{ เขาวงกตเดดาลัส } ปล่องภูเขาเขาคิลิมันจาโร

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2021-4-6 16:14:36 |โหมดอ่าน
[_disableleft_]








ปล่องภูเขาคิลิมันจาโร





ภูเขาที่ใหญ่ที่สุดในเขตภูมิภาคแอฟริกาชื่อภูเขามาจากภาษาสวาฮีลี หมายความว่า "ภูเขาที่ทอแสงแวววาว" เคยเป็นภูเขาไฟมาก่อนในครั้งอดีต ทำให้เกิดเป็นภูเขาขนาดใหญ่ที่ปล่องภูเขาที่ดับสนิทอยู่ภายใน มีความลึกที่ยังไม่มีใครสามารถลงไปถึงและมีชีวิตอยู่ได้ ว่ากันว่าใต้ภูเขาที่เคยเป้นปล่องของหินหลอมละลายที่พวยพุ่งออกมานั้นมีพลังลึกลับบางอย่างซ่อนอยู่ บ้างก็ว่ามันคือประตูสู่โลกใต้พิภพหรือบ้างก็ว่าเป็นประตูสู่ยมโลก เพราะไม่มีใครที่ลงไปแล้วได้กลับขึ้นมาอย่างมีชีวิต หากไม่มีความสามารถหรือมีพลังบางอย่างคุ้มครอง แต่ก็อาจจะเป็นเพียงเรื่องราวในชนเผ่าที่อาศัยอยู่ที่ด้านล่างของรอบๆภูเขามหึมานี้ เพราะโดยรอบของภูเขานั้นมีความอุดมสมบูณณ์เกิดขึ้นทั้งรอบตีนเขาและโดยรอบอาณาเขตที่เคยมีหินหลอมละลายของภูเขาไหลไปถึง






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ 20 EXP โพสต์ 6 วันที่แล้ว
โพสต์ 5150 ไบต์และได้รับ 3 EXP! [VIP]  โพสต์ 2021-4-6 16:14
โพสต์ เมื่อวาน 01:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  จากเหตุการณ์ก่อนหน้า...


                                  การฝ่าฟันอุปสรรคนอกจากเส้นทางที่ไม่รู้ว่าดีรู้ร้ายว่ามันจะพาเราไปโผล่ที่ไหนแล้ว ยังต้องคอยระวังคนอื่นๆที่อยู่ในเขาวงกตด้วย คนพวกนี้นั้นมีฝีมือที่ร้ายกาจจนทำเอาเว่ยเส้าเทียนเกือบต้องมาจบชีวิตลงในเขาวงกตนี้อย่างเดียวดาย และด้วยเหตุนี้เองที่เขานั้นต้องกลับมาใช้ดาบยักษ์คู่กายของตนเองตามเดิม เพราะเขายังไม่อยากที่จะต้องมาตายกลางทางแบบที่ตนเองได้คิดเอาไว้ และอีกอย่าง ตอนนี้เขานั้นไม่อาจจะใช้พลองยาวได้อย่างเชี่ยวชาญเท่าไหร่นัก แม้ว่าจะเริ่มได้วิชามาจากการต่อสู้ในครั้งก่อนก็ตามที แต่เมื่อยังไม่เชี่ยวชาญ การจะเผด็จศึกศัตรูได้อย่างสมบูรณ์แบบนั้นจำเป็นต้องใช้สิ่งที่นัดมือเพื่อให้ได้ผลลัพท์ที่มั่นคงและการันตีได้  และนั่นไม่มีอะไรเกินไปกว่าดาบยักษืที่ติดตัวอยู่กับเขามานานจนถึงตอนนี้ ท่าทางการถือดาบของเขายังคงเป็นเช่นเดิมเหมือนทุกๆครั้งที่เขาใช้มัน


                                  ทางที่มีเพียงเดินหน้ากับถอยหลังกลับไป ตอนนี้คงมีเพียงต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น ในมือทั้งสองที่อีกมือนึงกำดาบกลับหลังเอาไว้แน่น และอีกมือที่กำเสาธงเพลิงอัคคีที่มีมุกราตรีผูกเป็นที่คล้อง ห้อยเอาไว้ในมือ มันยังคงส่องสว่างไปทั่วที่ๆเขาเดินไป และเว่ยเส้าเทียนเทียนก็ยังไม่เห็นว่าจะมีอะไรที่อยู่ข้างหน้าขวางทางเขาอยู่ อีกสิ่งที่เขานั้นทำคือตามหาผู้เขาแข่งขันอีกคนที่เจอกันห่อนหน้านี้ ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ที่ถ้ำงูขาว อีกฝ่ายก็วิ่งหนีหายไปโดยที่เว่ยเส้าเทียนเองไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีกเลยหลังจากนั้น ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป้นยังไงบ้าง ตอนนี้สิ่งที่ทำได้คือขอให้เจอระหว่างทาง เพราะความกลัวที่เกิดขึ้นหับเขานั้นอาจจะทำให้เขาตายระหว่างอยู่ในเขาวงกตแห่งนี้ ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องดี ไม่ว่าจะใครก็ตาม..








                                  เหตุการณ์ก่อนหน้า..


                                   ขณะที่ไป่เจวี๋ยยังนั่งอยู่ที่เตียงของตนเองพร้อมกับใช้มือทั้งสองมือเกี่ยวเส้นผมสีขาวนวลของเว่ยเส้าเทียนเทียนมาลูบและถักเป็นเปียยาว เจ้างูขาวในร่างจำแลงในเอ่ยถามเขาขึ้นมาในขณะนั้นด้วยความสงสัย


                                  "เจ้าบอกว่าที่นี่กลายเป้นส่วนนึงของเขาวงกตงั้นเหรอ เขาวงกตที่ว่านั่น หมายความว่าไง?"


                                  "ข้าเองก็ไม่รู้จะอธิบายเจ้าว่ายังไงดี ข้าพอจะบอกได้ว่าเขาวงกตที่ตัวข้าเข้ามาน่ะ มันเป็นเขาวงกตที่ ผู้คนที่อยู่กับมันมากล่าวถึงมันว่า เส้นทางของมันนั้นแปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไร้ซึ่งความแน่นอน ไร้ซึ่งเวลาที่คาดเดาได้ ราวกับว่าสถานที่นั้นมีชีวิต เพราะมันจะแปรเปลี่ยนไปเป็นอย่างไร หรือแปรเปลี่ยนไปแบบไหนไม่มีใครรู้หรือคาดเดา.."


                                  "แล้วเจ้าก็เข้าไปในที่ๆไม่สามารถคาดเดาได้..?"


                                  "ซึ่งข้าก็ไม่คิดว่าจะมาโผล่ในที่แบบนี้ ออกจากที่นี่ไปข้าก็ไม่รู้ว่ามันจะพาข้าไปโผล่ที่ไหนอีก ที่นี่เองก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขาวงกตไปแล้ว"


                                  "หลังจากนี้ชีวิตของข้าเองคงจะไม่เหงาอีก" ไป๋เจวี๋ยพยายามมองโลกในแง่ดีบอกกับอีกฝ่าย


                                  "... ข้าไม่คิดเช่นนั้นหรอกนะ" เว่ยเส้าเทียนเอ่ยไปในทิศทางอีกอย่าง


                                  "ทำไมล่ะ?"


                                  "หากที่ถ้ำที่เจ้าอยู่เพื่อบำเพ็ญเพียรอย่างสันโดษแล้ว เจ้าไม่อาจที่จะเลือกช่วงเวลาที่เป็ฯของตัวเองได้เลยหากมีใครเข้ามาที่นี่ แล้วพวกคนที่ผ่านเข้ามาที่แห่งนี้ เจ้าจะไม่สามารถเดาได้เลยว่าสิ่งที่พวกเขาต้องการนั้น อาจจะไม่ใช่เพียงเพราะต้องการแค่อาศัยที่นี่เป็นเพียงทางผ่าน บางคนที่เห็นเจ้าอาจจะไม่ได้เป็นเช่นแบบตัวข้าทุกคนหรอกนะ เขาอาจจะอาศัยที่นี่เป็นเพียงทางผ่านก็จริง แต่หากพวกคนเหล่านั้เห็นเจ้าขึ้นมา เจ้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะไม่จับเจ้าขังในกรงเหมือนอย่างเช่นที่เจ้าเคยโดน"


                                  คำถามที่ชวนให้อีกฝ่ายฉุกคิดขึ้นมาในใจ แต่ก็หาได้ตอบอะไรก่อนที่จะนั่งถักผมของเว่ยเส้าเทียนเล่นอย่างเพลิดเพลิน ซึ่งอีกฝ่ายก็หาได้ขัดหรือห้ามปรามแต่อย่างใด...





                                  ปัจจุบัน...



                                  เว่ยเส้าเทียนก็ได้แต่หวังว่ามันจะเป็นสิ่งที่เขานั้นเอ่ยกล่าวกับเจ้าถิ่นให้ได้ลองคิดตริตรอง เพราะถ้าหากเขาวงกตไปบรรจบที่ถ้ำนั้นอีกครั้ง ความสงบที่เจ้างูขาวนั้นพึงได้จะหายไป แย่ที่สุดคือมันจะหายไปตลอดกาล แต่นั่นก็เป็นเพียงสันนิษฐานอย่างตื้นเขิน บางทีเรื่องที่เว่ยเส้าเทียนผู้ซึ่งเป็นขาจรอาศัยทางผ่าน คงจะมีอีกหลายเรื่องที่เขาเองก็คงจะยังไม่รู้ และก็คงจะไม่มีทางได้รู้อีกในครั้งต่อไป หากไม่ได้กลับไปยังที่นั่นอีกครั้ง..



                                  เว่ยเส้าเทียนใช้เวลาเดินไปไม่นานนัก เมื่อยิ่งเดินไปเรื่อยเขาเองเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของที่นี่จากรอบๆด้าน เสียงดังแปลกๆเหมือนมีบางอย่างที่ทำให้กำแพงรอบๆข้างเริ่มสั่นไปทั่ว ความรู้สึกของเขาในตอนนี้เหมือนกับว่ากำลังเกิดอะไรบางอย่างเคลื่อนไหว เหมือนเป็นอะไรที่ใหญ่มากกำลังอยู่ใกล้ตัวของเขามาก แต่ก้บอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร ตอนนี้ที่เขาคิดนั้นไม่ได้มีเพียงเรื่องเดียว แต่ยังมีเรื่องอื่นที่น่าขบคิดเพราะไม่มีใครบอกเขาตอนที่กำลังจะเริ่มกกิจกรรมนี้ ว่าที่นี่ไม่มีมีเพียงผู้เข้าแข่งขันเพียงอย่างเดียว หรือว่าจะมีสิ่งที่ไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันที่เป็นมนุษย์รวมอยู่ด้วย ผู้ที่อยู่ที่เขาวงกตแห่งนี้หรือแย่กว่านั้น มิโนทอร์ที่มันควรจะอยู่ลำพังเพียงแค่จุดหมายของเขาวงกตได้เดินออกมาเพ่นพ่านในที่แห่งนี้ด้วยอย่างนั้นเหรอ? ความคิดที่เขาเองพยายามคาดเดาเพื่อจะได้ปรับตัวให้เข้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น หากแต่ว่า มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดทุกอย่าง...

                                 *ครืนนนน!!*

                                  ตัวของเว่ยเส้าเทียนนั้นยืนอยู่ในที่สูงซึ่งเป้ฯส่วนหนึ่งของเขาวงกตแห่งนี้ มันเป็นเหมือนระเบียงที่ยกระดับขึ้นมาทำให้ชายร่างยักษ์มองเห้นเขาวงกตแห่งนี้ได้ทั้งหมด และสิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้ผิดจากทุกอย่างที่เขาคิดไว้ทั้งหมดโดยสิ้นเชิง แรงสั่นสะเทือนที่แทบจะทำให้เขานั้นยืนไม่อยู่อีกทั้งพื้นอิฐที่ปูลาดสั่นไหวจนเหมือนเป็นคลื่นในทะเล สิ่งทีทำได้ในตอนนี้ คงไม่ใช่นั่งรอให้อิฐแข็งสาดเข้าใส่หน้าแน่ๆ มีสองขาก็โกยสองขา ถ้าเว่ยเส้าเทียนมีขาเพิ่มอีกสองเป็นสี่เขาก็คงจะโกยให้ไวที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับตอนนี้ ที่ด้านหลังของเว่ยเส้าเทียนนั้นไม่ต่างอะไรกับคลื่นทะเลอย่างที่เคยบอก ข้างนั้นเต็มไปด้วยพื้นดินที่อัดขึ้นอย่างแน่นและดันไล่หลังเขามาเรื่อยๆ ความเร็วขิงเว่ยเส้าเทียนที่รวมกับวิชาตัวเบาขั้นสูงที่เขาใช้มันดีดตัวเองไปข้างหน้าให้เร็วขึ้นทำให้เขาสามารถหนีพ้นคลื่นดินถล่มที่ดันไล่ตัวเขาอย่างทิ้งห่าง แต่ดูเหมือนมันจะไม่มีทางอื่น ยิ่งกระโดดตัวเองชิ่งไปมา แม้ว่าจะช่วยให้ตัวเขานั้นทิ้งห่างออกไปได้เรื่อยก็จริงอยู่ หากแต่ตรงหน้าของเขานั้นเป็นสิ่งที่ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน..


                                  "โอว.. บ้าเอ๊ย!!"


                                  *....!!!*


                                  การที่เขาวิ่งหนีคลื่นดินที่ถาโถมเข้ามาเพื่อเปลี่ยนแปลงพื้นที่ในเขาวงกตนั้นเอง เว่ยเส้าเทียนที่ใช้คำว่างพุ่งสุดตัเพื่อหนีมันโดยที่ไม่ได้ดูว่าที่ข้างหน้าของเขานั้นมีรอยแยกขนาดใหญ่ขวางทางเขาอยู่ การกระโดดไปหน้าข้างเต็มที่โดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอะไร แรงที่ส่งตัวเขานั้นไปได้เพียงแค่ไม่เท่าไหร่ และมันจะพาให้ชายร่างยักษ์ร่วงลงไปที่ตรงกลางรอยแยกนั้น...


                                  .....


                                  .......

                                  ......

                                  .....

                                  ....

                                  ...

                                 ..

                                 .



                                  "อ่าาาาาาห์.. โอ้ย ให้ตายสิ ปวดหลังเป็นบ้า"



                                  เมื่อรู้สึกตัวหลังจากที่ร่างอันใหญ่โตของเขากระแทกที่พื้นเสียงดังสนั่น ในตอนนั้นเขามองเห็นดาบยักษืและด้ามธงที่ร่วงลงมาที่หลังเขาและหากเขาไม่หลบที่นี่คงจะกลายเป็นหลุมฝังศพตัวเขาเป็นแน่ ดาบยักษืกับด้ามธงเพลิงอัคคีที่ดิ่งลงมาปักเสียงดังห่างจากมือของเขาที่กางออกเพียงปลายนิ้ว วินาทีนั้นเขาพยายามจะดึงร่างอันใหญ่ยักษืของตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงและสลบไป จนกระทั่งตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับอาการปวดหลังอย่างที่เขาไม่ได้ปวดหลังแบบนี้มานานนับปีหลังจากที่เขาตกเขาครั้งสุดท้าย.. เมื่อไหร่นั้นเขาเองก็ลืมเลือนไปเสียสนิท



                                  สายตาของเขาตอนนี้ ความรู้สึกเหมือนตื่นขึ้นมาอยู่ในกล่องใบใหญ่ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างลอดผ่าน ทุกอย่างมืดมิดจนเจ้าตัวก็แอบนึกในใจอย่างสับสนว่านี่เขากำลังหลับตาหรือลืมตาอยู่กับแน่ เขาหันไปซ้ายทีขวาทีจนกระทั่งเขามองไปยังแสงที่ส่องมาจากตรงรูผนัง ที่มีเพียงแค่จุดเดียวในที่แห่งนี้ ซึ่งมันก็ริบหรีเสียจนไม่ได้ช่วยอะไร ชายร่างยักษ์ค่อยๆคลำทางไปหาดาบยักษ์ของเขา พลันมือสัมผัสกับใบดาบก็ค่อยๆคลำขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงด้ามและจับมันดึงออกมา และยื่นอีกมือนึงออกไปห่างตัวเพื่อเรียกธงเพลิงอัคคีออกมาช่วงเพิ่มแสงสว่าง หากแต่เพียงผืนเดียวความสว่างของมันยังคงไม่เพียงพอต่อเว่ยเส้าเทียนในตอนนี้



                                 "ฮึบบ"



                                 *ควางงงงงงงง!!*



                                  ในที่เก็บของ ของเขายังมีธงเพลิงอัคคีอยู่อีกสามผืน เขาคิดว่าคงจะไม่มีปัญหาหากจะเอามันออกมาเพื่อเพิ่มแสงสว่าง เพราะไหนที่นี่ก็ไม่รู้ว่าจะมีอสูรกายหรือปีศาจประจำถิ่นเข้ามาทำร้ายเขาเมื่อไหร่ เรียกเอามันมาไว้รอบตัวก็คงจะช่วยเขาได้อยู่ไม่น้อย เขาจึงกระแทกเสาธงที่แขวนธงอัคคีลงพื้นแรงพอประมาณ ทันทีที่เขากระแทกเสานั้นลง กลับปรากฎธงอัคคีพร้อมเสาลอยอยู่รอบตัวของเขาทั้งสามผืน ทั้งหมดดูเหมือนกับว่าทีเวทย์มนต์ทำให้มันลอยอยู่โดยรอบทำให้ไม่จำเป็นตัองถือมันทีเดียวทั้งสี่ผืนพร้อมกัน วิธีนี้เขาได้ทดลองตอนที่เขาไปช่วยแม่นางหลิงนูออกจา้ำสคิลล่าที่ช่องแคบมรณะ ในตอนแรกนั้นเขาเอามามาแขวนไว้ที่เสาเดียวสี่ผืน ทำให้มันรู้สึกว่ามันเทอะทะจนทำอะไรลำบาก จะต้องปักเสาลงพื้นตลอดเวลาที่จะไปทำอะไร จนกระทั่งเขาเผลอทำธงเพลิงอัคคีหลุดออกจากเสา และในตอนนั้นเขาก็เผลอเอาเสาธงที่ถืออยู่กระแทกลงพื้นพอดี ทำให้เกิดลูกเล่นนี้ขึ้นมา เมื่อรู้ว่ามันแอบซ่อนลูกเล่นแบบนี้เอาไว้ เว่ยเส้าเทียนเองก็ไม่ลืมที่จะเก็บมันไปเพื่อใช้ในคราวหน้า ซึ่งก็ได้โอกาสนั้นพอดี


                                  อีกทั้งมุกราตรีที่ก็ค่อยๆส่องสว่างขึนเรื่อยๆจนพื้นที่โดยรอบสว่างเจิดจ้าไปทั่ว ทำให้เขานั้นเห็นทุกอย่างโดยรอบ



                                  "ที่นี่มัน.. ไม่ใช่ก้นเหวนี่ ที่ไหนกันเนี่ย?"



                                  ชายร่างยักษ์เอ่ยถามตัวเองด้วยความสงสัย เขาสังเกตว่าใครมาทำทางแบบนี้เอาไว้ที่ใต้หุบเหวลึกนี่.. หรือว่านี่ไม่ใช่ก้นหุบเหวที่เขาตกลงมา งั้นที่นี่คือที่ไหนกัน แม้ว่าตอนนี้พื้นที่โดยรอบจะสว่างมากด้วยแสงของธงเพลิงอัคคี ทำให้เขาเดินไปตามทางปริศนานี้ไปเรื่อยๆ แม้ว่าในใจจะยังสงสัยอยู่ก็ตามที



                                  สภาพของทางเดินแม้ว่าจะดูเหมือนทำขึ้นมาอย่างไม่ปราณีตนัก มีการวางหินยาวทอดไปเรื่อยๆ ที่พื้นของทางเดินปูขึ้นมาจากดินอย่างหยาบๆ กับดินเหนียวแดงที่ปูขั้นกลางเอาไว้เสมือนว่าเป็นเครื่องกั้นแบ่งทางเดินนี้ออกเป็นสองทาง และเป็นแบบนี้ไปจนสุดทางซึ่งก็ยังไม่เห็น แต่ก็อยู่เหมือนว่าผู้สร้างจะตั้งใจทำเพื่อให้มันสามารถใช้เดินทางด้วยทางสายนี้ได้



                                  เว่ยเส้าเทียนยังคงเดินไปตามทาสายนี้เรื่อยๆ แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าทางข้างหน้านั้นจะเป็นยังไง เขานั้นรู้สึกเหมือนกับว่า เขาวงกตนั้นได้บีบให้เขาตกลงไปที่เหวนั้นและก็มาโผล่ในอีกที่นึงเหมือนกับที่เขาว่ายน้ำขึ้นไปโผล่ที่ถ้ำงูซึ่งถ้าเว่ยเส้าเทียนเทียนเข้าใจไม่ผิดพลาด ทั้งชื่อของงูขาวที่บำเพ็ญเพียรในถ้ำนั้น ที่นั้นคือแผ่นดินฮั่นซึ่งมันก็ไกลจากที่เขาวงกตตั้งอยู่อย่างที่เรียกได้ว่าอยู่คนละแผ่นดินก็เรียกได้ไม่รู้สึกแปลก แล้วที่ที่เขาร่วงลงมาและกำลังเดินไปเรื่อยตามทางนี้ล่ะ? แม้ว่าเขาจะรู้สึกเหมือนกับว่าไม่ใช่ที่เขาวงกตเหมือนที่ถ้ำงูขาว แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนอยู่ดี ด้วยความมืดมิดภายใน.. ถ้ำ เรียกว่าถ้ำมันก็คงจะไม่เกินเลยกับที่ๆเขาเดินอยู่ ณ ตอนนี้ แต่ว่านี่เป้นถ้ำที่ไหนกันแน่ล่ะ ความถามที่มีแต่ ที่ไหน ที่ไหน ที่ไหน เต็มหัวของเขาไปหมด



                                  เว่ยเส้าเทียนในตอนนี้ได้แต่คิดอยู่ในใจอย่างตื่นเต็น ว่าคราวนี้เขาวงกตนั้นจะพาเขาไปที่ไหนอีก เขาทำได้เพียงแค่คิดแค่นั้น....



                                 .....



เกราะอามุนราห์ ★★★★★★
เอฟ1: เขียนโรลอิสระ 30K ได้รับค่าชื่อเสียงทั้งสาม+150

ธงอินเฟอร์โน่ ★★★★★★ (ระดับ 80)
เขียนโรลอิสระ 30K ได้รับค่าคุณธรรมและความโหด+100

ผ้าคลุมจวี้ม่อ ★★★★★★
เขียนโรลอิสระ 30K ได้รับค่าความโหด+100

รัดเกล้ามงคล ★★★★★★
{ เขียนโรลเพลย์ 30,000 ได้รับค่าคุณธรรม+100 }  { บลอคค่าความชั่วจากอุปกรณ์อื่น - ทุกๆ โรลหากมีความชั่วจะลดลง-20 จนกว่าจะเหลือ 0 }

มีดวูฟเคน ★★★★★
{ เขียนโรลอิสระ 30K ได้รับค่าคุณธรรมและความโหด+100

ดาบแห่งยักษ์ ★★★★★★
เขียนโรลเพลย์ 20,000 ไบต์ ได้รับค่าคุณธรรม+7 - ค่าความโหด+20 - EXP+2

ต่างหูมาร์เพสซา ★★★★★★
30K ได้รับค่าคุณธรรมและความโหด+80

ต้าเสวีย ★★★★★★
เขียนโรลอิสระ 20K ได้รับค่าคุณธรรม+50 - ความโหด+20 - EXP+7

รองเท้าหยกนิล ★★★★★
เขียนโรลอิสระ 15K ได้รับค่าคุณธรรม+15 - ความชั่ว+10 - ความโหด+20

ฟั่นเทียนสุ่ยเซียน ★★★★★★
เขียนโรลอิสระ 20K ได้รับค่าความโหด+30 - EXP+8

ฮั่นเสียดำเทวะ ★★★★★★
เขียนโรลอิสระ 15K ได้รับ EXP+2 - ค่าคุณธรรมและความโหด+30




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ 19 EXP โพสต์ เมื่อวาน 14:06
คุณได้รับ +632 คุณธรรม +650 ความโหด โพสต์ เมื่อวาน 14:06
คุณได้รับ 325 EXP โพสต์ เมื่อวาน 14:04
แฟลชแบ็คถักเปียช่างดีต่อใจจ  โพสต์ เมื่อวาน 10:27
โพสต์ 36301 ไบต์และได้รับ 65 EXP! [VIP]  โพสต์ เมื่อวาน 01:39

"山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมจวี้ม่อ
ฟั่นเทียนสุ่ยเซียน
ต่างหูมาร์เพสซา
เกราะอามุนราห์
บันทึกสื่อจี้เล่มแรก
ธงอินเฟอร์โน่
รองเท้าหยกนิล
หน้ากากยักษ์ม่วง
ต้าเสวีย
มุกราตรีไท่หยาง
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
มีดวูฟเคน
ดาบแห่งยักษ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x5
x30
x90
x90
x120
x60
x10
x10
x10
x10
x10
x1
x1
x10
x2
x1
x1400
x9
x120
x85
x35
x89
x4
x95
x625
x364
x1
x1
x1
x20
x48
x34
x186
x25
x17
x1
x23
x3
x3
x2
x3
x11
x11
x27
x8166
x224
x8
x2
x7
x1
x1
x7
x20
x7830
x2
x6
x9
x9
x9
x16
x9
x2
x18
x6
x3
x6
x5
x22
x40
x2
x7
x9
x42
x8
x16
x28
x12
x5
x1
x3
x48
x8
x14
x31
x23
x34
x37
x71
x55
x14
x41
x11
x1
x4
x44
x13
x7
x7
x124
x32
x18
x64
x26
x11
x9
x70
x10
x8
x248
x100
x42
x1632
x500
x7
x1937
x12
x2
x18
x1797
x39
x37
x267
x27
x1610
x1
x1
x70
x138
x55
x1
x500
x13
x50
x9
x38
x16
x17
x1
x650
x10
x1
x4
x25
x5
x11
x12
x1
x330
x250
x30
x9
x470
x3
x1
x370
x1
x2
x11
x1191
x220
x10
x15
x9999
x470
x110
x210
x18
x15
x1115
x360
x445
x74
x197
x186
x1
x2
x1
x1052
x360
x564
x530
x15
x410
x638
x10
x100
x250
x460
x1
x640
x3
x10
x1
x1
x275
x401
x6
x425
x6
x100
x3
x400
x2
x467
x1
x240
x201
x1
x9
x45
x700
x148
x200
x400
x70
x31
x2
x110
x200
x25
x15
x200
x13
x560
x6
x600
x20
x400
x425
x100
x7
x150
x31
x420
x2
x602
x1100
x590
x3
x1900
x200
x140
x650
x120
x1
x6
x790
x200
x101
x7
x24
x25
x21
x400
x15
x4
x47
x40
x401
x100
x121
x2
x30
x480
x200
x17
x19
x24
x1
x93
x19
x51
x15
x15
x3690
x3350
x17
x7348
x166
x2
x14
x14
x1779
x1100
x27
x8
x610
x161
x8
x260
x21
x2
x149
x130
x260
x327
x705
x665
x870
x488
x77
x1158
x21
x190
x490
x349
x466
x24
x500
x26
x1850
x3
x80
x900
x44
x171
x425
x1195
x499
x814
x9999
x101
x1374
x493
x2999
x868
x46
x3003
x2060
x209
x240
x3385
x2710
x2
x3138
x5568
x2605
x9999
x1150
x9930
x9999
x16
x1160
x3004
x822
x3883
x610
x193
x7260
x555
x151
x575
x430
x1554
x2857
x2
x1595
x8312
x1957
x1280
x1500
x2300
x935
x17
x1512
x1100
x31
x4274
x9999
x552
x2149
x960
x675
x650
x9999
x34
x848
x3
x60
x420
x640
x815
x803
x2810
x17
x16
x85
x530
x2
x60
x556
x1240
x123
x2
x14
x223
x615
x9999
x27
x108
x9187
x1610
x38
x2
x4400
x8
x507
x37
x760
x4
x7640
x653
x739
x1002
x102
x428
x177
x176
x2030
x6
x1497
x7540
x12
x316
x740
x14
x11
x1
x1
x330
x150
x2638
x12
x7
x545
x203
x5
x7484
x969
x1340
x76
x7373
x960
x8098
x456
x520
x1907
x652
x48
x254
x684