ดู: 448|ตอบกลับ: 17

[ลี้ลับ] { ความฝันของอิงฮวา } บุปผาสองหฤทัย

[คัดลอกลิงก์]
ชื่อผู้ฝัน : อิงฮวา
ความฝันประเภท : ลี้ลับ


{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 720
         
          ดรุณีน้อยลืมนัยน์ตาหวานเชื่อมขึ้น ตื่นขึ้นมาในสภาพร่างกายยืนกลางห้องมืดๆ มือบอบบางทั้งสองถูกผูกโซ่ ห้อยเพดาน ลมหายใจร้อนรุ่มดั่งเปลวไฟ ห้องมืดที่มีความอับชื้นพยายามมองรอบข้างอย่างไม่เข้าใจ กึกๆ เสียงกายบางดิ้นทำให้โซ่ที่ผูกล็อคตัวสั่นตามแรง อาภรณ์ชมพูหวานแหววกองอยู่ข้างๆ อยากจะเอื้อมมือไปหยิบมา ทำได้แค่คิด…. บน อยู่ในสภาพกึ่งเปลือยแต่ไม่โป๊ มีเอี๊ยมขาวบางปกปิดร่างกายทั้งเนินอวบขาว

          "อื้ออออ"

          ตามตัวอิงฮวามีรอยแส้มากมายโดนฟาดและรนเทียน ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดเต็มไปด้วยร่องรอยแดงเป็นจ้ำๆขึ้นตามมาเส้นเลือด สภาพไม่ต่างอะไรกับคนที่ถูกทารุณกรรม มันมีความเจ็บปวดและบอกช้ำเป็นอย่างมาก ผิวกายขาวถูกกระทำช้ำชอกจนแสบ ใบหน้าเรียวเล็กผุดผ่องตะโกนกรีดร้องของความช่วยเหลือ เผื่อจะมีใครสักคนได้ยินแล้วเข้ามาช่วย "ช่วยด้วยยยย!! ใครก็ได้ช่วยข้าออกไป…."

          เสียงฝีเท้าในเงามืดเดินเข้ามาอย่างช้าๆ อิงฮวาที่กำลังดิ้นแล้วเอ่ยร้องของความช่วยเหลือ หัวใจเต้นรัวถี่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างบอบบางดิ้นสั่นหนักกว่าเดิมเสียงโซ่กระทบดังกึกๆ ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าคมคายที่ไม่ค่อยเปิดเผยแสดงตัวตนให้ใครได้เห็นนัก "คุณชายชี…..!!!"

          ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับแสยะยิ้ม บนมือหนา ถืออุปกรณ์สร้างความหรรษา ที่มันช่วยเพิ่มความเจ็บปวดให้แก่ผู้ถูกกระทำและมันเพิ่มความรู้สึกพึงพอใจ "อิงฮวา เป็นไงบ้าง เจ้าชอบใช่ไหมที่ข้ามอบความพิเศษให้เจ้าคนเดียว"

          "ข….ข้า ปล่อยข้า….เจ้าทำรุนแรงกับข้าเกินไปแล้ว มันไม่เหมือนกับข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้" ส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก พอจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายนั้นไร้เพื่อนก็เลยไม่ค่อยมีใครมาเล่นด้วย ทีงี้เลยมาลงกระทำกับนางราวกับเจอสหายรู้ใจ ทั้งทีความจริงฝ่ายกระทำมันควรเป็นนางต่างหากไม่ใช่เรอะ!

          บุรุษร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหยิบอุปกรณ์มาก่อนมาละเลงเล่นสนุกบนเรือนร่างหญิงสาวอย่างมีความสุข "ไม่ต้องอาย ปลดปล่อยตัวตนออกมา ยามที่เจ้าอยู่ต่อหน้าไม่ต้องซ่อนตัวตน"

          "อ๊ะ...อ๊ะ...อื้ออออ ข้าเจ็บ...พอได้แล้ว" โหยหาความรักความเมตตา ไม่รู้เขาไปหาอุปกรณ์ของพวกนี้มาจากไหน แส้เก้าหางฟาดแสบนก้นงามดังเพี๊ยะหลายที แถมสีหน้าอำมหิตนั่นยังดูชอบใจอีกต่างหาก

          นำปลอกคอกหนามมาสวมใส่บนคออิงฮวา ก่อนจะยืนยิ้มดูผลงานอย่างพอใจเหมือนนางเป็นทาสของเขา ทั้งสองเล่นสลับหน้าที่ เห็นคนตัวเล็กกรีดร้องทรมานก็เข้าใจว่าคงชอบในสิ่งที่มอบความสุขให้ "ข้าชอบเวลาเจ้าร้องเช่นนี้ มันทำให้ข้ารู้สึกอย่างเป็นฝ่ายถูกกระทำบ้าง" ก่อนจะชูที่ปิดตาหนึ่งในอุปกรณ์ขึ้นมา "จะให้ข้าใส่ให้ไหม"

          "ไม่เอาาาา อ๊าาาา" พันธนาการเรือนร่างสาวน้อยไม่พอยังจะเอาที่ปิดตานั่นมาอีก อยากจะร้องไห้จริงๆมีสหายเป็นพวกคลั่ง แต่ทำไมพอรู้ว่าเป็นชี หญิงสาวถึงต้องยอมให้เขากระทำความรุนแรงใส่กันนะ หากเป็นคนอื่นนางคงจะด่าไปสามบ้านแปดบ้านแล้ว

         "สีหน้าเจ้าดีมาก" ฝ่ามือหนากระตุกปลอกคอที่มีสายจูงทำให้มันรัดคอแน่น ทำให้อิงฮวาแทบหายใจไม่ออก

          ในขณะชายหนุ่มกำลังสนุกกับการเล่นพิศดารบนร่างหญิงสาว พวกเขาสองคนก็ได้ยินเสียงมาจากด้านบน ทำให้มือหนาที่กำลังฟาดแส้เก้าหางเก็บแส้ลงมาในมืออีกข้างถือช้อนที่รนกับเทียนจน เตรียมจะแนบลงแขนเรียวบอบบาง เหมือนเกิดการต่อสู้

          ตู้ม!!!!?

          "รีบปล่อยข้าเร็ว"

          "ไม่ต้องบอกก็รู้" ชีรีบปลดโซ่ออกจากเรืองร่างขาวหญิงสาว พวกอุปกรณ์ต่างๆก็เก็บใส่กล่องเอาไปซ่อนอีกทีหนึ่งเพราะเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ถึงรสนิยมความชอบ คนที่รู้ว่าเขาชอบเสพติดความเจ็บปวดมาโซมีไม่กี่คน หนึ่งในนั้นก็เป็นหญิงสาวที่กำลังเล่นสนุกอยู่ด้วยกัน ทั้งสอง ช่วยกันเก็บของอย่างรีบร้อน อิงฮวาหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ทับเอี๊ยมใบหน้างอแง หน้าจัดการทุกอย่างกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เตรียมที่จะขึ้นไปดูด้านบนว่าเกิดอะไรขึ้น "เจ้ารออยู่ที่นี่ เดี๋ยวไปดูเอง"

          "เกิดอะไรขึ้นน่ะ ข้าไปด้วย" ดึงแขนแกร่งเข้ามากอดเกาะเหมือนกับลูกลิง ชีสวมใส่หมวกไผ่ผ้าคลุมปกปิดใบหน้า แล้วพาร่างบอบบางที่ไม่ยอมปล่อยแขนพากันไปตามเสียงนั้น



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +5 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2020-7-9 21:00
คุณได้รับ +15 คุณธรรม +55 ความชั่ว +20 ความโหด โพสต์ 2020-7-9 20:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -482 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -482 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-7-10 05:42:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2020-7-10 08:23


{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 721
         
          ในระหว่างที่พวกเขาขึ้นมาดูข้างบน ชีก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างกำลังพุ่งตรงมาหา ฝ่ามือหนาผลักร่างบอบบางให้หลบไปก่อน เป็นจังหวะร่างกายกำยำของชายหนุ่มถูกแรงมหาศาลผลักจากระยะไกล เป็นปลอกแขนสำริดยืดมาจากทางมุมห้อง พร้อมกับบุรุษผู้หนึ่งปรากฎตัวท่ามกลางความตกใจของอิงฮวา ด้วยกายบางถูกรวบเข้าโอบแขนแกร่ง หัวใจดวงน้อยสั่นไหวราวกับมันจะทะลุออกมา

          "พี่เยี่ย"

          หมุนตัวหลบการโจมตีสวนคืน แล้วกระโจนหาที่เหมาะๆวางฮูหยินรักลง สายตาเดียวดายฉายแววโศกเศร้าเนื่องจากออกตามมาหานางมานาน และได้เบาะแสว่าอยู่ที่นี่

          "ข้าไม่ปล่อยให้เจ้ารังแกฮูหยินของข้า เจ้าชายชั่ว"

          เจ้าตัวไม่ยอมแพ้ก่อนพุ่งจู่โจม "นางต้องเป็นของของข้า มีแค่ข้าที่จะมอบความหรรษาและความสนุกแบบนี้ให้นางได้ เจ้าไม่มีปัญญาหาของพวกนี้หรอก!!"

          หญิงสาวถลึงตาใส่ชายหนุ่มที่สวมไผ่ผ้าคลุมดำปกปิดบังใบหน้าด้วยงานที่อีกฝ่ายทำไม่อาจเปิดเผยตัวตนได้ ทั้งสองฝ่ายต่างเป็นสหายกัน พอจะรู้ที่ชีกล่าวไปเช่นนั้นไม่วายแกล้งหย่งเยี่ยปั่นอารมณ์สามีนางให้เดือดพล่าน ไม่เข้าใจไฉนถึงไม่ยอมเล่าบอกความจริงให้กันเล่า "พี่เยี่ยอย่า….!" ไม่ทันจะห้ามปราม บุรุษทั้งสองพุ่งตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็ว อยากจะเข้าไปห้ามแต่ความเจ็บบนตัวมันทำให้ได้แค่ทรุดเข่าลง อยากเจ็บแสบ เรื่องทำให้คนอื่นอารมณ์ร้อนด้วยคำพูดดั่งยาพิษนั่นต้องยกให้เลยจริงๆ

          หัวหน้าโจรสลัดซางอินขยับหมวกฟางก่อนจะต่อยอีกฝ่ายด้วยหมัดสำริดยืดหดด้วยกลไกลของปลอกแขน อีกคนไม่ยอมอยู่เฉยๆใบหน้าใต้หมวกไผ่แสยะยิ้มเบาบางเอี่ยวตัวเบี่ยงหลบ เสียงการต่อสู้ดังขึ้นเป็นระยะๆ "ฝีมือเจ้ามีแค่นี้เองหรือ" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยเย้ยหยัน ชีค่อนข้างชอบใจมากทีเดียวที่เจอคู่ต่อสู้สมน้ำสมเนื้อที่ทำให้เอาจริงเอาจังได้

          คนถูกกล่าวถึงไม่ได้ตอบกลับไปความเงียบเข้าปกคลุมมีแค่เสียงพวกเขาสู้กัน หลายครั้งคราทั้งสองต่อสู้กัน ไม่มีใครยอมใคร ด้วยทั้งสองฝ่ายต่างมีทิฐิในตนเองสูง หย่งเยี่ยกระแทกฝ่าเท้าไปที่ท้องชีเต็มแรง มือหนาจับแขนชายหมวกฟางแล้วตลบตัวพลิกกระแทกลงกับพื้น พร้อมกับชักกระบี่เล่มงามแวววาวออกมา เหมือนเป็นการสื่อสารนัยๆให้รับรู้ ว่าของจริงกำลังเริ่มต่อจากนี้

          ฟาดฟันโหมกระหนำกันอย่างไม่หยุดยั้ง แม้กระทั่งเสียงหวานตะโกนขอร้องให้พวกเขาหยุดสู้ก็ไม่ช่วยอะไรได้เลย หลังสู้กันกว่าสามร้อยเพลง หย่งเยี่ยโดนกระแทกจนกระอักเลือด ชีใช้โอกาสนั้นพลิกสถานการณ์เดินตรงมาหาก่อนจะตวัดกระบี่เสยไปจ่อ

          "พ...พอได้แล้ว" คนงามค่อยๆคลานไปหา

          เส้าเฟิงรีบวิ่งเข้ามาพุ่งใส่ร่างชีจนกระเด็นออกห่างไปอีกฝั่ง ก่อนหย่งเยี่ยรวมปราณให้สหายถ่วงเวลาเมื่อรวบรวมลมปราณจนเข้าที่ รีบพาฮูหยินหนีไปที่เรือเทียบท่าจอดไม่ห่างจากที่นี่มากนัก

          กระโดดตัวเบาขึ้นเรือพร้อมกับพาคนตัวเล็กกลับมา เผิงซานโหวเห็นพี่ใหญ่กลับมาก่อนไปสั่งคนพายให้ออกเรือได้ ด้วยทุกคนที่ถ่วงเวลานัดหมายกันแล้ว "ฮวาเอ๋อร์เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง ข้าขอโทษช่วยเจ้าช้าไป"

          "ท่านพี่ ข้าไม่เป็นไร….ท่านสิ บาดเจ็บตรงไหนมาบ้าง" คนที่น่าดูอาการมากที่สุดก็คือสามี ร่างกายหญิงสาวไม่เป็นอะไรมากนักถึงจะสะบักสะบอมจากการถูกจับให้เล่นพิสดารพวกนั้น ชีไม่ได้ทำร้ายอันใดเขาแค่ต้องการเล่นเท่านั้น "แต่เจ้ามีแผลเจ็บตัว" ถลกแขนเสื้อขึ้นเผยรอยแดงจากการถูกแส้ฟาดและมีรอยอื่นๆอีกหลายรอย

          ลูก ๆ ทั้ง 16 คนวัยไล่เลี่ยกัน สูงสุดคนโตอายุสิบหกที่โตที่สุดออกมาช่วยดูแลแม่ที่เพิ่งกลับมา "ท่านแม่ไปทำแผลก่อนนะ ข้าจะช่วยประคบรอยช้ำพวกนี้ให้ แผลของแม่เยอะมากเลย" เสี่ยวหร่านผคองแม่เดินมานั่ง พร้อมกับเตรียมยาทาแก้รอยฟกช้ำ

          น้องๆ ทั้งสิบห้าวิ่งมาหาแม่ด้วยความคิดถึง เสียงพวกเด็กน้อยร้องระงมเจี๊ยวจ๊าวอย่างปิติยินดี "ท่านแม่ ท่านแม่กลับมาแล้ว" ฟางเฟยเข้ามาช่วยดูแลอีกแรง "ท่านพ่อ ท่านแม่โดนใครทำร้ายมาขอรับ ทำไมต้องทำร้ายแม่ของพวกเราด้วย" เว่ยโจวบุตรชายคนที่สิบสามหันถามพ่อ

          "แม่ถูกคนไม่ดีทำร้ายน่ะ พวกเจ้าก็อย่าเอาเป็นแบบอย่างล่ะ" หย่งเยี่ยโอบกอดหญิงสาวกับลูกอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวเปี่ยมความสุข

          "เจ้าค่ะ/ขอรับ" ลูกๆพยักหน้าตอบขาน

          "พี่สัญญาฮวาเอ๋อร์ พี่จะไม่ให้เจ้าลำบากอีกแล้ว แม้พี่บาดเจ็บปางตายเพื่อเจ้าจะปกป้องสุดชีวิต" เสียงทุ้มพร่ากล่าวผสมกับไอมีเลือด ก่อนทรุดตัวลง ด้วยอาการสาหัส ฝีมืออีกฝ่ายนับว่าร้ายกาจไม่น้อย

          ฉาจื่อเฟินขึ้นมาตามเสียงตะโกน "พี่ใหญ่ อาซ้อ" น้ำเสียงมีเอ่ยอย่างเป็นห่วง ลูกคนรองผคองบิดาไม่ให้ล้มลงก่อนหญิงสาวบอกให้พวกเขาพาไปห้องเพื่อตรวจอาการ สวีข่ายและน้องๆที่เป็นบุรุษอุ้มร่างบิดาไปที่ห้อง หมอสาวตรวจร่างกายพี่ใหญ่ ดูเหมือเขายังดวงแข็ง เพียงแต่สาหัสครานี้เห็นทีโดนพักไปหลายปี

          นางนั่งอยู่ในห้องค่อยเช็ดเนื้อเช็ดตัวขับพิษไข้ นี่ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้วสามียังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย พวกลูกๆอิงฮวาให้ไปเล่นกันอยู่ข้างนอกก่อน ด้วยต้องการให้พี่เยี่ยพักผ่อนจึงช่วยวานเสี่ยวหรานคุมน้องๆ ในระหว่างที่มือบางอังหน้าผากชายหนุ่มที่หมดสติ ร่างสูงค่อยๆรู้สึกตัวอย่างช้าๆ

          "ฮ...ฮวาเอ๋อห์"

          นุ่มนิ่มน้อยเห็นอาการชายคนรักยังไม่สู้ดียิ้มเศร้าๆ "ท่านพี่นอนพักผ่อนก่อนเถอะ อาฉาบอกว่าท่านบาดเจ็บสาหัสนัก อย่าเพิ่งขยับเขยื้อนตัวเลย น้องไม่อยากให้บาดแผลของท่านได้รับการกระทบกระเทือน"

          เขาทำท่าจะลุกแต่ก็ปวดร้าว "ข้าไม่เป็นอะไร แค่เจ็บนิดหน่อยเจ้าอย่าได้กังวล เดี๋ยวก็หายดีแล้ว" พูดปลอบอิงฮวาฮูหยินสุดรักเรื่องตนเอง

          "ทั้งที่อาการท่านใกล้ปางตายขนาดนี้แล้วยังจะกล้าพูดอีก" ใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนเป็นไข้หนัก หมวกฟางถูกถอดวางไว้บนตักอิงฮวา ก่อนนางจะโน้มจุตพิตทาบทับบนริมฝีปากหนาภายในห้องกันสองต่อสอง ลูกๆที่แอบส่องกันหน้าประตูแอบดูแล้วพากันปิดตา

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความโหด โพสต์ 2020-7-10 14:52
คุณได้รับ +30 ความชั่ว +66 ความโหด โพสต์ 2020-7-10 14:52

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -148 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -148 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
ปลอกหุ้มเล็บไห่ล่าง
หน้ากากอาร์มอร์
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์เหมันต์คีโอ
ถังอาบน้ำแห่งซัลลิส
ม้าจื่อเมี่ยว
กำไลเทพีไอซิส
ตัวเบาร่มนภา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
x1
x123
x1200
x2
x243
x101
x5
x50
x50
x10
x4
x1106
x2
x273
x5
x61
x1
x1
x1
x10
x9999
x351
x4
x2
x5
x9
x7
x5
x7
x5
x2
x8
x6
x4
x7
x4
x4
x10
x4
x2
x4
x2
x9
x4
x8
x6
x2
x9
x13
x129
x74
x36
x1254
x265
x372
x349
x601
x625
x272
x211
x100
x1000
x100
x9999
x10
x185
x6
x32
x68
x493
x49
x130
x187
x9999
x13
x346
x133
x1154
x293
x81
x141
x471
x3747
x40
x20
x35
x10
x35
x34
x70
x8
x6
x556
x24
x13
x13
x16
x61
x27
x10
x76
x48
x18
x12
x69
x14
x199
x18
x130
x180
x88
x45
x16
x96
x3
x9
x127
x3612
x172
x26
x21
x14
x118
x88
x54
x4242
x72
x78
x18
x29
x95
x120
x33
x5
x500
x578
x39
x4580
x96
x2
x10
x471
x9
x3181
x240
x32
x1
x1
x64
x4
x23
x1
x43
x9999
x9
x8
x10
x8
x2
x7
x19
x34
x1004
x6
x3
x9
x2
x2
x14
x1
x2
x60
x67
x77
x46
x16
x28
x14
x3
x17
x3
x27
x20
x16
x24
x13
x96
x659
x23
x1078
x1070
x15
x2
x780
x12
x3
x20
x26
x19
x132
x94
x90
x410
x158
x1
x23
x624
x74
x1
x184
x153
x19
x112
x53
x6
x849
x640
x772
x444
x2310
x930
x125
x850
x286
x275
x2
x13
x37
x18
x162
x1470
x1
x35
x2976
x28
x2619
x61
x7462
x2810
x33
x537
x40
x4760
x21
x3000
x24
x51
x9242
x3130
x43
x30
x3200
x4042
x9999
x86
x4300
x208
x96
x34
x94
x1743
x3791
x2023
x453
x47
x1659
x36
x21
x220
x4023
x60
x2423
x431
x233
x395
x24
x29
x612
x3548
x18
x134
x316
x2233
x420
x9999
x184
x104
x20
x2547
x3863
โพสต์ 2020-7-10 10:18:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 722
         
          ผ่านไปสี่สัปดาห์

          ทั้งครอบครัวกำลังล่องทะเลในตะวันออก ซึ่งเป็นครอบครัวใหญ่ไม่ใช่แค่นั้น สองสามีภรรยาครองรักกันมาเป็นสิบๆปี จนฮูหยินให้กำเนิดทั้งลูกชายลูกชายทั้งหมดสิบหกคน พวกเขาอาศัยอยู่กันอย่างสงบสุขมาล่องเที่ยวชมความงดงามของมหาสมุทรและดูฝูงสัตว์น้ำที่ออกมาว่ายทักทาย บรรยากาศร่มรื่นคลื่นกระแสลมสงบ ท้องฟ้าโล่งปลอดโปร่ง

          เสี่ยวหร่านออกมาสูดอากาศหายใจสดชื่น หลับดวงตาคู่หวานที่มีความดุดันแต่แฝงไว้ถึงความอ่อนโยนเหมือนของผู้เป็นแม่ "อากาศวันนี้กำลังดี น้องห้ากับน้องหกพวกเจ้าเจ้าปลากันให้เยอะๆนะ" หันไปบอกน้องทั้งสองซึ่งกำลังยืนตกปลากันอยู่

          "ขอรับ คลื่นสงบกำลังดี บางทีพวกข้าอาจจะได้ปลาตัวใหญ่สักตัว"

          หย่งเยี่ยกับอิงฮวาเดินจับมือกันขึ้นมาบนดาดฟ้า เชยชมความงดงามของแสงอาทิตย์อุราสาดส่องกระทบผิวน้ำสีครามให้ความรู้สึกน่าค้นหา ภายใต้พื้นน้ำลึกมักมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ บนเรือไม่เคยมีความเงียบสงัดมีแค่เสียงแห่งความสุขอยู่ทั่วทุกหนแห่งบนเรือครอบครัวลำใหญ่

          "ท่านพ่อ ท่านแม่ ออกมารับลมเหมือนกันหรือเจ้าคะ" น้ำเสียงหวานกล่าวถาม ก่อนช่วยมารดาผคองบิดามารับอากาศ ทั้งคู่อากาศยังไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะท่านแม่ อาฉากำชับนักกำชับหนาให้คอยดูแลเพราะบาดแผลที่โดนมาช้ำจากภายใน ไม่ใช่ภายนอกจึงต้องพักฟื้น ระยะนี้อย่าพึ่งทำอะไรหักโหม

          "พ่อพาแม่ออกมาข้างนอกน่ะ คอยปรนนิบัติดูแลพ่อในห้องพักตลอด เดี๋ยวนางจะเฉาเอา" ส่งสายตาอบอุ่นมอบฮูหยินรัก ซึ่งไม่เคยยอมห่างกายไปไหน หย่งเยี่ยชอบความรู้สึกนั้นฮวาเอ๋อร์ไม่ออกไปซุกซนที่ไหนตั้งแต่เขาป่วย แม่แมวขาวในร่างที่อุดมสมบูรณ์เพียบพร้อมทุกอย่าง เขาสร้างครอบครัวด้วยความรักและความอบอุ่นคอยเป็นพ่อที่ต่อลูกๆ นำเป็นแบบอย่างที่ดีไม่อยากให้ลูกๆต้องเป็นเหมือนเขาในสมัยครั้งยังเด็ก ครอบครัวที่แก่นแย่งชิงดี

          ริมฝีปากอมชมพูอุบอิบบ่นๆ "ข้าไม่ใช่เฉาง่ายๆหรอกน่า มีคนคอยดูแลดี" เอื้อมมือหยิกแก้มร่างสูง

          เสียงฝีเท้าเด็กๆอุ้มน้องฝาแฝดมาหามารดา "ท่านแม่ น้องสิบห้ากับน้องสิบหก ร้องหิวนมใหญ่เลย" ลูกคนที่โตพอรู้เรื่องราวก็จะช่วยกันดูแลน้องๆที่เหลือ แบ่งเบาภาระพ่อแม่

          อิงฮวานั่งลงบนโต๊ะลูบหัวลูกสามกับสี่ "ขอบคุณพวกเจ้าที่คอยดูแลน้องๆนะ พ่อเจ้าขยันทำการบ้านนัก พวกเจ้าเลยพลอยลำบากต้องลำบากกันไปด้วยน่ะ"

          ลูกสี่ยิ้มหัวเราะ "ไม่ลำบากเลย ดีเสียอีกพวกเราจะได้เล่นกันเยอะๆ ท่านแม่มีน้องอีกเยอะๆนะ พวกเราช่วยกันเลี้ยงไว้"

          เสี่ยวถงวิ่งเข้ามากอดพี่สาม "พี่สาม เลือดข้าออกแงงงงงง" ก่อนจะชูนิ้วโป้งที่มีเลือดออกมานิดหน่อยเด็กสาวใจบางกลัวเลือดเป็นที่สุด เห็นแล้วแทบลมจับ "เจ้าไปเล่นซนอะไรมาล่ะ เดี๋ยวพี่เป่าให้แป๊ปเดียวก็หายแล้วคนเก่ง"

          ในขณะทุกคนกำลังชมทิวทัศน์ หญิงสาวป้อนนมลูกแฝดสิบห้ากับสิบหกทั้งสองร้องหิวนมไม่ยอมหยุด ทำให้นางต้องนั่งป้อนพลางๆหย่งเยี่ยช่วยอุ้มลูกสิบหกให้ดูดนมอีกข้างหนึ่ง ในระหว่างเรือโลดแล่นในน่านน้ำตะวันออก จู่ๆ เกิดปรากฏการณ์ประหลาด ท้องฟ้าในคราแรกโปร่งสงบ ทว่าจู่ๆ อากาศท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดครื้ม ลมพัดรุนแรง

          เสี่ยวหร่านสั่งน้องๆช่วยกันดึงเชือกหุบใบเรือชะลอความเร็ว พวกเขาไม่รู้ว่ากำลังจะเจอพายุลูกใหญ่หรือลูกเล็ก เพราะกระแสน้ำไม่ได้ปั่นป่วนเหมือนท้องฟ้า ไม่ทันไรมีบางอย่างโผล่แวบมายืนอยู่บนเรือ ปรากฎชายในชุดแปลกตา มีกรงเล็บ ใบหน้าอัปลักษณ์เหมือนกับคนแก่หนังเหียวย่นอายุไม่ต่ำกว่าร้อยๆปี


          "โฮ๊ะๆ คนนั้นเองสินะ มามะมาหาป๋า" ชายกรงเล็บแสยะยิ้มเลียปากอย่างถูกใจ เมื่อเหยื่อชีวิตจริงส่งเข้ามาในโลกฝันโดยไม่ใช้สินบน เดินตรงมาหาเหยื่อสาวเบื้องหน้า อิงฮวารู้ได้ถึงภัยอันตรายลุกขึ้นทันที เจ้าตัวประหลาดนั้นมันต้องการตัวหญิงสาว

          "ฮวาเอ๋อร์หนีไป" หย่งเยี่ยพร้อมป้องปกฮูหยินด้วยชีวิต

          ลูกทุกคนพร้อมจะปกป้องแม่ แต่ดูเหมือนปีศาจตัวนั้นจะปัดกวาดลูกๆ ของนางกับพี่เยี่ยอย่างสบายใจ ด้วยกรงเล็บยาวแหลมคมที่พร้อมจะฉีกกระชากร่างให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ คนตัวเล็กให้คนที่ต่อสู้ไม่เป็นอุ้มลูกแฝดวิ่งไปหลบ กลัวลูกน้อยที่ลืมตาดูโลกมาได้ไม่กี่เดือนจะเป็นอะไรไป นางยืนบนเรืออย่างร้อนใจหยิบฮาร์ปขึ้นมาบรรเลงสนับสนุนสามี "พี่เยี่ยข้าเชื่อว่าท่านพี่ต้องเอาชนะมันได้"

          มือเล็กนุ่มนิ่มดีดฮาร์ปเล่นเป็นทำนองไพเราะ ผ่อนคลาย ปีศาจฝันจอมเขมือบต่อสู้ปะทะชายหมวกฟางอย่างไม่เกรงกลัว ปีศาจหน้าตาน่าสยดสยองซึ่งตามล่าพวกเขามันจ้องจะเล่นงานเหยื่อสาวแต่ถูกอีกคนขัดขวางเอาไว้ ตวัดกรงเล็บปัดให้แต่ละคนถอยห่างไปไกลๆ หย่งเยี่ยใช้ปลอกแขนสำริดป้องกันแล้วต่อสู้ ทั้งฮูหยินและลูกๆส่งกำลังใจเป็นแรงผลักดัน


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2020-7-10 17:05
คุณได้รับ +30 ความชั่ว +66 ความโหด โพสต์ 2020-7-10 17:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -48 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์