ดู: 256|ตอบกลับ: 13

[ลี้ลับ] { ความฝันของอิงฮวา } เจ้าแม่หนี่วา

[คัดลอกลิงก์]
ชื่อผู้ฝัน : อิงฮวา
ความฝันประเภท : ลี้ลับ


{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 704
         

          ดรุณีน้อยลืมตาขึ้นตื่นราวกับคนอยู่ในห้วงแห่งความฝันมาอย่างยาวนาน เบื้องหน้าเป็นห้องสีขาวโล่งๆแต่กลับให้ความรู้สึกบางอย่างที่สงบร่มรื่นบริสุทธิ์ ลมหายใจสดชื่นสบาย ค่อยๆเดินก้าวออกไปจากที่นี่ หรือว่านี้จะเป็นความฝัน แล้วคนอื่นๆหายกันไปไหนกันหมด พวกพี่เยี่ยล่ะ เป็นคำถามที่ค้างคาในใจ ไม่ใช่แค่สามีคนเดียว เหล่าสหายทั้งหลายก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เหมือนกัน

          มือเล็กนุ่มนิ่มประคองศีรษะเหมือนจะมีความทรงจำประหลาดๆก่อนหน้านี้เลยแฮะ "ตำหนักใหญ่โต ไม่มีคนอื่นอาศัยอยู่เลยหรือ ช่างน่าประหลาดใจเสียจริงเชียว" สังเกตดูดีๆที่นี่เป็นตำหนักที่ค่อนข้างใหญ่ แล้วมันก็มีค่าของประดับวางบนตามชั้น ขาเรียวเล็กเดินตรงไปด้านหน้า พลางหันมองสำรวจอย่างซุกซน เด็กน้อยที่เจอของเล่นใหม่ๆที่นี่มันไม่เหมือนกับตำหนักที่เคยมีโอกาสไปเยี่ยน

          ถ้านี่ไม่ใช่ความรู้สึกฝันเฟื่องเพ้อพบ ประดุจสาวน้อยเดินในภาพมายา กลิ่นไอที่นี่เต็มเปี่ยมด้วยความบริสุทธิ์ผุดผ่อง ตำหนักแห่งนี้ประดับประดางดงามมันถูกสรรสร้างรังสรรค์ขึ้นมาอย่างลงตัว ถ้าพวกช่างผู้สร้างบ้านเรือนได้เห็นจะต้องหลงใหลในความสมบูรณ์แบบของสถานที่แห่งนี้ นัยน์ตาหวานเชื่อมน้ำตาลหมุนตัวรอบๆ มันเงียบสงบเป่าสาก มีเพียงแค่เสียงฝีเท้าหญิงสาวเท่านั้น

          นอกจากนั้นแล้วยังได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เหนือสิ่งอื่นใดต้องหาทางออกไป ร่างบอบบางเดินตรงไปเรื่อยๆ สายตาเหลือบสอดส่องเส้นทาง ใบหน้าอิงฮวาเปี่ยมรอยยิ้มหวานใสไร้เดียงสา "คนที่เป็นเจ้าของตำหนัก จะต้องมีฐานะมากขนาดไหน"

          เดินสิบลี้ก่อนเจอประตูใหญ่ เอาล่ะไม่ใกล้เกินเอื้อมจ้ำอ้าวฝีเท้าเล็ก รองเท้าผ้าสีชมพูหวานตัดเข้ากันอย่างลงตัวกับเสื้อผ้าอาภรณ์ที่นางสวมใส่ เดินไปถึงประตูนั้นแล้วจะไปโผล่ที่ไหน งื้มๆๆ วังเวง…. เดินมาตั้งไกลไม่เจอใครอยู่เลยสักคน

          อิงฮวาน้อยยังไม่ทันเดินไปถึงประตู เทพไป๋ฝูก็ปรากฎตัวท่ามกลางความสงบ นัยน์ตาหวานกระพริบตาปริบๆรีบยกมือขึ้นทำความเคารพเทพผู้ส่งสาร ไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้วนัดจากเหตุการณ์นั้นที่อีกฝ่ายเป็นคนมาส่ง นางกับเส้าเฟิงกลับยังโลกเดิม "คารวะ ท่านเทพไป๋ฝูเจ้าค่ะ"

          เทพหนุ่มพยักหน้าเบาบาง "ข้ารอเจ้าอยู่นานแล้ว" แสดงผ่านแววตาอันเยือกเย็นที่บ่งบอกว่าไม่ได้กล่าวเท็จแต่อย่างใด กว่าหญิงสาวจะเดินมาถึงที่นี่นั้นก็ใช้เวลาอยู่นาน

          "มารอข้าหมายความว่ากระไรหรือ ที่นี่ทางเดินกว้างใหญ่กว่าข้าจะเดินมาถึงประตูนี่ก็ใช้เวลานาน หากทำให้ท่านรออยู่นานต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ" เกิดคำถามงุงงแวบเข้ามาในหัว เทพไป๋ฝูมาหานางต้องมีอะไรแน่ๆ การปรากฏตัวของเขาในแต่ละครั้งบางครั้งก็มาในฐานะช่วยเหลือ บางครั้งก็ปรากฏตัวมาในรูปแบบผู้ส่งสาร เทพไม่สามารถก้าวก่ายยุ่งกับมนุษย์ได้

          หรือไม่อีกฝ่ายอาจจะพาหญิงสาวออกจากที่แห่งนี้ก็เป็นได้ เทพไป๋ฝูตอบเสียงราบเรียบเหมือนดั่งใบหน้า เกศาสีเงินขลับเข้ากับรูปร่าง "ตามเข้ามา เจ้าแม่หนี่วารอเจ้าอยู่"

          "เจ้าแม่หนี่วา….อ๊ะ!! ไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือ" จิ้มลิ้มตะลึงเบิกตากว้างโตราวกับไข่ห่าน ยกมือขึ้นบีบแก้มนุ่มนิ่มดึงสติ บอกที ที่ไม่ยินนั้นไม่ใช่ฝันไป

          "ไย ข้าต้องล้อเจ้าเล่น รีบตามข้ามาได้แล้ว….ข้าไม่อยากให้เจ้าแม่หนี่วารอเจ้านานไปมากกว่านี้" กดน้ำเสียงละมุนต่ำลง เดินผ่านประตูใหญ่ที่เปิดออกเองด้วยมันรับรู้ถึงผู้มาเยือน ซึ่งมีปฏิกิริยาตอบสนอง อิงฮวาแป้นแล้นดุ๊กดิ๊กตามหลังเทพหนุ่มที่กำลังพา "เจ้าแม่ต้องการพบข้าเพราะเหตุใดกัน หรือเพราะข้าทำเรื่องไม่ดี"

          ผู้ที่ถูกพบเรียกตัวคิดไปต่างๆนานาถึงสาเหตุแต่ละอย่าง ก่อนที่จะสะบัดไล่ความคิดพวกนั้นออกไป กระไรเสียเมื่อพบเข้าจริงๆ นางคงได้รู้คำตอบของคำถามในหัวตีกันจนยุ่งเหยิง

          "เมื่อเจ้าไปถึงก็จะรู้เอง"

          ทั้งสองเดินผ่านเข้ามาในบานประตู มันมีไอความบริสุทธิ์ไม่ต่างจากที่เดิมก่อนหน้านี้ ทว่าแฝงความเย็นเยือกเล็กน้อย "รบกวนท่านอีกแล้ว" เวลามองแผ่นหลังเทพไป๋ฝู อิงฮวามักนึกถึงเสียงพิณอีกฝ่ายเสมอ เสียงพิณที่สงบมีความไพเราะกังวาลยังจดจำเสียงนั้นได้เป็นอย่างดี



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2020-7-4 20:31
คุณได้รับ +65 ความชั่ว +17 ความโหด โพสต์ 2020-7-4 20:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -80 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -80 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-7-5 07:50:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด


{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 705
         

          เทพไป๋ฝูนำทางเดินเข้ามาในห้อง ปรากฏแสงสว่างขึ้นทันทีที่เข้ามาในนี้ ที่แห่งนี้รับรู้ได้ถึงตัวการมาเยือนของเทพผู้ส่งสารและอิงฮวา แสงว่างกำลังโอบล้อมไว้ด้วยความบริสุทธิ์ มันค่อยๆคลายไอจางๆ และเป็นอีกครั้งที่พวกเขาทั้งสองเดินไม่ถึงสิบก้าว ก่อนปรากฎแสงสว่างกลางห้องนั้น

          คนตัวเล็กกว่าหันมองรอบข้างก่อนจะสะดุดสายตาเห็นบางสิ่งบางอย่าง ปรากฎร่างหญิงสาวกำลังนอนหลับในบอลแสงโปร่งใส "เทพไป๋ฝูหรือนั้นจะเป็น" อีกฝ่ายเงียบไม่ได้ตอบคำถาม ทว่ากลับมีเสียงปริศนาดังขึ้น

          "ในที่สุดเจ้าก็มาถึงที่นี่อิงฮวา" เสียงเจ้าแม่หนี่วากล่าวทักหญิงสาว ซึ่งนางกำลังมองหาต้นตอเจ้าของเสียงนอกเหนือจากคนภายในห้องมีกันแค่ไม่กี่คน "ร่างของเรากำลังหลับใหล แต่เราสามารถรับรู้เรื่องราวบนโลกใบนี้ได้"

          มือเล็กบอบบางยกมือขึ้นทำความเคารพ "คารวะ ท่านเจ้าแม่หนี่วา" เสียงเจ้าแม่ดังก้องกังวานทั่วทั้งห้องนี้

          "ที่เราเรียกเจ้ามาที่นี่ เพราะว่าจิตใจของเจ้ายังเปราะบางไม่มั่นคง"

          ยิ้มแห้งๆ พอจะทราบดี แม้กระทั่งตัวเองยังรับรู้ได้เลย "เจ้าแม่โปรดชี้แนะด้วย" การที่ถูกเรียกตัวมาที่นี่มันคงจะมีเรื่องให้อิงฮวาน้อยได้รับรู้ เสียงเจ้าแม่เงียบไปพักหนึ่งก่อนเสียงนั้นเปร่งถ้อยวาจากังวานเปี่ยมอ่อนโยน

          เป็นเสียงที่เหมือนแม่คุยกับลูก เจ้าแม่หนี่วาเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดชีวิตความเชื่อที่สืบทอแต่กันมาเป็นตำนานเล่าขาน นั้นเป็นความจริงทุกประการ

          "ชะตากรรมเจ้ามีสามทางเลือก ในตอนนี้เจ้าได้เห็นเส้นทางหนึ่งแล้วคือหลิวจวี้ และอีกชะตาเจ้าไม่อาจให้อภัยหย่งเยี่ยได้หลังจากใช้ชีวิตมาหลายปี และเจ้าไม่มีความกล้าพอที่จะไปพบพี่จิ่วเพื่อขอความช่วยเหลือเฉกเช่นชะตาแรก ทำให้เจ้าท่องยุทธภพลำพังเพื่อคิดไตร่ตรองเรื่องราวต่างๆ และทางที่สามเจ้ากับหย่งเยี่ยครองคู่รักสองใจประสานกลมเกลียวอย่างสุดซึ้ง มีความเชื่อใจกันและกัน"

          "ชะตากรรมสามทางเลือก หรือว่าแท้ที่จริงแล้วข้าเห็นอนาคตของตัวเองเช่นนั้นหรือ" มือเล็กนุ่มนิ่มยกมือขึ้นปิดพวงแก้มทั้งสองข้าง มันเป็นความเขินอาย เขินที่เห็นภาพตัวเองมีลูกกับพี่ชายร่วมสาบานถึงสี่คนและไม่นับรวมที่กำลังตั้งครรภ์อีกคนในท้อง ไม่สิมันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน นางมีแค่สามีคนเดียว ไหงพี่จิ่วถึงมาข้องเกี่ยวกันล่ะ "เจ้าแม่หนี่วา ข้ากับพี่จิ่วเราเป็นพี่น้องร่วมสาบาน เรื่องนั้นมันไม่มีทางเป็นไปได้เลยนะเจ้าคะ"

          หญิงสาวกำลังนอนหลับในบอลแสงโปร่งใสตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ถึงร่างนั้นจะไม่ได้ขยับเขยื้อนปริปากกล่าวขานแต่อย่างใด เสียงที่ส่งมาถึงร่างบอบบางในห้องต่างหาก เป็นตัวขยับเคลื่อนส่งผ่าน "ชีวิตของเจ้า เจ้าเท่านั้นเป็นผู้เลือกทางเดินชีวิตของตัวเอง จงมั่นคง มั่นใจในทางเลือกของตน ทางเลือกในชีวิตเจ้าเท่านั้นเป็นผู้กำหนด และเจ้าเท่านั้นเป็นผู้เลือกอนาคตด้วยตัวของเอง ไม่มีอะไรเป็นไปไม่เสมอ บางครั้งอาจมาในรูปแบบโชคชะตาชักพาให้ได้รู้จัก"

          เม้มริมฝีปากอมชมพูหวานใส ถึงจะมีความรู้สึกดีๆกับพี่จิ่วมันก็…. ในเมื่อถึงสองฝ่ายต่างมีคู่ครองกันคู่ ถึงจะเคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินเลย นั่นมันก็เป็นแค่ความวูบไหว หลังจากเกิดเรื่องนั้นๆทั้งสองคนก็ไม่เคยพูดถึงมันอีก เก็บซ่อนไว้เป็นความลับในใจที่ไม่กล้าจะบอกใครได้ ในฐานะของพี่น้องถึงจะไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกัน มันก็ผิดอยู่ดี

          "บางทีเจ้าแม่อาจจะเข้าใจอะไรผิด ข้ารู้ว่าตัวข้าอีกโลกเป็นสนมฟูเหริน"

          "เจ้ายังไม่เชื่อที่เราพูดอีกหรือ"

          "ข้าไม่กล้า...เจ้าค่ะ" ถึงจะมีความดื้อรั้นเล็กๆในหัว เทพเจ้าในยุคบรรพกาลผู้มีจิตใจเมตตาต่อมวลมนุษย์ เป็นคนที่ปั้นให้กำเนิดชีวิตผู้คนตั้งแต่สมัยครั้งเมื่อนานมาแล้ว อิงฮวาพยักหน้าหงึกๆ เหลือบสายตาหันมองเทพไป๋ฝูที่ยืนสีหน้าเรียบเฉย

          เจ้าแม่หนี่วาบอกต่อ "จากนี้เราจะให้เจ้าดูอีกสองทางที่เหลือนอกเหนือจากนี้ เอาล่ะหลับตา" ทันทีที่ได้ยิน หญิงสาวค่อยๆปิดเปลือกตาลง หัวใจเต้นระรัวเหมือนมีคนเอากลองมาตี ทางเลือกนอกเหนือจากนี้

          ก่อนเกิดแสงสว่างท่ามกลางตัวกายบางเปร่งแสง แสงสีขาวโอบล้อม เพียงชั่ววูบดวงตาสัมผัสได้ความหนักอึ้งงัวเงีย รู้ตัวอีกทีนางก็ถูกแสงนั้นดูกลืนจนร่างกายทั้งหมดกลืนหายไป อิงฮวาทำใจจิตใจสงบราวกับสายน้ำ ไม่ใช่ใครจะได้เห็นเส้นทางชีวิตได้



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +3 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2020-7-5 22:13
คุณได้รับ +110 ความชั่ว +68 ความโหด โพสต์ 2020-7-5 22:12

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -48 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
ปลอกหุ้มเล็บไห่ล่าง
หน้ากากอาร์มอร์
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์เหมันต์คีโอ
ถังอาบน้ำแห่งซัลลิส
ม้าจื่อเมี่ยว
กำไลเทพีไอซิส
ตัวเบาร่มนภา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
x1
x123
x1200
x2
x243
x101
x5
x50
x50
x10
x4
x1106
x2
x273
x5
x61
x1
x1
x1
x10
x9999
x351
x4
x2
x5
x9
x7
x5
x7
x5
x2
x8
x6
x4
x7
x4
x4
x10
x4
x2
x4
x2
x9
x4
x8
x6
x2
x9
x13
x129
x74
x36
x1254
x265
x372
x349
x601
x625
x272
x211
x100
x1000
x100
x9999
x10
x185
x6
x32
x68
x493
x49
x130
x187
x9999
x13
x346
x133
x1154
x293
x81
x141
x471
x3747
x40
x20
x35
x10
x35
x34
x70
x8
x6
x556
x24
x13
x13
x16
x61
x27
x10
x76
x48
x18
x12
x69
x14
x199
x18
x130
x180
x88
x45
x16
x96
x3
x9
x127
x3612
x172
x26
x21
x14
x118
x88
x54
x4242
x72
x78
x18
x29
x95
x120
x33
x5
x500
x578
x39
x4580
x96
x2
x10
x471
x9
x3181
x240
x32
x1
x1
x64
x4
x23
x1
x43
x9999
x9
x8
x10
x8
x2
x7
x19
x34
x1004
x6
x3
x9
x2
x2
x14
x1
x2
x60
x67
x77
x46
x16
x28
x14
x3
x17
x3
x27
x20
x16
x24
x13
x96
x659
x23
x1078
x1070
x15
x2
x780
x12
x3
x20
x26
x19
x132
x94
x90
x410
x158
x1
x23
x624
x74
x1
x184
x153
x19
x112
x53
x6
x849
x640
x772
x444
x2310
x930
x125
x850
x286
x275
x2
x13
x37
x18
x162
x1470
x1
x35
x2976
x28
x2619
x61
x7462
x2810
x33
x537
x40
x4760
x21
x3000
x24
x51
x9242
x3130
x43
x30
x3200
x4042
x9999
x86
x4300
x208
x96
x34
x94
x1743
x3791
x2023
x453
x47
x1659
x36
x21
x220
x4023
x60
x2423
x431
x233
x395
x24
x29
x612
x3548
x18
x134
x316
x2233
x420
x9999
x184
x104
x20
x2547
x3863
โพสต์ 2020-7-11 10:18:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 726
         
          ทุกคนต่อสู้กันอย่างชุลมุนฉุกละหุก กำบังไม่ให้ปีศาจตัวนั้นเข้ามาหาทั้งสองคน ทั้งลูกเรือโจรสลัดและลูกๆของพวกเขาก็มาต่อสู้ ฝ่ายได้เปรียบเห็นทีจะเป็น เจ้าสิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียดตัวนั้นมันใช้กรงเล็บอันแหลมคมฟาดฟันทิ่มแทงทะลุร่าง ของแต่ละคนอย่างไม่หยุดหย่อนเลือดอาบชโลมไปทั่วทั้งพื้นทั่วทั้งเรือ

          ชิ้งงงง แคร่งงง

          การฆาตกรรมสังหารโหดเป็นสิ่งที่ไม่น่ามองเลยสักนิดหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่เห็นลูกต้องมาตายหัวใจของทั้งสองแตกสลาย กว่าจะเลี้ยงดูอุ้มชูลูกน้อยจนเติบใหญ่ สาเหตุที่ลูกๆต้องตายไปคงหนีไม่พ้นเรื่องเกี่ยวกับตัวอิงฮวา นัยน์ตาสั่นระริกอาบไหลพร่า แทบทำใจยอมรับความจริงไม่ได้

          "ทำไมเจ้าจะฆ่าลูกๆของข้าด้วยพวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด เจ้ามันโหดร้าย"

          "เจ้าพวกนี้มันก็เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งในโลกแห่งนี้ ถ้าอยากให้ข้า หยุดฆ่าพวกเขาเจ้าออกมาหาข้าเสียสิ" น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เลยบอก ด้วยสายตา น่าหวาดกลัว มันมองหญิงสาวที่กำลังเสียใจในความฝัน

          "ท่านแม่ อย่าไปฟังที่มันพูดพวกเรายินดีที่จะเสียสละปกป้องท่านแม่" ฟางเฟยกระอักเลือดบนพื้น ถูกกรงเล็บกระซวกเข้าไปเต็มแรง มันดึงกรงเล็บออกมาพร้อมกับไส้ที่จะทะลักตามมาก่อนที่จะหมดลมหายใจ

          "ลูกแม่!!!!!" ตะโกนกรีดร้องด้วยความเสียใจ หย่งเยี่ยกอดหญิงสาวแน่นปลอบขวัญ ฝ่ามือหนาที่มีรอยเหียวย่นลูบใบหน้าเรียวเล็กเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตา "ฮวาเอ๋อห์ พี่รักเจ้า" เจ้าปีศาจกำลังพุ่งกรงเล็บมาทางนางกับหย่งเยี่ยที่กอดกันแน่นกายทั้งสองประสานซึ้งรวมเป็นหนึ่ง

          "ท่านพ่อออออ ท่านแม่!!!!" ลูกๆที่เหลือพยายามวิ่งเข้ามาหยุดร่างปีศาจตัวนั้น ก่อนหายวับไป

          ก่อนเกิดแสงสว่างขึ้น ในระหว่างที่มันกำลังพุ่งมาปลายกรงเล็บใกล้เข้ามาถึงร่างกายของทั้งสอง พร้อมกับนั้นจะนำพาทุกอย่างดับวูบไป เมื่ออิงฮวาลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าไม่ได้อยู่บนเรืออีกต่อไปแล้ว แต่กลับมายืนในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แทน ตรงข้างหน้ามีบุรุษแสนคุ้นเคย เทพไป๋ฝู

          ด้านหน้าหญิงสาวมีท่านเทพไป๋ฝู "เกือบไปแล้ว"

          "ท่านเทพไป๋ฝู ขอบคุณที่ช่วยข้าไว้ ข้าคิดว่าตัวเองจะต้องตายจริงๆซะแล้ว ทำไมในเรื่องราวที่เจ้าแม่หนี่วาให้ข้าได้ดูมีเจ้านั่นด้วยล่ะ" เม้มริมฝีปาก พลางจับหัวใจที่เต้นแรงรัวถี่ มันก็เหมือนจริงเหมือนกับตัวเองกำลังจะถูกฆ่าตายมากๆเลย

          "เจ้าสิ่งนั้นคือปีศาจความฝันที่เกิดจากคนโลก-22 ชื่อเฟรดดี้ เขาหลังตายแต่ความเคียดแค้นแรงกล้า ทำให้ขายวิญญาณแก่มารฝันเพื่อให้ตนมีชีวิตต่อและความเคียดแค้นชีวิต ที่ตนมีแต่ความทุกข์ ถูกคนสนิทหลอกใช้ พวกเขามีความสุขบนความทุกข์ของเฟรดดี้ ทำให้เขาไม่ชอบ เขามีความเกลียดชังเวลาคนอื่นมีความสุข ถ้าเห็นใครฝันดีโดยไม่จ่ายสินบนให้มัน มันก้จะเข้ามาในฝันคนผู้นั้นคอยเขย่าขวัญและหลอกหลอน ค่อย ๆ ลงมือฆ่าอย่างสยดสยองและพิสดาร ถ้าโดนเจ้านั่นฆ่าในนี้จะไม่มีทางกลับโลกจริงได้ เหมือนเช่นตายด้วยฝีมือคนโลกมืด"

          ".......!!!!!"

          "ไม่ต้องตกใจ ข้าจะส่งเจ้ากลับโลกจริงเดี๋ยวนี้แต่เจ้านั่งสมาธิ รวบรวมจิตให้สงบ ข้าจะบรรเลงเพลงส่งกลับ เจ้าจะรักใครย่อมได้ ไม่ว่าจะเป็นพี่ร่วมสาบาน ปาหวาง หรือแม้แต่สามีเจ้าหย่งเยี่ยที่พร้อมสละชีวิตเพื่อเจ้าได้เสมอ" เทพไป๋ฝูกล่าว ก่อนจะเสกกู่เจิงขึ้นมา เพื่อที่จะได้เล่นบรรเลงเพลง

          ดรุณีน้อยนั่งสมาธิหลับตาตามที่เทพไป๋ฝูได้บอกไว้ การที่ได้เห็นเส้นทางชีวิตทั้งสาม ทุกอย่างล้วนผูกพันธ์ด้วยวาสนารักของหย่งเยี่ย บุรุษผู้เป็นสามีเพียงหนึ่งเดียวของหัวใจดวงน้อย กระไรเสียทั้งพี่จิ่วและปาหวาง พวกเขาทั้งสองก็ต้องมีคนรักเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น ถ้านางไม่พบพานกับปาหวาง เขาคงไม่ถูกพี่ชายแท้ๆสังหาร นั้นเป็นเรื่องน่าสลดใจ ทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไปไม่ว่าจะทางใดก็หาหนึ่ง

          เทพหนุ่มเริ่มบรรเลงกู่เจิ้ง เสียงของมันดังไพเราะทั่วทั้งบริเวณเป็นทำนองจังหวะตราตรึงใจ ปลายนิ้วของเขาดีดผสาน

          ภายในใจยังคงมีพี่เยี่ยคนเดียว นุ่มนิ่มน้อยนึกถึงใบหน้าคมคายดวงตาขลับเดียวดาย ราวกับปลายแสงมีบุรุษหมวกฟางยืนรออยู่ มือของเขาเอื้อมมือเข้ามาเพื่อจะแตะมือบาง อิงฮวาคลี่ยิ้มหวาน ทั้งเสียงกู่เจิ้งของเทพไป๋ฝูเพราะเสนาะหู มันทำให้หัวนางปรุโปร่งคล้ายกับกำลังล่อยลอย


แสดงความคิดเห็น

(( บัพ เสียงดนตรีหนี่วา หมดสภาพ 21/7/2020 ))   โพสต์ 2020-7-11 11:09
(( ได้รับบัพ เสียงดนตรีหนี่วา เปิดใช้งานหลังบัพมายาอู๋เหม่ยเนียงหมดสภาพ ในวันที่ 14/7/2020 ))   โพสต์ 2020-7-11 11:08
คุณได้รับ +25 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2020-7-11 11:06
คุณได้รับ +30 ความชั่ว +71 ความโหด โพสต์ 2020-7-11 11:06

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -242 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -242 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต