ดู: 315|ตอบกลับ: 20

[NC] { ความฝันของอิงฮวา } พระสนมปันฟูเหริน

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โพสต์ 2020-7-1 21:58:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 698

          ทางเข้าด้านหน้าตำหนักมีสตรีร่างบอบบางกำลังเดินอยู่ ข้างๆมีนางกำนัลคนสนิทคอยรับใช้ไม่ห่างกาย ก่อนที่จะมีความรู้สึกบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในหัวเหมือนกับตัวเองกำลัง ก่อนจะมีบางสิ่งบางอย่างปลุกให้ตื่นจากภวังค์ ท่ามกลางต้นอิงฮวาที่รายล้อม เป็นสวนพฤกษาที่สงบร่มเย็นเป็นสุข เหมือนกับผู้เป็นเจ้าของตำหนัก

          นัยน์ตาหวานเชื่อมน้ำตาลพร่ามัว ค่อยๆลืมเปลือกตาทั้งสองข้างเหมือนตัวเองกำลังก้าวเดินอยู่ที่ใดสักที่หนึ่ง นางกำนัลช่วยผคองพาเดินกลับมาถึงหน้าตำหนัก อิงฮวารู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าผ่านพ้นหน้าประตู เสื้อผ้าอาภรณ์เป็นชุดสนมสีชมพูหวานปักทอผ้าแพรชั้นเลิศ

          ก่อนมีเสียงฝีเท้าเล็กๆของคนหลายคน วิ่งตรงดิ่งพุ่งตรงเข้ามาหา ปรากฎร่างของเด็กชายและเด็กหญิงซึ่งอายุวัยอยู่ในช่วงไล่เลี่ยกัน "เสด็จแม่กลับมาแล้ว!!!" ทั้งองค์ชาย องค์หญิง สี่วิ่งเข้ามาหาเสด็จแม่หลังกลับมาถึงตำหนักเข้ามารายล้อมหน้าหลัง

          นางกำนัลคนสนิทปันฟูเหรินทรงบอกองค์ชาย องค์หญิงน้อยปราบตักเตือน "ระวังหน่อยเพคะ พระสนมกำลังพระครรภ์"

          "ก็ข้าคิดถึงเสด็จแม่"

          "เสด็จแม่กำลังมีน้องของพวกเราอยู่ ลูกขอโทษที่ไม่ห้ามน้องๆ" โอรสคนโตก้มหน้าสำนึกผิดที่ไม่ห้ามน้องๆ "แม่ไม่ได้เป็นกระไรเสียหน่อย พาแม่ไปนั่งหน่อยสิ"

          หญิงสาวกอดตอบเหล่าลูกๆทั้งสี่คนด้วยสายตาอ่อนโยน เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของนางกับฝ่าบาท การได้มานั่งอยู่ตรงนี้ได้เพราะความรักที่มีของกันและกัน ใบหน้าเรียวเล็กสรวงยิ้ม "พวกเจ้าไม่กลัวแม่จะรักน้องคนเล็กมากกว่าหรือ" ลูกๆต่างส่ายหัวพร้อมเพรียงกัน องค์ชายน้อยเป็นตอบ "พวกเรารู้ว่าเสด็จแม่รักพวกลูกๆมาก จะรักน้อยหรือรักมาก นั่นไม่สำหรับเท่าเสด็จแม่มีความสุข ข้าดีที่จะได้มีน้องเพิ่ม เสด็จพ่อตอนทรงทราบเรื่องก็รีบเร่งมาหาเสด็จแม่ข้าจำได้"

          "โอ๋ฉางเอ๋อห์ แม่รักลูกทุกคนเท่ากันอยู่แล้ว มานั่งนี้มาๆขอให้แม่หอมพวกเจ้าให้หายคิดถึง หวังว่าวันนี้คงไม่ได้แอบไปเล่นซนกันใดมา" กวักมือเรียกลูกทั้งสี่มานั่งใกล้ๆแล้ว แนบจุมพิตบนหอมแก้มพวกเขา มือลูบเกศาแต่ละคนแสดงความรักความห่วงใย "ส่วนเรื่องเสด็จพ่อ ช่วงนี้ทรงงานหนักอย่าไปรบกวนนักเลย"

          "แต่เรื่องท่านแม่ก็สำคัญมากเลยนะเพคะ ลูกเคยอ่านหนังสือในตำราเกี่ยวกับวิธีดูแลท้อง หนึ่งในวิธีนั้นมีเล่าเรื่องถึงการดูแลเอาใจใส่จากคนรักนะเพคะ"

          "จุ๊ๆๆ เสด็จแม่พูดถูก เราอย่าไปรบกวนเสด็จพ่อเลย" องค์หญิงทั้งสองฝาแฝดหงส์ซึ่งถูกเรียกหลังจากพระสนมปันฟูเหรินประสูติธิดา แฝดพี่คนโตเป็นหันไปดุเตือนน้องเล็กเบาๆ ซึ่งมีหน้าตาคล้ายคลึงกันหลายส่วน ลักษณะที่โดดเด่นที่ทั้งคู่มีไม่เหมือนกันคือนิสัย อีกคนเยือกเย็นดั่งหิมะค้างคืน คนน้องโผงผางร้อนแรงประดุจไฟ

          นางกำนัลอมยิ้มมองภาพครอบครัวอันแสนอบอุ่นของพระสนมที่ปรนนิบัติรับใช้มานานหลายปี ตั้งแต่ตอนยังไม่มีบุตรธิดากับฝ่าบาทจนตอนนี้ในตำหนักมีพระโอรสและพระธิดา "ฝ่าบาททรงโปรดปรานพระสนมมากขนาดนี้ ท่านตั้งครรภ์อยู่ท่านก็มาเยี่ยมค้างที่นี่ทุกคืนไม่เว้นวันเลย วันนี้ฝ่าบาทอาจจะเสด็จเยี่ยมพระสนมอีกก็ได้เพคะ"

          "เจ้าอย่าพูดเช่นนั้นให้ใครได้ยินเชียว ฝ่าบาทถึงจะโปรดข้าก็จริง ความโปรดปรานบางที….อาจอยู่ได้ไม่ยืนยาว ข้ารู้ถึงฐานะของข้าในตอนนี้ดี" ได้เข้ามาอยู่ในวัง ได้เห็นความน่ากลัวของภายใต้ความงดงามซ่อนเร้น นางจึงพยายามอยู่ในอาณาเขตของตัวเองไม่แก่นแย่งอำนาจกับผู้ใด อยู่เงียบๆในตำหนัก ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้เขาเหมือนเมื่อก่อน

          ยกมือขึ้นแปะแก้มนวลขาวผุดผ่อง "เสด็จแม่อย่าทรงทำหน้าเศร้าเช่นนั้น ใบหน้าของท่านเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า"

          ในขณะกำลังคุยกัน นางกำนัลห้องเครื่องก็ยกสำรับและยาบำรุงครรภ์มาให้ อิงฮวายกถ้วยยาบำรุงครรภ์ขึ้นมาดื่ม นัยน์ตาหวานเชื่อมน้ำตาลมองดูเครื่องเสวยเบื้องหน้า "มื้อนี้มีของโปรดที่พวกเจ้าชอบ แม่สั่งนางกำนัลในห้องเครื่องทำอาหารที่พวกเจ้าชอบเสวยเป็นพิเศษ ทานกันเยอะๆจะได้มีเรี่ยวแรง" อิงฮวาตักอาหารให้ลูกประดับรอยยิ้มคลายความทุกข์

          ลูกๆทั้งสี่ใช้ตะเกียบคีบอาหารในสำรับ ร่วมรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุข พร้อมกับเสียงหัวเราะขบขันที่แสนหวาน นางกำนัลที่นั่งอยู่พากันยิ้ม "กุ้งมังกรของโปรดเสด็จแม่ ถ้าน้องออกมาอีกคนพวกลูกๆจะช่วยเลี้ยง" คีบกุ้งที่แกะเปลือกออกแล้ววาง

          "จ้าๆๆ พวกเจ้านี้ปากหวานกันเชียวนะ"

          ดูเหมือนช่วงเวลานี้จะทำให้นางลืมเลือนบางอย่างไป......



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +73 ความชั่ว +32 ความโหด โพสต์ 2020-7-2 00:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -86 แต้มวาสนา +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -86 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต
เครื่องประดับผมเซเมเล่
อาภรณ์เจียวจิ้น
รองเท้าซิงไป๋เหลียนฮว่า
ปลอกหุ้มเล็บไห่ล่าง
หน้ากากอาร์มอร์
วิชาจันทร์เสี้ยวปลิดวิญญาณ
มนต์เหมันต์คีโอ
ถังอาบน้ำแห่งซัลลิส
ม้าจื่อเมี่ยว
กำไลเทพีไอซิส
ตัวเบาร่มนภา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x68
x67
x1
x9
x28
x1
x100
x270
x180
x31
x1
x123
x1200
x2
x243
x101
x5
x50
x50
x10
x4
x1106
x2
x273
x5
x61
x1
x1
x1
x10
x9999
x351
x4
x2
x5
x9
x7
x5
x7
x5
x2
x8
x6
x4
x7
x4
x4
x10
x4
x2
x4
x2
x9
x4
x8
x6
x2
x9
x13
x129
x74
x36
x1254
x265
x372
x349
x601
x625
x272
x211
x100
x1000
x100
x9999
x10
x185
x6
x32
x68
x493
x49
x130
x187
x9999
x13
x346
x133
x1154
x293
x81
x141
x471
x3747
x40
x20
x35
x10
x35
x34
x70
x8
x6
x556
x24
x13
x13
x16
x61
x27
x10
x76
x48
x18
x12
x69
x14
x199
x18
x130
x180
x88
x45
x16
x96
x3
x9
x127
x3612
x172
x26
x21
x14
x118
x88
x54
x4242
x72
x78
x18
x29
x95
x120
x33
x5
x500
x578
x39
x4580
x96
x2
x10
x471
x9
x3181
x240
x32
x1
x1
x64
x4
x23
x1
x43
x9999
x9
x8
x10
x8
x2
x7
x19
x34
x1004
x6
x3
x9
x2
x2
x14
x1
x2
x60
x67
x77
x46
x16
x28
x14
x3
x17
x3
x27
x20
x16
x24
x13
x96
x659
x23
x1078
x1070
x15
x2
x780
x12
x3
x20
x26
x19
x132
x94
x90
x410
x158
x1
x23
x624
x74
x1
x184
x153
x19
x112
x53
x6
x849
x640
x772
x444
x2310
x930
x125
x850
x286
x275
x2
x13
x37
x18
x162
x1470
x1
x35
x2976
x28
x2619
x61
x7462
x2810
x33
x537
x40
x4760
x21
x3000
x24
x51
x9242
x3130
x43
x30
x3200
x4042
x9999
x86
x4300
x208
x96
x34
x94
x1743
x3791
x2023
x453
x47
x1659
x36
x21
x220
x4023
x60
x2423
x431
x233
x395
x24
x29
x612
x3548
x18
x134
x316
x2233
x420
x9999
x184
x104
x20
x2547
x3863
โพสต์ 2020-7-2 06:26:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2020-7-2 19:24

{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 699

          ฐานันดรได้กลายมาเป็นถึงสนมฟูเหรินจากคนที่มาแต่ตัวเปล่าๆมีแค่ความรู้ที่ร่ำเรียนในเส้นทางสายนักปราชญ์ดั่งที่มารดาบุญธรรมสอน ทั้งเป็นอาจารย์และมารดาในคนเดียวๆ กว่าจะมาถึงในจุดนี้ชีวิตหญิงสาวผ่านความยากลำบากมามากมาย นัยน์ตาหวานเชื่อมจ้องมองลูกๆทั้งสี่กำลังร่วมประทาน เผยรอยยิ้มอบอุ่นมองธิดาและโอรสด้วยความเอ็นดู รักใคร่ ลูกๆอยู่ในวังไม่ลำบากเหมือนนางแต่ก่อน

          แต่การเป็นสายเลือกราชวงศ์ก็ต้องมีคุณธรรม นางจริงมักสอนลูกๆเสมอให้กตัญญูต่อแผ่นดิน "ทานกันน่าชื่นตาบานเชียว อาหารคงถูกปากพวกเจ้าจริงๆ พรุ่งนี้แม่จะเข้าห้องเครื่องไปทำขนมหวานให้พวกเจ้าบางดีไหม กะว่าจะทำถวายฝ่าบาทด้วยเห็นพักทรงงานหนัก ได้เสวยของหวานคงชื่นใจไม่น้อย"

          "เสด็จแม่ทำอะไรพวกเราก็ชอบหมด"

          "เสวยพระกระยาหารสิเพคะ เดี๋ยวลูกทานหมดก่อนไม่รู้น่า" องค์หญิงน้อยยิ้มใสแก้มบุ๋ม ได้รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์มาจากสายเลือดโดยตรง อิงฮวาหยิบตะเกียบตำแหน่งสนมขึ้นคีบกุ้งทาน ลิ้มรสชาติกุ้งมังกรซึ่งความหวานไม่อาจเทียบเท่ากุ้งแม่น้ำที่จะมีความหวานกว่า เนื้อกุ้งมังกรจะแน่นหยาบเหมาะนำไปย่างหรือเผา

          ทั้งห้านั่งเสวยอาหารกันอย่างมีความสุข นางกำนัลรินชาดำส่งตรงมาจากมณฑลยูนนาน มีสัมผัสของกลิ่นน้ำผึ้งที่หวานเข้มข้น ปนกับกลิ่นของไม้ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ มือบอบบางหยิบถ้วยน้ำชาจิบดื่มสลับกับคีบข้าวสวยร้อนๆเข้าปาก ก่อนจะมีความรู้สึกร้อนๆหนาวๆ เหมือนกับอากาศแปรปรวน

          หลิวฉางที่นั่งอยู่ๆในพระมารดาเห็นมือไม้สั่น "เสด็จแม่ เป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ"

          "เอ่อ….แม่รู้สึก ร้อนๆหนาวๆ เหมือนจะเป็นไข้น่ะจ้ะ" มือบอบบางกุมหน้าท้องไว้แน่น ริมฝีปากอมชมพูฉับพลันซีดเซียวอีกทั้งยังปวดท้องอย่างหนักหน่วง ปวดท้องน้อยรุนแรง ลูกๆเห็นท่าไม่ดีร้องบอกนางกำนัลคนสนิท "เสด็จแม่ๆๆ เสด็จแม่ตัวร้อนจี๋เลย"

          ใบหน้าเรียวเล็กพยายามฝืนหันไปหานางกำนัลให้รีบไปตามหมอหลวง ทว่ายังไม่ทันจะอ้าปากพูดความทรมานเดิมสะสมในร่างกายแล่นทั่วกายบาง จนฝืนทนต่อไปไม่ไหวอีก นางกำนังรีบมาผคองพระสนมแล้วตะโกนเรียกนางกำนัลตัวเล็กๆ "เจ้ารีบไปตามหมอเร็ว พระสนมเป็นอะไรก็ไม่รู้"

          "เพคะ" นางกำนัลคนนั้นรีบวิ่งออกจากตำหนักทันที เพื่อไปตามหมอหลวงของทางวัง ที่จะมีหน้าที่คอยดูแลเชื้อพระวงศ์

          อวี่ซีกงจู่และเฝิงซินกงจู่ดวงตาแดงก่ำ "เสด็จพี่ ฮือๆๆ เสด็จแม่….อย่าเป็นอะไรไปนะ" ร่างของพระมารดาถูกช่วยกันผคองขึ้นมานอนบนเตียง องค์ชายทั้งสองปลอบน้องสาวฝาแฝดที่เริ่มร้องไห้ ก่อนมีเสียงประตูตำหนักเปิดออก ปรากฎร่างบุรุษชุดมังกรวิ่งเข้ามาด้านในด้วยความร้อนใจ ฝ่าบาทที่เจอระหว่างทางมาตำหนักก่อนหน้าเห็นนางกำนัลในเสี่ยวฮวารีบร้อนเหมือนจะไปที่ใดสักทีจึงเรียกสอบถาม เมื่อทรงทราบจากปากนางกำนัลเขา จึงรีบวิ่งนำหน้าหมอมาก่อน

          "เสี่ยวฮวา!!" ฮ่องเต้พุ่งมาข้างเตียงเห็นลูกๆอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ก่อนองค์หญิงน้อยทั้งสองเข้ามากอดเสด็จพ่อพลางร่ำไห้ "เสด็จพ่อช่วยเสด็จแม่ด้วย ฮือๆๆๆ"

          "ฝ….ฝ่าบาท" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ดวงตาทั้งสองข้างพร่ามัว ก่อนถูกร่างสูงโอบกอด

          "เกิดอะไรขึ้นกับนาง" ตรัสไถ่ถามนางกำนัลคนสนิทที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น

          นางกำนัลทูลตอบ "ฝ่าบาท พระสนมเสวยพระกระยาหารหลังจากนั้น ไม่นานมีอาการปวดท้องอย่างหนักจนสลบไปเพคะ"

          "พวกเจ้าได้ทานอาหารหรือเปล่า" ลูบเกศาปลอบธิดาทั้งสองที่กำลังขวัญเสีย โอรสคนโตเป็นตอบคำถามแทน "พวกเรานั่งทานอาหารพร้อมกับเสด็จแม่ พะยะค่ะ ตอนที่ท่านกลับมาจากตำหนักอาการยังปกติดีอยู่ แต่พอเสวยอาหารที่นางกำนัลห้องเครื่องยกมาให้ได้ไม่ถึงสิบนาที เสด็จแม่ก็ล้มประชวร"

          ฮ่องเต้ทรงกริ้วทันทีที่ได้ฟัง หมอหลวงมาถึง ก่อนถวายพระพร "ถวายพระพรฝ่าบาท พระสนม พะยะค่ะ" อี้สู่ย่อตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะถวายบังคม

          "อี้สู่ไม่ต้องมากพิธี…." ฝ่าบาทรีบให้ตรวจเสี่ยวฮวาอย่างเร่งรีบ อี้สู่เริ่มลงมือตรวจ

          หมอหลวงจับพระสนมปันฟูเหรินนอนหงาย และจับศีรษะให้หงายขึ้นมากๆ เปลื้องเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มให้หลวมๆเพื่อให้หายใจสะดวก ใช้ผ้าสะอาดพันนิ้วมือแล้วเช็ดเสมหะหรือน้ำลายออกให้มากเพื่อเปิดทางหายใจ อาการนี้มันคุ้นๆเหมือนถูกวางยาพิษ เช็คอาการตรวจสอบอีกนิดหน่อยหาต้นตอพิษ ซึ่งดูเหมือนจะรับสารพิษเข้าไปจากปาก ก่อนดวงตาเบิกกว้าง รีบถอยออกมาคุกเข่ารายงานฝ่าบาท "ทูลฝ่าบาทปังฟูเหรินโดนพิษพะยะค่ะ"

          "พิษนี้คุ้นเคยว่าหม่อมชั้นจะเคยเห็นตอนไปแลกเปลี่ยนวิชาแพทย์กับสาธารณรัฐโรมัน ในฮั่นก็มีส่วนผสมเพียงแต่ค่อนข้างพบเจอยาก พิษหยกขาว เป็นพิษที่เกิดจากผงหยกดำที่หายากผสมกำมะถัน"

          สายตาคมจ้องหมอหลวงเป็นเชิงออกคำสั่ง "เจ้าพอจะมีวิธีรักษาสนมรักของหรือไม่ ช่วยบรรเทาอาการของนาง ผู้ใดที่กล้าวางยาใส่ข้าจะไม่ปล่อยไว้แน่"

          "เรื่อนการถอนพิษกระหม่อมพอทำได้พะยะค่ะ เพียงแต่หากใช้เวลาหน่อย ระหว่างนี้กระหม่อมจะจัดยาทุเลาอากร ต้านพิษชั่วคราวให้ก่อน"

          "เช่นนั้นเจ้าก็รีบจัดการโดยเร็ว"

          อี้สู่หยิบยาล้ำค่าตนเองมาให้ปันฟูเหรินก่อนทูล "ยานี้จะช่วยระงับอาการไม่กี่ยาม หลังจากนี้ต้องใช้ยาต้านอีกตัว เพื่อรอกระหม่อมปรุงยาถอน" หมอหลวงทำการป้อนยาพระสนม

          ทุกคนในตำหนักนั่งก้มหน้าเพราะเวลานี้ ฝ่าบาททรงกริ้วหนัก พระสนมปันฟูเหรินเป็นสนมรักที่ทรงโปรดปรานการเกิดเหตุขึ้นกับสนมรักในครั้งนี้มันถือเป็นการหยามศักดิ์ศรีฮ่องเต้หนุ่มอย่างชัดเจน "เกิดเรื่องนี้ได้ยังไง ครรภ์ของนางได้รับกระทบกระเทือนจากพิษหยกขาวนั้นไหม"

          "หากพระสนมประสูติบุตรที่เกิดอาจจะมีร่างกายอ่อนแอ่เพราะพิษที่ได้รับปริมาณมาก" ก่อนอี้ฟู่รับบัญชาไปตรวจสอบอาหาร

          อาการปวดท้องค่อยๆหาย สูดอากาศหายใจเข้าออกลึกๆเป็นความรู้สึกทรมานเกร็งท้อง "ลูกข้า…..ถ้าเด็กคนนี้เป็นอะไรขึ้นมา" ฮ่องเต้รีบเข้ามาปลอบเสี่ยวฮวาเกลี่ยใบหน้า "ไม่ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าและลูกในท้องเป็นอะไรทั้งนั้น"

          อิงฮวาเหงื่อออกเยอะเป็นพิเศษจากยาอี้ฟู่และพิษที่ทุเลาลงแต่ก็ยังทำตัวสั่น ลูกทั้งสี่คนเป็นห่วงเป็นใยแต่ช่วยเหลืออันใดไม่ได้ พวกเขารู้สึกเป็นทุกข์ใจเมื่อทราบถึงสาเหตุ ทางที่เสด็จแม่เป็นคนดีมีเมตตาแต่กลับถูกปองร้ายซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ใครกันที่กล้าทำร้ายเสด็จแม่ของพวกเขา

          ร่างบอบบางระริกใบหน้าอาบน้ำตาไหลเป็นห่วงลูกในท้องสุดหัวใจ "ข้าอยู่ตรงนี้กับเจ้าแล้ว จะไม่มีใครกล้า สาวหาวกับเจ้าได้อีก" ฮ่องเต้เข้าผคองกอดเสี่ยวฮวาขึ้นนั่งและกอดหญิงสาวบนเตียง คนงามเอนกายซบพิงทั้งที่กายสั่นเทา "พวกเด็กไม่เป็นอะไรใช่ไหมเพคะ"

          "เสด็จแม่พวกเราปลอดภัย อาการของเสด็จแม่ยังไม่สู้ดี อย่าได้กังวลไปเลย"

          อี้ฟู่ใช้เวลาตรวจอยู่ครึ่งเค่อ ก่อนรายงาน "อาหารไม่มีพิษ แต่กระหม่อมพบพิษเคลือบบนตะเกียบของพระสนม ดูเหมือนพิษหยกขาวจะถูกทาเคลือบไว้"

          "ในสำรับอาหารไม่มีพิษ นี้ดูเป็นการเจาะจงวางยา มู่กงกงไปเรียกขันทีที่ดูแลห้องเครื่องมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ส่วนเจ้าพาเด็กๆ กลับตำหนักพวกเขาก่อน" ร่างสูงพยายามระงับโทสะเรื่องที่เกิดขึ้น แต่พอเห็นใบหน้าหญิงสาวน้ำตาไหลแล้วเขาโมโหราวกับปะทุพายุลูกใหญ่ เด็กๆถูกพากลับออกไป ตอนนี้ในตำหนักอิงฮวาวุ่นวายอย่างนัก เพราะข่าวสนมปันฟูเหรินถูกวางยา เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

          "พี่จิ่ว…." จิ้มลิ้มถูกดูแลเอาใจใส่อย่างดี มือเล็กนุ่มนิ่มกุมแขนพระสวามีไว้แน่น การเป็นคนที่ถูกรักมันเป็นความรู้สึกดี เป็นสนมคนโปรดแล้วอย่างไร เพราะตอนนี้นางรักเขาสุดหัวใจ ก่อนกงกงห้องเครื่องมาถึง คุกเข่าถวายพระพร "เจ้าเป็นกงกงห้องสินะ วันนี้มีใครเข้าออกห้องเครื่องบ้าง"

          "พะยะค่ะฝ่าบาท ห้องเครื่องปกติก็มีคนเข้าออกอยู่ตลอดเวลา กระหม่อมก็จำไม่ค่อย…."

          มู่กงกงเอ่ยขู่ "พระสนมปันฟูเหรินโดนวางยา เจ้าเป็นขันทีที่ทำหน้าในห้องเครื่อง หากเจ้านึกไม่ออก คงจะรู้นะว่าจะโดนอะไร"

          ฮ่องเต้ส่งสายตากดดันพลางกอดสนมรักไม่ห่างกาย กงกงนั่งคุกเข่าก้มหน้าถูกฝ่าบาทกระตุ้นให้นึกไวๆ "ก....กระหม่อมได้...แล้ว...ว่า วันนี้พระสนมคังก็เสด็จมาที่ห้องเครื่องพะยะค่ะ"

          "สนมคัง?" ฮ่องเต้หนุ่มพยายามนึก ด้วยสตรีที่เขาพักและดูแลในวังหลังมีแค่ลู่เอินและอิงฮวา แต่หลังฮองเฮาเสิ่นจากไปด้วยโรคระบาดภัยแล้งฉางอันหลายปีก่อน เขาก็มีเพียงตำหนักอิงฮวา ส่วนสนมคนอื่นที่พวกขุนนางส่งเข้ามา เขาจะบอกพวกขุนนางเสมอ ไม่รับ แต่หากดึงดันให้ได้เขาก็จะยอมรับ แต่บอกพวกเขาจำไว้ บอกธิดาพวกตนด้วยว่าเข้าวังแล้วข้าจะไม่ไปหาที่ตำหนัก ข้าให้แค่ตำแหน่งในนามเท่านั้น อย่าได้เรียกร้องสิ่งอื่น

          สกุลคัง ต้าซือถูคังหนิง เป็นคนมีอิทธิพลในเหล่าขุนนางไม่น้อยและเขาถือดีว่าช่วยเหลือข้าปราบปรามจราจลหนานเป่ยหวางแห่งหนานเป่ย ก่อนให้คนไปตามตัวสนมคังมา และไม่ลืมกระซิบมู่กงกง หลังสนมคังออกจากตำหนักให้ตามเจ้ากรมราชทัณฑ์ไปตรวจสอบตำหนักสนมคัง เขาไม่เชื่อเรื่องบังเอิญ ก่อนจะบอกให้กงกงห้องเครื่องกลับไป

          "ฝ่าบาททรงงานมาหนักมา...อึก มากพอแล้ว อย่าให้เรื่องหม่อมชั้นทำให้ฝ่าบาททุกข์ใจเลยเพคะ" น้ำเสียงหวานไพเราะเสนาะหูกล่าวบอก พร้อมกับเสียงที่สั่นเทา

          "ข้ารักเจ้าเสี่ยวฮวา ข้ารักเจ้า ….รักเจ้า" หลิวจวี้กอดปลอบเสี่ยวฮวาอย่างทะนุถนอม จุมพิตลงบนแก้มใสที่ซีดเซียว "หากเจ้าเป็นอะไรไปอีก ข้าคงทนไม่ได้แน่"

          "หม่อมชั้นก็รักฝ่าบาทเช่นเดียวกัน หม่อมชั้นขอสัญญาจะอยู่เคียงข้าท่านจนกว่าชีวิตน้อยๆนี้ จะสิ้นลมหายใจ"


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +135 ความชั่ว +282 ความโหด โพสต์ 2020-7-2 21:37
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +10 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2020-7-2 21:35

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ความหิว -514 แต้มวาสนา +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -514 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
พิณฝูซี
ผ้าคลุมชินชิล่า
หมวกเกราะรามอนดา
โล่ห์กริชสังหาร
เกราะเอ็ดมอนด์
ทำเนียบบุปผา
คัมภีร์สังคีต