ดู: 395|ตอบกลับ: 6

{ เมืองเป่ยไห่ } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-11-14 23:32:00 |โหมดอ่าน



{ ย่านการค้า }


ตลาดที่รวบรวมสินค้าติดชายทะเล ล้วนเป็นสินค้าจากชาวประมงครึ่งส่วนและของนำเข้ากับของท้องถิ่นอีกส่วนหนึ่ง
อาจเป็นของประมง มีสัตว์น้ำ อาหารทะเล แห สมุนไพร หรือสินค้านำเข้าจากที่อื่น เช่นแผ่นดินใกล้เคียง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

74

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
13666
เงินตำลึง
17646
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
383
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-12-27 11:53:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2017-12-27 17:01

ข้าไม่ชอบกินปู...

     ผิงผิงและหลิวเทียนเดินทางจากหานตานจนมาถึงเมืองเป่ยไห่ โดยพวกเขาเลือกที่จะแวะที่ตลาดกลางเมืองก่อนเพราะมีแปลกๆ มากมาย ไม่ว่าจะปลาแห้ง สมุนไพรแปลกๆ ตำราที่ขนส่งมาจากทางเรือ ไหนจะสัตว์แปลกๆ ที่หลิวเทียนบอกว่าอาจนำมาจากอีกฝั่งของทะเลก็เป็นได้ ทั้งสองเดินดูของไปเรื่อยๆ และจู่ๆ ก็...
    จ๊อก---
     เสียงท้องร้องของเด็กสาวดังขึ้นทำให้เธอหน้าแดงด้วยความอายพลางมองหลิวเทียนที่ยกพันในมือขึ้นปิดปากยิ้มๆ
     "หากเจ้าหิวแล้ว ก็ควรบอกข้า"
     "จู่ๆ มันก็ร้องเอง... แต่ข้าก็หิวแล้วเจ้าค่ะ" ผิงผิงเกาแก้มตัวเองก่อนจะเดินตามหลังหลิวเทียนไปนั่งที่ร้านอาหารริมทาง ที่นอกจากจะมีบะหมี่แล้วยังมีอาหารทะเลอื่นๆ อีก "เจ้าอยากทานอะไรรึ?"
     "ข้าขอบะหมี่กับปลาหมึกย่างเจ้าค่ะ" ผิงผิงบอกด้วยดวงตาแวววาว ตอนที่อยู่ค่ายทหารเธอเคยกินแค่ครั้งเดียวเพราะการขนส่งอาหารทะเลและกว่าจะมาถึงฉางอันก็หาความสดยากแล้ว แต่ในเมื่อมาถึงถิ่นแบบนี้ต้องจัด! หลิวเทียนหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะสั่งอาหารกับป้าเจ้าของร้าน
     "ทานให้เต็มที่" หลิวเทียนเอ่ย ผิงผิงเอ่ยขอบคุณ ไม่นานนักบะหมี่พร้อมกับ กุ้ง ปูและปลาหมึกอย่างก็ถูกนำมาเสริฟ์โดยผิงผิงซดบะหมี่พร้อมกับกินปลาหมึกด้วย โดยไม่แตะกุ้งหรือปู หลิวเทียนสงสัย "เจ้าไม่ชอบกุ้งกับปูรึ?"
     "ข้ายังไม่เคยกิน... ไม่รู้วิธีกินเจ้าค่ะ" ผิงผิงตอบตามตรง
    "ข้าจะสอนเจ้าแกะและกินเอง" หลิวเทียนอาสาที่จะสอนเด็กสาวตรงหน้า เขาเริ่มจากการแกะกุ้ง แกะหัวและตัวออกจากกันก่อนจะเลาะเปลือกตรงลำตัวและขามันออก จนเห็นเนื้อสีขาวๆ ลายส้มน่าทาน พร้อมกับน้ำจิ้มที่เจ้าของร้านนำมาให้ เด็กสาวรับมาก่อนจะนำเข้าปาก รสชาติแปลกๆ แต่อร่อยผสมผสานไปพร้อมกับรสชาติเผ็ดๆ เปรี้ยวๆ ในปากเล็กทำให้เธอยิ้มออกมา พลางหยิบกุ้งย่างมาแกะตามที่หลิวเทียนสอน ตอนแรกยังทไม่คล่อง หลิวเทียนเองก็แกะของตัวเองให้ดู ผิงผิงเองก็ทำตามจนทั้งสองกินเพลินจนเกือบหมด ตอนนี้เหลือเพียงปู หลิวเทียนจึงแกะปูให้เด็กสาวลองชิม โดยที่ร้านเขาผ่ากลางมาให้แล้วจึงไม่ต้องแกะกระดองมัน(?) แต่ผิงผิงนำเข้าปากแล้วนิ้วหน้า... "ข้าไม่ชอบปู"
     "เจอของที่ไม่ชอบแล้วละสิ แต่หากนำไปผัดกับพวกเครื่องเทศจะอร่อย" หลิวเทียนเอ่ย ทั้งสองจัดการอาหารทะเลจนเสร็จก่อนจะจ่ายเงินและเดินต่อ โดยมีเจ้าจวื่จื่อเดินตามหลังทั้งสองทำให้เป็นจุดเด่นไม่น้อยเลยทีเดียว "คุณชายหลิว เราลองไปตกปลาที่ทะเลกันดีหรือไม่?"
    "น่าลองเหมือนกันครับ ข้าเองก็เพิ่งจะตกปลาครั้งที่สอง"
     "ก็ตกเหมือนที่แม่น้ำแหละ แต่ข้าใช้ฝามือจับไม่ได้ เดี๋ยวผู้อื่นจะมิได้ปลากัน" ผิงผิงกล่าวติดตลก ทั้งสองเดินไปที่ท่าเรือ

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

212

กระทู้

1859

โพสต์

60หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
497948
เงินตำลึง
2130500
ชื่อเสียง
267163
ความหิว
555

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7196
ความชั่ว
1487
ความโหด
3964
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-1-14 02:03:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-1-14 02:05

{เร่รอนไปทั่วเเผ่นดิน}
[จาง ฝู]
บทที่ 5 ตามหาอาหารแห้ง
       หลังจากที่เดินทางมาได้ระยะหนึ่งก็เป็นเวลาสมที่เสบียงในการเดินทางนั้นหร่อยหรอลงเต็มที โดยการเดินทางของจางฝูเป็นการเดินทางไกล และค่อยข้างบุกป่าฝ่าดงพอสมควร เรื่องอาหารนั้นจึงเป้นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง หากขาดไปเธอคงมิวายหิวตายอยู่กลางป่าเป็นแน่


       ร่างบางของหญิงสาวที่เดินจับจ่ายซื้อเสบียบงอาหารที่จำเป็นไปตามท้องถนนในย่านการค้าแห้งหนึ่งในเมืองเป่ยไห่ที่เป็นแหล่งรวมของอาหารทะเลจำนวณมหาศาล เมืองนี้ก็เป็นอีกเมืองที่อยู่ติดทะเล และผู้คนในเมืองก็ทำอาชีพประมงกันเสียส่วนใหญ่ นอกจากพวกปลาทะเลวางขายแล้วยังมีพวกอุปกรณ์ในการหาปลา เช่นพวกเบ็ดตกปลา แห่ และอื่นๆอีกเยอะแยก


      “เป็นเมืองอาหารทะเลจริงๆนะเนี่ย” จางฝูที่หยุดยืนมองมองปลาทะเลตัวโตที่กำลังถูกนำมาแลโชว์เพื่อเรียกลูกค้าให้เข้าร้าน




      ฟ่ออ(ปลาตัวโต๊โตเจ้านาย)ลู่จิวที่ยื่นคอมองการเเลปลาอยย่างสนอกสนใจ เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นเธอก็ไม่ขัดยืนดูการแลปลาต่อ


       มีดเล่มคมของพ่อค้าปลาที่หันลงไปที่ส่วนเหงือกของปลาก่อนจะดึงออกแล้วใช้ปลามีดที่คมแหลมนั้นแทงจากใต้ท้องปลาก่อนจะลากไปตามแนวยาวของปลาจนถึงปลายหาง พ่อค้าคนนั้นดึงมีออกมาแล้วล้างมีดเล็กน้อยแล้วพลิกปลาอีกด้านขึ้นมาแล้วลงมือทำแบบเมื่อกี้อีกครั้ง ก่อนที่พ่อค้าจะหยิบเนื้อปลาส่วนที่แล่ออกมาวางที่แผงและเริ่มทำการประกาศขายเนื้อปลา


      “ปลาสดๆ แล่ใหม่ ราคาถูกเลยขอรับ”


      “ไปหาซื้อของต่อเถอะลู่จิว” จางฝูละสายตาจาดร้านขายปลามามองเจ้างูเขียวที่คอ ก่อนจะออกเดินไปตามเส้นทางในย่านการค้า


        “ที่ขายแต่ปลาสด พวกปลาแห้งของแห้งนี่หายากจัง รึการเดินทางรอบนี้จะได้กินแค่หัวมันเผาละเนี่ย” จางฝูบ่นออกมาเล็กน้อยเมื่อเธอเดินมานานแต่ก็ยังเจอร้านที่ขายพวกอาหารแห้งเลยสักร้าน


        ฟ่อออ(ไม่เอาหัวมันผาววว)
        
        “ข้าก็ไม่อยากกิน แต่ว่า ถ้าหาร้านอาหารแห้งไม่เจอเราก็ไม่มีทางเลือกนะลู่จิว”
        
       ฟ่อออ(ม่ายยย)


         จางฝูตัดสินใจเดินวนในตลาดอีกรอบเพื่อตามหาร้ายขายอาหารแห้งเพื่อที่จะใช้เป็นเเสบียงในการเดินทาง แต่จนเเล้วจนรอดเธอก็หาไม่เจอ ดูท่าแล้วการเดินทางต่อไปเธอคงต้องผักหญ้าแบบเฟยเทียนสะแล้ว เธอน่ะกินได้แต่ลู่จิวนี่สิ ที่ทำให้เธอคิดหนักเธอถอดใจกับการหาอาหารแห้งแล้วคิดหาวิธีที่จะเก้บของสดแทน


       ร่างบางเดินไปตามทางที่เริ่มโล่งผู้คนเนื่องจากเริ่มเป็นเวลาเริ่มเย็นแล้วอย่างช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองร้านค้าสองข้างทางอย่างครุ่นคิดก่อนที่เธอจะนึกบางอย่างออก ร่างบางรีบปรี่ตรงดิ่งไปยังร้านขายอุปกรณ์ตกปลาแล้วซื้อเบ็ดไม้มาคันหนึ่ง


      “นี่ไงลู่จิว วิธีหาอาหารในการเดินทางต่อไปของเรา” จางฝูหันไปพูดกับเจ้างูบนไหล่อย่างภูมิใจ มืออีกข้างที่ว่างจากการถือของถือคนเบ็ดแน่น ริมฝีปากรีชมพูระเรื่อยเหยียดยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนและเดินออกจากร้านของอุปกรณ์หาปลาไป


      ฟ่อออ(เจ้านายตกปลาเป็นหรอ) ลู่จิวมองท่าทีของเจ้านายพรางส่ายหางไปมา


      “ข้าน่ะ...อ่ะ..เอ่อ.. ไม่เป็น ตะ..ตกปลาไม่เป็นแต่คนเรามันก็ต้องมีครั้งแรกจริงไหมละ”เธอชะงักไปเล็กน้อยหลังจากที่คิดอะไรขึ้นมาได้ว่าเธอไม่เคยตกปลามาก่อนในชีวิต ก่อนจะเอ่ยตัวแก้ตัวออกมาอย่างติดขัดบนหน้าขาวนวลขึ้นสีจางอย่างอายๆ


    ฟ่ออ(บางครั้งเจ้านายก็ติ๊งต๊อง) ลู่จิวร้องเบาๆพรางส่ายหัวไปมาเบาๆ


    “ทำท่าแบบนั้นบ่นข้าหรอห่ะ นี่ข้าอุส่าหาวิธิหาอาหารให้เจ้านะ เจ้างูอกตัญญูนี่” เธอว่าแล้วดีดหัวลู่จิวไปเบาๆก่อนจะเดินตรงไปซื้อปลาสดมาไว้ทำอาหารสำหรับวันนี้ และเดินกลับไปยังจุดฝากพาหนะด้านนอกตลาดที่มีเฟยเทียนรออยู่และทั้งสามก่อนเริ่มออกเดินทางต่อ


@STAFF_Pixiu





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
สุรากู่หลันหลาง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หน้ากากยักษ์แดง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2020
x5
x1
x9
x100
x3
x8
x30
x5
x1
x3
x9
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x14
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x6
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x43
x600
x399
x96
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x594
x5
x100
x1185
x2
x158
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x56
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x54
x200
x100
x800
x5
x333
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x92
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x7
x1676
x1
x2
x1360
x2290
x35
x1523
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x265
x126
x225
x590
x40
x111
x432
x994
x1
x23
x616
x5
x458
x162
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x794
x490
x4
x2
x724
x804
x450
x165
x9999
x1878
x500
x325
x40
x26
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x62
x1
x9
x153
x264
x698
x5450
x123
x11
x218
x446
x141
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x614
x1866
x830
x108
x205
x107
x11
x113
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x177
x263
x500
x2
x51
x701
x9
x158
x200
x6662
x702
x296
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x14
x678
x8
x1439
x9
x1748
x313
x958
x1169
x962
x1030
x667
x205
x134
x199
x745
x1580
x807
x92
x155
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1200
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x619
x24
x280
x1245
x157
x248
x1444
x8146
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2018-3-2 12:01:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แมวยักษ์


อาจจะด้วยเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสม ทำให้วูฮูหยินตื่นจากนิทราเป็นเวลาสายกว่าที่เคยนัก เมื่อลืมตาสิ่งแรกที่เห็นมิคิดว่าจะเป็นดวงตากระจ่างใสสีทับทิมซึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่อย่างเงียบๆ แสงตะวันจัดจ้าส่องผ่านบานหน้าต่างทำเอาแทบจะเด้งผึงลุกขึ้นมาด้วยกิริยามิงามนัก


“ยามใดแล้วนี่! ไยข้าจึงตื่นสายถึงเพียงนี้ เยี่ยเอ๋อร์ เจ้าหิวหรือไม่” ถามบุตรสาวตัวน้อยอย่างร้อนรนแลมิรั้งรอคำตอบ วิ่งไปเรียกเด็กรับใช้ในโรงเตี๊ยมเพื่อสั่งโจ๊กร้อนๆ มาสองชามก่อนจะกลับมาล้างหน้าผลัดอาภรณ์โดยไว ไม่นานนักเด็กรับใช้ก็ยกโจ๊กที่สั่งไว้มาให้ถึงห้อง




จัดการป้อนอาหารให้ลูกแล้วจึงค่อยทานของตนเองที่ไม่ค่อยจะร้อนน่ารับประทานเท่าเวลาที่ยกมาใหม่ๆ แต่นางก็มิใช่สตรีมากเรื่องมากราว ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจก็ทานเสียจนหมดเกลี้ยง แล้วจึงพาเหม่ยเยี่ยน้อยเดินออกจากโรงเตี๊ยม ตรงไปยังตลาดที่ตั้งอยู่กลางเมืองเพื่อถามหาทางไปหมู่บ้านเผิงไหล


เนื่องจากเมืองเป่ยไห่เป็นเมืองท่า ตั้งอยู่ติดทะเล สินค้าที่พบส่วนใหญ่จึงเป็นสินค้าจากชาวประมง ทั้งกุ้งหอยปูปลา สมุนไพร หรือสาหร่ายบางชนิดที่ว่าหายากยังพบได้ที่ตลาดแห่งนี้ หญิงสาวอุ้มลูกน้อยขึ้นเพื่อมิให้พลัดหลงกันและให้มองเห็นรอบบริเวณได้ถนัด


“เยี่ยเอ๋อร์ ดูกุ้งหน้าตาประหลาดโน่นสิ ลูกเห็นหรือไม่”


@AKIKOMINAMOTO




ชี้ชวนให้ร่างเล็กจ้อยดูกุ้งตัวใหญ่บนแผงขายของที่มีก้ามขนาดใหญ่เหมือนปู หน้าตาดูผิดแผกมิเคยพบมิเคยเห็นมาก่อน แต่ชาวบ้านชาวประมงแถบนี้มิถือเป็นของแปลกหรือหายากอันใดด้วยเพราะความเคยชิน


“แม่นางเชิญดูก่อน! เรามีกุ้งตัวใหญ่ๆ สดๆ ราคาย่อมเยาให้เลือกสรร จะปู จะหอย จะปลา ร้านข้าน้อยล้วนมีพร้อม เชิญเลือก~ เชิญเลือก~”


เสียงแม่ค้าร้องขายของ เชื้อเชิญให้บรรดาผู้คนที่สัญจรไปมาเข้ามาจับจ่ายซื้ออาหารทะเลสดที่เพิ่งรับมาจากชาวประมง หยางอวี้ถิงมองดูแล้วก็นึกอยากได้อยู่ หากมีจวนในเมืองนี้คงพาสาวใช้ในครัวมาเดินหาซื้อเพื่อนำกลับไปปรุงเป็นอาหารทะเลรสเลิศกันสนุกสนาน ทานแกล้มกับสุรานานาชนิดที่เก็บไว้ เพียงแค่คิดก็เรียกรอยยิ้มมุมปากมาประดับบนดวงหน้าสวยคม เหรินกุ้ยเองก็คงชอบมากเป็นแน่


เดินถัดมาอีกหน่อยก็พบร้านรวงขายสินค้าหลากหลาย มิใช่เพียงอาหารทะเล ยังมีข้าวของเครื่องใช้ทั้งลักษณะที่ดูคุ้นตา และลักษณะแปลกตาซึ่งน่าจะรับมาจากต่างแดน แต่ที่สะดุดตาที่สุดเห็นจะเป็นกรงขนาดใหญ่ ผู้คนรายล้อมมุงดูกันอย่างสนใจ ถามเอาความจากหญิงสูงวัยที่ออกมาจ่ายตลาดข้างๆ ก็ได้ความว่านี่มาจากร้านพ่อค้าแดนไกล มักจะนำของดีหายากมาขายอยู่เสมอ ของแต่ละอย่างราคาก็สูงลิบลิ่ว กระนั้นก็มีเศรษฐีคหบดีผู้มั่งมีด้วยเงินทองซื้ออยู่ตลอดเช่นกัน


“นี่แน่ะ วันนี้เห็นนำเจ้าสิงโตมาเร่ขาย แต่ยังมิมีผู้ใดสู้ราคาเลยสักคน” หญิงสูงวัยผู้นั้นหันมาบอก แล้วชะเง้อชะแง้ท่ามกลางฝูงชนเพื่อจะได้ดูสัตว์ในกรงนั้นได้ชัดๆ


“มิมีผู้ใดสนใจพญาราชสีห์ตัวนี้เลยหรือ” เสียงพ่อค้าดังก้องกังวาน “ตัวนี้เดินทางมาจากแดนไกล พรานของข้ากว่าจะล่ามาได้ช่างแสนลำบากยากเย็น ผู้ใดซื้อไปเลี้ยงรับรองว่าคุ้มราคาพันสองร้อยชั่ง คมเขี้ยวและกรงเล็บนั้นถือเป็นอาวุธชั้นดี มันพร้อมจะต่อสู้เพื่อปกป้องผู้เป็นนาย พละกำลังรึก็มากมายมหาศาล พันสามร้อยชั่งมิมีผู้ใดสนใจเลยจริงๆ หรือ”


พันสองร้อยชั่ง!


ชาวบ้านมองไปพลางซุบซิบไปพลาง ราคาพันสองร้อยชั่งถือว่าแพงกว่าเฟยหยางของนางอีกนะนี่ สูงปานนั้นก็มิแปลกที่ยังมิมีผู้ใดกล้าซื้อ คนร่ำคนรวยใช้ว่าจะมีมากมายดั่งดวงดาราบนท้องฟ้า


ไหนๆ ก็มาไกลแล้ว หากเดินทางต่อไปยังฉางอันยังน่าจะมีผู้มีกำลังซื้อมากกว่า


แต่เพราะความอยากรู้อยากเห็น ประกอบกับเด็กน้อยที่นางอุ้มอยู่นั้นทำให้มิค่อยมีใครกล้าเข้ามาเบียดมากนัก หยางอวี้ถิงจึงแทรกตัวเข้ามาจนหยุดอยู่หน้ากรงใหญ่นั่น…


ภายในคือพญาราชสีห์ตัวใหญ่ ดวงตาของมันสาดประกายดุร้ายเมื่อมองบรรดามนุษย์ที่รายล้อม แผงคอที่หนาฟูบ่งบอกว่าเป็นสิงโตเพศผู้ ลักษณะท่าทางหยิ่งยโสสมเป็นเจ้าป่า มิแยแสแม้กระทั่งกรงเหล็กราวกับมันมิได้ถูกกักขังเอาไว้ เพียงแต่รอจังหวะเวลาเท่านั้น




นางกลับรู้สึกถูกชะตา…


“ข้าซื้อ!”


...แถมยังปากไว ร้องออกมาก่อนที่จะคิดชั่งใจเสียอีกว่าจะซื้อไว้ดีหรือไม่


ผู้ส่งเสียงฮือฮา ส่วนพ่อค้าตาเป็นประกาย มองนางราวเป็นองค์เทพีมาจุติก็ไม่ปาน เขาพาร่างท้วมๆ ของตนตรงปรี่มาคำนับให้หญิงสาวเสียหลายครา ส่วนตัวนางเองนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ จู่ๆ เงินพันสองร้อยชั่งก็ต้องโบยบินออกจากกระเป๋าเสียอย่างนั้นเพราะความปากไวไปเร็วกว่าใจคิด


“โอ! แม่นางและบุตรีท่านช่างใจถึงยิ่งนัก เจ้าราชสีห์ตัวนี้จะเป็นของท่านทันที และเราจะนำมันไปส่งให้ถึงหน้าจวนท่านเลยทีเดียว!”


“นั่นคงมิจำเป็น” อวี้ถิงเอ่ยตอบพ่อค้า “จวนของข้าอยู่ไกลถึงต่างเมือง เจ้าเพียงนำมันมาส่งหน้าโรงเตี๊ยมเม็ดทรายก็พอแล้ว”


“ขอรับๆ” พ่อค้าร่างท้วมรับคำ ท่าทางดูซาบซึ้งยิ่งนักเมื่อนางยื่นตั๋วเงินให้


“ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้… พ่อค้า รู้หรือไม่ว่าหมู่บ้านเผิงไหลอยู่ที่ใด ข้ามีธุระจำเป็นต้องเดินทางไปที่นั่น”


เขามีสีหน้าครุ่นคิดอยู่เพียงชั่วอึดใจ “แม่นางต้องเดินทางออกนอกเมืองเป่ยไห่ขอรับ หมู่บ้านเผิงไหลอยู่ติดทะเล ใกล้กับชายหาดไห่เซียวขอรับ”


ใกล้ชายหาดไห่เซียว… นางมิรู้หรอกว่าไปไกลมากน้อยเพียงใด แต่พ่อค้าก็ได้บอกเส้นทางอย่างคร่าวๆ พอมิให้นางหลง หลังจากที่ควักเอาตั๋วเงินจำนวนพันสองร้อยชั่งจ่ายให้พ่อค้าแล้ว หญิงสาวก็เดินไปดูเจ้าสิงโตในกรงใกล้ๆ โดยวางเหม่ยเยี่ยลงและกำชับให้เด็กน้อยยืนหลบอยู่ด้านหลัง


ราชสีห์ตัวนี้ท่าทางดุดัน ดวงตาปรากฏแววจิตสังหาร แต่เมื่อมันเหลือบเห็นสตรีงามงดยืนอยู่เบื้องหน้า แววตามันคล้ายจะอ่อนแสงลง ย่างกรายเข้ามาใกล้จนประชิดลูงกรงซึ่งเป็นปราการหนึ่งเดียวที่ขวางกั้นมิให้มันกระโจนเข้าขย้ำผู้คน ชายบ้านที่มุงดูบริเวณนั้นต่างถอยหนีออกไปหลายก้าว มีเพียงอวี้ถิงที่ยังยืนอยู่ที่เดิม สบตามันอย่างมิกลัวเกรง


“ต่อจากนี้ไป เจ้าไปอยู่กับข้า”


มันจ้องมองนาง นางยังคงจ้องกลับ


มันยื่นหน้าเข้ามาชิดลูกกรงเหล็ก มือเล็กบางของนางค่อยๆ ยื่นออกมาใกล้ ให้เจ้าสิงโตได้ดมกลิ่นทำความคุ้ยเคย


แผล็บ… แผล็บ…


ใครจะไปคาดว่ามันกลับแลบลิ้นเลียมือนางราวกับเป็นขนมหวาน!


จากพญาราชสีห์ดุร้าย พริบตาเดียวกลับกลายเป็นแมวยักษ์เชื่องๆ ไปเสียได้!


วูฮูหยินคลี่ยิ้มถูกอกถูกใจ ดูท่าว่าพันสองร้อยชั่งที่เสียไปนั้นไม่ถึงกับขาดทุน อย่างน้อยๆ นางและลูกก็ได้เพื่อนเล่นระหว่างทางมาอีกหนึ่งตัว




@Admin

@AKIKOMINAMOTO

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เที่ยวๆๆๆๆ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไข่มุกราตรี
ฮั่นเสียทอง
เต๋าเต๋อจิง
ง้าวมังกรเขียว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x50
x50
x5
x100
x6
x5
x1
x2
x15
x50
x16
x50
x50
x2
x1
x4
x1
x9
x4
x1
x25
x1
x30
x4
x17
x100
x5
x1
x250
x7
x1
x1
x1
x30
x19
x10
x4
x1
x1
x100
x80
x1
x6
x66
x4
x13
x10
x30
x10
x1
x1
x10
x2
x1
x100
x20
x80
x35
x20
x25
x1
x200
x30
x600
x8
x4
x200
x400
x200
x400
x200
x22
x5
x24
x5
x210
x1
x265
x30
x18
x15
x190
x28
x35
x2