[สมาพันธุ์ลูเกคัส] { Vincenzo } Mr.Laurent Restaurant

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2021-6-4 20:41:00 |โหมดอ่าน

Mr.Laurent Restaurant









{ Vincenzo }







ภายในร้านมีการดีไซน์และตกแต่งอย่างสวยงามในสไตล์ Indochine Art Deco เน้นเฟอร์นิเจอร์ไม้และเฟอร์นิเจอร์วินเทจเป็นหลัก พร้อมประดับผนัง กระถางต้นไม้ขนาดย่อม โดยบริเวณห้องอาหารถูกล้อมรอบด้วยกระจกใส สามารถมองเห็นวิวสวนสุดร่มรื่นสบายตาภายนอก

ที่ร้านแบ่งเป็นหลายโซน ได้แก่ ห้องจัดปาร์ตี้สังสรรค์ ห้องอาหารส่วนตัว ห้องอาหารvip และอีกหลายอย่าง มีทางเชื่อมลงสำหรับแขกคนสำคัญที่ต้องการความเป็นส่วนตัวสุดๆ ส่วนใหญ่จะเป็นพวกนักการเมืองที่เลือกให้โซนชั้นใต้ดิน ที่ต้องสั่งจองล่วงหน้า ไม่ว่าจะเลือกนั่งโซนไหนก็ดื่มด่ำไปกับบรรยากาศ รวมถึงสัมผัสถึงความคลาสสิกของร้านอาหารได้โดยง่าย และยังมีบริเวณเคาน์เตอร์บาร์ที่เสิร์ฟให้บริการเครื่องดื่มประเภทไวน์

เมนูแนะนำ
•Duck Confit
•Fettucine with Truffle Cream, Lobster Claw and Sliced Summer Black Truffle
•Boeuf Bourguignon
•L'éléphant Salmon Gravlax
•Truffle Cream Soup in Puff Pastry







เจ้าของร้าน



 
ชื่อร้าน : Mr.Laurent Restaurant
เจ้าของกิจการ : โลรองต์ ดี.บี เบอร์เคตต์
เวลาเปิดบริการ : 11.00-22.00 น.
#ขึ้นทะเบียนพาณิชย์แล้ว












แสดงความคิดเห็น

โพสต์ 8606 ไบต์และได้รับ 10 EXP! [VIP]  โพสต์ 2021-6-4 20:41
โพสต์ 2021-6-4 20:42:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2021-6-4 20:43

Episode 3
เหตุการณ์โยงใยในร้านอาหาร (1)


          ทั้งสองเดินทางมาถึงร้านอาหารใจกลางเมืองวินเซนโซ่ แค่เพียงทางเข้าด้านหน้าก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างกับร้านอาหารใกล้เคียง ดูผิวเผินภายนอกร้านดูไม่ใหญ่มากนัก ทว่าด้านในนั้นกลับมีทางเชื่อมลงไปข้างล่างสำหรับแขกที่ต้องการความเป็นส่วน ซึ่งจะมีการแบ่งโซนไว้แยกประเภทตามความพึงพอใจ มาฉลองปาร์ตี้็มีโซนแยกสังสรรค์เช่นเดียวกัน

          ดินเนอร์คุยธุรกิจสำคัญ วินเซนต์ได้ให้เลขาโทรจองโต๊ะเรียบร้อย "ดูเหมือนพวกเรามาก่อนเวลาสิบห้านาที" ก้มลงมองนาฬิกาพกแบบฝาพับรูปสัญลักษณ์ประจำตระกูล คล้ายๆกับล็อคเก็ตคลาสสิก

          "มาก่อนเวลางั้น สั่งอาหารล่วงหน้าเลยแล้วกัน คนของอาณาจักรออคโตมันทานอะไรกันล่ะ วินนายแชทไปหาสิ"

          "ผมให้เลขาถามตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วครับ"

          "รอบคอบเหมือนเดิม" อีกฝ่ายเป็นคนที่ทั้งมีระเบียบแบบแผน ให้ความสำคัญกับงานมาก จนเธออดคิดไม่ได้อดีตเจ้านายเก่ามาหลงชอบคนทำตัว เหลวแหลกแบบเธอได้ยังไงกัน พวงตำแหน่งช่างภาพจนๆ ไม่ใช่คนที่มีหน้ามีตาชื่อเสียง

          คนสมบูรณ์แบบ ชอบคนไม่สมบูรณ์แบบ

          พนักงานสาวเดินมารับออเดอร์ ยังไม่ทันก้าวถึงโต๊ะ เจ้าของร้านอาหารกลับเป็นฝ่ายมารับรับออเดอร์แทน เจ้าของใบหน้าหล่อมีเอกลักษณ์รอยแผลเป็นตรงริมฝีปากกล่าวทักทาย มือของเขาสวมใส่ถุงมือหนังสีดำ "เป็นเกียรติมากที่มิสเตอร์มอริอาร์ตี้และภรรยา มาร้านอาหารผมวันนี้ จริงไหม"

          "ทุกครั้งที่ผมมาคุยธุรกิจก็เลือกมาที่ร้านของคุณ น่าแปลกที่คุณเองต่างหากที่เป็นเกียรติเข้ามาทักทาย เกี่ยวข้องกับภรรยาผมสินะครับ"

          "เกี่ยวกับฉัน…..เอ๊ะ" ไนน์ขมวดคิ้ว

          "ผมอยากติดต่อคุณไนน์มาถ่ายงานโปรโมทให้ที่ร้านครับ พอดีอาทิตย์หน้าจะมีเมนูใหม่ การหาช่างภาพสักคนที่มีฝีมือและเป็นที่ไว้ใจ ไม่ใช่หากันได้ง่ายๆ เรื่องภาพถ่ายของคุณผมติดตามมาสักพักแล้วล่ะครับ"

          "ได้ยินมิสเตอร์โลรองต์เอ่ยชมเช่นนี้ ได้ยินมากๆค่ะ เอาไว้เดี๋ยวเราค่อยติดต่อกันอีกที ส่วนนี้ไอดี whatsapp ฉันค่ะ มันคงไม่สะดวกเท่าไหร่ถ้าจะพูดคุยถึงเรื่องระหว่างฉันกับคุณ ตอนนี้" การที่ให้เธอให้ไอดีส่วนตัว สำหรับคุยเรื่องงาน วินเซนต์ไม่เคยเข้ามาก้าวก่าย เขาเป็นคนที่ให้ความเคารพสิทธิส่วนบุคคล และเชื่อใจในตัวเธอ

          ในกรณีหากเป็นคิรัวร์มาอยู่ตรงนี้…. อย่าดีกว่า อันตราย เลี่ยงได้เป็นเลี่ยง

          "ด้วยความยินดีครับ" ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กล่าวเสียงทุ้ม โดยที่ใบหน้าทั้งสองข้างยังคงประดับรอยยิ้มจางๆ ที่แลดูยียวนกวนประสาทในสายตาคนอื่น นัยน์ตาสีเท่าหม่นใต้แว่นสายตามองทั้งสองสามีภรรยาผู้เป็นแขกชั้นเลิศ "มิสเตอร์มอริอาร์ตี้ สั่งออเดอร์กับผมได้เลยนะครับ ดูเหมือนคุณจะมีเมนูอยู่ในใจแล้ว"

          "สตูว์เนื้อไวน์แดง เซาเออร์เคราท์ เอสคาโก สลัดนิซัวส์ เนื้อบูร์กิญง เครื่องดื่มขอเป็น แชมเปญ" สั่งอาหารตามความประสงค์ของกลุ่มผู้มาเจรจาธุรกิจ

          "รอสักครู่ครับ" โค้งตัวอย่างสุภาพบุรุษ ขายาวก้าวเดินออกไปจากโต๊ะหลังได้รับออเดอร์ และแขกคนสำคัญค่ำคืนนี้ เป็นคนจากอาณาจักรออคโตมัน ช่างน่าสนุกแล้วสิ โลรองต์ ดี.บี เบอร์เคตต์ ครุ่นคิดเพียงลำพัง การได้พูดคุยกับวินเซนต์ มอริอาร์ตี้ ราวกับถูกอ่านใจได้ตลอด อีกฝ่ายเฉลียวฉลาด มันยิ่งทำให้เขาตื่นเต้น

          บูกัตติ รอแยล รถหรูหรามีเครื่องยนต์ขนาดใหญ่โต ที่มีขนาดใหญ่โตอลังการด้วยความยาวตัวถัง ขับมาในพื้นที่สำหรับจอดรถหน้าร้านอาหาร กลุ่มคนที่มีรถยนต์จะเป็นพวกจัดอยู่ในประเภทมหาเศรษฐี ร่ำรวยเงินทอง ฐานะทางการเงินดี พวกชนชั้นกลาง หรือรากหญ้าไม่มีสิ้นเช่นนั้น เสียงประตูรถเปิดดังขึ้นโดยมีสารถีหนุ่มเป็นคนเปิดประตูรถข้างหลังคนขับ ปรากฏร่างคู่รักเอสเตเวช พวกเขาทั้งคู่มองเหยียดๆกับพวกคนจนข้างถนน ไม่ทันได้พักหายใจ รถอัลฟา โรมิโอ 8ซี 2900บี และรถโรลส์รอยซ์ แฟนทอม ก็ขับมาจอดข้างๆกัน

          "นั่งรถมาไกลๆ น่าเบื่อเป็นบ้า ทำไมเราต้องเป็นมาที่สมาพันธุ์ลูเกคัสอีกแล้วละเนี่ย"

          "แล้วคิดว่าคนอย่างหัวเรือใหญ่สำคัญต่อองค์กรอย่าง วินเซนต์ มอริอาร์ตี้ จะเป็นฝ่ายไปหาที่ออตโตมันเหรอทริเซีย"

          หญิงสาวร่างระหงเปรยตามองคู่สามีภรรยา มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าหนังสีแดง ดั้นด้นเดินทางมาไกลจนถึงเมืองวินเซนโซ่ ดำเนินขยายสาขาแหล่งอัญมณี เธอมาเพื่อคุยเจรจาไม่ใช่มาฟังเสียงนกเสียงกา "ราเชลไปกันดีกว่า ฉันไม่อยากฟังเสียงคนพูดพึมพำๆ"

.
.
.
.
.


          "เลดี้ที่คุณวินเซนต์พามาด้วยเป็นใครกัน"

          "ภรรยาผมครับ ไนน์ อนาเธอร์"

          "ผมราเชล วาห์ดัต ยินดีที่ได้รู้จักกับเลดี้ผู้เลอโฉม" ทั้งคำพูดและสายตาช่างแตกต่างกันลิบลับ ผู้หญิงคนนี้นะหรอที่เป็นภรรยา ทั้งการแต่งตัวเสื้อผ้าหน้าผมไม่มีความเนียบเอาซะเลย การแต่งกายดูราคาถูก เห่ยๆ ถ้าไม่ได้นั่งร่วมโต๊ะกันตรงนี้ เขาคงคิดว่าเป็น คนที่บังเอิญหลงในดงผู้ดี "เจ้าของกิจการในเครือแบรนด์วาห์ดัต"

          "ฉันเบ็ตตี้ เจ. มิลล์ เจ้าของอสังหาริมทรัพย์และเป็นหุ้นส่วนร้านเพรชไคย์ลล่า จ้ะ"

          ร่างโปร่งท้วมกลบเกลื่อนรอยยิ้ม ฝ่ามือใหญ่จับมือคนรักพร้อมลูบมือข้างซ้าย ซึ่งมีแหวนเพรชแต่งงานเม็ดโต "ผมเดนนิส เอสเตเวช ครับมิสมอริอาร์ตี้ ส่วนเธอผู้นี้ ทริเซีย เอสเตเวช ภรรยาสุดที่รักของผม"

          "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ มิสมอริอาร์ตี้ เรียกฉันว่าทริเซีย ก็ได้นะคะ ยังไงซะพวกเราก็เป็นคนกันเอง ติดต่อธุรกิจกับคุณวินเซนต์มาตั้งหลายปี"

          มีท่าทีประหม่าเล็กน้อย ให้ตายสิ คำพูดที่แสดงเหมือนกับว่าต้องการจะผูกมิตรนั่นมันอะไรกัน ทว่าสายตากลับมองราวกับเธอเป็นสิ่งของ กำลังประเมินราคากันอยู่หรือไง "ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนเช่นกันค่ะ ฉันก็เป็นเพียงแค่แขกคนหนึ่ง เชิญพวกคุณพูดคุยกันไปเถอะค่ะ ฉันขอนั่งเงียบๆ" เลือกที่จะตัดบทสนทนาปั้มหน้ากากเข้าหากัน จอมปลอม วินเซนต์ไม่น่าพาเธอมา

          พนักงานสาวนำอาหารมาวางบนโต๊ะ กลิ่นหอมหอมๆลอยแตะจมูก พวกเขาเริ่มพูดคุยเจรจาเรื่องธุรกิจสำคัญ

          "มิสวาห์ดัต ต้องการสั่งสินค้าเพิ่มสินะครับ ถ้าจะเอาเป็นล็อตใหญ่กว่าครั้งที่ผ่านมา คุณต้องโอนเงินมัดจำมาก่อน70% การเดินทางส่งออกข้ามประเทศจำเป็นต้องใช้คนคุ้มกันหนาแน่น ยิ่งเป็นธุรกิจส่งออกเพรชพลอย มีหลายคนหมายตาอยู่มาก" จิบแชมเปญ

          "70% เลยเหรอครับ"

          "ใช่ คุณมีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า"

          "ราเอลนายมีเงินจ่ายไว้เหรอ" เดนนิสหัวเราะในลำคอ

ทั้งท่าทีและน้ำเสียงหัวเราะเย้านั้นเพิ่มเชื้อเพลิงในอารมณ์จนเดือดดาล "หุบปาก ฉันมีเงินจ่ายไว้แน่นอน คุณวินเซนต์ผมต้องลง โอนเงินมัดจำก่อนสินะ" เขาล้วงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา ก่อนที่จะเข้าไปในแอพพลิเคชันโอนเงินเข้าบัญชีธนาคารของอีกฝ่าย

          "อุ้ยตายหนุ่มๆ อย่าเพิ่งมีปัญหากันสิจ๊ะ คุณวินเซนต์ ฉันก็ตกลงเหมือนกับที่เคยคุยกันก่อนหน้านี้กับเลขาคุณ ต้องการที่จะขยายสาขา สั่งเครื่องประดับเกรดพรีเมี่ยม นี่เป็นลิสต์สินค้าทั้งหมด" หญิงสาวยื่นเอกสาร โดยที่มุมด้านขวา มีการลงลายลักษณ์อักษรเป็นลายเซ็นชื่อ

          ผู้นำตระกูลมอริอาร์ตี้ พยักหน้าเล็กน้อย เขียนสมาร์ทโฟนดังและข้อความแจ้งจำนวนเงินที่ถูกโอนเข้ามาเมื่อไม่นาน "มิสเตอร์ราเอลยินดีที่ได้ร่วมธุรกิจกับคุณอีกครั้ง และมิสมิลล์" นัยน์ตาสีฟ้าอ่านลิสต์รายการสินค้าค้าขายผูกขาดสามปี ซึ่งหนึ่งในนั้นมี The Heart of Eternity หรือหัวใจแห่งนิรันดร์ เพชรสีน้ำเงิน

          "ภรรยาของผมอยากร่วมโครงการใหม่กับคุณ เห็นว่านั่นได้กำไรดี พวกเราร่วมหุ้นกิจการอัญมณีมาหลายปี สำหรับพวกเราทั้งคู่ อะไรก็ตามที่ได้กำไร นั้นถือเป็นประโยชน์สำคัญกว่าเรื่องอื่น"

          "เป็นคนตรงไปตรงมาเหมือนเคย"

          กว่าสักพักใหญ่ นักธุรกิจแนวหน้านั่งคุยกัน ในขณะนั้นเดนนิส เอสเตเวช ลุกขึ้นขอตัวไปเข้าห้องน้ำ อาหารบนโต๊ะแต่ละอย่างทยอยร่อยหรอหมดทีละจาน ไนน์นั่งเดาะลิ้นเบาๆในหัวตีมึนกันไปหมด คุยเรื่องตัวเลขค่าตัวแปรอะไรกันสักอย่าง

          "เดนนิสทำอะไร อ๊ะ! น่าอาย" ใบหน้ามนแดงระรื่นหลังจากถูกสามีจุมพิตกลีบปากโดยที่ยังไม่ได้สอดลิ้นเสมือนเป็นการปากแตะปากกันเท่านั้น กลางกลุ่มคนที่นั่งโต๊ะ มองผิวเผินก็ดูน่ารักๆ

          "วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน เนอะราเอล"

          "........." ราเชล วาห์ดัต เรียกพนักงานร้านสั่ง ไวน์แดงหนึ่งในเครื่องดื่มสุดโปรดปรานของหญิงสาว เขาลุกขึ้นแล้วรินใส่แก้วให้คู่รักเอสเตเวช "ยินดีกับวันครบรอบแต่งงานกับคุณทั้งคู่ด้วย ทริเซีย"

          "เป็นเกียรติมากที่นายเป็นรินไวน์ให้เราทั้งคู่"

          ทริเซียจิบไวน์แดง ขบริมฝีปากดื่มด่ำรสชาติ ให้รสชาติคล้ายสตรอว์เบอร์รีและซิตรัส เลียริมฝีปากอย่าเผลอไผล "ไวน์แดง เกรอนาช รสชาติใช้ได้" เปิดกระเป๋าหยิบกระจกเช็ดใบหน้า สายตาเหลือบมองริมฝีปาก สีลิปสติกแห้งลง ผลมาจากที่เธอเลียริมฝีปาก ในกระเป๋ากลับไม่พบลิปสติกแท่งโปรดที่ทริเซียพกติดมา "ลิปสติกฉันหายไปไหนล่ะเนี่ย?"

          "เอาของฉันไปยืมใช้ก่อนไหม สีก็คล้ายๆกับของเธอ ฉันเองก็จะลุกไปเติมหน้าสักหน่อย"

          "ฉันไปด้วย" ไนน์ปริปากหลังจากนั่งเงียบมานาน

          "รบกวนเธอแย่ เบ็ตตี้" ทริเซียไม่ปฏิเสธสำหรับมิตรไมตรี เดินตามเข้าไปหลังสุด ทั้งรูปร่างหน้าตาต้องสมบูรณ์เพียบพร้อม ไม่ใช่ปากจืดชืดเหมือนกับมิสมอริอาร์ตี้ ผู้หญิงรสนิยมธรรมดาดาษดื่นไม่มีอะไรโดดเด่น ไม่เห็นมีอะไรให้น่าสนใจตรงไหน

          หญิงสาวทั้งสามคนเข้ามาในห้องน้ำก่อนที่จะแยกย้ายกันทำธุระส่วนตัว ไนน์เห็นเบ็ตตี้หยิบลิปสติกขึ้นมาทาปาก และพูดพร่ำชมความสวยของตัวเองไม่หยุดหย่อน ลิปสติกแท่งนั้นถูกส่งต่อให้กับทริเซียทาต่อ ถอนลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนเข้าห้องน้ำ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ

          ทริเซีย เอสเตเวช จู่ๆลมหายใจอ่อนลง มือทั้งสองข้างจับกำแพงประคองตัวเอาไว้ไม่ให้เซล้มลง "อึก….อึก บ…..เบ็ต" เสียงหวานขาดหายเลือนลางทีละนิด

          "ทริเซีย เธอเป็นอะไร" เดินเข้ามาใกล้ๆเพื่อช่วยประคับประคองฉับพลัน อีกฝ่ายกลับล้มลงนอนบนพื้น

          "กรี้ดดดดดดดดดดด!!!!!!"

          เสียงกรีดร้องดังขึ้น พร้อมกับเสียงประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออก "เกิดอะไรขึ้น!?" สภาพร่างอีกฝ่ายดวงตาเบิกกว้างโต เธอแทบทำอะไรไม่ถูกนอกจากช่วยปฐมพยาบาลทำ Cpr เพื่อช่วยเหลือผู้ที่หยุดหายใจหรือหัวใจหยุดเต้นให้กลับมาหายใจ "ไปตามคนอื่นมาเร็ว โทรเรียกรถพยาบาลมาด้วย" เอ่ยออกคำสั่งกับหญิงสาวอีกคนที่ดูเหมือนสติแตก

          เธอรีบวิ่งออกมาแจ้งคนข้างนอก โดยไม่ลืมโทรเรียกรถพยาบาล พวกเขาแตกตื่น ทุกคนวิ่งกรูเข้ามาในห้องน้ำหญิง วินเซนต์มาช่วยดูอาการและจับชีพจร

          "ทริเซีย! ทริเซีย ภรรยาผมเป็นอย่างไงบ้าง"

          เขาส่ายหน้าช้าๆ "เธอเสียชีวิตแล้ว โทรแจ้งตำรวจเลยครับ รบกวนด้วยมิสเตอร์โลรองต์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลกล่าวบอกกับเจ้าของร้านอาหารที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าห้องน้ำ "ขอให้ทุกคนออกจากที่เกิดเหตุ และอย่าพึ่งออกจากร้านนะครับ ฝากแจ้งแขกคนอื่นๆ…..."

          "ครับ"


         




แสดงความคิดเห็น

โพสต์ 33010 ไบต์และได้รับ 65 EXP! [VIP]  โพสต์ 2021-6-4 20:42
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
ปลอกหุ้มเล็บไห่ล่าง
หน้ากากอาร์มอร์
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์เหมันต์คีโอ
ถังอาบน้ำแห่งซัลลิส
ม้าจื่อเมี่ยว
กำไลเทพีไอซิส
ตัวเบาร่มนภา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
x1
x123
x1200
x2
x243
x101
x5
x50
x50
x10
x4
x1106
x2
x273
x5
x61
x1
x1
x1
x10
x9999
x351
x4
x2
x5
x9
x7
x5
x7
x5
x2
x8
x6
x4
x7
x4
x4
x10
x4
x2
x4
x2
x9
x4
x8
x6
x2
x9
x13
x129
x74
x36
x1254
x265
x372
x349
x601
x625
x272
x211
x100
x1000
x100
x9999
x10
x185
x6
x32
x68
x493
x49
x130
x187
x9999
x13
x346
x133
x1154
x293
x81
x141
x471
x3747
x40
x20
x35
x10
x35
x34
x70
x8
x6
x556
x24
x13
x13
x16
x61
x27
x10
x76
x48
x18
x12
x69
x14
x199
x18
x130
x180
x88
x45
x16
x96
x3
x9
x127
x3612
x172
x26
x21
x14
x118
x88
x54
x4242
x72
x78
x18
x29
x95
x120
x33
x5
x500
x578
x39
x4580
x96
x2
x10
x471
x9
x3181
x240
x32
x1
x1
x64
x4
x23
x1
x43
x9999
x9
x8
x10
x8
x2
x7
x19
x34
x1004
x6
x3
x9
x2
x2
x14
x1
x2
x60
x67
x77
x46
x16
x28
x14
x3
x17
x3
x27
x20
x16
x24
x13
x96
x659
x23
x1078
x1070
x15
x2
x780
x12
x3
x20
x26
x19
x132
x94
x90
x410
x158
x1
x23
x624
x74
x1
x184
x153
x19
x112
x53
x6
x849
x640
x772
x444
x2310
x930
x125
x850
x286
x275
x2
x13
x37
x18
x162
x1470
x1
x35
x2976
x28
x2619
x61
x7462
x2810
x33
x537
x40
x4760
x21
x3000
x24
x51
x9242
x3130
x43
x30
x3200
x4042
x9999
x86
x4300
x208
x96
x34
x94
x1743
x3791
x2023
x453
x47
x1659
x36
x21
x220
x4023
x60
x2423
x431
x233
x395
x24
x29
x612
x3548
x18
x134
x316
x2233
x420
x9999
x184
x104
x20
x2547
x3863
ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้