123
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฮองหง } โรงเตี๊ยมแดนตะวันลับ

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2019-1-29 15:37:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-29 15:40

อดีต ปัจจุบัน และอนาคต
{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ตอนที่ 5}

        ร่างของสตรีผู้หนึ่งนั้นลุกขึ้นมาจากเตียงใหญ่ นัยต์ตาสีแดงสดราวกับสายโลหิต ร่างกายนั้นเจริญเติบโตเป็นนาวยามตอนอายุเกือบสามสิบกว่า.. แต่ทว่านั้นมิได้ทำให้ความงามของสตรีนั้นลดลงไปตามกาลเวลา ยิ่งเติบใหญ่นั้นยิ่งทว่าความสคราญราวหลุดออกมจากเทพนิยาย

        หญิงสาวนั้นเดินเหยียบย่ำเท้าไปยังด้านหน้ากระจกบานใหญ่ที่มีอยู่ภายในห้อง จ้องมองภาพเงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกด้วยนัตย์ตาของตนเอง..

       ดวงเนตรนั้นวับวาวดังสกาวแห่งแสงดาวเจิดจรัสราวกับอัญมณีน้ำเอก ผิวพรรณผุดผ่องนั้นเฉิดฉายแม้ในคืนเดือนแรม คอระหงตั้งตรงรับกับเรือนร่างสูงดูเต็มไปด้วยอำนาจสง่าราศรี และทุกกริยาเยื้องย่างนั้นช่างรัดรึงหัวใจชายที่พบเห็นดั่งปีศาจที่คอยล่อลวงเหล่ามนุษย์ให้ตกลงสู่ความดำมืดในจิตใจ

        “.....ข้าต้องอยู่ร่างนี้อีกหนึ่งปีเลยหรอวะ..” เป่าหลิงนั้นกล่าวแบบนั้น เธอไม่สบอารมณ์เสียเท่าไรที่ร่างกายของนางนั้นกล่าวเป็นเช่นนี้ นัยต์ตาสีแดงสายโลหิต ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีม่วงดอกพวงคราม มองอย่างไร ร่างกายนี้ก็ไร้ที่ติ… มีเพียงที่เดียว ที่แม้ว่าจะแปรเปลี่ยน ก็ไม่อาจหายไป คือร่องรอยของศาสตราวุธที่เธอโดนโจมตีทำเป็นสัญลักษณ์ไว้ตรงบริเวณต้นแขน..

       และแน่นอนว่าหญิงสาวจำต้องเตรียมเสื้อผ้าเพื่อปกปิดอยู่แล้ว….โชคดีที่มีเสื้อผ้าเตรียมไว้..

       ‘เจ้าไม่ควรหยาบคายนะเป่าหลิง...ควรแสดงท่าทีกริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน เมตตาต่อสรรพสัตว์และเพื่อนมนุษย์’

        “แต่ข้าเป็นมาร..มารปีศาจด้วย” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะหรีตามองเพื่อนตัวน้อยของตนเอง ท่าทางแล้วเธอคงจะปรับตัวยากกันสักหน่อย หญิงสาวนั้นเหลือบมอง..แล้วพึ่งนึกได้ว่านางอยู่ที่ทุ่งหญ้าสีชมพูไม่ใช่หรอ?.. แต่ทว่าอยู่ๆความคิดนั้นก็หายไป เมื่อเธอสังเกตเห็นกับไข่ของอะไรบางอย่างที่ตั้งอยู่บนเตียงนอน…

       ……….. เป่าหลิงนั้นเงียบไป ก่อนที่จะจับไปที่ไข่นั้นอย่างเงียบงัน… ได้ยินอะไรบางอย่างที่อยู่ด้านใน พร้อมกับบางสิ่งที่ตกลงมา..มันคือกระดาษที่ทำจากพืชซึ่งหาได้แค่จากอีกโลกหนึ่งเท่านั้น เหมือนกับที่ซิริล่าเคยให้กับเธอ เป่าหลิงนั้นคลียิ้มเล็กน้อย… เธอไม่ต้องถามเลยว่าใครนั้นพาเธอมา..

        “อยู่กินข้าวกันสักหน่อยก็ไม่ได้...” เสียงของหญิงสาวนั้นกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่เป่าหลิงจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่ตนเองนั้นตัดเย็บไว้..แต่เพียงว่ามันอาจจะดูไม่เหมาะเท่าไร..จากที่เธอคิด หน้าตาแบบนี้ ใส่เสื้อผ้าแบบนี้..ยิ่งเป็นหนักเลยน่ะสิ?..

        ‘อ้าว..อุสส่าตัด..อย่าบอกนะว่าเจ้าจะไม่ใส่เสื้อผ้าชุดที่ตนเองตัดน่ะ’ ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวถาม หญิงสาวนั้นยิ้มแห้งๆ “คิดว่าน่าจะเป็นอย่างงั้น..ใส่เสื้อผ้าแบบนี้คิดว่าคงไม่เหมาะเท่าไร...หมายถึง..มันจะเป็นเป้าสายตาง่าย..ถึงตอนที่อยู่ร่างเดิมจะเป็นเป้าสายตาเหมือนกันก็เถอะ...”

       ‘ก็แต่งตัวเหมือนท่านแม่เจ้าสิ..’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าว เป่าหลิงเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะเลิกคิ้ว ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายบอกว่า ให้ทำตัวเหมือนท่านแม่..แต่เธอไม่เคยเห็นท่านแม่ของเธอเลย..มันผ่านมาตั้งหลายหมื่นปีแล้ว ใครมันจะไปรู้ว่าจะเป็นยังไง.. ‘นางจะใส่เสื้อผ้าพื้นๆทอหยาบๆ เรียบๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่ทว่ากลับดูงดงามในแบบของนางเป็น มีเมตตาช่วยเหลือผู้คน...มีดีที่ความดีงาม’

       “ท่านพ่อดูท่าทางจะชอบไทป์อะไรแบบนั้นเนอะ..เหอะ...” เป่าหลิงนั้นถอนหายใจ “ข้าไม่ชอบใส่อะไรไร้รสนิยมขนาดนั้น..นี้ต้องเป็นอย่างงั้นจริงๆดิ...เห่อออ...” หญิงสาวนั้นกรอกสายตาของตนเองขึ้นบน ดูเหมือนว่าเธอจะโดนลากเข้าคอร์ส ตอแหลยังไงให้เป็นคนดีแล้วล่ะ…


       “.....แล้วท่านแม่ของข้า เป็นคนเช่นใด?” เสียงหวานของสตรีชุดสีอินทนิลนั้นกล่าวขึ้น นางนั้นเหลือบไปทางเจ้าผีเสื้อน้อยข้างตนเอง ดูท่าทางแล้วตอนนี้หญิงสาวน่าจะพร้อมออกไปเผชิญกับโลกภายนอกในตอนนี้แล้วล่ะ..

        ‘....อืม..คงยากที่จะบอก...ข้าไม่รู้เหมือนกัน..แต่ข้าคงกำลังแปลกใจ..ที่หากเจ้าบอกเรื่องพลังนั้น ที่คุยกับศิลาศักดิ์สิทธิ์ ก็มีสิทธิ์ว่าแม่เจ้าหาใช่มนุษย์ธรรมดา’ ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอก หญิงสาวนั้นนั่งเงียบนิ่งไป เพราะดูเหมือนว่านางกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ท่านแม่ของนางนั้นเป็นคนแบบไหนกันนะ?.. เวลานั้นก็ผ่านไป ไม่รู้ว่าจะเวียนครบไปกี่สิบชาติ…

        “ข้าจะหา……..ตอนนี้ข้าจะอยู่เช่นนี้..ข้าก็ไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใด...เป็นเพียงสาวชาวบ้านคนหนึ่ง..ไม่สิ..เป็นเพียงหญิงม่ายคนหนึ่ง ที่กำลังตามหาความจริงกับตนเองเพียงเท่านั้น..คิดว่าเช่นนี้คิดว่าน่าจะเป็นการดีแล้วใช่ไหมฝ้าเฉี่ยน้อย..” รอยยิ้มของนางนั้นปรากฏขึ้น.. อีกฝ่ายเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พยักปีกของตนเองไปมา…

        สมแล้วที่เป็นเป่าหลิงจริงๆ...ตอนนี้นางเปลี่ยนไปเป็นโหมดตอแหลเต็มขั้นแล้วสินะ…







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +4 คุณธรรม +5 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-1-29 16:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

60

กระทู้

308

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
45671
เงินตำลึง
9807
ชื่อเสียง
32057
ความหิว
793

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
546
ความชั่ว
0
ความโหด
195
พิราบขาว
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-4-18 00:20:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-6-9 00:00

ท่วงทำนองที่ 4 การชี้นำของกระเรียนขาว
- บทบรรเลงที่ 2 ปีกที่หัก -

[เงาในเงา]

                ท่ามกลางเหล่าผู้คนมากมายที่ขวักไขว่กันอยู่ในโรงเตี้ยมแดนตะวันลับ สถานที่แสนเป็นที่โด่งดังในด้านการค้าขายมาช้านาน เนื่องจากเป็นเส้นทางระหว่างตะวันออกตะวันตกและเมืองหลวงที่ดีเยี่ยม แม้ภายนอกจะดูโทรมไปบ้างแต่ด้านในนั้นดูสะอาดและตกแต่งอย่างสวยงาม

                "สุดยอดไปเลยนะขอรับ ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่โรงเตี้ยมเก่าๆเสียอีก" ซิงจื่อบ่นออกเสียงเบาขณะเดินนำเพื่อนร่วมทางเข้ามา

                "นั่นคือสาเหตุที่เราไม่ควรตัดสินอะไรจากภายนอกไงล่ะ" ปิงเยว่กล่าวก่อนที่จะเดินตามมาเดินข้างๆ

                ทั้งสองเดินไปหาเสี่ยวเอ้อห์ที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ไม่ไกลเพื่อสอบถามหาเถ้าแก่ของโรงเตี้ยมแห่งนี้

                "ขอโทษนะขอรับพี่ชาย เถ้าแก่ตอนนี้อยู่ที่ร้านอยู่รึเปล่าขอรับ?" เด็กหนุ่มกล่าวถามอย่างนอบน้อม

                "อา ตอนนี้เถ้าแก่ไม่อยู่นะไอ้หนู พวกเจ้ามีธุระอะไรรึเปล่า? จะมาสมัครงานงั้นรึ?" เสี่ยวเอ้อห์หนุ่มมองกวาดตามองทั้งสอง ด้วยภาพลักษณ์ของทั้งสองคงไม่แปลกถ้าเขาจะคิดว่าซิงจื่อกับปิงเยว่นั้นมาหางานที่นี่

                "พวกเราเป็นตัวแทนมาจากสมาคมโรงเงินตราเจ้าค่ะ มีเรื่องสำคัญที่ค่อนข้างเร่งด่วนจะมาติดต่อเจ้าค่ะ" หญิงสาวกล่าวอย่างสุภาพนุ่มนวล เสียงละมุนของเธอทำให้เสี่ยวเออห์หลงเคลิ้มเล็กน้อยแต่เชื่อถือในคำพูดเป็นอย่างมาก

                "งั้นรึ? งั้นเดี๋ยวข้าจะพาไปหา เจ๊ใหญ่ ก่อนแล้วกันนะ" เสี่ยวเอ้อห์กล่าวจบก็เดินนำไปในทันที และทางของพนักงานทวงหนี้เองก็ไม่รอช้าเดินตามไปในทันที

                พวกเขาเดินผ่านเส้นทางเดินในโรงเตี้ยมมา มันเริ่มแปรเปลี่ยนจากพื้นปูนเป็นพื้นไม้ที่ดูมีความสวยงาม ตามมาด้วยกลิ่นไม้และควันหอมที่ดูงดงาม ก่อนที่ซิงจื่อจะมองรอบๆ เขารู้สึกแปลกๆกับพื้นที่นี้แต่ก็ทำได้แค่ปล่อยความคิดแล้วเดินตามเสี่ยวเอ้อห์ต่อไปก่อนที่จะไม่ทัน และเมื่อเสี่ยวเอ้อห์เปิดประตูโดยไม่เคาะก่อนด้วยความเลินเล่อจากการมัวแต่มองปิงเยว่นั้นเอง..

                "ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าไหนี่มันบอบบางแล้วยังทำแตกอีก! ถ้ามันขายไม่ออกจะทำยังไงฮึ!?" หญิงสาวที่ดูมีอายุพอสมควรน่าจะราวๆ40-50ได้กล่าวขึ้นก่อนที่จะยกปล้องยาสูบขึ้นมาสูบพร้อมกับเตะไปที่ชายโครงของชายคนงานอย่างจัง ปึก!

                "โอ๊ย! ขอโทษขอรับเจ๊ใหญ่ ข้าก็คิดว่ามันเป็นของดีของทางเหนือแต่ข้าไม่คิดว่ามันจะแตกง่ายขนาดนี้" ชายคนงานกล่าวอย่างเกรงกลัว ไม่นานนักเจ๊ใหญ่ที่ทุกคนกล่าวถึงก็หันมามองหน้าประตูด้วยสีหน้าและดวงตาที่ดุยิ่งกว่าเดิม

                "อะไรอีกห๊ะ! เข้ามาทำไมไม่เคาะประตูยะ!" เจ๊ใหญ่ตะโกนหวีดจนเสี่ยวเอ้อห์ผู้นำทางต้องพุ่งตัวก้มกราบเป็นที่รองรองเท้าให้เจ๊ใหญ่อีกทีนึง

                "ข ข้าน้อยขอโทษขอรับ ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ พ พอดีข้าลืมตัวน่ะขอรับ" เสี่ยวเอ้อห์กล่าว ทำให้เจ๊ใหญ่หัวเสียขึ้นไป

                "ลืมตัวหรออออ!?" เจ๊ใหญ่กล่าวพร้อมอีกถีบหัวของเสี่ยวเอ้อห์จนล้มนอนไป ตึบ!

                "แล้วนั่นมีอะไร?" เจ๊ใหญ่ตาขวางมองผูุ้บุกรุกอีกสองคนที่กำลังตัวสั่นเบาๆ

                "คือ พวกเราเป็นตัวแทนมาจากสมาคมโรงเงินตราขอรับ จะมาขอเก็บหนี้ตามใบแจงหนี้ที่ค้างไว้นี้ขอรับ" ซิงจื่อกล่าวเสียงดังฟังชัดเหมือนที่ถูกฝึกอยู่ในข่ายกับแม่ทัพตู๋กูก็ไม่ปาน

                "เจ้าแน่ใจรึว่านี้เป็นความจริง" เจ๊ใหญ่แห่งโรงเตี้ยมกล่าวมองด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อยเหมือนนิ่งสงบเพื่อวิเคราะห์มากขึ้น

                "พวกเรามีตราหยกนี่ซึ่งเป็นสิ่งบ่งบอกตัวตนของพวกเราเจ้าค่ะ" ปิงเยว่กล่าวพร้อมกับยื่นตรายืนยันให้ดูแล้วยื่นใบแจ้งหนี้ไว้บนโต๊ะ

                "ตาแก่หวังเฉา! ไปติดหนี้อะไรมาเยอะแยะขนาดนี้ห๊ะ!?" เจ๊ใหญ่กรีดร้องหนักกว่าเดิมจนปิงเยว่ที่อยู่ข้างๆถอยเซมาข้างหลัง แต่ก็ยังดีที่มีซิงจื่อเข้าไปประคองไว้ได้ทัน

                "เอ่อ คือว่านะขอรับ พอจะจ่าย--" ซิงจื่อพยายามพูดหวานๆด้วยน้ำเสียงใจเย็นแต่กลับถูกขัดเสียก่อน

                "ไม่จ่ายอะไรทั้งนั้นแหละ! หนี้ใครก็หนี้มันให้มาจัดการกันเอาเองซะ!" เจ๊ใหญ่ตะโกนด่าอีกระรอกก่อนที่จะยกหยิบปล้องยาสูบขึ้นมาสูบระบายอารมณ์ แม้ว่าหน้าตาคนงานกับเสี่ยวเอ้อห์จะดูคัดค้านแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรมาก

                "คือว่านะขอรับ ข้ามีข้อเสนอดีๆขอรับ" เด็กหนุ่มผมเงินใจดีสู้เสือกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงประณีประนอม

                "อะไร?" เจ้ใหญ่เหมือนจะอ่อนลงให้เล็กน้อยแต่ก็ยังดูครุกรุ่นอยู่

                "ข้าขอดูเครื่องไหจากตอนเหนือได้รึเปล่าขอรับ? ข้ามาจากแถบซีอวี้น่าจะพอเห็นผ่านตาอยู่บ้าง" ซิงจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มและความมั่นใจแม้ว่าคนรอบข้างจะสงสัยแต่ท่าทีแบบนั้นทำให้ดูน่าไว้วางใจมาขึ้นอย่างแปลกประหลาด

                "เด็กอย่างเจ้าน่ะรึ?" เจ้ใหญ่ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

                "ขอรับ" เขาตอบเสียงนิ่งดูมั่นใจจนทำให้เจ้ใหญ่กุมขมับและถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

                "ก็ได้! เอาให้เขาดู"  "ขอรับ!! เจ๊ใหญ่" เมื่อเจ้ใหญ่กล่าวจบคนงานชายก็รีบวิ่งไปมาเอาในทันที

                เมื่อซิงจื่อดูแล้วก็เห็นกับไหหินโม่หน้าตาสวยงามแต่มีรอยร้าวใหญ่ไปทั่วทั้งใบ

                "โห.. ถึงจะรู้สึกว่ายังไม่แตก แต่รู้สึกไม่มั่นคงเหมือนจะแยกออกจากกันให้ได้เลยนะขอรับ" ซิงจื่อบ่นเบาๆพร้อมกับเอานิ้วถูสัมผัสผิวไหไปมา

                "ใช่ไหมล่ะ? ของ แบบ นี้ ใครเขาจะซื้อกัน ห๊ะ!?" เมื่อฟังดังนั้นเจ้ใหญ่ก็ใช้เท้าฟาดอีกหนึ่งทีระบายอารมณ์

                "โอ๊ย! จะพูดให้ตูโดนทำมัย! ฮื่อ" ชายคนงานผู้น่าสงสารกล่าวแล้วกลิ้งไปมากับพื้น

                "เหมือนของจากสงครามเลยนะขอรับ ข้าว่าถ้าลูกค้ารู้ว่ารอบพวกนี้เกิดจากคราบเลือดติดบ้างคงไม่ใช่แค่ชิ้นนี้ขายไม่ออกแต่คงขายไม่ได้สักชิ้นเป็นแน่" เด็กหนุ่มกล่าวขณะตรวจเช็คสภาพด้านใน คำพูดของเขาทำให้ทุกคนยกเว้นปิงเยว่นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ซิงจื่อหันไปมองรอบๆอีกครั้งแล้วยิ้มออกมา

                "นี่เจ้าไม่คิดจะเอาเรื่องนี้มาขู่กันใช่ไหม?" เจ๊ใหญ่กล่าวอย่างเริ่มกังวลเล็กน้อย

                "ไม่ขอรับ" เด็กหนุ่มหันไปยิ้มให้เจ๊ใหญ่ก่อนที่จะทุบลงที่ไหนั่นในทันที ทำให้ทั้งห้องตกใจเป็นอย่างมาก

                เพล้ง!

                "เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ!?" เสี่ยวเอ้อห์กล่าวอย่างตกใจ ส่วนทางของคงงานก็เหมือนวิญญาณจะหลุดไปแล้ว

                "นี่ขอรับ อัญมณีจริงๆด้วย!" ซิงจื่อหยิบของด้านในแยกออกมามันเป็นอัญมณีแวววาวมากมายหลายสีหลายขนาดที่ซ่อนอยู่ด้านใน

                "นี่เจ้า.. รู้ได้ยังไง?" เจ้ใหญ่มองอย่างไม่เชื่อสายตา

                "สมัยเด็กข้าเคยทำไหสกปรกของที่บ้านแตกแล้วเจออะไรแบบนี้น่ะขอรับ ในตอนแรกข้าลองถูดูก็เห็นแล้วว่าพื้นผิวมันแข็งไม่เท่ากัน ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อลองเช็ดด้วยผ้าส่องด้วยน้ำกลับดูวาวๆกว่าหินโม่ปกติ ข้าจึงคิดว่าเจ้านี่ต้องเป็นของดีแน่ๆ และน่าจะขายได้มากกว่าที่ขายไหอย่างเดียวอีกนะขอรับ ยิ่งที่นี่เป็นสถานที่ประมูลอยู่แล้วด้วยล่ะนะ.." เด็กหนุ่มหันไปมองแล้วแสยะยิ้มเบาๆในจังหวะนั้นเองเขาไม่ดูเป็นเด็กเลยแม้แต่น้อย แต่เหมือนผู้ใหญ่ที่เชี่ยวชาญการค้าหรือการวางแผนอย่างไรอย่างนั้น

                "ด ได้! ไปนับเงินมาให้ครบ! 50,000 ชั่ง!" เจ้ใหญ่หันไปบอกเสี่ยวเอ้อห์กับคนงาน ทั้งสองก็รีบวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิตแล้วกลับมาในเวลาไม่นาน

                "ครบถ้วนตามจำนวนเจ้าค่ะ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะเจ้าคะ" ปิงเยว่กล่าวหวานยิ้มละไมโค้งให้ทุกคนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก่อนที่ทั้งปิงเยว่และซิงจื่อจะเดินออกจากห้องไป ซิงจื่อหันไปกล่าวกับเจ๊ใหญ่อีกครั้ง

                "ตอนข้าเข้ามาเหมือนมีอะไรแปลกๆ ระวังตัวกันด้วยนะขอรับ" เด็กหนุ่มพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แล้วทั้งคู่ก็รีบออกจากโรงเตี้ยมในทันที

(ทวนเสี้ยวพระจันทร์และไหเฟิงจิ่วจ้าน)
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
รถม้าหรูหรา
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x8
x6
x14
x100
x2
x10
x18
x40
x30
x35
x12
x10
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x10
x30
x1
x30
x1
x1
x30
x26
x52
x30
x3
x1
x6
x60
x7
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x684
x132
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x102
x130
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4
123
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-12-14 14:19

ขึ้นไปด้านบน