิตย์กว่าๆ โดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า


    "บอกว่าเจอรถม้าชนเค้าจะเชื่อมั้ยน่า......."
     เขายังคงบ่นพึมพัมต่อไปอย่างเป็นกัลวลว่าจะทำอย่างไร
     ...................
     .........................
     ...............................
     ขณะที่ยูตะคิดไปเรื่อยๆ รถม้าก็หมาหยุดลงที่เมืองซานตงเสียแล้ว
     "อะ ถึงแล้ว......."
     เขาเด้งตัวขึ้นมาก่อนมองซ้ายมองขวาก่อนที่จะรีบลงจากรถม้าและตรงไปยังจวนของผู้ว่าเมืองทันที่ เพราะว่าเขาไม่อยากให้คนของเล่อหยูเฟย มาพบตัวเข้าอีกรอบ แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะซื้อของมาฝากบ่าวในจวนด้วย
     แล้วเมื่อเขาเข้าไปในจวนเจ้าเมืองเรียบร้อย แล้วเขาก็ทักทายกับบ่าวในจวนทั้งหลายที่ที่ดูเหมือนจะดีใจกับการกลับมาของเขา      "อะ นี่ของฝากสำหรับพวกเจ้า จากข้าเอง"
     ยูตะพูดขึ้นและแจกจ่ายของฝากที่ซื้อมาให้กับเหล่าบ่าวที่ออกมารับเขา
    "เอาไปแบ่งคนอื่นๆ ด้วยละ"
     ยูตะกล่าวต่อ
     "ขอบคุณมากครับพ่อบ้าน!!!"
     บ่าวคนนั้นรับของฝากไปก่อนที่จะวิ่งหายไปในยังข้างใน
     ก่อนที่จะมีร่างหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งมามาทางเขา
     "ยูตะกลับมาแล้วหรอค่ะ!!!"
     ร่างของกงซุนหลันที่วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก็ก่อนที่จะหยุดหอบลง
     "อืม กลับมาแล้ว ขอโทษทีที่ทำให้เป็นห่วงนะ"
     ยูตะตอบกลับไปพร้อมกับส่งยิ้มให้
     แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้คุยอะไรกันมากกว่านั้น ก็มีบ่าวอีกคนหนึงเดินมาตาม
     "พ่อบ้านยูตะ ท่านเจ้าเมืองเรียกพบครับ"
     บ่าวคนนั้นกล่าวขึ้น
     "ก็ต้องมาตามอยู่แล้วสินะ......"
     ยูตะบ่นอุบอิบขึ้นมา ก่อนที่จะเดินไปยังห้องโถงด้วยความรวดเร็ว
     "เจ้าคงรู้ตัวใช้มั้ยว่าข้าเรียกเจ้ามาทำไมพ่อบ้าน"
     เจ้าเมื่องกล่าวขึ้นเมื่อยูตะเดินมาถึง
     "ทราบดีขอรับ ได้โปรดให้ผมอธิบาย"
     ยูตะรีบกล่าวขึ้นในทันที่
     "ดี ดี....ที่เจ้ารู้ตัว ไหนลองว่ามาสิ"
     "คือกระผม ระหว่างเดินทางไปร่วมงานศพอาจารย์ของผม และระหว่างขาเดิงทางกลับผมได้ประสบอุบัติเหตุกลางทางจน ทำให้ได้รับบาดเจ็บจนทำให้ไม่สามารถเดินทางต่อได้ กระผมได้รักษาตัวจนหายแต่รีบเดินทางกลับมาขอครับ"
     "งานศพอาจารย์ของเจ้า เจ้ามีอาจารย์ด้วยอย่างงั้นรึ?"
     "ใช้ครับ ผมมีอาจารย์ที่รักอยู่ท่านหนึ่งครับ ท่านอาจารย์ฉีหยู ท่านได้ฝากดาบเล่มนี่เป็นของดูต่างหน้าครับ"
     แล้วยูตะก็ยกดาบปี้อี้ขึนมาให้ดู     "อ้อ อืมๆ ข้าเข้าใจเหตุผลของเจ้าละ เจ้าไปได้"
     แล้วเจ้าเมืองก็กล่าวขึ้นก่อนที่จะให้ยูตะออกไป
     หลังจากที่ยูตะออกมาจากห้องโถงแล้ว เขาก็พบว่านี่ก็เย็นมากแล้วและเขาก็รู้สึกเหนือยกับการเดินทางมากเขา
    "หลันเอ๋อห์ ดูเหมือนว่าเราคงมีอะไรที่จะต้องคุยกันเยอะ แต่ว่าวันนี่ข้าเหนือยมากแล้ว ขอข้าไปพักก่อนนะ"
     ยูตะหันไปกล่าวขึ้นกับกงซุนหลันก่อนที่เขาจะขอตัวกลับเข้าห้องของตัวเองไป
     สิ่งของที่แจกจ่ายเป็ดย่างปริมาณ 30



แสดงความคิดเห็น

(ความสัมพันธ์กับชาวบ้าน 85/100)  โพสต์ 2017-12-4 20:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-4 18:56:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-12-4 20:30

- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
สืบสวนคดีซานตง 15

    วันรุ่งขึ้นยูตะก็ตื่นเช้าขึ้นมาตามปกติก่อนที่จะเริ่มกิจวัตรประจําวัน แต่ว่าในวันนี่นั้นอาจจะเช้ากว่าทุกๆวันเพราะว่าเขาเพื่อเวลาฝึกยามเช้าด้วย ก่อนที่เขาจะตามด้วยออกกำลังกายเบาๆ ยามเช้าเป็นการอุ่นเครื่องสักเล็กน้อย
     ก่อนยูตะจะเริ่มหาที่สงบๆ ที่ด้านในสวนของจวนเพื่อที่จะทำการเริ่มต้นการฝึกของวันด้วยการฝึกฟาดดาบ
     ท่าผ่าออก หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าฟัน  หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าช้อนขึ้น หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าผลัก หนึ่งร้อยครั้งครั้งตามที่ท่านพ่อสั่งสอนมา อย่างเคร่งครัด
     ก่อนที่จะเริ่มทำการฝึกวิชาตัวเบาโดยนั่งสมาธิเหมือนฝึกลมปราณหัวใจเข้าหายใจออกรวบรวมสมาธิ ก่อนที่จะกำหมดจุดรวบรวมลมปราณไปที่ท้องน้อย ขับเคลื่อนไปให้อยู่ในจุดๆ เดียว
     ก่อนที่ยูตะที่จะพยายามโคจรลมปราณเวียนขวา ผ่านจากท้องน้อยเคลื่อนคล้อยสู่ทวาร แต่ว่าไม่ว่าจะพยายามต่ออย่างไรเขาก็ไม่าสามารถขับเคลื่อนลมปราณไปให้ทั่วร่างกายได้
    (อืม.....วันนี่ก็ยังไม่ได้สินะ......)
     และหลังจากที่ผ่านไปได้สักสองชั่วยามของการฝึก ยูตะก็รู้สึกปวดท้องเสียอย่างรุนแรง
     (อุก.....วันนี่ก็เอาอีกแล้วสินะ.......)
     และแล้วยูตะก็รีบวิ่งไปหาห้องน้ำในโรงเตียมเพื่อทำการธุระอันหนักหน่วงของตัวเองจนเสร็จ
     แล้วหลังจากยูตะเสร็จการฝึกช่วงเช้าแล้วก็เริ่มทำงานประจำวันหลังจากที่เขาห่างหายไปนาน
     โดยเขาเริ่มก็เริ่มจากงานอย่างแรกก่อนคือการ เดินตรวจดูส่วนต่างๆ และความเรียบร้อย ของจวน
     หลังจากที่เดินตรวจดูความเรียบร้อยแล้ว ต่อไปงานทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของจวนประจำวันยูตะก็เดินตรวจดูการทำงานของบ่าวต่างๆ ภายในจวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน โดยเขาก็ยังช่วยงานบ้างส่วนอีกแล้ว
     "อะ ท่านพ่อบ้าน พึงหายจากอาการบาดเจ็บมาไม่ต้องทำหลอกครับ เดียวพวกผมจัดการเอง"
     บ่าวคนหนึ่งกล่าวขึ้น
     "ไม่ออก ออกแรงเล็กๆ น้อยๆ แบบนี่สำหรับข้าเรื่องแค่นี่เล็กน้อย"
     ยูตะกล่าวตอบออกมาขณะที่กำลังกวาดลานอยู่
     หลังจากที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว ก็ถึงช่วงเทียงๆ พอดี และนั้นก็เป็นเวลาอาหารกลางวันทีซึ้งยูตะก็นั่งทานกับกงซุนหลันสองคน
     ซึ่งเขาก็คิดว่านี่ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่เขาจะได้เล่าสิ่งที่เกิดขึ้น
    "นี่หลันเอ๋อห์ ที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้าง"
     ยูตะเป็นฝ่ายชิงถามคำถามขึ้นก่อน
     "ก็.......นั้นสินะค่ะ จริงๆ ก็มีเรื่องนิดหน่อยนะคะ"
     ก่อนที่กงซุนหลันจะขยับตัวเข้ามากระซิบ สิ่งตัวเองรู้มาจากบ่าวทั้งหลายให้กับยูตะฟัง
     "อืม....อย่างงั้นสินะขอบใจมากที่ช่วยงานระหว่างที่ข้าไม่อยู่นะ"
     ยูตะกล่าวขอบคุณกลับไปหลังจากที่ฟังเสร็จแล้ว
     "ไม่เป็นไรค่ะ ข้าเต็มใจอยู่แล้ว"
     กงซุนหลันตอบกลับมาพร้อมกับยิ้มให้
     "ส่วนเรื่องของข้าก็........................."
     แล้วยูตะก็เริ่มเล่าเรื่องต่างๆ ที่ตัวเองเจอมาด้วยเสียงเบาๆ พอที่จะให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น
     "เอ้!! เจอขนาดนั้นเลยหรอคะเนี้ย!!"
     กงซุนหลันร้องขึ้นอย่างตกใจพร้อมกับเอามือปิดที่ปากของตน
     "ชู่ๆ~ อย่างร้องดังไป"
     ยูตะรีบร้องห้ามขึ้น
     "แต่อย่างน้อยก็ได้กลับมาอย่างปลอดภัยสินะ"
     แล้วเธอก็พูดต่อ พร้อมกับยิ้มอย่างโล่งใจ
    "อย่างงั้นสินะ........ เอาละกินเสร็จแล้ว ออกไปซื้อของกันมั้ย"
     แล้วยูตะก็ถามขึ้นหลังจากที่สังเกตุเห็นถึงเวลาที่ล่วงเลยมาจากการเล่าเรื่อง
     "นั้นสินะคะ งั้นไปกันเถอะค่ะ"
     แล้วทั้งคู่ก็ออกไปซื้อของที่จำเป็นต่างๆ สำหรับวันรุ่งขึ้นด้วยกัน โดยที่ยูตะก็ไม่ลืมที่จะซื้อของกลับมาฝากบ่าวในจวนอีกด้วย
     "เออ.....พ่อบ้านครับ เนื้อม่วนพวกนี่คืออะไรหรอครับ"
     บ่าวคนนึงถามขึ้นหลังจากเห็นของพวกนั้น
     "อ้อ ของฝากพวกเจ้าไงละ"
     ยูตะตอบกลับไปหน้าซื้อๆ
     "จากท่านเจ้าเมืองหรอครับ"
     บ่าวคนนั้นยังคงพูดต่อ ด้วยสีหน้างงๆ
    "เปล่า จากข้าเองนี่และ ให้พวกเจ้าเอาไปแบ่งๆ กันด้วยละ"
     แล้วยูตะก็กล่าวขึ้นก่อนที่จะเริ่มแจกจ่ายของให้กับบ่าวภายในจวน
     สิ่งของที่แจกจ่าย เนื้อม้วนปริมาณ 100

แสดงความคิดเห็น

(ความสัมพันธ์กับชาวบ้าน 100/100)  โพสต์ 2017-12-4 20:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +35 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 + 800 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-5 00:02:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-12-5 00:13

- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
พบพานอีกครั้ง

     หลังจากที่ยูตะทำงานเสร็จทั้งหมดแล้วกก็เป็นช่วงเวาลเย็นพอดี เขาก็ถือโอกาศจะออกข้างนอกจวนเพื่อไปเดินเล่นที่ย่านการค้าหรือเดินเล่นสักที่ในเมือง
    (เดียว…..สิออกไปตอนนี่ก็มีโอกาศที่เล่อหยูเฟย จะมาเจอตัวเราได้นี่น่า…….)
     แล้วอยู่ๆ เขาก็ฉุดคิดเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เพราะว่านี่เป็นเวลาที่มความเป็นได้ที่จะมาเจอ เล่อหยูเฟยมากที่สุด
    (อืมม…………ทำยังไงดี………...)
     แล้วในขณะที่เขากำลังยืนคิดอยู่นั้นเอง ก็มีใครบางคนทักเขาขึ้น
     @wenshang
     “เอะ?......เหวินซ่าง?”
     ยูตะถึงกับกระพรึบตาปริบๆ เมื่อเขาเจอสหายสนิทของเขา กำลังเดินแบกถุงอะไรสักอย่างอยู่
     “ข้าไม่คิดว่าจะเจอเจ้าเร็วขนาดนี่นะเนี้ย”
     แล้วเขาก็กล่าวขึ้นพร้อมกับเดินไปตบไหล่ เหวินซ่าง
     “ว่าแต่เจ้ามาทำอะไรนี่? แล้วนั้นอะไร”
     แล้วเขาก็ถามขึ้น พร้อมกับมองไปที่ถุงนั้น
     @wenshang
     “อ้อ อย่างงั้นสินะ ตอนนี่ก็คงจะเป็นพ่อค้าฝึกหัดอยู่สินะ”
     ยูตะทำท่านึกออก พร้อมกับพยักหน้า
     “คุยกันตรงนี่คงไม่เหมาะเท่าไร เข้ามาข้างในก่อนก็แล้วกัน”
     แล้วยูตะก็กล่าวขึ้นพร้อมกับ พาเหวินซ่างเข้าไปด้านหลังของจวน
     แล้วเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงห้องส่วนพักของบ่าวข้างหลัง
     “นี่ไง หลันเอ๋อห์ เพื่อนที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง”
     แล้วยูตะก็แนะนำเหวินซ่างให้กับกงซุนหลันได้รู้จัก
    “สวัสดีค่ะ ข้ากงซุนหลันนะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก ที่มาผ่านของคุณมากที่ช่วยดูแลยูตะนะคะ”
     กงซุนหลัยนกล่าวแนะนำตัวออกมาพร้อมกับโค้งให้เล็กน้อย
     @wenshang
    “อืม เข้าเรื่องกันเถอะ ตะกี้เจ้าบอกว่าเจ้ากำลังขายชาอยู่สินะ”
     ยูตะกล่าวทบทวนเรื่องขึ้นอีกรอบนึง
     “แล้วเจ้าขายอะไรยังไงละ เพื่อข้าจะได้ซื้อมาไว้ที่จวนของที่นี่ และก็เถอะว่าเป็นการช่วยเจ้าไปในตัวด้วย”
     และยูตะก็กล่าวต่อ
     @wenshang
    “อ้า……”
     ยูตะนิ่งคิดไปสักพักนึงใหญ่ๆ
     “ก็ไม่ได้ราคาแพงอะไรนี่น่า จะว่าถูกก็ถูกด้วยซ้ำ”
     แล้วเขาก็ยังคงครุ่นคิดต่อไป….
    “เจ้าว่าไงละหลันเอ๋อห์”
     แล้วยูตะก็หันไปถามเพื่อนของเขาอีกคน
     “ก็...นั้นสินะ ข้าก็ไม่ค่อยรู้อะไรแบบนี่ซะด้วย ก็ถือว่าถูกละมั้งคะ”
     เธอตอบกลับมาอย่างลังเล
    “เจ้าก็ว่าอย่างงั้นสินะ…..ดีละ…….งั้นข้าเหมาหมดเลยก็แล้วกันเหวินซ่าง”
     แล้วยูตะก็ตบปากรับคำว่าจะซื่อไป
     @wenshang
     “อืม ไม่เป็นไรหรอก ช่วยๆกันเรื่องเล็กน้อย สหายกันอยู่แล้ว”
     ยูตะมองกงซุนหลันที่รับของมาเรียบแล้ว
    “อะ นี่เงินตามที่ตกลงกันไว้”
     แล้วเขาก็ส่งให้กับเหวินซ่าง
    “แล้วเจ้าจะไปไหนต่อรึ”
     ยูตะถามขึ้น ก่อนที่จะพาเหวินซ่างไปส่งที่หน้าประตูจวน
     @wenshang
     “จดหมาย? อ้าได้ ข้าเข้าใจแล้ว”
     ยูตะถึงจะงงกับคำพูดของสหายเขาอยู่บ้างแต่ว่าเขาก็พยายามตอบรับไป โยเห็จากความหนักแน่ของคำพูด
     “ถ้าอย่างงั้นก็โชคดีละสหาย หวังโชคชะตาจะนำพาพวกเรามาให้พบกันอีกคร่า….แบบรอบนี่ ฮะฮะฮะ”
     แล้วยูตะก็ยังมิวายที่จะติดตลกสักเล็กน้อยกับการบอกลา
     @wenshang

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80

ใบรับรองภาษาฮั่น

เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-12-5 00:13:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เควสเส้นทางอาชีพเถ้าแก่
พบพานอีกครั้ง

     หลังจากที่ยูตะทำงานเสร็จทั้งหมดแล้วกก็เป็นช่วงเวาลเย็นพอดี เขาก็ถือโอกาศจะออกข้างนอกจวนเพื่อไปเดินเล่นที่ย่านการค้าหรือเดินเล่นสักที่ในเมือง
     (เดียว…..สิออกไปตอนนี่ก็มีโอกาศที่เล่อหยูเฟย จะมาเจอตัวเราได้นี่น่า…….)
     แล้วอยู่ๆ เขาก็ฉุดคิดเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เพราะว่านี่เป็นเวลาที่มความเป็นได้ที่จะมาเจอ เล่อหยูเฟยมากที่สุด
     (อืมม…………ทำยังไงดี………...)
     แล้วในขณะที่เขากำลังยืนคิดอยู่นั้นเอง ก็มีใครบางคนทักเขาขึ้น

     “เอ่อ.. ยูตะเหรอ?” เหวินซ่างที่กำลังแบกถุงชาอยู่ประมาณสามถุงก็เดินผ่านจวนมาพอดี ที่จริงเขาว่าจะไปขายตามจวนในเมืองก่อนแล้วค่อยออกเดินทางขายไปเรื่อยๆ แต่ในจวนนี้เขากลับเห็นชายคุ้นตากำลังยื่นอยู่ภายในจวนเข้าพอดีเลยทักขึ้นมา


     “เอะ?......เหวินซ่าง?”
     ยูตะถึงกับกระพรึบตาปริบๆ เมื่อเขาเจอสหายสนิทของเขา กำลังเดินแบกถุงอะไรสักอย่างอยู่
     “ข้าไม่คิดว่าจะเจอเจ้าเร็วขนาดนี่นะเนี้ย”
     แล้วเขาก็กล่าวขึ้นพร้อมกับเดินไปตบไหล่ เหวินซ่าง
    “ว่าแต่เจ้ามาทำอะไรนี่? แล้วนั้นอะไร”
     แล้วเขาก็ถามขึ้น พร้อมกับมองไปที่ถุงนั้น

     “เร็วกว่าที่คิดไว้นะครับ” เหวินซ่างมองยูตะด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อ เขาก็นึกว่าจะไม่เจออีกฝ่ายแล้วแต่ไม่กี่วันก็เจอกันเสียแล้ว เขายกถุงชาขึ้นก็จะตอบออกมาด้วยความรู้สึกที่ยัง งงไม่หายเลย “ก็.. ที่ข้าเคยเล่าไง ตอนนี้มาเริ่มขายชาอยู่น่ะ สนใจไหม?” ในแต่ละถุงถูกเขียนด้วยชื่อสั่นๆว่า ปี้หลัว ผู่เอ้อร์ และหลงจิ่ง


     “อ้อ อย่างงั้นสินะ ตอนนี่ก็คงจะเป็นพ่อค้าฝึกหัดอยู่สินะ”
     ยูตะทำท่านึกออก พร้อมกับพยักหน้า
     “คุยกันตรงนี่คงไม่เหมาะเท่าไร เข้ามาข้างในก่อนก็แล้วกัน”
     แล้วยูตะก็กล่าวขึ้นพร้อมกับ พาเหวินซ่างเข้าไปด้านหลังของจวน
     แล้วเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงห้องส่วนพักของบ่าวข้างหลัง
    “นี่ไง หลันเอ๋อห์ เพื่อนที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง”
     แล้วยูตะก็แนะนำเหวินซ่างให้กับกงซุนหลันได้รู้จัก
     “สวัสดีค่ะ ข้ากงซุนหลันนะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก ที่มาผ่านของคุณมากที่ช่วยดูแลยูตะนะคะ”
     กงซุนหลัยนกล่าวแนะนำตัวออกมาพร้อมกับโค้งให้เล็กน้อย

      เหวินซ่างมองอยู่รอบๆอย่างสนใจ ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ไม่เคยเข้ามาในจวนเลยมองไปทางนั้นที ทางนี้ทีอย่างสนใจ เมื่อมาถึงส่วนที่พักก็เห้นกัยสาวรูปงามคนนึงเข้า “ครับ ผมเหวินซ่างยินดีที่ได้พบ ที่จริงทางนี้เองก็รบกวนไว้เยอะเหมือนกันฮะๆ” เหวินซ่างยิ้มให้ก่อนจะโค้งตอบเหมือนกัน “งั้น..คุยกันที่นี้ได้สินะครับ” เมื่อทักทายกันเสร็จเขาก็หันมาเขาเรื่องต่อ


     “อืม เข้าเรื่องกันเถอะ ตะกี้เจ้าบอกว่าเจ้ากำลังขายชาอยู่สินะ”
     ยูตะกล่าวทบทวนเรื่องขึ้นอีกรอบนึง
    “แล้วเจ้าขายอะไรยังไงละ เพื่อข้าจะได้ซื้อมาไว้ที่จวนของนี่ และก็เถอะว่าเป็นการช่วยเจ้าไปในตัวด้วย”
     และยูตะก็กล่าวต่อ

    “ตอนนี้ข้าขายชา ปี้หลัว ผู่เอ้อร์ แล้วก็หลงจิ่งอย่างละสิบชุด” เหวินซ่างวางถุงชาทั้งสามถุงลงแล้วอธิบาย โดยผายมือไปทางถุงแรกก่อน “ในราคาปกติ ชาปี้หลัวถุงนึงจะราคาอยู่ที่99ตำลึง ทีนี้ข้าจะขายให้ที่สิบชุดในราคา100ตำลึง ก็..ตกจากปกติ 99ตำลึงต่อหนึ่งถุงจะกลายเป็น 10ตำลึงต่อหนึ่งถุงแทน” เมื่อจบแล้วก็ผายมือมาทางถุงชาทั้งสองที่เหลือ “ส่วน ชาผู่เอ้อร์ และหลงจิ่ง ราคาปกติต่อถุงนึงอยู่ที่150ตำลึง ข้าจะขายสิบชุดเหมือนกันแต่ราคาจะอยู่ที่อย่างละ200 ตำลึง ก็..จะเป็น20ตำลึงต่อหนึ่งถุง จาก150ตำลึง”  เขาเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มให้กับทั้งสองอย่างเป็นมิตร “พวกเจ้าสนใจชาชุดไหนล่ะ?”


     “อ้า……”
     ยูตะนิ่งคิดไปสักพักนึงใหญ่ๆ
    “ก็ไม่ได้ราคาแพงอะไรนี่น่า จะว่าถูกก็ถูกด้วยซ้ำ”
     แล้วเขาก็ยังคงครุ่นคิดต่อไป….
    “เจ้าว่าไงละหลันเอ๋อห์”
     แล้วยูตะก็หันไปถามเพื่อนของเขาอีกคน
    “ก็...นั้นสินะ ข้าก็ไม่ค่อยรู้อะไรแบบนี่ซะด้วย ก็ถือว่าถูกละมั้งคะ”
     เธอตอบกลับมาอย่างลังเล
    “เจ้าก็ว่าอย่างงั้นสินะ…..ดีละ…….งั้น้ขาเหมาหมดเลยก็แล้วกันเหวินซ่าง”
     แล้วยูตะก็ตบปากรับคำว่าจะซื่อไป

     “หะ! เออ..ทั้งหมดก็อยู่ที่ 500ตำลึงครับ” เหวินซ่างสะดุ้งขึ้น สินค้าที่ให้เวลาขายสิบวันดันเสร็จภายในวันเดียวเสียอย่างนั้น เขาส่งถุงชาไปให้กับกงซุนหลันก่อนจะโค้งขอบคุณทั้งสอง “ขอบคุณมาก ไม่คิดเลยนะว่าพวกเราจะมาเจอกันเร็วแบบนี้น่ะ” เมื่อการขายของจบสิ้นเขาก็กลับมาคุยต่อ


     “อืม ไม่เป็นไรหรอก ช่วยๆกันเรื่องเล็กน้อย สหายกันอยู่แล้ว”
     ยูตะมองกงซุนหลันที่รับของมาเรียบแล้ว
    “อะ นี่เงินตามที่ตกลงกันไว้”
     แล้วเขาก็ส่งให้กับเหวินซ่าง
    “แล้วเจ้าจะไปไหนต่อรึ”
     ยูตะถามขึ้น ก่อนที่จะพาเหวินซ่างไปส่งที่หน้าประตูจวน

      “ก็จะกลับไปรายงานเถ้าแก่ใหญ่ที่เมืองฉางอันต่อ” เหวินซ่างรับเงินมาพร้อมกับพูดไปด้วย “อ่าใช่...เจ้าเสี่ยวคงแอบอู้แน่เลย พรุ้งนี้จะมีจดหมายส่งไปหาเจ้า อย่าให้ใครอ่านล่ะ” ตรงคำท้ายเขาเน้นย้ำด้วยเสียงจริงจังกว่าปกติ


     “จดหมาย? อ้าได้ ข้าเข้าใจแล้ว”
     ยูตะถึงจะงงกับคำพูดของสหายเขาอยู่บ้างแต่ว่าเขาก็พยายามตอบรับไป โยเห็จากความหนักแน่ของคำพูด
    “ถ้าอย่างงั้นก็โชคดีละสหาย หวังโชคชะตาจะนำพาพวกเรามาให้พบกันอีกคร่า….แบบรอบนี่ ฮะฮะฮะ”
     แล้วยูตะก็ยังมิวายที่จะติดตลกสักเล็กน้อยกับการบอกลา

     “ฮ่าๆๆ ขอให้ชะตานำพาแล้วก็ขอให้เจ้าโชคดีเช่นกัน” เหวินซ่างหัวเราะขึ้นก่อนจะโบกมือลาสหายแล้วเดินทางออกจากเมืองไป





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
759
เงินตำลึง
1456
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
87
ความชั่ว
0
ความโหด
40
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-12-5 17:37:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
- เควสเรื่องราว 3 - บุญคุณ-ความแค้น
สืบสวนคดีซานตง 16

    วันรุ่งขึ้นยูตะก็ตื่นเช้าขึ้นมาตามปกติก่อนที่จะเริ่มกิจวัตรประจําวัน แต่ว่าในวันนี่นั้นอาจจะเช้ากว่าทุกๆวันเพราะว่าเขาเพื่อเวลาฝึกยามเช้าด้วย ก่อนที่เขาจะตามด้วยออกกำลังกายเบาๆ ยามเช้าเป็นการอุ่นเครื่องสักเล็กน้อย
     ก่อนยูตะจะเริ่มหาที่สงบๆ ที่ด้านในสวนของจวนเพื่อที่จะทำการเริ่มต้นการฝึกของวันด้วยการฝึกฟาดดาบ
     ท่าผ่าออก หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าฟัน  หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าช้อนขึ้น หนึ่งร้อยครั้ง
     ท่าผลัก หนึ่งร้อยครั้งครั้งตามที่ท่านพ่อสั่งสอนมา อย่างเคร่งครัด
     ก่อนที่จะเริ่มทำการฝึกวิชาตัวเบาโดยนั่งสมาธิเหมือนฝึกลมปราณหัวใจเข้าหายใจออกรวบรวมสมาธิ ก่อนที่จะกำหมดจุดรวบรวมลมปราณไปที่ท้องน้อย ขับเคลื่อนไปให้อยู่ในจุดๆ เดียว
     ก่อนที่ยูตะที่จะพยายามโคจรลมปราณเวียนขวา ผ่านจากท้องน้อยเคลื่อนคล้อยสู่ทวาร แต่ว่าไม่ว่าจะพยายามต่ออย่างไรเขาก็ไม่าสามารถขับเคลื่อนลมปราณไปให้ทั่วร่างกายได้
    (อืม.....วันนี่ก็ยังไม่ได้สินะ......)
     และหลังจากที่ผ่านไปได้สักสองชั่วยามของการฝึก ยูตะก็รู้สึกปวดท้องเสียอย่างรุนแรง
     (อุก.....วันนี่ก็เอาอีกแล้วสินะ.......)
     และแล้วยูตะก็รีบวิ่งไปหาห้องน้ำในโรงเตียมเพื่อทำการธุระอันหนักหน่วงของตัวเองจนเสร็จ
     แล้วหลังจากยูตะเสร็จการฝึกช่วงเช้าแล้วก็เริ่มทำงานประจำวัน
     โดยเขาเริ่มก็เริ่มจากงานอย่างแรกก่อนคือการ เดินตรวจดูส่วนต่างๆ และความเรียบร้อย ของจวน
     หลังจากที่เดินตรวจดูความเรียบร้อยแล้ว ต่อไปงานทำความสะอาดส่วนต่างๆ ของจวนประจำวันยูตะก็เดินตรวจดูการทำงานของบ่าวต่างๆ ภายในจวนอย่างละเอียดถี่ถ้วน โดยเขาก็ยังช่วยงานบ้างส่วนอีกแล้ว
     "อะ ท่านพ่อบ้าน ออกมากวาดลานอีกแล้วหรอครับ บอกแลวไงครับว่าเดียวพวกผมจัดการเอง"
     บ่าวคนหนึ่งกล่าวขึ้น คนเดียวกับเมื่อวันก่อน
     "ไม่หรอก พอข้าเห็นพวกเจ้าทำงานแล้ว ข้าก็อดอยู่เฉยๆ มิได้"
     ยูตะกล่าวตอบออกมาขณะที่กำลังกวาดลานอยู่
     "พ่อบ้านนี่ขยันจังเลยนะครับ"
     บ่าวคนนั้นกล่าวขึ้นต่อ
    "จริงๆ ข้าก็ไม่คนขยับหรอกนะ แต่ว่าเดินดูเฉยๆ มันน่าเบื่ออะ"
     ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมกับยักไหล่ออกมา
    "ปะ ข้ากวาดเสร็จแล้วพอดีเอาของไปเก็บกันเถอะ"
     แล้วเขาก็กล่าวชักชวนบ่าวคนนั้นขึ้น
     ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะเดินไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ที่อยู่ข้างหลังจวน
     "เฮ้ย ข้าได้ยินว่าฮูหยินรองกำลังมองหาบ่าวหนุ่มๆ ที่ถูกใจอยู่และ"
     เสียงของบ่าวคนนึงดังขึ้นเบาๆ มาจากข้างในห้องนั้น
     "จริงหรอ เจ้าหมายความว่ายังไง"
     เสียงของบ่าวอีกคนหนึ่งพูดตอบกลับเบาๆ
     "ใช่แล้วๆ หมายความว่ายังไงหรอ"
     แล้วยูตะก็พูดขึ้นพร้อมกับเปิดประตูเข้าไปให้ห้อง
     "พ่อบ้านอิซุมิ!!"
     บ่าวทั้งสองคนที่อยู่ในห้องนั้นก็ต่างสะดุ้งโหยงที่เห็นยูตะเดินเข้ามา
     "เอาน่า~ ยังโชคดีนะที่ข้ามาได้ยิน ไม่เป็นไรหรอก เล่ามาเถอะข้าอยากรู้เรื่องภายในจวนนี่เยอะๆ"
     แล้วยูตะก็เดินไปกอดทั้งสองคนนั้น
     "อะ.....เออ....."
     บ่าวคนหนึ่งมีท่าลังเลอย่างเห็นได้ชัด
     "จะเล่า ไม่เล่า"
     แล้วยูตะก็พูดเสียงเข้มขึ้น
     "ครับ! จะเล่าเดียวละครับ!"
     แล้วบ่าวอีกคนนึง ก็พูดขึ้นในทันที
    "เอาน่าข้าไม่บอกใครหรอก เราก็รู้กันแค่นี่และ~"
     แล้วยูตะก็ปล่อยกอดคอให้บ่าวทั้งสองคนนั้นเล่าเรื่องดีๆ
     "คือข้าได้ยินมาว่า ฮูหยินรองมักชอบหนุ่มๆ ที่เกี้ยวนางแล้วนางถูกใจ คืนที่ท่านเจ้าเมืองไม่อยู่นั้นพวกเขามักพาไปยังห้องลับของนายท่านร่วมพลอตรักอย่างมีความสุขทั้งคืน"
     แล้วบ่าวคนนั้นกก็เล่าเรื่องออกมา อย่างกล้าๆ กลัวๆ
     "เห.....มีเรื่องแบบนั้นด้วยสินะ ห้องที่ว่านี่คือที่ไหนกันละ"
     ยูตะที่ได้ยินก็เอามือลูบคางอย่างสนใจ
     (ห้องลับ รึว่าจะเป็นห้องนั้นกันนะ....)
     เขาคิดต่อในใจ
     "ข้าได้ยินว่าห้องลับนายท่านนอกจากฮูหยินรอง และนายท่านไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน แม้แต่ฮูหยินใหญ่ก็ยังไม่รู้"
     บ่าวอีกคนนึงพูดต่อ
     "ข้าได้ยินว่าห้องลับนั้นเต็มไปด้วยสมบัติมากมาย"
     บ่าวอีกหนึ่งพูดเสริม
     (ใช้จริงๆ ด้วย.....) "เรื่องมีแค่นี่อย่างงั้นรึ...."
     ยูตะคิดในใจต่อ ก่อนทีจะพูดออกมา
     "แค่นี่ละ พ่อบ้านอิซุมิ"
     บ่าวตอบกลับมาพร้อมกับสายหน้า
     "เอาดีมาก แต่ว่าเรื่องที่ข้าได้ยินเนี้ยมันออกจะอันตรายมาก ข้าขอสั่งห้ามพวกเจ้าทั้งสามคนพูดถึงเรื่องนี่อีกเป็นอันขาด ถ้าพวกเจ้ายังอยากมีหัวอยู่กับตัวละนะ"
     แล้วยูตะก็กับชับขึ้นด้วยเสียงที่เข้ม
     "เอาละ แยกย้ายกันเถอะ เดียวข้าจะไปทำอะไรต่อสักหน่อย"
     ก่อนที่ทั้งสี่คนจะเดินแยกย้ายกันออกมาจากห้องเก็บของนั้น
     แล้วยูตะก็เดินไปหากงซุนหลัน ที่กำลังทานข้าวเทียงอยู่ แล้วเดินไปกินด้วย
     "อ้าววันนี่มาช้านะคะ ยูตะทำอะไรอยู่อย่างงั้นหรอคะ?"
     กงซุนหลันถามขึ้นจากความผิดปกติที่เห็นได้
     "อ้อ พอดีได้ยินเรื่องที่น่าสนใจเข้าละ"
     ยูตะตอบกลับไป
     "เรื่องที่น่าสนใจอย่างงั้นหรอคะ?"
     เธอถามกลับมาพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย
     "ใช่ๆ เรื่องมันมีอยู่ว่า......"
     แล้วยูตะก็ซิบเรื่องที่ได้ยินให้เก็บของให้เธอฟัง
     "อะ เออ......ท่านคงไม่คิดจะ......ใช้มั้ย......คะ?"
     กงซุนหลันถามขึ้นพร้อมกระพริบตาปริบๆ ให้กับยูตะ
     "มันก็เป็นทางเดียวที่จะรู้ได้ไม่ใช้หรอ?"
     แล้วยูตะก็ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้
     "ถ้าอย่างงั้นก็ระวังๆ ตัวด้วยนะคะ...."
     เธอกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเป็นกัลวล
     "อืมข้าจะระวัง อ้อใช้ ข้ามีเรื่องจะบอกอีกเรื่อง"
     แล้วยูตะก็พูดขึ้นต่อ
     "อะไรอีกอย่างงั้นหรอคะ?"
     เธอเอียงคอไปอีกด่านอีกรอบ
     "ต่อจากนี่เวลาออกไปซื้อของ ข้างนอกเจ้าพยายามหาอะไรปกปิดหน้าตาด้วยละ เพราะว่าเราไม่รู้ว่า....เจ้านั้น...หรือที่ฝังข้านั้นและจะออกมาเดินดูตลาดเมื่อไรได้ ถ้าเจอตัวให้รับกลับทันที่เข้าจวนทันทีเข้าใจนะ"
     ยูตะกล่าวเตื่อนกงซุนหลันขึ้น
     "อ้อ! ข้าเข้าใจแล้วค่ะ ต่อจากนี่ข้าจะระวังให้มากๆ"
     เธอก็ตอบรับกลับมาอย่างว่าง่าย
    "เอาละ เดียวพวกเราก็แยกย้ายกลับไปทำงานกันเถอะ"
     แล้วยูตะก็กล่าวออกมา ก่อนที่จะรับประทานอาหารจนเสร็จและแยกย้ายกันไปทำงานต่อไป.....

แสดงความคิดเห็น

ฝึกตัวเบา พ.ฐ. 8/10  โพสต์ 2017-12-5 18:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +35 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +10 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 + 800 + 10 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90