{ แคว้นต้าเยว่จื่อ } จวนราชครูต้าเยว่จื่อ | บัลฮาห์

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2021-3-30 17:34:00 |โหมดอ่าน


จวนราชครูต้าเยว่จื่อ | บัลฮาห์







【 จวนราชครูต้าเยว่จื่อ | บัลฮาห์ 】

จวนที่ถูกออกแบบและสร้างอย่างงดงาม โดยอิงรูปแบบชาวฮั่นเพื่อเสริมสร้างความแปลกใหม่ให้กับต้าเยว่จื่อ เจ้าของจวนนี้คือราชครูที่งดงามและมีชื่อเสียงเป็นอันดับหนึ่งของต้าเยว่จื่อ 'บัลฮาห์' มีผู้คนแวะเวียนผ่านเพื่อเยี่ยมชมความงดงามของจวนมากมาย หากวันไหนโชคดีก็จะได้พบเจ้าของจวนออกมาเดินชมบรรยากาศ




ราชครูต้าเยว่จื่อ


บัลฮาห์ | หลิง หลานฉิน
ข้อมูลเพิ่มเติม






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ 50 EXP โพสต์ 2021-3-30 20:54
โพสต์ 6503 ไบต์และได้รับ 10 EXP! [VIP]  โพสต์ 2021-3-30 17:34
โพสต์ 2021-4-6 22:50:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย MeiBaiyu เมื่อ 2021-4-7 04:00

{ สุดขอบทะเลทราย }
304
หากว่าข้าไร้พันธะ
[ เส้นทางสายอาชีพแม่ค้าคาราวาน 44 ]



               เช้าวันใหม่ได้วนมาถึงแล้ว ภาพทิวทัศน์ดวงตะวันกำลังเคลื่อนขึ้นประดับนภา และความมืดค่อยๆถูกไล่ไปทีละนิดจากขอบฟ้า สิ่งนี้ล้วนแต่เป็นภาพที่เห็นตลอดมานับตั้งแต่นางเริ่มออกเดินทาง ทว่าในรุ่งเช้าของวันนี้ สิ่งที่อัดแน่นในจิตใจ กลับเปลี่ยนผันอย่างหวนคืนไม่ได้ เนตรอีกาสะท้อนภาพตะวันขึ้นด้วยความว่างเปล่า สายลมพริ้วไหวที่พัดผ่านร่าง ครึ่งนึงเหมือนโอบล้อมความรู้สึก ส่วนอีกครึ่งเหมือนตอกย้ำกับความคิดที่อยู่ภายใต้ความเรียบเฉย

               ‘นับจำนวนเม็ดทรายที่ใหลข้ามไหล่เมื่อหันมองตะวันจึงจะรู้ว่าเจ้าจากบ้านไปไกลเพียงใด… เนิ่นนานเพียงใด…’

               หลับตาเพียงหนึ่งครั้ง ภาพจำอักษรวิจิตรก็ลอยเด่นราวกับรู้งาน เมื่อผู้ได้รับจดหมายอย่างนางได้รู้แจ้งในความนัย จากจดหมายธรรมดาๆ ที่นางไม่คิดจะตอบ ก็พลิกผันไปเป็นอีกอย่าง ‘ถ้าเช่นนั้นในตอนที่ข้ากำลังยืนมองดวงตะวันขึ้นอยู่เช่นนี้ ที่ปลายทางสักที่คงมีท่านอยู่ใช่หรือไม่ ?’ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เหตุไฉนเนตรอีกาถึงได้ค่อยๆถูกเคลือบด้วยม่านน้ำใสๆ ความรู้สึกร้อนตีตื้นขึ้นที่ดวงตา หงฮวาเงยหน้าขึ้นเพื่อกันไม่ให้สิ่งที่ใกล้จะเอ่อล้นได้ไหลลงมา

               ‘คุณชายผู้เขียนจดหมายนี้ คงจะนึกถึงเจ้าน่าดูนะ..’

               เป็นไปไม่ได้หรอก

               เป็นไปไม่ได้จริงๆ..

                “ขี้โกงที่สุดเลย..”

               ท่านทิ้งถ้อยคำผ่านจดหมายไว้เช่นนี้ แท้จริงแล้วอยากให้ข้าทำสิ่งใด ?

                น้ำใสกระจ่างไหลลงตามพวงแก้ม จากดวงตาตกลงสู่ผืนทรายราวหยาดฝนเม็ดเล็กๆ ดวงตาที่ยังคงมองค้างที่ดวงตะวัน ‘อย่าร้องไห้ในเวลาที่ข้าไม่อยู่’ คำนี้ใช่คำที่ท่านเคยกล่าวไว้ใช่รึเปล่า ? ไม่ว่าจะยังไง.. ซือฟุ ครั้งนี้เป็นไป๋อวี้ไม่ดีเอง เหมือนว่าจะไม่อาจรักษาสัญญาที่เคยให้ท่านไว้ได้เสียแล้ว ริมฝีปากขยับยกขึ้นเล็กน้อย มือบางยกขึ้นเช็ดน้ำตา สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อปัดเป่าความมัวหมองในใจ นัยน์ตารัตติกาลเบนไปทิศทางอื่น ก่อนที่ร่างกายจะหมุนกลับ หันหลังให้กับดวงตะวันยามเช้า

               ละทิ้งทั้งแสงตะวันที่ด้านหลัง และคนที่ดวงตะวันทำให้นึกถึงด้วยเช่นกัน

               หญิงสาวสลัดความหมองเศร้า กระพริบตาเพียงครู่เดียว กล่องไม้ขนาดพอดีมือก็ถูกหยิบมาเปิด แหวนหยกขาวกระจ่าง ด้านในวงแหวนสลักอักษรสั้นๆ แต่ชัดเจน ตระกูลที่ครึ่งนึงนางก้าวขาพ้นพันธะ แต่อีกครึ่งก็ยังถูกรั้งไว้ด้วยการตัดสินใจในวันวาน แม้ใบหน้าจะสงบนิ่ง แต่มือบางของสตรีสกุลเหมยยังคงสั่นเบาๆเมื่อแตะต้องแหวนที่ผูกมัดชีวิตมานับสิบปี ‘ไม่ถือโกรธ ไม่โทษท่าน’ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นล้วนแต่เป็นผลของการตัดสินใจของเราทั้งคู่

                ‘สิบกว่าปีแล้วที่ข้ารอท่าน ดังนั้นร้องขอต่อเทพโชคชะตา ให้พันธะสัญญาจบสิ้นเสียที..’ หากจะให้นางได้เริ่มต้นใหม่ ก็ขอให้เริ่มอย่างไร้ความรู้สึกใดติดค้าง ครั้งแรกในหลายสิบปีที่นางนึกถึงชื่อของชายผู้นั้นอย่างตรงไปตรงมา ‘เสิ่นหลิงเฮ่า’ คนนั้นอาจจะใช้ชีวิตโดยไร้กังวลเพราะไม่รับรู้ถึงคนที่รอหรือบางทีอาจจะทราบถึง แต่เลือกจะหลงลืม มีเพียงนางที่ก้าวต่อไปไม่ได้ เพราะเรื่องราวของวันวาน

                หากไร้ซึ่งข้อเกี่ยวพัน ทุกอย่างคงจะง่ายดายมากกว่านี้ แหวนหยกวงงามถูกสวมลงที่นิ้วเพื่อย้ำเตือนถึงสิ่งที่นางยังคงเป็น วิวาห์ล่มแต่การหมั้นหมายยังคงอยู่ ปีสุดท้ายของการรอคอย ขอให้ทุกอย่างเป็นเหมือนปีที่ผ่านมา ไร้ร่องรอย แล้วก็ค่อยๆจางหาย ความรู้สึกคาดหวังกลับมาเหมือนช่วงปีแรกๆ ที่นางคาดหวังให้เขามา แต่ในตอนนี้มันกลับเปลี่ยนเป็นคาดหวังให้คนๆนั้นจางหายไปจากชีวิตนางเสียที

                เวลาล่วงเลยจวบจนถึงเวลาที่ควรจะกลับเข้าสู่วงจรการทำงาน สตรีบุปผาชาดปิดเปลือกตาลงทำสมาธิ ก่อนที่จะก้าวขาออกจากกระโจมพักเหมือนที่เคย ทุกอย่างของวันนี้ก็เหมือนเดิมไปหมด หนึ่งวันกับการทำงาน เพียงแต่ในใจไม่เข้าใกล้คำว่าสงบอย่างที่เคย เพราะวันนี้ต้องไปส่งสินค้า หญิงสาวเลยไม่จำเป็นต้องไปติดตามนายท่านอยู่แถวหน้าขบวน ช่วงบริเวณห้องเก็บสินค้า ได้มีการขนย้ายสิ่งที่นางสั่งตั้งแต่เมื่อวานขึ้นรถม้าไว้เตรียมพร้อม

                แพรพรรณ 100 ผืน กับข้าวสาร 300 กระสอบ สำหรับการไปส่งให้จวนราชครูของต้าเยว่จื่อ หงฮวาตรวจสอบความเรียบร้อยของสินค้า ทั้งจำนวณและคุณภาพ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างไม่มีสิ่งใดขาดตก การเดินทางสู่จวนราชครูจึงได้เริ่มต้น

                คล้ายๆที่ผ่านมา นางนั่งบนรถม้าที่ขบวนมีไว้สำหรับเดินทาง และด้านหลังก็เป็นรถลากสินค้า ที่มีผู้ดูแลคอยเดินตามควบคุมอยู่เสมอ เพราะตลอดมานางวนเวียนอยู่กับวงเวียนการค้าต้าเยวี่ยนตู้ แล้วก็ออกเดินทางไปนอกเมือง เพื่อไปติดต่อเจรจากับพรรคเบญจพิษ ช่วงเวลาที่ได้สำรวจเมืองสุดขอบซีอวี้จึงไม่มีเท่าที่ใจคิดอยากจะทำ อย่างน้อยก็ยังดีที่การไปจวนราชครูของต้าเยว่จื่อจะต้องผ่านกลางเมือง

                หน้าต่างของรถม้าถูกเปิดว่างเอาไว้เสมอ ไม่ว่าผู้ใดมองเข้ามาก็จะพบกับใบหน้าของหญิงสาวที่ครึ่งล่างปกปิดไว้ด้วยผ้าแพรแดง กำลังผินหน้ามองบรรยากาศของต้าเยว่จื่อด้วยสายตาสงบนิ่ง ต้าเยว่จื่อไม่ได้ต่างจากเมืองอื่นๆในทะเลทราย ยกเว้นความยิ่งใหญ่และครึกครื้น ร่วมทั้งกลุ่มคนที่มีหลากหลายชาติพันธุ์ กึ่งนึงคือความน่าสนใจ อีกครึ่งคือเป็นไปอย่างที่คิด นางนั่งรถม้าผ่านจุดที่วุ่นวายมากมาย จนเริ่มมาถึงบริเวณที่ดูสงบ

                ไม่ได้หมายความว่าจะไร้ผู้คน จริงๆก็ยังเรียกได้ว่ามีผู้คนผ่านไปมาอยู่เยอะ แต่ก็ถูกจัดการให้เป็นระเบียบ จนเข้าใกล้คำว่าความสงบ ถ้านางคาดเดาจากความรู้สึกไม่ผิด แถวนี้คงจะเป็นเขตการดูแลของราชครูต้าเยว่จื่อ สามารถทำให้เมืองใหญ่ดูเรียบร้อยเป็นระเบียบเช่นนี้ได้ ชัดเจนว่าย่อมเป็นคนมีความสามารถ

                ยิ่งเข้าใกล้เขตจวน ก็ยิ่งเห็นทหารประปราย รวมทั้งดอกไม้นานาพันธุ์ที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นในต้าเยว่จื่อ หลายสิ่งเข้าใกล้คำว่าน่าสนใจมากกว่าเดิมมาก จวนราชครูที่ปกติแล้วมักจะต้องเป็นจวนปิด เพื่อความปลอดภัย ถ้าเป็นในต้าฮั่น แต่พอเป็นที่นี้ จวนกลับเป็นจวนเปิดให้ชาวเมืองสามารถมาเยี่ยมชมความงดงามของสิ่งก่อสร้างได้ จะมีก็แต่ประตูเข้าเขตส่วนตัวของราชครู หรือขุนนางต้าเยว่จื่อก็เท่านั้น

                สิ่งก่อสร้างรูปแบบฮั่นที่มีการประยุกต์หลายส่วน ถ้าจำไม่ผิดเหมือนว่าประวัติจวนแห่งนี้จะถูกสร้างโดยผู้ออกแบบของชาวฮั่นเราที่ประทับใจในการเดินทางมาที่ต้าเยว่จื่อและได้รับการต้อนรับอย่างดี เลยขอที่จะสร้างจวนไว้ที่นี้สักหลัง เพื่อเป็นฉนวนเริ่มต้นมิตรภาพของฮั่นและต้าเยว่จื่อ ซึ่งในภายหลัง แม้จะมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบไปหลายส่วน แต่จวนนี้ก็ถูกส่งต่อให้เป็นจวนของราชครูต้าเยว่จื่อเสียแทน

                ทันทีที่ล้อรถม้าหยุดหมุน สตรีบุปผาชาดก้าวลงจากรถม้าอย่างใจเย็น เนตรอีกาสำรวจดูสิ่งก่อสร้างรูปแบบฮั่นที่เด่นเป็นสง่าท่ามกลางที่พักมากมาย เสียงคนงานยกของจากด้านหลังเรียกให้การรับรู้ถึงหน้าที่กลับมาอีกครั้ง ร่างบางย่างก้าวไปด้านหน้า เป้าหมายคือหน้าประตูส่วนที่จะเข้าไปเขตด้านในของจวน ที่หน้าประตูมีคนคุ้มกันอย่างที่ควรจะเป็น ดังนั้นรอยยิ้มเบาบางจึงวาดขึ้นบนใบหน้า ย่อกายลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อมและให้เกียรติ

                “ผู้คุมกันประตู ข้ามาจากขบวนคาราวานวายุ เมื่อวานได้มีคำขอติดต่อซื้อสินค้าของคาราวานจากที่จวนราชครู ครานี้มาส่งสินค้าตามที่นัดหมาย รบกวนช่วยแจ้งท่านราชครูให้ทราบทีเจ้าค่ะ..” น้ำเสียงนุ่มละมุนของสตรีแปลกหน้าทำให้ผู้คุ้มกันประตูต้องมองหน้ากัน คนนึงเดินหายไปหลังประตูจวน ส่วนอีกคนก็ยิ้มแย้มและแจ้งให้ผู้มาเยือนทราบอย่างสุภาพ “พรรคพวกของข้าอีกคนนึงกำลังไปแจ้งเรื่องให้ทราบแล้ว รบกวนแม่นางรอคำยืนยันจากด้านในสักครู่”

                ไม่น่าเชื่อ ในบรรดาทุกที่ ที่นางเคยไปขอเข้าพบ หงฮวากล้ายกพรรคเบญจพิษเป็นที่ๆดูมีระเบียบมากที่สุด แต่ก็กล้ายกให้ที่นี้ เป็นที่ๆ เป็นมิตรต่อแขกมากที่สุดเช่นกัน สตรีบุปผาชาดค่อมศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ไม่คิดจะอยู่ยืนกดดันให้อีกฝ่ายที่สุภาพกับนางต้องร้อนใจ ดังนั้นจึงเลือกที่จะก้าวถอยออกมาเล็กน้อย และใช้เวลาชมดอกไม้สายพันธุ์งดงามที่มีประดับอยู่ในบริเวณเสียแทน

               หายากที่จะมีดอกไม้ขึ้นในแถบทะเลทราย แต่หลังจากที่นางไปเยือนพรรคเบญจพิษ เหมือนว่าความตื่นเต้นก็หายไปหลายส่วน ถึงจะแปลกใจที่ต้าเยว่จื่อก็ยังสามารถคงสภาพและปลูกดอกไม้ขึ้น โดยที่ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องยากเย็น แม้จะมีแดดที่ร้อน แต่สายลมของทะเลทรายยังคงมีพัดอยู่เสมอ เรียกว่าได้อย่างเสียอย่าง แต่นั้นก็เป็นธรรมชาติที่ต่อให้โวยวายไปก็คงไม่ได้รับสิ่งใดตอบกลับมา

                 ในขณะที่นางยังอยู่กับความสงบ ไม่ได้รู้ตัวเลยถึงสายตาแทะโลมที่มาจากอีกฝั่งนึงของบริเวณ อันธพาลหนุ่มสองคนที่เลื่องชื่อในต้าเยว่จื่อเดิมทีกำลังเดินรีดไถเงินชาวบ้านที่ดูไร้ทางสู้ จนกระทั้งกวาดสายตาหาเหยื่ออีกครั้ง ในครั้งนี้ไม่ได้พบเหยื่อ แต่พบเป็นสาวงามที่ดูน่าเข้าหานางนึง “ เห้ย แกดูนั้นสิวะ !” เจ้าหนุ่มคนนึงสะกิดสหายร่วมชะตาให้มองไปทางหญิงสาวชุดแดงที่ให้ความสนใจกับดอกไม้

                “ ซี๊ด.. ขาวอะไรปานนั้น ดูแล้วคงไม่ใช่สาวต้าเยว่จื่อเราแน่ ” พินิจดูจากรูปร่างและหน้าตาที่พอจะเห็น ถึงจะใส่ชุดที่ดูเบาบางคล้ายสตรีนอกด่าน แต่ดูยังไงก็คงไม่ใช่ เจ้าพวกนี้ก็นับว่าเป็นอันธพาลมีตา เห็นหญิงงามเป็นหญิงงาม ไม่ได้โง่เขลาไปซะทีเดียว มองหน้ากันไปกันมา สุดท้ายก็จบลงที่ตัดสินใจเข้าไปทักทายหญิงสาว หวังจะเชื้อเชิญไป ‘ที่ดีๆ’ ที่จะมีเพียงพวกเขาและนางตั้งแต่ตะวันลับขอบฟ้า จนหวนกลับขึ้นมาใหม่

                “ แม่คนงาม หากว่าเจ้าชอบดอกไม้ ไปกับพี่ชายไหมจ้ะ บ้านพี่พร้อมจะมอบดอกไม้ทั้งสวนให้กับเจ้า แลกกับไปอยู่เล่นฟ้าเหลืองกับพวกพี่สักหน่อย ” คนนึงเปิดคนนึงตาม สองอันธพาลคนนึงอยู่ซ้าย คนนึงอยู่ขวา เรียกได้ว่าตามประกบอย่างจงใจ และคิดไว้แล้วว่าคงไม่ให้หนี เนตรอีกาที่เริ่มมืดครึ้มเมื่อมีคนพาลมาขัดจังหวะเวลาสุนทรี นางไม่คิดอยากจะเสียเวลาไปกับอันธพาลหากไม่ใช่สถานการณ์จำเป็น

                เดี๋ยวนี้มันยังมีคนเขลาเดินมาทำอะไรที่ชวนเดือดร้อนกลางสายตาผู้คนอีก ไม่ต่างอะไรจากตอนฉางซาซะจริง … ขณะเวลานึงหญิงสาวเบิกตากว้าง ก่อนที่จะกลับเป็นปกติ อยู่ดีๆทำไมถึงไปนึกถึงเหตุการณ์นั้นเอาได้? ตอนนี้นางตัวคนเดียว มีแค่นางคนเดียวไม่เกี่ยวข้องกับใครทั้งนั้น

                “น้องสาวไหนตอบสักนิดให้พวกพี่ได้ยินเสียงคนงามหน่อยสิจ้ะ”

                ทันทีที่มือของหนึ่งในอันธพาลจะเข้ามาแตะต้อง หงฮวาคว้าจับขลุ่ยงามของนางออกมาจากแขนเสื้อ และใช้กั้นการสัมผัสถึงเนื้อต้องตัวของอันธพาลแดนทะเลทราย นัยน์ตารัตติกาลส่อแววขุนมัว ยากจะคาดเดาได้ว่าสิ่งที่ปรากฏในสายตาคือความ ‘รังเกียจ’ หรือ ‘รำคาญ’ แต่ไม่ว่าจะสิ่งไหนก็มีมากพอให้สองอันธพาลคิ้วกระตุกได้

                เนตรอีกาสังเกตเห็นกลุ่มทหารที่เริ่มเข้าใกล้มาเรื่อยๆ จากหน้าที่ ที่ต้องคอยลาดตระเวน หงฮวาไม่คิดจะเสียเวลาสนทนากับคนพาลให้หนักความคิด นางไม่ใช่แม่พระมาโปรด แต่ก็ไม่ใช่นางมารที่เอะอะจะลงมือเช่นกัน ท่ามกลางที่ๆนางไม่คุ้นเคย ตัดเรื่องการปะทะโดยตรงทางกำลัง หรือใช้ปัญญาพลิกแพลงสถานการณ์ออกไปก่อน โดยพื้นฐาน ด้วยฐานะการค้า ไม่เหมาะสมกับการที่นางจะรับมือหลายอย่างด้วยอารมณ์ จะทำยังไงให้หลุดออกจากสถานการณ์นี้โดยที่นางไม่ทำชื่อเสียงกับภาพลักษณ์แม่ค้าในสายตาคนอื่นต้องแปดเปื้อนดีนะ.. ?

                เรื่องวุ่นวายภายในเมือง สมควรให้ทหารเป็นผู้จัดการ มิใช่ผู้กล้าผดุงธรรม จังหวะพอเหมาะพอควร อันธพาลที่โง่เขลาเมื่อเห็นว่าชวนดีๆสาวงามก็หยิ่งเกินจะพูดคุย ดังนั้นตั้งใจจะใช้กำลังคว่าจับแขนแล้วลากไปเสียแทน แต่ถึงไม่ถึงว่าพอออกแรงแตะที่ไหล่นางนิดเดียว หญิงงามร่างอรชรกลับเซไปตามแรง พร้อมกับส่งเสียงดังจากจนทำให้ใครก็ตามหันมามอง

                รวมไปถึงทหารลาดตระเวนด้วย..

                “ ทำไมพวกท่านถึงทำเช่นนี้ .. ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิด ! ”

                เหล่าคนงานของคาราวานที่ติดตามรถม้าส่งของมา ต่างก็หันขวับมาตามเสียงที่คุ้นเคย เห็นน้องเล็กของขบวนถูกขนาบข้างด้วยบุรุษไม่น่าไว้ใจสองคนก็พากันเดินตรงดิ่งมา “นั่นพวกแกทำอะไรแม่ค้าของพวกข้าห๊ะ !! ” พอมีคนมาก ก็มีความวุ่นวาย และเมื่อพบเห็นความวุ่นวาย ทหารก็ต้องเข้าควบคุม หน่วยทหารลาดตระเวนรีบก้าวเข้ามาคลี่คลายสถานการณ์อย่างเร็วไว

                “มีเรื่องอะไรกัน แม่นาง เป็นอะไรรึไม่” ทหารเข้ามาแทรกกลางความวุ่นวาย หงฮวาที่‘แสร้งเซ’ทำสีหน้าหนักใจ ค่อยๆกล่าวออกมา “ชายพวกนี้เข้ามาแทะโลมข้า ตัวข้าเป็นคนต่างเมือง มาขอเข้าพบท่านราชครู เพื่อส่งสินค้าที่คาราวานค้าขายตามที่ท่านราชครูได้ฝากคนงานมาสั่ง ”

                หือฮากันยกใหญ่ เมื่อหญิงสาวที่ถูกอันธพาลขนาบ ก็ถือเป็นแขกของจวนราชครู เหล่าทหารถึงกับมีสีหน้ามืดครึ้ม หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนส่งสัญญาณให้ไปลากอันธพาลสองคนที่อยู่ด้านข้างนางออก พร้อมกับค่อยๆมาพยุงให้นางยืนได้ตามปกติ

                “ต้องขออภัยที่มีเหตุแบบนี้เกิดขึ้นกับแม่นางจริงๆ”

                ท่ามกลางเสียงโวยวายของอันธพาลสองหนอที่สร้างเรื่องแล้วกำลังไม่ยอมรับ หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนก็ได้แต่ยิ้มแห้ง และก้มหัวขอโทษหญิงสาวอาภรณ์สีแดงชัดกันจ้าละหวั่น เนตรอีกามีร่องรอยความมั่นคง หญิงสาวคลี่ยิ้มเล็กน้อยและกลับมายืนตรงเมื่อไม่จำเป็นต้องทำตัวเข่าอ่อนอีกต่อไป

                “ขอบคุณพวกท่านมากเจ้าค่ะ..”

                “โชคดีที่พวกท่านมาช่วย ข้าในฐานะผู้มาทำการค้าย่อมไม่อยากทำร้ายคนของต้าเยว่จื่อ ต้องขออภัยด้วยที่หาเรื่องวุ่นวายมาให้ท่าน.. ”

                พูดเชิงว่าหากให้นางจัดการ ครั้งนี้คงมีคนเจ็บ ถนอมภาพลักษณ์ที่ดีในฐานะแขกผู้มาเยือน ได้คะแนนสงสารเมื่อทุกคนรู้ว่านางสู้ได้แต่เลือกไม่สู้เพราะให้เกียรติสถานที่ เรื่องแบบนี้ยิ่งมีแต่คนประนามหยามเหยียดเหล่าอันธพาลกันตลอดทาง ทั้งแค้นส่วนตัว และแค้นในครั้งนี้มีบ้างปะปนกันไป ซึ่งก็นับเป็นโชคดีของเหล่าอันธพาล เพราะหากให้นางลงมือเอง เกรงว่าจะบานปลายเอาได้..





++ ชื่อเสียง - EXP ++

ขลุ่ยเฉินฉิง
{ เอฟ2: เขียนโรลอิสระ 30K ได้รับค่าชื่อเสียงทั้งสาม+100 }
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
{ เขียนโรลอิสระ 30K หรือ คอมมิด 4 หน้า+ ได้รับค่าคุณธรรม+100 - ค่าความชั่ว+80 - ความโหด+100 - EXP+9 }
ตำราลิ่วเทา
{ เขียนโรลเพลย์อิสระ 20K ได้รับค่าคุณธรรม+20 - ค่าความโหด+20 }
เกราะอามุนราห์
{ เอฟ1: เขียนโรลอิสระ 30K ได้รับค่าชื่อเสียงทั้งสาม+150 }
ผ้าคลุมจวี้ม่อ
{ เอฟ2: เขียนโรลอิสระ 30K ได้รับค่าความโหด+100 }
กวางมนตราเวลลีอุส
{ เอฟ3: เขียนโรลอิสระ 30K ได้รับคุณธรรม+100 - ความโหด+50 }




แสดงความคิดเห็น

( ได้รับคิวที่ 5 - หลังหายป่วยเต็มที่ )  โพสต์ 6 วันที่แล้ว
คุณได้รับ +470 คุณธรรม +330 ความชั่ว +520 ความโหด โพสต์ 6 วันที่แล้ว
คุณได้รับ 9 EXP โพสต์ 6 วันที่แล้ว
โพสต์ 39992 ไบต์และได้รับ 50 EXP!  โพสต์ 2021-4-6 22:50
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
หานซือปิงฉาน
ไฉ่จินฮวา
ชุดเสวี่ยจงฮัวฮวา
ขลุ่ยเฉินฉิง
คัมภีร์ขงจื้อ
ตำราลิ่วเทา
เกราะอามุนราห์
ผ้าคลุมจวี้ม่อ
กวางมนตราเวลลีอุส
แหวนซินรอน
พัดไท่จี้
น้ำมันหอมชาวไอจี๋
วิชาอิงหย่งขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x90
x10
x1
x55
x20
x1199
x3
x10
x1
x1
x2
x30
x40
x1
x1
x1
x70
x5
x15
x1
x1
x26
x335
x1
x3
x12
x2
x2
x2
x7
x11
x53
x112
x9
x8
x202
x30
x1
x5
x2
x50
x1
x25
x40
x25
x4
x200
x1
x100
x2
x315
x3
x13
x550
x5
x100
x2
x42
x4
x2
x3
x200
x2
x80
x202
x4
x200
x200
x200
x50
x10
x450
x6
x2
x15
x6
x2
x40
x90
x50
x300
x10
x1
x15
x603
x150
x1
x2
x4
x25
x1180
x400
x11
x7
x450
x600
x160
x200
x3
x1
x3
x25
x400
x1
x30
x13
x12
x8
x4
x300
x100
x800
x298
x50
x21
x450
x250
x1100
x31
x6
x4
x76
x62
x2
x100
x800
x12
x50
x4
x3
x300
x100
x3
x300
x200
x100
x7
x3
x100
x150
x20
x2
x14
x200
x4
x46
x305
x12
x12
x8
x30
x120
x912
x14
x13
x13
x5
x23
x500
x40
x12
x32
x8
x5
x2
x6
x80
x600
x48
x600
x400
x600
x350
x6
x3
x930
x496
x6
x460
x550
x3
x20
x1700
x2
x35
x40
x137
x235
x50
x3
x210
x7
x3
x200
x108
x85
x1
x1
x234
x390
x5
x20
x10
x1
x2
x136
x50
x10
x95
x450
x1
x10
x20
x1
x1
x1
x2
x1
x1
x6
x4
x2
x600
x350
x700
x1000
x1
x1
x195
x150
x1
x5
x2
x1310
x9
x1
x3
x4
x3
x2
x64
x435
x750
x5
x1035
x500
x5
x2
x3
x260
x270
x40
x44
x27
x3
x170
x20
x492
x444
x1041
x13
x10
x742
x18
x190
x760
x18
x118
x135
x25
x74
x118
x10
x388
x18
x5
x2
x1
x400
x650
x220
x7
x16
x1308
x50
x780
x9999
x1450
x428
x100
x265
x550
x7
x6
x148
x100
x32
x550
x11
x5
x15
x6
x7
x10
x615
x20
x34
x60
x40
x6
x240
x74
x340
x222
x400
x238
x9
x50
x434
x7
x550
x790
x47
x1193
x360
x900
x236
x630
x511
x2110
x225
x1
x371
x7
x2
x610
x3
x910
x207
x25
x2
x1
x1224
x2
x45
x1
x17
x1
x24
x110
x13
x15
x227
x159
x7
x25
x3
x130
x1
x15
x497
x220
x11
x11
x116
x9
x2
x630
x230
x870
x40
x22
x484
x470
x1516
x412
x1106
x3420
x206
x508
x240
x900
x3340
x300
x500
x300
x1230
x4296
x23
x3
x75
x120
x29
x120
x207
x290
x465
x7
x2040
x550
x800
x320
x45
x250
x3
x5
x480
x350
x455
x255
x27
x36
x6970
x26
x335
x219
x1
x655
x1175
x2000
x162
x209
x79
x9999
x9999
x9999