ดู: 199|ตอบกลับ: 3

[ลี้ลับ] { ความฝันของ ♥ หลิงหลาน } เจ้ากรรมนายเวรที่ยังคงตามติด

[คัดลอกลิงก์]


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

                                    สถานที่นอนหลับของตัวละคร : จวนอ๋องอ้อนรัก
                                    ชื่อผู้ฝัน : หลิงหลาน
                                    ความฝันประเภท : ปลดการใช้งานสร้อยพุทธะ

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙


วังวนลิขิตเจ็ดเดือนเจ็ด
2010
{ อิเว้นท์ฝันปลดล็อคสร้อยพุทธะ }
เจ้ากรรมนายเวรยังคงตามติด

            ห้วงเวลาอันยาวนานให้คำตอบแก่เราในคำถามที่ถูกตั้งเอาไว้มากมายแต่บรรพกาล บางครั้งความเป็นจริงสามารถถูกบิดเบือนได้หากสภาวะจิตไม่แน่วแน่พอ เพียงปริบตาเดียวความฝันอันหอมหวานอาจกลับด้านและเผยคมเขี้ยวอันน่าสะพรึงกลัวออกมา จงคอยเฝ้าระวังให้ดี ประมาทเพียงนิด..ชีวิตจะไม่ยั่งยืน

            ดรุณีเกศาเงินหำลังหลับใหลอย่างเป็นสุข นางทราบว่านี้คือเวลาแห่งการพักผ่อนไม่จำเป็นต้อง ไม่มีสิ่งใดให้เป็นห่วงจะอนาคตหรือเรื่องที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นนั้นแปลว่าสามารถละวางลงได้ การพลิกตัวของร่างเน่งน้อยครั้งแรกๆ ได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่คาดว่าเป็นของสวามี ต่อเมื่อนานๆ ไปจู่ๆ อากาศเย็นเฉียบที่แทรกผ่านเข้ามานั่นก็อดทำให้กายบางหนาวสั่นจนต้องปรือสายตาขึ้นมามอง ‘หืม… หรือว่าจะเช้าแล้ว ทำไมเย็นขนาดนี้ได้ล่ะ’ กระพริบสองครั้งแพขนตาขยับไหว เห็นเงาเลือนลางผ่านเบื้องหน้า

           “หนาว..” บ่นงุ้งงิ้งอย่างเจ้าตัววอแง แกะน้อยพยายามควานหาที่ซุกเพื่อต้านทานสายลมราตรี ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับเป็นอ้อมกอดแข็งๆ มิได้อบอุ่นอย่างเช่นที่ผ่านมา

            หรือว่าวันนี้หยาเหยีย่นหวางจะทรงตัวเย็นเป็นพิเศษ?? ปกติพลังหยางรุนแรงเลือดร้อนไม่แพ้ผู้ใดนี่นา หนังตาหนักอึ้งเกินกว่าจะลืมขึ้นมองไปรอบๆ หลิงหลานพยายามมุดหาผ้าห่มหรือผ้านวมต่อไปโดยไม่ยอมมองให้ชัดว่าบุคคลตรงหน้า.. มิใช่สวามีอย่างที่คิด

             “เจ้าขี้หนาวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน.. หืม” สุรเสียงทุ้มที่อดกระเซ้าไม่ได้เมื่อเจ้าแกะสนแต่จะป่ายไปทั่วร่างของพระองค์ บุรุษเกศาบลอนด์มีเพียงอมยิ้มบางด้วยความเป้นดู

              ‘หืม… เสียงนี้มัน...’ จะว้าคุ้นหูแกะก็คุ้นอยู่ แต่ช่วงแรกๆ กลับยังประติดประต่อบนความซึมเซามิได้ว่าใครกันหนอ ดวงตาขี้เกียจเลิกขึ้นหนึ่งในสาม ทัศนียภาพเบลอๆ พอจะมองเห็นบัลลังก์อันวิจริตและภูษาสีหมึกอันมีเอกลักษณ์ “ใคร…?” ถามโง่และเซื่องเซา แต่คำตอบที่ได้ก็คือจุมพิตหนักๆ ประทับลงมาจนหายใจหายคอลำบาก

             “อ...อื้อ!! ง่วงแล้วนะ ไม่เอาน่าหวางเย่..”

             เสียงครางผะแผ่วประท้วงทำให้ผู้ที่กำลังลิ้มลองรสชาติความซาบซ่านให้หายคิดถึงมีชะงักกันไปบ้าง ราชาธรันเดียร์ขบลงไปบนลำคอขาวผ่องจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยงตื่นขึ้นมา “มองให้ชัดสิอินดิส ข้ามิใช่ใครคนอื่น..”

              “อ.. องค์ราชา ท่านมาที่นี่ได้ยังไง ไม่สิ.. ที่นี่คือวังของ.. เดี่ยวก่อนนะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” สร้างความเซื่องซึมในทันที ดรุณีแกะสะดุ้งโหยงเมื่อพบว่าตนมาอยู่บนตักของอีกฝ่าย หน่ำซ้ำรอบด้านยังเป็นภาพคุ้นตาของราชวังดาร์คเอลฟ์อีกด้วย!!

              “ใจเย็นแม่แกะน้อย นี่แค่วิญญาณของเจ้าเท่านั้นที่ติดตามอาคมข้ามายังโลกนี้ ไม่นึกเลยว่ามันจะยากเย็นอยู่พอสมควร” แขนแกร่งรวบตัวนางขึ้นมาก่อนจะกอดไว้หลวมๆ ไม่ได้สนใจท่าทีตื่นตระหนกนั้น “มีของจะให้เจ้า น่าเสียดายที่มันเสร็จช้าไปหน่อย”

              “ของหรือเพคะ?” มันสำคัญมากจนต้องเรียกวิญญษณนางข้ามภพภูมิมาเลยใช่ไหม

              “ถูกต้อง เป็นอาภรณ์ที่คิดว่าคงเหมาะจะอยู่บนร่างเจ้า”

             ตรัสแล้วก็ปรากฎภูษาแดงชาดที่แหวกร่องอกดูเย้ายวนราวกับมารปีศาจสวมลงบนร่างของดรุณีเกศาเงิน ท่ามกลางสายตากลมโตคู่หวานที่ยังทอแววตื่นตะลึงชัดเจนนั้นพระองค์ก็ลักหอมแก้มไปอีกฟอดใหญ่ คล้ายว่าสนุกกับการที่นางพยายามดิ้นรนที่จะลงจากตักของเขา “ข้าสั่งทำสิ่งีน้ให้เจ้า มันยังคงมีมนตราที่อาบอยู่บนเนื้อผ้า  อินดีส… หากว่าเจ้าเกิดเปลี่ยนใจและพร้อมจะมาอยู่ที่นครแห่งนี้ล่ะก็ แค่นึกถึงข้าเท่านั้น.. มันจะพามาพบกับข้าทันที”

               ชุดวาร์ปสินะ… แถบในพระหัตถ์ยังมีน้ำหอมขวดเล็กดูล้ำค่าอยู่อีก “ลองใช้ดูสิ มันจะช่วยทำให้ผิวพรรณของเจ้าเนียนนุ่มชุ่มชื่นอยุ่เสมอ”
               เจ้าแกะสั่นสะท้านไปคราหนึ่งสับสนงุนงงไปหมด หนนี้พี่มาไม้ไหนอีก “เอ่อ.. เช่นน้้นก็ขอบคุณท่านมากองค์ราชา” รับเอาขวดน้ำมันหอมแปลกตานั้นขึ้นมา ทดสอบแต้มดูที่หลังมือปรากฎกลิ่นหอมดอกกุหลาบเข้มข้น ดูเย้ายวนและสดชื่นในเวลาเดียวกัน ‘ของดีนี่นา.. บางทีเขาอาจไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร อุตส่าห์เรียกมาหาเพื่อที่จะให้ของขวัญหรือว่า จะเพื่อจะขออภัยในเรื่องที่ผ่านมากันนะ’
              “พวกเราก็กลับมาได้หลายวันแล้วทางท่านกับองค์ชายเคียธ.. สบายดีกันหรือเพคะ” ดรุณีแก้มนิ่มส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรและจริงใจ ยึดถือวลีที่ว่า ‘บุรุษที่ให้ของเจ้าไม่แน่ว่าจะเป็นคนดี แต่บุรุษที่ไม่ให้สิ่งใดเจ้าเลยเขามิใช่คนดีแน่นอน’

              “อินดีส.. ทุกสิ่งเงียบเหงาลงเมื่อเจ้าจากไป” นางยังมีแก่ใจถามไถ่นั้นแปลว่าจะมากจะน้อยก็ยังคงระลึกถึงกันอยู่บ้าง องค์ราชาพอพระทัยยิ่ง ลูบไปบนพวงแก้มเนียนเบาๆ แย้มสรวลอย่างอบอุ่นและหาได้ยาก พระเนตรเย็นชาสีเทานั้นเจือแววอารมณ์มิรู้หน่าย พระองค์ขอให้นางขับขานบทเพลงด้วยเสียงอันมีเอกลักษณ์นั้นอีกครั้ง ทั้งสองใช้ช่วงเวลาปห่งมนตรานี้ด้วยจิตใจที่คาดหวังต่างเป้าประสงค์ จนกระทั่งราชาดาร์คเอลฟ์สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง

            บนลำคอขาวผ่องมีสร้อยจันทราเปล่งแสงมัวหมองออกมา ประหัตถ์หนาช้อนมันขึ้นและกล่าวบอก “ขอข้าดูสิ่งนี้ใกล้ๆ  ได้ไหม?”

            แววระแววดระวังของเจ้าแกะสำรวจพระพักตร์เย็นชานั้นทันที ประคำแห่งพุทธะเป็นของชิ้นสำคัญมาก สำคัญที่สำบนร่างกายนางเลยก็ว่าได้ แต่เมื่อพบว่าเขาหาได้มีเจตนาจะทำลายมันก็ยินยอมปลดลงให้แต่โดยดี “นี่เป็นของที่พี่ชายของข้าให้ไว้ ทำไมหรือเพคะ?? มีอะไรหิดปกติหรือเปล่า”

            “เปล่า.. เดิมทีนั้นไม่มีปัญหา เพียงแต่..ตอนเจ้ามาถึงข้าสัมผัสถึงพลังสุนัขป่าโบราณจากสิ่งนี้ ดูเหมือนจะถูกอสูรสุนัขป่าโบราณผนึกไว้อย่างที่ติด มันเต็มไปด้วยไอพลังชั่วร้ายที่ครอบงำเพื่อดูดทุกความสุขของเจ้า”

            คิ้วเรียวขมวดเข้าทันใด นางไม่เคยไปตอแยกับอสูรสุนัขป่่าที่ไหนเลยนะ “คือ.. อิจฉาที่ข้ามีความสุขอย่างนั้นหรือ?”

           “คงจะแบบนั้น มันคงอยากได้รับในสิง่ที่มิใช่ของตนเอง” โดยไม่รอช้าเมื่อแน่นอนแล้วว่าปัญหาคือสิ่งใด ราชาธรันเดียร์ลาดนิ้วผ่านอัญมณับนสร้อยเบาๆ บรรยากาศรอบข้างควบแน่นขึ้นฉับพลัน จากนั้นไอทมิฬพวยพุ่งออกก่อนควันสีแดงจะสลายหายไป “ข้าได้ใช้พลังของตัวเองเข้าไปแทนที่แล้ว เจ้าสามารถใช้งานมันได้ตามเดิม และยังช่วยให้ข้าเฝ้าดูเจ้าได้จากที่นี่ทุกเวลาด้วย”

          สอดส่องยอดดวงใจทุกวันคืน แบบนี้สิเป้าหมายที่แท้จริง พระองค์ยิ้มในใจ
     
           หลิงหลานกลับหลงประเด็นอีกแล้ว “หมายถึงว่า.. ท่านรู้ว่าสร้อยนี้มีพลังใช้ทำสิ่งใด อย่างนั้นใช่ไหม?”

           “ถูกต้อง.. แต่ข้าไม่ได้คิดมากนักหรอกนะ วิธีการสร้างร่างใหม่สำหรับดาร์คเอลฟ์ไม่ได้ยากขนาดนั้น อินดีสหากยินดีครองคู่อยู่ด้วยกันในนครแห่งนี้ ปัญหาสองวัญญาณก็เป็นแค่เรื่องเล็กสำหรับจอมขมังเวทย์ข้าให้สัญญาได้เลย” ระหว่างสอมสร้อยคอคืนให้หญฺงสาวอย่างอ้อยอิ่ง องค์ราชาพยายามโน้มน้าวอย่างไม่ลดละด้วยพระองค์ทราบแล้วว่ากับสตรีที่จิตใจบอบบาง คงต้องมีแต่ไม้อ่อนและเอาผลประโยชนืเข้าล่อเท่านั้นจึงจะยังมีความหวังหลงเหลืออยู่

            “คือว่า ข..ข้า ไม่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้เองได้หรอกดจ้าค่ะ” ลำบากใจ หลิงหลานรุ้สึกลำบากใจ เพียงเค่ยยิ้มฝืดเฝื่อนว่าไหนจะครอบครัว ไหนจะลูกและสวามีที่อยู่ในอีกโลกหนึ่ง นางจะเห็นแก่ตัวเอาแค่อิสระของตนในร่างกายที่ไม่ผูกติดกับเสิ่นหลิงเฮ่า ดูแล้วเป็นการกระทำที่เลยเถิดไปสักหน่อย สุดท้ายทำได้เพียงกล่าวอำลา..ลืมไปเลยว่าหลังจากนี้จะถูกเฝ้ามองจากอีกฝ่ายได้ทุกเวลา
              
All ใช้หมด
น้ำหอม ชุด บลาๆๆ +เด็จป๋า




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +105 คุณธรรม +45 ความชั่ว +160 ความโหด โพสต์ 2020-9-15 11:05
คุณได้รับ +15 คุณธรรม +8 ความโหด โพสต์ 2020-9-15 11:01
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ โลกเทพนิยาย: ธรันเดียร์ โอโรเฟอร์ [เอลฟ์] เพิ่มขึ้น 75 โพสต์ 2020-9-15 11:00

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -1317 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -1317 + 10

ดูบันทึกคะแนน

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้