ดู: 252|ตอบกลับ: 8

[ลี้ลับ] { ความฝันของอิงฮวา } หลิวหง

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2020-6-23 19:20

ชื่อผู้ฝัน : อิงฮวา
ความฝันประเภท : ลี้ลับ


{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 671
         

          เสียงหวานตะโกนบอกร่างสูงอยู่นาน ก่อนเสียงนั้นจะขาดๆหายๆ รู้สึกตัวอีกทีภาพรอบตัวเปลี่ยนไป พื้นที่โดยรอบปรากฎขึ้นเป็นด้านในตำหนักที่ไหนสักแห่ง ร่างบอบบางหันมองรอบด้วยความงง มือบางโปร่งแสงมันทะลุผ่านเข้าได้ทุกที ประดุจดวงวิญญาณเร่รอน!

          อ๊ะ วิญญาณเร่รอน! เกิดอะไรขึ้นกันทำไมนางถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังดีๆอยู่เลย ภาพตรงหน้าต่างไปจากเดิม ได้ยินเสียงเหมือนมีคนพึมพำอะไรบาง อิงฮวามองไปตามเสียงนั้น ตรงหน้านางมีเด็กน้อยวัยสี่ขวบยืนมองลอดผ่านช่องประตู

          ใบหน้าเด็กคนนั้นมีความคุ้นเคย นัยน์ตาหวานเชื่อมจ้องมองสังเกตดูดีๆ เมื่อลองนึกดูพบว่ามีส่วนโครงหน้าคล้ายหลิวหงในลักษณะวัยเยาว์ คนตัวเล็กจึงเดินไปเด็กชายซึ่งมีใบหน้าอมทุกข์ทั้งที่ชีวิตยังเป็นแค่เด็ก สีหน้าแววตานั่น...ทำให้หญิงสาวรู้สึกสงสารจริงๆ

          นางเดินไปทางเด็กคนนั้น ได้ยินเสียงผ่านช่องประตู ที่มีหญิงสาวสองคนกำลังหารือแผนการชั่วร้ายบางอย่าง ชุดการแต่งกายหญิงสาวผู้นั้นเหมือนเป็นชุดของสนมในวัง หรือว่านั้นจะเป็นมารดาหลิวหง

          หงเอ๋อห์ตัวน้อยดูเหมือนกำลังบ่นภาวนาบางอย่าง "ท่านแม่ ท่านอย่าทำแบบนั้นนะ" น้ำเสียงใสแผ่วเบา แต่ก็กลัวถูกดุด่า ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆได้แต่เก็บมันไว้ข้างใน

          อยากจะเข้าไปพูดคุยทว่าภาพตรงหน้ากับตัดฉับอย่างฉับไว ก่อนภาพเปลี่ยนไปเป็นสวนจวนขนาดใหญ่ จิ้มลิ้มในภวังค์กระพริบตาหวานความทรงจำที่นี่เป็นของหลิวหงหรือเปล่า อยู่ในระหว่างช่วงก่ำกึ่งความจริงกับความฝัน ทำให้นางไม่แน่ว่าตัวเองคิดไปเองหรือไม่ อิงฮวายืนมองหลิวหงในวัยสิบสามปีนั่งคุยกับใครบางคน แต่เมื่อมองไปทางที่สายตาเขามองพลางคุยกันกลับว่างเปล่า

          "เชิญตามสบาย" หลิวหงในวัยสิบสามกล่าวบอก ความว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม และรินชาใส่จอกให้ตนเองและอีกจอกที่วางข้างตัวเขา แต่นอกจากเขาแล้วกลับไร้วี่แววของคนอื่นใดนอกเหนือจากตรงนี้อีก

          ดรุณีน้อยรู้สึกแปลกๆ มันน่าประหลาดใจหากคุยกับสัตว์เลี้ยงยังพอเข้าใจได้ แต่นี่กลับไม่มีใครนอกจากอีกฝ่ายลำพัง หลิวหงกำลังคุยกับใครอยู่ มิหนำซ้ำเหมือนกับกำลังปรึกษาหารืออะไรกัน ทั้งพยักหน้าตอบรับ นางเงี่ยหูฟังกลับไม่ได้ยินเสียงเลยสักนิด ใจคอไม่ค่อยดี

          หรือว่ากำลังคุยกับจินตนาการของตัวเอง….

          คิดวิเคราะห์หาคำตอบไขปริศนาแต่กลับไม่พบร่องรอย ภาพเปลี่ยนไป คราวนี้ตัวหญิงสา!วมีกายเนื้อ ไม่โปร่งแสงอีกแล้ว ในห้องแห่งนี้เต็มไปด้วยสีขาวโพลน "คนที่รักที่สุดในชีวิต กลับทำร้ายจิตใจได้ถึงขนาดนี้ ถ้าข้าไม่เกิดมาก็คงดีกว่า….." อิงฮวาได้ยินทุกคำพูดที่ฟังแล้วเข้าใจทันที คงจะเป็นเรื่องในครอบครัว แล้วเสียงนั้น

          บุรุษในวัยยี่สิบกว่านั่งมุมห้องกอดเข่าในชุดสีขาว ฟังดีๆเป็นเสียงคุ้นเคยก่อนหน้านี้เคยได้ยินจึงจำน้ำเสียงทุ้มนี้ได้ อีกฝ่ายก้มหน้าก้มหน้าตัดพ้อหนักทั้งเรื่องอะไรมากมายทั้งหลายอย่าง เขาประสบปัญหาต้องเผชิญหน้าด้วยตัวคนเดียวมาตลอด "หลิวหง…. ?"

          เหนื่อยไปกับทุกสิ่งทุกอย่าง เหนื่อยจนไม่รู้ว่าจะเหนื่อยไปมากกว่านี้ได้อีกไหม เหนื่อยจนอยากจะร้องไห้เเต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องร้อง เหนื่อยที่ไม่รู้ว่าควรทำเยี่ยงไรต่อ "ข้ามันไร้ค่า ทุกคนทอดทิ้งข้า" เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวเมื่อได้ยินคนเรียกก่อนคอตกตามเดิม

          "ไม่มีใครทอดทิ้งเจ้า เจ้าต่างหากล่ะที่กำลังหนีพวกเขา" สูดอากาศเข้าหายใจลึกๆแล้วเดินเข้าไปหา

          หลิวหงเงยหน้ามองอีกครั้งก่อนคราวนี้พูด ขึ้น "อ...อย่าอยู่ใกล้ข้า ข้าไม่ดี ข้าอาจจะเผลอทำร้ายเจ้า"

          "จะไม่มีใครทำร้ายกันทั้งนั้น"

          "แต่….แต่ ข้า…." ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงตะกุกตะกักกอดเข่าเช่นเดิม

          ก่อนปรากฎภาพฉายอีกด้านที่หลิวหงกำลังสู้กับบิดาตนเอง ดูเหมือนจะเป็นการต่อสู้ที่ไม่มีทางจบสิ้นได้ง่ายๆ จะต้องมีใครคนนึงที่จะต้องตาย หลิวในนั้นออร่าความมืดทั่วทั้งร่างจนไม่สนใจใครทั้งสิ้นนอกจากความแค้น

          จิ้มลิ้มน้อยค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่ายอย่างช้าๆ พลางครุ่นคิดร่างบอบบางเอียงคอตาแป๋วใสไยถึงเห็นอีกฝ่ายกัน เป็นภาพลวงตาหรือเปล่าก่อนหน้านี้จำได้ยืนอยู่บนชายหาดพร้อมกับทุกคน กำลังยืนดูการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายปะทะด้วยพลังรุนแรง ทีนี้โผล่มาเห็นบุรุษร่างสูงนั่งกอดเข่าในมุมนี้เพียงลำพังด้วยสีหน้าเศร้าๆ "ห...หลิวหง?" เอ่ยเรียกชื่ออีกครั้ง คราวนี้กดเสียงหนักแน่นลงกว่าเดิม

          "เจ้ารู้จักชื่อข้าได้เยี่ยงไร"

          ทำไมจะไม่รู้จักล่ะคนที่เกือบจะบีบนางให้ตายคามือ! ปั้นใบหน้าเรียวเล็กคลี่ยิ้มผ่อนคลายอารมณ์ ก่อนเดินไปนั่งข้างๆชายหนุ่ม ถึงที่นี่จะเป็นภาพลวงตาหรือนิมิตอะไรสักอย่าง อิงฮวาจึงมานั่งเป็นเพื่อนแทนตอกย้ำเรื่องความชั่วร้ายของเขา "เจ้าโดดเดี่ยวมาตลอดเลยสินะ ทั้งเรื่องพ่อแม่ที่ความสัมพันธ์หมองมัว เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย ลึกๆแล้วเจ้าอยากมีคนที่เข้าใจเจ้า เจ้ายังโหยหาความรัก เจ้าหวังว่าสักวันพ่อแม่และเจ้าจะได้อยู่กันพร้อมหน้า" ถึงจะแสดงในรูปแบบรุนแรงก็ตามที มือเล็กนุ่มนิ่มแตะฝ่ามือหนาแล้วลูบฝ่ามืออีกฝ่ายด้วยความอ่อนโยน

          "เสด็จพ่อไม่เคยรักข้า เสด็จแม่ก็....เหมือนกัน เจ้าไม่รู้หรอกข้าต้องแบกรับเรื่องอะไรมาบ้าง ความรักเหรอ...ข้า ไม่รู้จักของพรรค์นั้นหรอก ข้ารู้แค่ว่าทุกอย่างรอบตัวมันกลายเป็นความทุกข์จมดิ่งลงเหว" ชายหนุ่มตอบกลับอย่างไม่เข้าใจหญิงสาว มีความสับสน ลังเล แต่เขาก็รู้สึกดีกับสัมผัสของนาง

          "เป็นเช่นนั้นเอง การแบกรับเรื่องต่างๆไม่ได้มีแค่เจ้าคนเดียว ทุกๆคนบนโลกใบนี้ย่อมแบกรับเรื่องราวต่างๆทั้งนั้น ข้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้น หลิวหงเจ้าดูสิ ตัวเจ้าที่กำลังต่อสู้กับฝ่าบาท ร่างกายบาดเจ็บเพราะใช้พลังเกินขีดจำกัด" ก่อนชี้ไปทางภาพฉายซึ่งในภาพนั้น ทั้งสองต่อสู้กันเอาเป็นเอาตาย หลิวหงในภาพเปี่ยมแววตาเกลียดชัง

          เขาส่ายหน้าเศร้าๆ ควบคุมตัวเองไม่ได้ กลัว...กลัวความจริง เคว้งคว้างอ้างว้างโดดเดี่ยวจึงสร้างอีกตัวตนหนึ่งที่แข็งแกร่งขึ้นมาปกปิดความอ่อนแอ่ในจิตใจ "ข้าเลือกไม่ได้ทุกอย่างบีบบังคับให้ข้าจำเป็นต้องทำ ถ้าข้ามีอำนาจทุกคนก็จะยกย่องเชิดชู พวกเขาจะสนใจข้า"


          อิงฮวายกมือลูบใบหน้าคมคายอย่างอ่อนละมุน "ไม่เลยเจ้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว ตอนนี้มีข้าอยู่ทั้งคน มาสิ นอนตักข้า ข้าจะช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของเจ้าด้วยความรัก ความรักของคนที่ถึงแม้โลกภายนอกเราจะไม่ได้รู้จักกัน แต่เป็นช่วงเวลาความทรงจำดีๆที่ข้าสามารถมอบให้เจ้าได้หลิวหง"

          หลิวหงค่อยๆขยับตัวลงนอนบนตักร่างบอบบาง ก่อนทั้งสองจะคุยกันต่อ "เจ้าชื่ออะไร" คนตัวเล็กซึ่งนั่งแป้นแล้นยกมือจิ้มแก้มชายหนุ่มเบาๆ ก่อนเสียงหวานตอบคำถาม "ข้าชื่ออิงฮวา เจ้าเคยเห็นดอกอิงฮวาหรือเปล่า"

          "อิงฮวาเป็นชื่อที่ไพเราะ ดอกอิงฮวาข้าเคยเห็นสิตอนนี้ข้าเองก็อยากให้บุปผาดอกนี้อยู่กับข้า…. ข้าเหนื่อยเหลือเกิน ไม่อยากทรมานอีกแล้ว" มือหนาจับมือเล็กนุ่มนิ่มพยายามต่อสู้กับความคิดชั่วร้าย กลัวจะเผลอทำร้ายหญิงสาวเหมือนกับการกระทำที่เคยทำร้ายผู้อื่นมากมาย รวมไปถึงบิดาของเขา

          "หลิวหง….ตอนนี้ข้าก็อยู่ข้างๆเจ้า" ดรุณีบุปผาเอ่ยด้วยสีหน้าประดับรอยยิ้ม โน้มกายลงมาประทับริมฝีปากอมชมพูลงหน้าผากชายหนุ่มแผ่วด้วยความหลากหลายทางความรู้สึกทั้งสงสารและอยากช่วยเหลือเขาให้กลับมา หลิวหงหลับตาเหมือนคนโล่งสบายใจ ก่อนนางจะถอนกลีบปากบางขึ้นกลับมานั่งก้มหน้าดูใบหน้าคมคาย "ข้าไม่เคยรู้สึกถึงการเป็นผู้ถูกรัก สัมผัสเจ้าช่างอบอุ่น ขอบคุณจริงๆ"

          "ถ้าเจ้ารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ เอาชนะความมืดในใจเจ้าได้ ข้าจะรอเจ้าหลิวหง" เกลี่ยแก้มอีกฝ่ายด้วยความอ่อนโยน



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --5 คุณธรรม --3 ความชั่ว โพสต์ 2020-6-23 14:17
คุณได้รับ +20 คุณธรรม +10 ความชั่ว +30 ความโหด โพสต์ 2020-6-23 14:17
คุณได้รับ +60 คุณธรรม +80 ความโหด โพสต์ 2020-6-23 14:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -142 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -142 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2020-6-23 19:16:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2020-6-23 19:18

{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 672

          บุรุษร่างสูงนอนบนตักคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเรียวเล็กที่ประดับรอยยิ้มอบอุ่นทั้งเปี่ยมเสน่ห์ที่ไม่ใช่แค่งดงามแต่เป็นจิตใจอันบอบบางใสซื่อบริสุทธิ์ ก่อนมือหนาเอื้อมมือขึ้นลูบพวงแก้มขาวผุดผ่อง พร้อมถ้อยประโยคตะกุกตะกักลังเลใจมากนาน "อิง
ฮวา… เจ้า...เจ้าเดินไปกับข้าได้ไหม"

          "เอาสิ เจ้าจะพาข้าไปที่ใดล่ะ" ช้อนแววตาออดอ้อน ดวงตาทั้งสองประสายตาจ้องตากันอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆพากันลุกขึ้นกลับมายืน ภายในห้องสีขาวนี้มีแค่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน นางรับฟังปัญหาที่เกิดขึ้นของอีกฝ่าย เป็นเรื่องเก็บซ่อนไว้ภายในเพื่อปกป้องสร้างเกราะกำบังความอ่อนแอ่ของเขาเอง

          ด้วยความรู้บางอย่างก่อตัวขึ้น นางเห็นใจหลิวหง ต้องมีชะตากรรมโหดร้าย หากคำพูดสามารถเยียวยาหัวใจชายหนุ่มได้ยินดีช่วยเหลือเต็มที่ หลิวหงลุกขึ้นตามหญิงสาวก่อนคว้ามืออิงฮวามาจับไว้แน่น หันมองซ้ายมองขวาอย่างกลัวๆ กลัวว่าหากปล่อยมือเล็กนี้ไป นางจะหายไปจากเขา ไม่อยากจมปลักกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ขอแค่มีนางเขาคงจะมีความกล้าพอเผชิญหน้ากับความจริง

          ความจริงในทุกๆเรื่อง บุรุษร่างสูงอาภรณ์ขาวเดินนำทาง ร่างบอบบางเดินข้างถึงจะถูกจับมืออยู่ ดรุณีน้อยไม่ได้ดึงมือชักกลับ อีกฝ่ายทนอยู่กับความเดียวดายมานานเป็นสิบๆปี ระหว่างทางเดินของคนทั้งสอง มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นสร้างความแปลกใจแก่นาง ที่นี่เป็นที่ใดมิอาจทราบได้แค่รู้สึกว่าต้องทำบางอย่างให้ถูกต้อง ช่วยเหลือหลิวหงให้หลุดพ้นทั้งความอาฆาตแค้นพยาบาท การที่ได้เห็นอีกคนในสภาพเช่นนี้บางที เศษเสี้ยวความดียังหลงเหลืออยู่ให้นางช่วยนำทางพาไปสู่แสงสว่างแห่งความจริง

          เสียงเพื่อนในจินตนาการของเขาดังขึ้น ดูเหมือนคราวนี้หญิงสาวซึ่งมาด้วยกันจะได้ยิน "เจ้าคิดว่านางรักเจ้าจริงเหรอ เจ้าคิดตื้นไปแล้ว"

          "ข้า...ไม่รู้" หลิวหงตอบกลับเสียงเศร้า ดวงตาคู่คมฉายความประหม่าไม่กล้าคิดถึงขั้นนั้น กลัวรับความจริงไม่ได้

          "กลับไปที่เดิมของเจ้าซะ เจ้าจะได้ไม่ต้องทนทุกข์เจ็บปวดใดๆ อีก"

          "หากข้ากลับไป ข้า...จะ...ไม่เจ็บปวดจริงหรือ"

          "ข้าจะปกป้องเจ้าจากความเจ็บปวดเหล่านี้เอง ตั้งแต่เล็กจนโตเจ้าก็เห็นแล้วมีแต่ข้าที่พูดคุยกับเจ้า"

          หลิวหงรู้สึกเจ็บปวดใจ หมดแรงเดินต่อเข่าทรุดนั่งลงบนพื้นห้อง ถูกจี้ใจดำเป็นปมในใจของเขาซึ่งนั่นเป็นความจริงทั้งหมด "ข้ามีแค่เจ้าคนเดียวที่เป็นเพื่อน" น้ำเสียงทุ้มพึมพำวนซ้ำไปซ้ำมา

          ดูเหมือนสาเหตุที่ทำให้เขากลายเป็นคนเช่นนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเพื่อนในจินตนาการของตัวเอง เหมือนกับคนที่เป็นโรคสองบุคลิกที่ต้องสร้างอีกหนึ่งตัวตน เป็นความกดดันจากการถูกข่มเหงรังแกหรือโดนทำร้ายจิตใจและร่างกายตั้งแต่แรกเกิดจนโตความทรงจำที่เลวร้ายในวัยเยาว์ จิ้มลิ้มย่อตัวลงแล้วผคองใบหน้าหลิวหงหันมาสบตากันเพื่อเน้นย้ำในคำพูดของนาง "ไม่แล้ว เจ้ามีข้าเป็นเพื่อนอีกคน เพื่อนแสนดีจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องเจ็บปวด คอยช่วยเจ้าจากความผิดพลาดในอดีต"

          "อิงฮวาเจ้าจะอยู่กับข้าเช่นนี้ได้ไหม ข้ากลัวว่าขาดเจ้าไปจะไม่มีที่พึ่งทางใจอื่นอีก" ก้มหน้ามองพื้นไร้เรี่ยวแรงจะเดินต่อ

          "ข้าจะอยู่กับเจ้าจนกว่าเจ้าจะหาย ข้าสัญญา" ชูนิ้วก้อยแทนคำสัญญา ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเกี่ยวนิ้วก้อยตอบรับ มือเล็กผคองร่างสูงลุกขึ้นเดินต่อเสียงหวานกล่าว "อย่ากลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริง อดีตที่ผิดพลาดของเจ้าสามารถแก้ไขมันได้ ถึงจะย้อนกลับไปไม่ได้แต่เจ้าก็เริ่มต้นใหม่ได้ไม่ใช่หรือ"

          ในขณะเดินไปได้ร้อยลี้ ก่อนมีเสียงหนึ่งดังในหัวสาวน้อยเสียงนั้นเหมือนกำลังปั่นนางให้หวาดกลัวชายหนุ่มข้างกาย "สาวน้อยเขาจะสังหารเจ้า"

          "เขาเกือบจะฆ่าเจ้าตายไปแล้ว เจ้ายังจะกล้าช่วยเหลือเขาอีกรึ" ยังไม่ทันจะได้ตอบคำถามเสียงปริศนาในหัว นางผุดความทรงจำตอนที่หลิวหงทำร้ายตนเองขึ้นมาและเสียงนั้นฉายภาพหลิวหงฆ่าอาหญิงที่คอยยุยงแม่ให้ทำตัวไม่ดีสารพัดต่างๆ

          รวมไปถึงฉากการตายของมารดาที่เข้มงวดดุด่าหลิวหงมาตลอดตั้งแต่พี่สาวของนางถูกลูกชายฆ่าตายจนเขาเริ่มทนไม่ไหว แต่ในตอนนั้นอิงฮวาสังเกตนัยน์ตาเขาเป็นสีแดงราวกับปีศาจ ก่อนพลั้งมือฆ่ามารดา โศกนาฎกรรมจวนฉีหวาง มือของเขาเปื้อนเลือด เมื่อเขาได้สติ ดวงตากลับเป็นปกติและวิ่งหนีออกจากจวนด้วยความหวาดกลัว

          ชายหนุ่มผู้น่าสงสารกำลังสนทนาร่ำไห้กับใครบางคนที่เธอมองไม่เห็นตัวแต่ได้ยินเสียง หลบตัวอยู่ในถ้ำลึกลับไม่มีแสงสว่าง ความมืดค่อยๆกัดกินใจจนมันแทบจะดำมืดหมดไปทั้งดวง

          "หลิวหงเข้าร่วมกับข้า แล้วเจ้าจะได้ทุกอย่าง" บทสนทนานั้นแม้จะเหมือนปลอบตัวเขาทีกำลังใจสลายและรู้สึกไร้ที่พึ่ง เป็นการหลอกขายชักจูงชายหนุ่มไปในตัว

          "ได้ทุกอย่าง…ข้าอยากได้ทุกอย่าง" เสียงสิ้นหวังกล่าวตอบตกลง ไม่เหลือใครเป็นที่พึ่งอีกแล้วนอกจากอีกฝ่าย

          อิงฮวาอยากจะตะโกนร้องห้ามทว่ามันสายไปเสียแล้ว "หลิวหง! อย่านะ……!!!" ก่อนได้สติเห็นฝ่ามือหนาที่จับมือนางเปื้อนเลือดเหมือนในภาพนิมิตนั้น นัยน์ตาเป็นสีแดง

          "เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า หรือเจ้าไม่ชอบให้ข้าแตะตัวเจ้า ข้าขอโทษ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยบอกปนเสียงเศร้าเมื่อเห็นนางชะงักค้างบางอย่าง มองมาที่ใบหน้าตนเอง

          น้ำเสียงหัวเราะและรอยยิ้มอำมหิตหลิวหง มองมาทางจ้องมาที่นางเหมือนจะอยากบีบคออิงฮวาให้ตาย "….ข้า" พยายามสลัดความคิดนั้น

          "สาวน้อยเจ้าดูสิ เจ้าคิดว่าจะช่วยเขาได้อย่างนั้นหรอ" เสียงนั้นคอยย้ำเตือนหญิงสาว

          ดรุณีน้อยพยายามตั้งสมาธิ จู่ๆได้ยินเสียงพี่สาวลู่เอินกับถิงเอ๋อห์และเคเลเบรียนกำลังร้องเรียกนางอยู่ รวบรวมสมาธิใจจดจ่อกับเสียงทั้งสาม ถึงจะไม่ว่าเหตุใดถึงได้ยินเสียงพวกเขา มันก็ยังดีกว่าต้องฟังเสียงยุยงให้นางผวาหวาดกลัวหลิวหง "อิงฮวา เจ้าเป็นอะไร"


          "เอ่อข้า...เปล่า"

          "แต่น้ำตาเจ้าไหล" หลิวหงยกมือขึนลูบข้างแก้มหญิงสาว

          ดูเหมือนน้ำตาจะไหลโดยที่ไม่รู้ตัว ก่อนจะตอบไปตามความเป็นจริงและเล่าในสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งเรื่องความทรงจำที่นางเห็นเขาฆ่าคนในครอบครัวทั้งอาสาวและมารดา "ข้าเชื่อใจเจ้า ต่อให้คนทั้งโลกตีตราเจ้า ว่าเป็นฆาตกร แต่ข้าจะอยู่กับเจ้าตรงนี้ คอยเยียวยาและรักษาหัวใจให้เจ้าหาย"

          "เจ้าไม่กลัวข้าเหรอ ข้าฆ่าคนตาย ข้าฆ่าทุกคนด้วยมือทั้งสองข้างนี้"

          ส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "หากข้ากลัว คงไม่กล้าจะเดินไปกับเจ้าหรอก" อิงฮวาตอบกลับ ก่อนหลิวหงจะยิ้มเขินๆ

          ทั้งสองเดินจับมือกันจนถึงปลายทางสิ้นสุดแสงสีขาว ปรากฎประตูบานหนึ่งมีข้อความเขียนว่า 'ทางออกสู่จิตใจ หากคุณพร้อมเผชิญหน้าจงก้าวออกมา แต่หากคุณยังไม่พร้อมดวงจิตจะแหกเหลว'

          ชายหนุ่มหันมามองอิงฮวา "ข้า...ข้..กลัว" ยังไม่พร้อมที่จะก้าวเดินออกไป มือเล็กนุ่มอีกข้างลูบฝ่ามือร้อนหนาเบาบาง พลางคลี่ยิ้มหวานสดใสละมุนนุ่มนวล "หลิวหง เจ้ามีข้าอยู่ด้วยทั้งคน ถ้าเกิดอะไรขึ้นพวกเราจะฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน"

          "แต่นั้นมัน หรือว่าข้ายังไม่พร้อม"

          "เจ้าพร้อมแล้ว เราจะก้าวเดินออกไปด้วยกัน" คอยช่วยให้กำลังใจด้วยเสียงหวานปลอบประโลม

          หลิวหงเม้มฝีปากก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในบานประตูขาว มือหนากุมมือเล็กนุ่มนิ่มแน่น ร่างทั้งสองก้าวไปพร้อมๆกัน จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงและลมหายใจ ทันใดนั้นเกิดแสงสว่างจ้าจนทั้งสองต้องยกมือบังดวงตา และร่างกายกลับถูกพลังงานลึกลับดูดขึ้นด้านบนนั้น ท่ามกลางแสงสว่างรายล้อมรอบตัว จนไม่เห็นสิ่งอื่นใดนอกจากนั้นอีก


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 ความชั่ว โพสต์ 2020-6-23 20:09
คุณได้รับ +25 คุณธรรม --10 ความชั่ว +25 ความโหด โพสต์ 2020-6-23 20:09
คุณได้รับ +8 คุณธรรม +10 ความโหด โพสต์ 2020-6-23 20:08
คุณได้รับ +60 คุณธรรม +80 ความโหด โพสต์ 2020-6-23 20:08

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -142 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -142 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
ปลอกหุ้มเล็บไห่ล่าง
หน้ากากอาร์มอร์
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์เหมันต์คีโอ
ถังอาบน้ำแห่งซัลลิส
ม้าจื่อเมี่ยว
กำไลเทพีไอซิส
ตัวเบาร่มนภา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
x1
x123
x1200
x2
x243
x101
x5
x50
x50
x10
x4
x1106
x2
x273
x5
x61
x1
x1
x1
x10
x9999
x351
x4
x2
x5
x9
x7
x5
x7
x5
x2
x8
x6
x4
x7
x4
x4
x10
x4
x2
x4
x2
x9
x4
x8
x6
x2
x9
x13
x129
x74
x36
x1254
x265
x372
x349
x601
x625
x272
x211
x100
x1000
x100
x9999
x10
x185
x6
x32
x68
x493
x49
x130
x187
x9999
x13
x346
x133
x1154
x293
x81
x141
x471
x3747
x40
x20
x35
x10
x35
x34
x70
x8
x6
x556
x24
x13
x13
x16
x61
x27
x10
x76
x48
x18
x12
x69
x14
x199
x18
x130
x180
x88
x45
x16
x96
x3
x9
x127
x3612
x172
x26
x21
x14
x118
x88
x54
x4242
x72
x78
x18
x29
x95
x120
x33
x5
x500
x578
x39
x4580
x96
x2
x10
x471
x9
x3181
x240
x32
x1
x1
x64
x4
x23
x1
x43
x9999
x9
x8
x10
x8
x2
x7
x19
x34
x1004
x6
x3
x9
x2
x2
x14
x1
x2
x60
x67
x77
x46
x16
x28
x14
x3
x17
x3
x27
x20
x16
x24
x13
x96
x659
x23
x1078
x1070
x15
x2
x780
x12
x3
x20
x26
x19
x132
x94
x90
x410
x158
x1
x23
x624
x74
x1
x184
x153
x19
x112
x53
x6
x849
x640
x772
x444
x2310
x930
x125
x850
x286
x275
x2
x13
x37
x18
x162
x1470
x1
x35
x2976
x28
x2619
x61
x7462
x2810
x33
x537
x40
x4760
x21
x3000
x24
x51
x9242
x3130
x43
x30
x3200
x4042
x9999
x86
x4300
x208
x96
x34
x94
x1743
x3791
x2023
x453
x47
x1659
x36
x21
x220
x4023
x60
x2423
x431
x233
x395
x24
x29
x612
x3548
x18
x134
x316
x2233
x420
x9999
x184
x104
x20
x2547
x3863
ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้