เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฮองหง } โรงเตี๊ยมแดนตะวันลับ

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-3-28 16:35:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
นอนกลางวัน

            เสียงก้าวเท้าเข้ามาในโรงเตี๊ยมหนักๆเหมือนกับว่าชายผู้นี้พึ่งจะโกรธใครมา เพื่อมาหาเรื่องในที่นี่ จนเป็นจุดสนใจแก่คนกุล่มคนที่กำลังกินอาหารอยู่ข้างล่างในบริเวณโรงเตี๊ยมแห่งนี้ให้หันมามองตนเป็นตาเดียว ชายหนุ่มเดินมาหาเสี่ยวเออร์ที่กำลังยืนมองตนอยู่ก่อนจะจับไหล่อีกฝ่ายเอาไว้แน่น

            “เสี่ยวเออร์ขอห้องพักให้ข้า 1 ห้องที

            “เอ่อ….” เสี่ยวเออร์ที่หน้าเสียขึ้นมาทันทีที่ไม่รู้ว่าตนเองถูกคุกคามอย่างรวดเร็วขนาดนี้อาเค่อที่รีบเดินตามมาต้องรีบดึงแขนเหวินเหวินออกจากตัวเสี่ยวเออร์ทันที

            “พี่เหวิน..

            “2 ห้อง” พูดขณะที่ถูกดึงแขนออกไป ตนจึงชูสองนิ้วให้เสี่ยวเออร์แล้วมองรอบๆโรงเตี๊ยมเพื่อสำรวจทันทีเพราะคำพูดว่าสองห้องทำให้อาเค่องงกับคำพูดของรุ่นพี่ตนว่าเหตุใดถึงได้เปิดถึงสองห้องทั้งๆที่มาเพียงเท่านี้

            “สองห้องนะขอรับ ตาม… ตามข้าน้อยมา” เสี่ยวเออร์ที่ดูลุกลี้ลุกลนรีบนำทั้งคู่ไปยังห้องพักในโรงเตี๊ยมทันทีเขาเปิดห้องหนึ่งให้เหวินเหวินอีกห้องหนึ่งให้อาเค่อได้พักแยกกัน ชาหนุ่มที่เข้าห้องมาเพียงตัวคนเดียวแล้วก็รีบวางสัมภาระทั้งหมดลงกับพื้นก่อนจะเดินไปล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มทันที

            “ฮ่า-----

            ในที่สุดก็ได้นอนสบายสักที

            คิดพลางคลี่ยิ้มออกมาทั้งๆที่ยังนอนพาดเตียงอยู่นั้นเขาขยับตัวให้หัวถึงหมอนเพื่อให้ตนเองได้นอนดีๆบนเตียงนุ่มที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

            อยากจะนอนไปตลอดเลยก็ดี

            เสียงหน้าต่างที่เปิดออกจากลมให้นกแก้วของตนบินมาเกาะและบินวนไปมาในห้อง แต่ไม่เป็นที่สนใจของทหารหนุ่มที่ต้องการจะนอนมากกว่าสิ่งอื่นใดแล้วล่ะนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเริ่มหรี่ลงจนหลับลงไปในที่สุด แม้จะมีแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างไม่ทำให้เขารู้สึกรำคาญจนอยากจะปิดมันเลย

            ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่พอลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งห้องก็มืดสนิทแล้ว ชายหนุ่มหาวลุกแล้วขยี้ศีรษะทีปวดหนึบจากการนอนกลางวันเล็กน้อยแต่พอได้นอนก็รู้สึกดีกว่าเดิมขึ้นมาบ้างแล้วในเวลานี้ทั้งห้องที่ไม่มีแสงไฟใดๆนอนจากแสงตะวันจากหน้าต่างไม่ทำให้นกแก้วเลือกที่จะอยู่ต่อ

            เหวินเหวินจับสัมภาระที่ตกอยู่กับพื้นขึ้นมาวางดีๆอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อเคาะห้องที่อาเค่ออยู่

            “มีอะไรครับ

            “หิว” พูดขณะยังลูบหน้าตัวเองที่ยังไม่ตื่นดีแค่คิดว่างีบเพียงแค่ชั่วครู่ แต่เขากลับหลับยาวจนถึงยามนี้แล้วพอลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าเขาเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย เงินทั้งหมดเอาไปลงกับแมวที่พามาเพื่อช่วยเหลือ

            “งั้นสั่งกับเสี่ยวเออร์ให้นำอาหารมาที่นี่

            “ไม่ล่ะลงไปกินกับข้าข้างล่าง” พูดพลางเดินจับชายแขนเสื้ออาเค่อเพื่อดึงลงไปที่ห้องโถงใหญ่เป็นที่เป็นห้องสำหรับทานอาหาร เหวินเหวินเรียกเสี่ยวเออร์เพื่อสั่งอาหาร พลางนั่งลงที่นั่งหลังอาเค่อที่นั่งอยู่ตรงข้ามตน

            ไม่สั่งเหล้าก็น่าจะได้

            เหวินเหวินสั่งอาหารเพียงไม่กี่อย่างที่เขาและอาเค่อสามารถกินได้หมด แต่ต้องอิ่มเขามองไปรอบๆร้านอีกครั้ง ตอนที่มาช่วงกลางวันไม่ค่อยได้สังเกตุสักเท่าไหร่นักว่าโรงเตี๊ยมที่นี่ก็เป็นโรงเตี๊ยมที่ดูดีและสะอาดน่าพักอีกที่หนึ่งขณะที่รออาหารเพราะความว่างของตนเองทำให้เหวินเหวินเริ่มบทสนทนาขึ้นมาทันที

            “คิดว่าหากข้ากลับไปจะโดนพี่ต้วนหงส์ด่าเอาไหม… ออกมานานขนาดนี้แล้ว



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +200 ความหิว -9 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 15 + 500 -9 + 5
Admin -300 2 ห้อง

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x7
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x28
x10
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-3-29 19:53:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-3-29 21:28

沉香

     พู่กันกับหมึกถูกหยิบออกมาตวัดเล็กน้อยลงบนหนังสือรับรอง อี้ซางเฟยหยิบตราประทับออกมาก่อนจะกดลงไปก็เป็นอันเสร็จ “เอาล่ะเรียบร้อย” เขายื่นมันคืนให้หญิงสาว

     “ขอบคุณท่านมาก” หรั่นซิ่นหลี่ยิ้มรับหนังสือรับรองคืนมา นึกว่าจะแย่ซะแล้ว..

     “จากนี้ขอให้แม่นางต้องไปพบโจวเถี่ยต๋งที่เมืองกุ้ยหยาง เขาจะแนะนำเจ้าต่อเอง” อี้ซางเฟยยิ้มมองอีกฝ่าย

     “รบกวนท่านแล้ว ขอบพระคุณมาก” นางโน้มศรีษะขอบคุณ

     “หลังจากนี้จะมีเรื่องที่ต้องทำมากมาย.. ยังไงก็พยายามเข้านะ” เห็นนางเป็นสตรีตัวคนเดียวแล้วยังจะกล้าหาญเปิดกิจการเองอีก นางคงต้องพยายามอีกมากเลยทีเดียว!

      หรั่นซิ่นหลี่ลุกเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปด้วยรอยยิ้มแล้วจูงเสี่ยไป๋กับซือเอ๋อร์ออกมาจากคอก หงอี้เห็นนายหญิงจึงรีบบินออกมาเกาะไหล่บาง นางปล่อยให้วัวสาวอยู่ที่นี่ตัวเดียวนางแล้วมันคงจะเหงาน่าดู วันนี้จึงเข้ามาคลอเคลียนางไม่ขาด หญิงสาวจึงเดินออกมาจากคอกสัตว์อย่างยากลำบากนิดหน่อย

     “เอาล่ะๆ วันนี้เราไม่มีเรื่องต้องทำเพิ่มเติมแล้ว.. ถ้าอย่างนั้นไปเดินเล่นแถวนี้กันก่อนเถอะนะ” หรั่นซิ่นหลี่เดินจูงสัตว์ทั้งสองและนกบนไหล่ นางลูบขนปีกมันเล็กน้อยแล้วแวะแผงลอยร้านข้าวโพดนึ่ง

    “ขอซื้อหนึ่งหัวจ้ะ” มือยื่นตำลึงให้พ่อค้าแล้วรับข้าวโพดมา นางเป่าลมเล็กน้อยเพื่อไม่ให้มันร้อนจนเกินไป แล้วบิดชิ้นเล็กออกแบ่งให้เจ้านก เสร็จแล้วจึงเดินไปเรื่อยๆ ผ่านแผงลอยเล็กแผงลอยใหญ่ไปไม่ไกลเห็นร้านสมุนไพรปูเสื่อบนพื้นแลดูไร้ราคา แต่นัยย์ตาดำนั้นสะท้อนท่อนไม้ดำคล้ายไม้เผาถ่านไม่กี่ท่อนที่ถูกมัดเป็นกอง

      แต่กลิ่นมันหอมชวนให้จิตใจโล่สะอาด.. ถ่านจะมีกลิ่นแบบนั้นได้ยังไง? ร่างสูงทรุดลงนั่งลูบไล้สัมพัสผิวไม้แล้วมาแตะปลายจมูก กลิ่นหวานชวนโล่ใจตามปลายนิ้วมาจรดประสาทรับกลิ่นทะยานความเย้ายวนใจถึงแก่นกระดูก

      นี่มัน.. กฤษณา!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

     * 沉香 (Chénxiāng) -  เฉินเซียง คือชื่อเรียกไม้กฤษณา ซึ่งมีราคาสูงในสมัยก่อนและปัจจุบัน ใช้ทำเครื่องหอม ยา ในราชวงศ์จีน โดยคำว่า กฤษณา คือส่วนที่เป็นสีดำโดยธรรมชาติ กล่าวว่าเป็นเพราะกระบวนการทางธรรมชาติไม้จึงเป็นสีดำ บางครั้งอาจใช้วิธีสร้างแผลเพื่อกระตุ้นให้เกิดกฤษณา ใช้เวลากว่าครึ่งปีจึงหลั่งสารสีดำกฤษณาออกมา วิธีดูคุณภาพไม้คือยิ่งดำยิ่งมีมูลค่าสูง กลิ่นหอมยิ่งมาก คุณภาพยิ่งสูงตาม เฉินเซียงนับเป็นยาค่อนไปทางอุ่น ช่วยขับเคลื่อนลมปราณ แก้ปวด อบอุ่นกระเพาะและม้าม แก้อาเจียน แก้หอบ รักษาอาการแน่นและปวดบริเวณอกและหน้าท้อง แก้อาเจียนและสะอึกที่เกิดจากกระเพาะหยางพร่อง รวมถึงอาการปวดท้องที่มีความรู้สึกเย็นร่วมด้วย อาการหอบหายใจกระชั้นที่เกิดจากไตพร่อง *

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

     “ท่านยาย ไม่ทราบว่าท่านยายได้ไม้ชนิดนี้มาจากไหนหรือเจ้าคะ?” เม็ดเหงื่อถึงกับไหลออกมาจากทุกรูขุมขนด้วยความตื่นเต้น ของพวกนี้มีมูลค่าสูงมากเลยนะ!

     “หือ.. มันก็แค่ถ่านไม่ใช่หรือ.. ถ่านที่มีกลิ่นหอมเท่านั้น” หญิงชราดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องราวจึงได้กล่าวออกมาเช่นนั้น เล่นเอาหรั่นซิ่นหลี่หน้าซีดไปเลยทีเดียว

     “ท่านยาย ท่านขายเท่าไหร่? ข้าขอเหมาซื้อ!” แค่ถ่านที่มีกลิ่นหอมงั้นเหรอ! ของพวกนี้มีค่ามากกว่าทองเสียอีก โอ๊ยยย น่าเสียดายนัก! ข้าจะเอามันมาทำเครื่องหอมประทินผิวเองเสียเลย!

     “500 ตำลึง” มือเหี่ยวกางออกมาห้านิ้ว ไม่ทันไรถุงทองก็ถูกยื่นให้แล้วกองไม้ดำก็หายไปพร้อมร่างในชุดแดง

      หรั่นซิ่นหลี่หอบไม้ทมิฬไปเกือบนอกเมืองแล้วจัดการหาที่กว้างเพื่อทำมันเป็นผง ในเมื่อไม่มีอะไรใช้แทนค้อนได้จึงเอาหินแถวนั้นกระทบเละให้เป็นผงในห่อผ้า ไม่นานนักไม้ดำก็แตกละเอียดลง นางแบ่งส่วนหนึ่งออกมาแล้วหยิบจอกชาที่ปกติจะพกไว้มาวางเพื่อเผาเพียงเล็กน้อยด้วยไม้เสียดสี ไม่นานนักก็ได้เครื่องหอมกำยาน อีกส่วนใช้ผสมกับน้ำบาดาลเป็นแป้งเหลวแล้วประทินโฉมแต้มที่ซอกคอกับจุดลมปราณเล็กน้อย กลิ่นหอมกระจายทั่วร่างโฉยลู่ลมทำให้ใจผ่องใสสว่างตามไปด้วย

     “ฮ้า! นี่แหละของชั้นเลิศ” จัดการเก็บของให้เรียบร้อยแล้วเก็บส่วนที่เหลือไว้ในห่อผ้า

     @Admin


แสดงความคิดเห็น

มอบเงินจากการฝึกงานให้เถ้าแก่ใหญ่ 5000 ชั่ง เถ้าแก่มอบปันผลให้ 1500 ชั่ง (-3500)  โพสต์ 2018-3-29 21:02

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3500 เงินตำลึง -500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -3500 -500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-6-23 01:10:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 3 )

     จัดการซุนเหอเหอเสร็จ พร้อมสั่งให้คนป้อนข้าวน้ำให้กินตามเวลาและอย่าได้คลาดสายตาหรือปลดโซ่ออกจากข้อมือเขา นางรีบออกจากหอมาพร้อมกับเสี่ยไป๋ให้ทันเวลาค่ำเพื่อที่จะกลับมาที่นี่อีกเพราะมีของที่ต้องซื้อ จำได้ว่าคราวก่อนมีคนมาขายไม้หอม นางมองซ้ายขวาอีกจนกระทั่งสะดุดตากับแผงลอยที่คุ้นตา
      นั่นอย่างไรเล่า!

      กลิ่นหอมแตะปลายจมูกชวนให้ใจโล่งสงบลง นางไม่รีรอเดินตรงเข้าไปที่แผงลอยแล้วขอกว้านซื้่อมาทันทีก่อนจะจัดแจงติดต่อท่านยายไว้ว่าหากมีของแบบนี้อีกให้ส่งมาที่หอหนิวหลางจือหนี่ โดยจะให้ราคาอย่างงาม.. พลันเจ้าของแท่งยาวปล้องทองก็สะดุดตานาง หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้แล้วถามพ่อค้า

     "ไม่ทราบว่าเจ้าของสิ่งนี้คืออะไรหรือ?"

     "แม่นางช่างตาดี! นี่คือปล้องยาสูบ ผลิตจากไม้คุณภาพดี ข้าได้มาจากนอกด่าน ได้ยินว่าเป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นสูงในแผ่นดินอื่น ทว่าหากแม่นางสนใจนั้นออกจะยากหน่อยเนื่องจากมันมีราคาค่อนข้างแพงเพราะกระบวนการที่มากมาย.. หากแม่นางผสมใบยาเส้นแห้งผสมกับปูนแดงและใบเนียมจะสามารถนำมาใช้เป็นยาระงับประสาท ช่วยให้นอนหลับและรูปร่างดีได้ ราก ใช้รักษาโรคผิวหนัง ผื่นคัน หิด ยาเส้น ใช้เป็นยาถอนพิษได้บางชนิด รักษาแผลน้ำร้อนลวกได้ สรรพคุณขนาดนี้ข้าให้ราคางามๆ 160 ชั่ง!"

     "จ่าย" นางยื่นไม่อย่างไม่ยี่หระ.. ก่อนจะรับของมาพร้อมกับถุงใส่ยาเส้นที่มีคำแนะนำการใช้งาน นางหยิบออกมาอ่านก่อนจะตัดสินใจเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น

     "ไม่ทราบว่า.. หากข้าจะถามหาข่าวของหายจะหาได้ที่ไหน ท่านพอจะรู้ไหม?" นางมองสายตาอีกฝ่ายก่อนจะยื่นให้เขาอีกสิบชั่ง

     "ไปที่ผู๋หยางสิแม่นาง ที่นั่นเจ้าจะพบคนที่ต้องการที่ย่านการค้า ดูคนที่เหมือนคนจรจัดไว้" เขาตอบ

     "ชื่อ?"

     "ไม่มีใครรู้จักชื่อเขาหรอกแม่นาง.." คำตอบนั้นทำให้นางมองเข้าไปในนัยย์ตาอีกฝ่ายและพบว่าไม่ได้โกหกจริงๆ นางจึงยอมเชื่อและเดินทางไปผู๋หยางต่อด้วยความเป็นห่วงว่าเจ้านกสองตัวนั้นจะเป็นอะไรไปเสียก่อน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

75

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12741
เงินตำลึง
8396
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
482
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-10-15 23:09:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-10-15 23:29

{ เรื่องราวที่ 3 - บุญคุณความแค้น } บทเพลงสีเลือด
การเดินทาง 6.2
ตัวตนแบบไหนคือเจ้ากันแน่? หมิงจงลู่

        ตลอดการเดินทางหลังจากที่ผิงผิงปราบพวกชุดดำได้แล้ว... หมิงจงลู่นั้นเอาแต่นิ่งเงียบไม่เอ่ยอะไรอีก มีเพียงชมว่าเก่งที่ชนะพวกนั้นได้ เธอละไม่เข้าใจเดี๋ยวเขาก็ใจดี เดี๋ยวก็เย็นชา? สรุปว่าตัวตนไหนคือ หมิงจงลู่ กันแน่นะ? แต่ถึงจะคิดเพื่อที่จะหาคำตอบก็คงมิได้อยู่ดี ผิงผิงได้แต่ถอนหายใจ.. ยังไงวันนี้ก็ต้องหาที่พักกันก่อนโดยการเดินทางตลอดช่วงเย็นพวกเขาเงียบโดยไม่มีใครคิดจะเอ่ยอะไร ผิดแปลกจากผิงผิงที่มักจะพูดเจือแจว...  

        ใกล้พบค่ำแล้ว... จนในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงเมืองฮองหง และแวะเข้าพักที่โรงเตี้ยมตะวันลับ ผิงผิงสภาพนั้นเหมือนลูกลิงไปคลุกฝุ่นมาซึ่งเธอก็กลิ้งฝุ่นมานั้นแหละ(....)

        "ห้องพักธรรมดาสองห้องและอาหารขึ้นไปทานข้างบน ข้าขอน้ำร้อนด้วย" ผิงผิงสั่งกับเสี่ยวเอ๋อห์แล้วเดินตุ้ยๆ ขึ้นไปข้างบน... เธอเคืองอีกฝ่ายไม่น้อยเลย... จบงานนี้เมื่อไรหากอีกฝ่ายคือพี่ชายบุญธรรมเธอจริงๆ ผิงผิงจะจัดการให้หน่ำใจเลย...

        หลังจากขึ้นห้องมาได้สักพัเสี่ยวเอ๋อห์ก็นำน้ำร้อนมาส่งผิงผิงลงไปจัดการอาบให้เรียบร้อยก่อนจะรับประทานอาหารบนห้องและเข้านอนแต่หัววัน... เธอเพลียเหลือเกิน เพราะต้องจัดการอะไรหลายๆ อย่าง และเดินทางวันเดียวแต่ดันทำหลายเรื่อง....

        "เจ้าบ้า... เดี๋ยวใจดี เดี๋ยวเย็นชา... ข้าเกลียดเจ้า... หมิงจงลู่" ผิงผิงเอ่ยพึมพำก่อนจะซุกหมอนแล้วเผลอหลับไปโดยมีเจียวเอ๋อห์คอยเฝ้าไม่ห่าง... แต่แล้วก็ต้องตื่นเพราะเสียงเคาะๆ ตรงหน้าต่าง ผิงผิงขยี้ตาพลางมอง... หมั่นโถว? มันเอาจดหมายมาด้วย

       ผิงผิงลุกพลางส่างผมเล็กน้อยก่อนจะเอาจดหมายจากหมั่นโถวมา...


        ถึงผิงผิง

        ข้าสบายดี ตอนนี้ข้ากลับเฉิงตูแล้ว ข้าก็มีบางเรื่องจะบอกเจ้าเหมือนกัน เอาเป็นว่าเราเจอกันที่ศาลเจ้าร้างเฉิงตูนะ แม้เด็กๆ จะไม่อยู่แล้ว ท่านแม่บุญธรรมกับท่านพ่อบุญธรรมข้ารับพวกเขามาดูแลและสร้างบ้านให้  แต่ที่นั่นก็เป็นความทรงจำที่ข้าไม่มีวันลืม เอาเป็นว่าเจ้ากลับแผ่นดินใหญ่แล้วก็ส่งข่าวมานะ ข้าจะรอเจ้า

        ซืออี้โหว

        ผิงผิงอ่านพลางยิ้มอ่อนโยนออกมา... พี่ซือ.. ในที่สุดเด็กๆ ก็ได้รับการดูแลอย่างดีแล้ว "นั้นสินะ... ที่ศาลเจ้าร้างในเฉิงตูเต็มไปด้วยความทรงจำของเราสองคน" เด็กสาวยิ้มพลางพับจดหมายก่อนจะแนบอกตัวเอง เธอรู้ใจตนเองแล้วว่ารักใคร... แต่... พอคิดแบบนั้นเจ้าตัวพลางขมวดคิ้วก่อนจะถอนหายใจ เดินไปที่ห่อผ้าก่อนจะหยิบจดหมายออกมาเพื่อเขียนตอบอีกฝ่าย...
        ถึง ซืออี้โหว

        ตอนนี้ข้ากลับแผ่นดินใหญ่แล้วแต่เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยทำให้ล่าช้า ไม่เชิงล่าช้านักเพราะวันนี้ข้าหลังจากถึงท่าเรือก็ต้องไปหัวซานและเข้าอินเซียเพื่อช่วยศิษย์พี่ข้า... อินซือป๋อ พี่ชายของอินซิง ศิษย์พี่ของเจ้าอย่างไรเล่า แต่ข้าเป็นศิษย์น้องของอินซือป๋อน่ะ ไว้ข้าจะเล่าให้ฟังหลังได้พบกันที่ศาลเจ้า ข้าไม่แน่ใจว่าจะไปพบเจ้าได้วันเวลาไหนแต่คงมิเกิน 20 เดือน 10 หรอก หากอย่างไรเจ้าก็รอข้าที่ศาลเจ้าร้างดู ข้าจะรีบไปพบ
จาก หลิงผิงผิง

        เมื่อเขียนเสร็จแล้วเธอก็บพับก่อนจะใส่กระบอกไม้ไผ่แล้วผูกติดกับขาหมั่นโถวปล่อยให้มันบินส่งจดหมายไป.... พลางเดินไปนั่งข้างๆ หน้าต่างเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน... พรุ่งนี้ก็จะได้พบท่านพ่อท่านแม่บุญธรรมแล้ว....





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ชื่อเสียง +200 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 + 200 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

75

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12741
เงินตำลึง
8396
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
482
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-10-16 12:05:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราวที่ 3 - บุญคุณความแค้น } บทเพลงสีเลือด
ฉลองเทศกาลครอบครัว(?) 7.1


เขาหาว่าข้าเพ้อ แต่เขาไม่รู้จักจีเหวินนี่! ข้ามิได้เพ้อ!

        "อือ..." ผิงผิงครางแผ่วเบาเมื่อโดนเจียวเอ๋อห์ปลุก พลางกลิ้งหลบหากแต่กลิ้งผิดทิศทำให้เจ้าตัวตกเตียง


        ตุบ!
       
        "โอ๊ย..." ผิงผิงลูบหัวตัวเองพลางลุกนั่งบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะหาวน้อยๆ พลางหันไปมองทางหน้าต่าง... เช้าแล้ว วันนี้เธอต้องพาหมิงจงลู่ไปฉางอันเพราะนัดแนะกับท่านพ่อและท่านแม่ไว้ว่าจะไปเที่ยวเทศกาลด้วยกันเจ้าตัวเดินไปล้างหน้าล้างตาและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้เจ้าตัวสวมชุดสตรีพลางมัดผมง่ายๆ เพราะเจ้าตัวนั้นทำทรงผมแบบสตรีมิเป็นนอกจากมัดอย่างเดียว  หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้วผิงผิงเดินไปเคาะประตูที่ห้องข้างๆ ซึ่งหมิงจงลู่พักอยู่
        "ข้าจะไปรอเจ้าข้างล่างนะ รีบตามมาเล่า หากไม่ข้าจะเข้าไปหิ้วเจ้าเอง" ผิงผิงกล่าวแล้วเดินออกไปโดยไม่หยุดรอคำตอบ พลางเดินลงมาพร้อมสั่งอาหารเช้า... เจ้าตัวมิได้กินอาหารดีๆ แบบนี้มานานมากแล้ว ผิงผิงรอไม่นานนักบุรุษเรือนผมสีเงินก็เดินลงมา เขาสวมชุดสีขาวที่เข้ากับเรือนผมของตนเองพลางปักด้วยลายเฆษ... ไม่นานนักอาหารก็มาเสริฟ์ ผิงผิงเริ่มทาน


        "เดี๋ยวเราจะเข้าฉางอันกัน ข้านัดท่านพ่อกับท่านแม่บุญธรรมไว้ไปเที่ยวเทศกาลฉงหยาง" ผิงผิงเอ่ยพลางเอาผลไม้ป้อนเจียวเอ๋อห์ที่นั่งบนโต๊ะตรงข้างๆ จานเธอ จริงๆ ไม่ควรนำสัตว์ขึ้นมาแต่ผิงผิงสนที่ไหนละ?


        "..." หมิงจงลู่มิได้ตอบอะไรเพียงกินเงียบ ผิงผิงนั้นไม่ชินเอาเสียเลย...


        "ข้าละไม่รู้จริงๆ ว่าตัวตนไหนกันแน่คือเจ้า เดี๋ยวเย็นชา เดี๋ยวใจดี เดี๋ยวขี้เล่น อารมณ์แปลรวนเหลือเกิน ข้าคงใช้คำว่า วันแดงเดือดเจ้ามากระมั่ง" ผิงผิงกล่าวพลางมองยิ้มๆ  เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายถลึงตาใส่ หลังจากจัดการอาหารเรียบร้อยแล้ว... พวกเขากำลังจะเดินทางกันต่อ...


        หาว... เสียงหนึ่งที่ไม่ได้ยินมาสักพักดังขึ้น ผิงผิงหยุดชะงักพลางขมวดคิ้ว..
       
        "จีเหวิน?" เจ้าตัวเอ่ยเรียกพลางเกาแก้มเมื่อหมิงจงลู่หันมาหาตัวเอง


        "เจ้าเพ้ออะไรแต่เช้า" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาชนิดที่ว่าผิงผิงอยากจะเติมน้ำร้อนใส่ปากให้เขาละลายเสียหน่อย


        "จีเหวินเหมือนจะบ่นอะไรน่ะ" ผิงผิงว่า แต่หมิงจงลู่ก็มิเข้าใจว่าสตรีข้างกายเพ้ออะไร? จีเหวิน?


        "ข้ามิได้บ่นเจ้าเด็กบ้า" จีเหวินตอบผิงผิงพลางกอดอก(?)
        "เมื่อคืนที่ตลาด ตอนที่เจ้าเจอสตรีนางนั้น... นางเป็นคนมีรังสีชั่วร้ายรอบตัว หากเจ้าเจอครั้งที่สองเจ้าระวังตัวหน่อยนะ ข้าเองก็ไม่รู้หรอกว่านางไปทำอะไรมา ถึงได้มีรังสีอำมหิตแบบนั้น เป็นมมุษย์ที่ชั่วร้ายที่สุดและสุดชั่วเท่าที่ข้าเคยเจอมาเลยละ" จีเหวินเอ่ยพลางเท้าคางอยู่ในทวนสุรุบันค้ำฟ้า


        "มิน่าเล่า ข้าถึงรู้สึกแปลกๆ" ผิงผิงเอ่ยพึมพำจนลืมไปว่าหมิงจงลู่อยู่ข้างๆ เขาเลือกที่จะมองเมิน...


        "ส่วนเจ้ามีจิตที่บริสุทธิ์และสะอาด" จีเหวินตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะเงียบไป ส่วนผิงผิงเกาหัวก่อนจะเหวี่ยงตัวขึ้นหลังม้าแล้วให้หมิงจงลู่ซ้อนหลัง... เพื่อเดินทางกันต่อ มุ่งตรงสู่ฉางอัน...


@Admin

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

17

กระทู้

296

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
10057
เงินตำลึง
177268
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
352

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
0
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
เลเวล 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-10-28 18:12:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-10-29 16:11

โรลเดินทาง

                   รถม้าเคลื่อนเข้าสู่เมืองฮองหง ก่อนจะแวะที่โรงเตี้ยมแดนตะวันลับ ลู่เอินเดินไปฝากรถม้าไว้ที่คอกด้านหน้า ก่อนที่ติงโหยวจะอุ้มหรั่นหลันเข้าไปนั่งสั่งอาหารก่อน ลู่เอินเห็นเด็กรับใช้ที่ดูแลคอกสัตว์อายุน้อยกว่านางมาก จึงให้เงินตำลึงกับหมั่นโถวไปก้อนหนึ่งแล้วเดินเข้าไปด้านใน
                   "พี่โหยวสั่งอะไรไปรึเจ้าคะ?"
                   "ปลาต้ม ปลาย่าง ปลานึ่ง" ติงโหยวตอบด้วยเสียงดังฟังชัด
                   "..." ลู่เอินค่อนข้างชินกับการกินเมนูปลาบ่อยๆแล้ว แต่ก็นึกแปลกใจที่อีกฝ่ายสั่งแต่ปลาทั้งสามเมนูเลย "พี่โหยวสั่งปอเปี๊ยะรึยังเจ้าคะ"
                   "ข้าสั่งแล้วนะ"
                   พอได้ยินแบบนั้นนางจึงค่อนข้างโล่งใจ อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่ลืมที่นางฝากให้สั่ง แต่พอเด็กรับใช้นำอาหารทั้งหมดมาวางกลับไม่พบว่ามีปอเปี๊ยะอยู่เลย ลู่เอินอยากเอ่ยปากถามแต่ติงโหยวก็ลงมือกินอาหารไปแล้ว อีกฝ่ายคงจะลืมสั่งให้นางอีกแล้วล่ะสิ ลู่เอินถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะกินอาหารคำสองคำ ส่วนใหญ่จะนั่งดื่มชามากกว่า ถึงแม้นางจะกินน้อยแต่อาหารทั้งหมดก็หายไปเหมือนกับถูกเททิ้งอยู่ดี
                   "ต่อจากนี้ก็เข้าเหลียงโจวแล้วใช่ไหม"
                   "เจ้าค่ะ" นางยิ้มตอบ
                   "อืม.. ผ่านไปด้านนอกฉางอันได้ไหม ข้าไม่ค่อยอยากผ่านเข้าไปในเมือง"
                   "ได้เจ้าค่ะ"
                   ลู่เอินเอ่ยรับคำแต่ในใจมีความสงสัยอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้หนึ่งเค่อเหมือนจะมีนกพิราบบินเข้ามาในรถม้า ไม่รู้ว่าเป็นจดหมายจากใครรึเปล่า หลังจากที่ปล่อยนกพิราบกลับติงโหยวก็ดูอารมณ์ไม่ดีสักเท่าไหร่ ในใจของนางจึงคาดเดาไปบางส่วนแล้วว่าต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นแน่..
                   ทั้งสองจ่ายเงินค่าอาหารเรียบร้อยจึงกลับเข้าไปบนรถม้าและออกเดินทางต่อ ในเมื่อไม่แวะฉางอัน ลู่เอินจึงตั้งใจจะแวะพักที่อันติง แต่เมืองนี้แม้จะเดินทางผ่านก็จริงแต่ไม่เคยเข้าพักสักครั้ง อีกอย่างดูเหมือนจะเป็นเมืองเล็กๆด้วยไม่รู้จะมีที่พักรึเปล่า..

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-29 16:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

139

กระทู้

1433

โพสต์

17หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
777563
เงินตำลึง
1069843
ชื่อเสียง
70066
ความหิว
631

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6221
ความชั่ว
311
ความโหด
2342
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet