ดู: 60|ตอบกลับ: 2

[ลี้ลับ] { ความฝันของอิงฮวา } สนมน้อยที่รัก

[คัดลอกลิงก์]

369

กระทู้

2645

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115466916
เงินตำลึง
1999773495
ชื่อเสียง
308015
ความหิว
1163

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15256
ความชั่ว
12066
ความโหด
31132
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2020-5-26 00:00

สถานที่นอนหลับของตัวละคร : { นอกเมืองเจอราส } สวนหนุมาน
ชื่อผู้ฝัน : อิงฮวา
ความฝันประเภท : ลี้ลับ


{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 571



          "เจ้าน่ะ ไสหัวออกไปจากที่จวนนี้เลย ตอนนี้จวนหลังนี้มันกลายเป็นของข้าทั้งหมด ทั้งทรัพย์สินเงินทองทุกอย่างของเจ้า ข้าจะยึดให้เจ้าไปเพียงแค่ตัวเปล่า" บุรุษร่างสูงยืนกอดอกมองดรุณีน้อย สายตาเปลี่ยนไปไม่อบอุ่นเฉกเช่นเดิม คล้ายกับคนที่พบจะพุ่งเข้ามาทำร้ายร่างบอบบางให้แตกสลายได้ในพริบตา

          หยดน้ำตาไหลรินอาบพวงแก้มขาวทั้งสองข้าง ความรู้สึกเจ็บปวดดั่งถูกหนามทิ่งแทงนับพัน แต่มันคงไม่มีสิ่งใด น่าอัปยศอดสูเท่าสามีตัดเยื่อใยทอดทิ้งความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยา ทั้งที่ทั้งสองร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งนานกว่าจะมีทุกวันนี้ได้ "ท่านพี่ ข้าทำกระไรผิดไป ข้าขอโทษ….อย่าไล่ข้าเลย เห็นแก่...ฮือๆๆ เสี่ยวหร่านก็ได้ ลูกเรายังต้องการพ่อ"

          "สตรีโง่งม คนอย่างเจ้ามันโง่เสียจริง อย่าจับชายเสื้อข้าให้สกปรก ไสหัวออกไปสักที ส่วนนั่นน่ะเหรอที่เรียกว่าลูก ผิดมนุษย์มนาเกิดมาเป็นตัวประหลาด ข้าไม่อยากถูกคนเข้าใจคิดว่าได้เมียเป็นปีศาจ" ก่อนมือหนาจะผลักหญิงสาวออกหน้าประตูจวน คนแถวถนนทิศใต้ออกมายืนมุงดูเหตุการณ์

          อิงฮวายืนปากสั่นระริกด้วยความโมโหโกรธเคือง กล้าดียังไงที่กล้าทำเช่นนี้ ภาพที่เห็นมันตัวเองที่กำลังคุกเข่าร้องไห้ห่มร้องไห้อยู่หน้าประตูจวนที่ฉางอัน สองมือโอบกอดกุหลาบขนาดใหญ่เป็นลูกน้อยแสนรัก เดินตรงเข้าไปหาจะช่วยพยุงลุกขึ้นยืนทว่ามือนางกลับโปร่งแสงราวกับดวงวิญญาณเรร่อนช่วยอะไรไม่ได้นอกจากดูความน่าสมเพชตรงนั้น หากตัวตนไม่โปร่งแสงตอนนี้นางคงจะช่วยอิงฮวาที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นฟูมฟายตบกะโหลกร่างสูงเรียกสติ

          นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!!!

          ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นยืนเสียงหวานสะอึกสะอื้นร้องไห้เดินไปตามทาง หารู้ไม่มีอีกหนึ่งตัวตนเดินตามอยู่ข้างหลังราวกับสโตกเกอร์ อิงฮวาน้อยหัวใจแตกสลายละเอียดเป็นปุ๋ยผง เดินตรงไปตามทางภายในเมืองฉางอัน อันกว้างใหญ่ไพศาลผู้คนในเมืองเต็มท้องถนน ถูกยึดสินทรัพย์เงินทองทุกสิ่งอย่างจนไม่มีเงินติดตัวแม้แต่ตำลึงเดียว มีแค่เสื้อผ้าอาภรณ์นุ่งห่มติดตัวเท่านั้น เลี้ยวลัดเลาะไปทางถนนทิศตะวันตก

          "เสี่ยวหร่านแม่ควรทำอย่างไรดี" น้ำเสียงหวานพึมพำสั่นเครือ กระทั่งถึงหน้าตำหนักตงกง ซึ่งเป็นตำหนักองค์รัชทายานแห่งต้าฮั่น บัดนี้มันกลับไร้สิ่งทหารเฝ้าเวรยามหน้าประตู ที่นี่เปรียบเสมือนแสงสว่างน้อยๆ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ข้อมือสั่นเทาต้องเข้าไปประตูเรียกคนด้านในให้เปิด นัยน์ตาหวานเงยหน้ามองประตูสลักชื่อเจ้าของจวน ทางออกสุดท้ายของชีวิต

          "ไม่เลวๆ นี่แหละถ้าเป็นข้าก็ต้องทำเช่นนี้" เลือกมาขอความช่วยเหลือพี่ชายร่วมสาบาน พยักหน้าเอนพิงกำแพงดูเรื่องราวต่อไป นางหลุดเข้ามาในโลกแห่งความฝันหรือเปล่า สติสัมปชัญญะร้องเตือนบอกให้ตั้งสติจำได้ว่าไม่ได้อยู่ในฉางอัน เวลานี้ออกท่องเที่ยวกันอยู่ในทะเล ก่อนจะครุ่นคิดหนักหาคำตอบเหล่านั้น จู่ๆ ประตูตำหนักเปิดขึ้นจนได้ยินเสียงดัง ปรากฎร่างบุรุษร่างสูงในอาภรณ์ลวดลายมังกรผ้าแพรอย่างดี

          ไท่จื่อเตรียมตัวเข้าวัง แต่ฝีเท้าต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นหน้าประตู น้องสาวตัวน้อยร้องไห้น้ำตาไหลรินอาบแก้มพลางกอดลูกน้อยไว้แน่น "เสี่ยวฮวา! เกิดอะไรขึ้น" ความร้อนใจทำให้เขาคว้าตัวเสี่ยวฮวากอดปลอบโยนแผ่ซ่านความอ่อนโยน เกลี่ยคราบน้ำใสพาเดินเข้าข้างใน

          สะอึกสะอื้นเสียงสั่นในลำคอ "พ….พี่เยี่ย ทิ้งข้าแล้ว ฮือๆๆ ไล่ข้าไม่ต่างกับหมูกับหมา" จากนั้นจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทุกข์ใจที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างละเอียด "มันเป็นเช่นนั้นแหละเจ้าค่ะ บุรุษผู้นั้นทอดทิ้งทั้งข้าและลูกน้อย ให้ออกมาเผชิญโชคเพียงลำพัง คำสัญญาที่ให้ไว้มันก็กลายเป็นแค่หลอกลวง"

          "มันจะมากเกินไปหน่อยแล้ว อาหย่งกล้าทำเจ้าถึงเพียงนี้เชียวรึ ข้าต้องไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง" ยิ่งฟังคำพูดก็ยิ่งโมโหโหมกระหน่ำประดุจมีพายุพัดเข้ามาลูกใหญ่ในใจ อิงฮวาส่ายหน้าก่อนดึงชายเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้แน่น "มันสายไปแล้ว จะไปพูดอะไรตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ ฮือๆๆ ข้าคงทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรม ถ้ามันเป็นปีศาจตัวประหลาดอย่างที่เขาว่าจริงๆนั่นแหละ ฮือๆๆ…."

          การมาเยือนของอิงฮวาในครานี้เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจปานจะขาดใจตาย เสิ่นเฟิ่งอี๋เห็นท่าไม่ดีจึงช่วยกันปลอบอีกแรง รินชาเก๊กฮวยยื่นส่ง เพื่อช่วยผ่อนคลายบรรเทาอารมณ์แม้สักเล็กน้อยก็ยังดี "ถึงอาหย่งจะทอดทิ้งเพรชเม็ดงามอย่างเจ้า พี่สาวคนนี้ยินดีจะอยู่เคียงข้าน้องสาวเสมอ เสี่ยวฮวาเจ้าอยู่เป็นสนมพี่จิ่วที่นี่กับข้าเถอะ เราสองพี่น้องช่วยกันปรนนิบัติพี่จิ่วก็ได้"

          เจ้าลูกแมวน้อยสะดุ้งแรงมองตัวเองที่นั่งท่ามกลางคนทั้งสอง "อย่า...ตอบตกลงเชียวนะ! เป็นสนมมันไม่ดี รั้งแต่จะทำให้เจ้าลำบาก เจ้าขอเงินสักก้อนสิ ไปเริ่มต้นทำงานใช้ชีวิตในโลกภายนอก แม้มันจะโหดร้ายแต่ก็ดีกว่าถูกขังเป็นหงส์ในกรงทอง" ถึงจะตะโกนร้องพูดอย่างไรก็ไม่มีใครได้ยิน

          "เสี่ยวฮวา ข้ายินดีจะรับเจ้าเป็นสนม" ฝ่ามือหนาลูบเกศาดำขลับ ด้วยความรักใคร่เอ็นดูไม่เคยจางหาย

          หญิงสาวช่วยพูดเสริมอีกแรง ไม่อยากเห็นน้องสาวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขผ่านเรื่องร้ายๆกันมาตั้งนานต้องประสบเจอเรื่องโชคร้าย ถ้าได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่นี่มันคงดีไม่น้อย เหมือนกับตอบแทนในหลายๆเรื่องที่คอยช่วยเหลือลู่เอิน "หากเจ้าอยู่ที่นี่จะสุขสบาย จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าทำอันตรายเจ้าได้ แม้แต่กระทั่งอาหย่ง"

          "ข้ากลัวคนอื่นจะเอาไปพูดไม่ดีเป็นขี้ปากของชาวบ้านให้นินทา ข้าเป็นสตรีแต่งงานมีสามีแล้วอีกทั้งมีลูกน้อยติดตัวมาด้วย เกรงว่าจะทำให้ชื่อเสียงพี่จิ่วเสียหาย" ก้มหน้าลงมองพื้น ใจเจ็บปวดทรมานเกินจะเยียวยารักษา โลกทั้งใบพังทลายเพียงเพราะหย่งเยี่ยผู้เดียว

          "เจ้าอยากให้เสี่ยวหร่านต้องเผชิญชะตากรรมร้ายๆหรือ หากเจ้าไม่ทำเพื่อตัวเองก็ทำเพื่อลูก ข้าใจดีเรื่องนี้มันเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินใจ เสี่ยวฮวาเจ้าไม่รักพี่แล้วหรือ" กล่าวถามเสียงทุ้มต่ำ

          เพื่อลูกน้อย บางทีนางอาจจะต้องตัดสินใจเรื่อง ไม่อยากให้ลูกอยู่ในสภาพแวดล้อมไม่ดีนัก "ข้ารักพี่จิ่ว รักเจี่ยเจีย… ข้ายอมเป็นสนม เพื่อให้อนาคตข้างหน้าไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเจ็บปวด กับชายผู้นั้นอีกต่อไป"

          ดรุณีน้อยเอียงคอตาใสแป๋ว สนม….สนมมมม ก็พอจะเข้าใจในสาเหตุที่ตัวตนนางตัดสินใจเลือกเส้นทาง มันมีตัวเลือกอยู่ไม่มาก เฮ้อ ไอ้พี่เยี่ยสมควรตาย!!!!

          "ที่นี่ยังมีตำหนักที่ว่างอยู่ เอาเป็นว่าข้าจะให้เป็นตำหนักของเจ้า" หลังจากนั้นก็ผคองอิงฮวาเดินชมตำหนักในจวน เขาตัดสินใจที่จะมอบให้น้องสาว เพื่อให้นางได้ใช้ชีวิตอยู่กันที่นี่ ไม่ต้องออกไปอยู่ข้างนอก แต่เขาก็เป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคลาดสายตากัน

          "พวกท่านทั้งสองดีต่อข้าและเสี่ยวหร่าน บุญคุณนี้ข้าไม่รู้ว่าจะตอบแทนท่านได้อย่างไร แต่สักวันหนึ่งถ้าจะตอบแทนให้อย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของข้า เพื่อเสียสละปกป้องพี่จิ่วและเจี่ยเจีย" อนาคตไม่อาจแน่นอนยังเฝ้ารอคอยมีแต่ต้องก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

          เสิ่นเฟิ่งอี๋พยักหน้า เอ็นดูสาวน้อยแสนไร้เดียงสา ถึงนางจะโตแล้วแต่บางเรื่องก็ยังไม่ประสีประสา หากใช้ชีวิตโดยไม่มีคนคอยปกป้องดูแลตัวเองว่าภายภาคหน้าน้องสาวผู้นี้จะไม่มีชีวิตรอด "พี่จิ่วคืนนี้อยู่เป็นเพื่อนน้องสาว ข้ากับจินเซี่ยจะกลับไปนอนที่ตำหนัก เสี่ยวฮวาเจอเรื่องร้ายๆมาเยอะ ท่านต้องปลอบนางให้มากๆ"

          คอยเดินตามดูพวกเขาอยู่ไม่ห่าง เป็นดวงวิญญาณโปร่งแสงทะลุเข้าออกได้ทุกที่ กระทั่งทะลุผ่านคนก็ยังได้ หัวใจเจ็บจี๊ด ถ้อยคำไล่ของพี่เยี่ยมันทำนางโมโหสุดขีด เรื่องนี้มันไม่มีทางเป็นจริงไม่ได้หรอก พี่เยี่ยเนี่ยนะจะกล้าทิ้ง ความฝันความฝันทำไมต้องให้มาเจอแต่ระทมใจ

          "เข้าใจแล้ว" หลิวจวี้ตกลง ก่อนลู่เอินอุ้มจินเซี่ยกลับตำหนักพักผ่อน เรื่องที่ประสบพบเจอมามันแสนสาหัสเกินกว่าสตรีตัวเล็กๆคนเดียวจะรับไหวได้กับการถูกทอดทิ้งอย่างไรเยื่อใยของสามีที่รังรักมากที่สุดในชีวิต อิงฮวานั่งเช็ดคราบน้ำตาบนเตียง ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนกับคนเสียสติ

          ถึงอย่างไรก็ยังอยากให้เขากลับมาคืนดีกันอีกครั้ง "น้องจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรถ้าไม่มีพี่เยี่ย ฮือๆๆ น้องเจ็บปวดตรงนี้เหลือเกิน" ชี้นิ้วไปตรงหัวใจ ที่มันเต้นแผ่ว อากาศเย็นเยือกขึ้น เหลือเพียงแค่แสงสว่างจากโคมไฟที่สาดส่องในห้องนอน

          "คืนนี้เจ้านอนพักก่อน ข้ารู้ว่ามันเป็นเรื่องยากที่เจ้าจะหายเศร้า แต่ถ้าสุขภาพร่างกายเจ้าทรุดลง ลูกของเจ้าจะอยู่อย่างไร" พยายามพูดเกลี้ยกล่อมถึงเสี่ยวหร่านบ่อยๆ นั่นเป็นสายใยผูกพันของทั้งสอง ตักเตือนน้องสาวให้มีสติ คืนนี้นอนค้างตำหนักกับเสี่ยวฮว่าเพื่อช่วยปลอบประโลม

          ทั้งสองขึ้นมานอนบนเตียง คนตัวเล็กหันหน้าซุกอกแกร่งเปรียบเสมือนกับเป็นที่พักพิงจิตใจ ชายหนุ่มโอบกอดนางไว้ ความรักที่มีต่อสามียังไม่เลือนลางจางหายทว่ามันกลับหลงเหลือไว้แต่ความปวดร้าว นัยน์ตาหวานปิดเปลือกตาลง เหนื่อยกับการร้องไห้มาตลอดทั้งวันแทบจะไม่ได้แตะอาหารเลยสักอย่าง สุดท้ายหลับลงในอ้อมกอดพี่ชายร่วมสาบาน ก่อนตนเองรู้สึกง่วงเช่นเดียวกัน ล้มพับลงบนพื้นเปลือกตาหนัก ไม่อาจฝืนลืมตาขึ้นมาได้



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +15 ความโหด โพสต์ 2020-5-25 18:39

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -103 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -103 + 10

ดูบันทึกคะแนน

369

กระทู้

2645

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115466916
เงินตำลึง
1999773495
ชื่อเสียง
308015
ความหิว
1163

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15256
ความชั่ว
12066
ความโหด
31132
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2020-5-26 00:10:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 572

          รู้สึกเหมือนตัวเองนอนหลับแล้วอย่างยาวนาน ราวกับกำลังรวมร่างลงไปกับหมอนที่นอน ร่างบอบบางลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะปรับแสงสว่างภายในห้อง ภายในประดับไปด้วยข้าวของโบราณ กลิ่นหอมๆของดอกไม้ บนเตียงนี้มันคุ้นๆเหมือนเคยนอน อ่า....ใช่สิ ก่อนหน้านี้ นางรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดมาเฝ้ามองดูละครฉากใหญ่ ที่มีตัวนางเองเป็นคนนำแสดง

          "พระสนมฟื้นแล้ว" นางกำนัลคนสนิทเอ่ยกล่าวเสียงดีใจ เมื่อเห็นหญิงสาวลืมตาขึ้นมา

          เลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ผู้ใดคือพระสนม แต่พอสังเกตดูในห้องมีกันอยู่แค่สอง อีกฝ่ายแต่งตัวชุดนางกำนัลซึ่งดูได้ไม่ยาก ส่วนเสื้อผ้าอาภรณ์อิงฮวาหรูหรากว่าที่เคยเป็น มันบ่งบอกถึงอำนาจบารมี ก่อนจะแสร้งว่าตอบกลับไป บางทีนี่อาจจะเป็นแค่ความฝันเหมือนกับในโลกโต้วหลัวกระมัง เอ๊ะ…. โลกโต้วหลัวมันไม่ใช่ความฝันนี้ แต่ช่างเถอะมันแปลกๆเกินไปหน่อย "พระสนมอย่างงั้นหรือ ข้ารู้สึกปวดหัว" ยกมือขึ้นกุมขมับ

          ค่อยๆลุกขึ้นยืนโดยมีนางกำนัลผคองพาลุกจากเตียงบรรทม ได้ยินเสียงเด็กทารกอยู่ในเปล แถมตรงนั้นมีพี่เลี้ยงเด็กนั่งใกล้ๆ กวาดสายตามองรอบข้างกุหลาบ เสี่ยวหร่านหายไปไหน อยากหาทางหลุดพ้นออกไปจากที่นี่ คำสรรพที่ใช้เรียกแทนช่างฟังแล้วจั๊กจี้หูยิ่งนัก "มองหาอันใดหรือ หม่อมชั้นช่วยหาไหมเพคะ"

          "เสี่ยวหร่านล่ะ กุหลาบกลีบใหญ่ๆน่ะเจ้าเห็นหรือเปล่า แล้วนั่นเด็กทารกที่ใดกันถึงมานอนอยู่ในห้องนี้ได้" เกิดความสับสนมึนงงไม่เข้าใจ ทารกน้อยจิ้มลิ้มฝาแฝดน้อยข้างกัน ผิวพรรณขาวเนียน ริมฝีปากอมชมพูระรื่นกระชับคล้ายกลีบปากอิงฮวา ทั้งพวงแก้ม แววตาใสแป๋วแววจ้องมองมาหา

          นางกำนัลยิ้มบางๆ ตอบคำถามอย่างใจเย็น "เสี่ยวหร่านกงจู่ทรงฝึกหมากล้อมกับหวงไท่จื่อด้านนอกเพคะ พระสนมทรงจำไม่ได้หรือเพคะ นี่ลั่วลั่วกงจู่กับเจินจูกงจู่ พระนางเพิ่งประสูติกาลสองกงจู่เมื่อไมกี่เดือนก่อนหน้านี้"

          เบิกตากว้างโตตกตะลึงทันควัน ไม่จริงน่ะเรื่องแบบนี้มันเกินกว่าที่จะรับไหว สองเดือนคลอดธิดา หญิงสาวอาศัยในตำหนักองค์รัชทายาทในฐานะสนม แต่ความเป็นพี่น้องร่วมสาบานมันไม่น่ามีอันใดเกินเลย ใบหน้าเล็กแดงออกสีมะเขือเทศสุก หรือนางมีสัมพันธ์กับพี่จิ่วตอนตั้งท้อง มิหนำซ้ำยังคลอดลูกแฝด "ข้าจำได้ๆ แค่รู้สึกปวดหัวน่ะ ความทรงจำบางอย่างคาดเคลื่อน เจ้าเป็นนางกำนัลคนสนิทของข้า เห็นทีต้องให้เจ้าช่วยรื้อฟื้นความจำ" หลอกถามข้อมูลบางอย่าง

          จากนั้นนางกำนัลก็เล่าเรื่องทบทวนความทรงจำโดยไม่ได้สงสัยหรือติดใจอันใด ทำให้อิงฮวาได้แต่ยืนช็อคค้างอย่างเดียว อย่างแรกคือ ตำแหน่งฐานะไม่ใช่สามัญชนอีกต่อไปเป็นพระสนมยศศักดิ์สูง 'อิงเหลียงตี้' เป็นรองเสิ่นหวงไท่จื่อเฟย พี่สาวลู่เอินตั้งครรภ์มังกรได้โอรสสวรรค์จึงได้ถูกฮองเต้เลื่อนยศบรรดาศักดิ์เป็นหวงไท่จื่อเฟย ทุกอย่างผ่านมาสิบหกปีแล้วนับจากเกิดเรื่องในครั้งนั้น ดูเหมือนจะใช้ชีวิตในจวนหวงไท่จื่อมาสิบหกปีกว่า

          "เสด็จแม่ เสี่ยวหร่านกับเสด็จพ่อมาเยี่ยมเพคะ" ก่อนมีเสียงเด็กสาวดังหน้าประตู วิ่งโลดแล่นมากอดพระมารดาด้วยรอยยิ้มกว้าง บัดนี้เสี่ยวหร่านที่เติบโตจนผ่านพิธีปักปิ่นแล้วเดินจูงมือเข้ามากับเสด็จพ่อหวงไท่จื่อ

          "เสี่ยวหร่านอย่าวิ่งเล่นซนนัก" ร่างสูงในอาภรณ์ลวดลายมังกรสีทมิฬเดินมาบนใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน "เสี่ยวฮวาเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" ด้วยก่อนหน้านี้นางเป็นลมหมดสติกระทันหันไประหว่างกำลังทานอาหาร

          มือบางลูบเกศาเสี่ยวหร่านซึ่งเติบโตตัวสูงกว่าผู้เป็นมารดา มีสายตาคล้ายพี่เยี่ย ใจสั่นคลอนยามนึกถึงชายหมวกฟาง "เอาหน่าๆ มาให้แม่กอดให้ชื่นใจเสีย แม่คิดถึงเจ้านะ" ความรู้สึกผูกพันสายใยที่มีให้กันไม่เคยขาดหาย

          ริมฝีปากแดงเปี่ยมล้นเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์คลี่ยิ้ม โอบกอดมารดาตรงหน้าที่ดูเหมือนเศร้าๆ "ลูกรักเสด็จแม่ที่สุดในโลก คิกๆๆเสด็จพ่อด้วย รักทั้งสองคนเลย วันนี้ลูกเกือบเอาชนะเสด็จพ่อได้แล้วน่าเสียดายที่เดินตัวหมากผิดแค่ตัวเดียว" อิงฮวาพยักหน้าเรื่องกลยุทธหมากล้อมกว่านางจะเอาชนะพี่จิ่วไดฝึกปรือมานาน "ลูกรัก แม่เข้าใจดี ขอแค่เจ้าขยันฝึกฝนอดทนต่อไปสักวันจะต้องชนะเสด็จพ่อได้แน่"

          "จริงสิ ลู่เอินฝากความห่วงใยถึงเจ้าด้วยนะ"  ก่อนหลิวจวี้ก้มลงบอกเสี่ยวหร่านไปเล่นกับจินเชี่ยและอาจิน พี่สาวพี่ชายก่อน

          เสี่ยวหร่านตกลงก่อนวิ่งออกไป จึงเลือกในห้องไม่กี่คน เขาบอกให้นางกำนัลคนสนิทเสี่ยวฮวาออกไปข้างนอกก่อนมีธุระสำคัญจะคุยกับนาง ฝ่ามือหนาผคองร่างบอบบางที่ยังงามเหมือนเดิมแค่อายุเพิ่มขึ้น เป็นลูกแมวน้อยตัวขาวที่ชอบคลอเคลียเขาบ่อยๆ จิ้มลิ้มแก้มแดงคิดถึงเรื่องที่นางกำนัลเล่า พออยู่กันสองต่อสองแล้วมันเขินอายกว่าเก่า "เสด็จพี่…. อื้อ คือว่า…."

          ยังไม่ทันฟังหญิงสาวพูดจบ เขาก็กล่าวแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนใจ "พี่มีข่าวเรื่องท่านอาหย่ง เจ้าจะฟังไหม"

          "เจ้าคะ พี่เยี่ยเรื่องกระไรหรือชายผู้นั้นทำอะไรไม่ดี"

          "เสี่ยวฮวารับปากจะไม่ร้องไห้นะ" หวงไท่จื่อถอนหายใจเฮือกใหญ่นึกไม่ถึง เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นมันจะกลับตาลปัตรกันไปหมด เมื่อเห็นร่างบอบบางพยักหน้ารับปากจึงเล่าเรื่องราวที่เขาได้รับรู้มาทั้งหมด "คนของข้าเจอท่านอาหย่งแล้ว แต่เขาไม่รอด นี่จดหมายฝากขอโทษ ตอนนั้นที่อาหย่งไล่เจ้ากับลูกเพราะเขาสืบรู้มาว่าตัวเขามีชีวิตที่จะอยู่ไม่นาน มีคนปองร้ายและพิษในร่างกายที่ถูกคนของเยี่ยชิวลอบวางไว้ตอนถึงอาหรับ ไม่นึกว่าคนบนเรือจะเป็นไส้ศึกในตอนนั้น เขาไม่อยากให้เจ้ากับลูกต้องเป็นม่ายและโดนศัตรูของเขาเล่นงาน จึงแสดงละครว่าตัดเยื่อใยต่อเจ้ากับลูกเพื่อคนอื่นๆ จะไม่สนใจเจ้ากับเสี่ยวหร่าน"

          ไหล่เล็กสั่นไหว พี่เยี่ยเสียชีวิตแล้ว…. ทุกอย่างหนักอึ้ง จนอยากเป็นลมสลบอีกรอบให้หายสะเทือนใจ ความเข้มแข็งทุกอย่างในตอนนี้คิดว่าสามารถฟังเรื่องราวของเขาได้โดยไม่เจ็บปวด มันไม่เป็นความจริงเลยสักนิดเดียว เหตุผลที่ชายผู้เป็นรักแรกทิ้งนาง ต้องการปกป้องอิงฮวาและลูกน้อยไม่ต้องเผชิญชะตากรรม "ข้า...ข้าขอโทษ ฮือ...ข้ากลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้จริงๆ พี่เยี่ย ….พี่เยี่ยฮือๆๆ ทำไมไม่เล่าความจริงให้ข้าฟัง ทำไมต้องเก็บไว้คนเดียว" สะอึกสะอื้นซบอกอีกฝ่ายคอยลูบเกศาปลอบโยน ปล่อยให้เข้าใจผิดมานานเป็นสิบๆปี

          "เสี่ยวฮวาเจ้ายังรักท่านอาหย่งอยู่ใช่ไหม" หวงไท่จื่อกล่าวถามแฝงเร้นเสียงเศร้า ถึงอย่างนั้นเขาก็รักน้องสาวคนนี้จนเกินเลยความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง ยอมเป็นตัวแทนหย่งเยี่ยให้นางมีที่พึ่ง
          "เพคะ…..ข้ารักพี่เยี่ย แต่ข้าก็รักท่านไม่น้อยไปกว่ากัน ที่ข้ามีวันนี้ได้เพราะเสด็จพี่ที่คอยปลอบโยนข้ามาตลอด ทีหลังอย่าทรงถามเช่นนั้นอีก ข้ารู้สึกปวดใจที่ท่านถามเยี่ยงนี้" ร่างกายและใจเป็นของพี่จิ่วไปหมดแล้ว ความรักที่มีให้พี่เยี่ยยังเป็นเฉกเช่นเดิม ฐานะทุกอย่างมันเปลี่ยนตามกาลเวลา ปฏิเสธไม่ได้เลยหากต้องเลือกใครสักคน อิงฮวาไม่อาจเลือกไดเลยจริงๆ

          ในขณะทั้งสองกำลังสนทนารำลึกความหลัง ลั่วลั่วกับเจินจูก็ร้องขึ้น ก่อนบุรุษร่างสูงไปอุ้มทารกทั้งสองมาทีละคนมาที่เตียงพวกเขา "ลั่วลั่วกับเจินจูคงหิว"

          มือบางแหวกเปิดเสื้อขึ้นเผยให้เห็นเนินอวบอิ่มทั้งสองข้างเต็มตา ผคองลูกน้อยดูดนมทีละอย่าง พี่จิ่วช่วยผคองลั่วลั่วดูดนมข้างขวา ส่วนนางผคองดูดข้างขวาหันศีรษะชนกันจะได้ไม่ ดื่มนมจากเต้าไล่เลี่ย "แล้วเรื่องงานศพ…." ยังมีบางอย่างติดค้างคาใจ

          "เจ้าอย่ากังวล อีกสามวันพี่จะพาเจ้าไปเมืองผิงหยางเพื่อคำนับสุสานอาหย่ง"

          "เพคะ ถึงอย่างไรแล้วเขาก็เป็นพ่อของเสี่ยวหร่าน คืนนี้เสด็จพี่อยู่นอนเป็นเพื่อนข้าก่อนได้หรือไม่ ข้ากลัวคืนนี้จะนอนไปหลับ" พูดคุยกัน พลางป้อนนมธิดาทั้งสองคน "ได้สิ พี่จะมาค้าวที่ตำหนักเจ้าคืนนี้"

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +15 ความโหด โพสต์ 2020-5-26 10:35
คุณได้รับ +62 ความชั่ว +38 ความโหด โพสต์ 2020-5-26 10:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -86 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -86 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มายาอู๋เหม่ยเนียง
ถุงกำยานโบราณ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
ฮิปโป
เกราะจิ่นเทียน
กระจกหมื่นทิวา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x8
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x106
x2
x4
x27
x900
x157
x27
x1
x2
x3
x1
x5
x1
x1
x60
x7
x21
x1
x6
x6
x1
x2
x5
x3
x20
x3
x4
x3
x4
x72
x1
x272
x5
x174
x270
x6
x2
x100
x1
x3
x11
x5
x10
x6
x88
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x43
x1
x54
x20
x2
x2
x26
x15
x172
x175
x154
x23
x310
x130
x125
x50
x81
x75
x2
x5
x16
x14
x64
x570
x1
x26
x2099
x11
x1419
x31
x2000
x2210
x26
x225
x32
x18
x2860
x19
x2211
x18
x42
x6323
x2800
x3
x28
x3000
x2538
x6900
x53
x3200
x158
x197
x6
x21
x113
x60
x1391
x3628
x1623
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x271
x224
x384
x5
x26
x567
x3140
x14
x107
x269
x1633
x420
x9303
x141
x94
x20
x1936
x3463
x31
x391
x2610
x99
x193
x19
x9999
x15
x15
x71
x3336
x9999
x1836
x58
x254
x2241
x20
x748
x16
x1
x12
x595
x293
x26
x1
x1869
x112
x2069
x256
x1
x2714
x1
x67
x1843
x42
x1
x1280
x323
x144
x187
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x83
x2446
x220
x456
x64
x9999
x680
x6123
x24
x25
x4
x61
x10
x1
x54
x3710
x864
x36
x715
x486
x1
x11
x3692
x3225
x380
x944
x36
x4683
x2230
x3296
x4955
x2670
x15
x30
x4196
x11
x9999
x2340
x9999
x145
x3
x2005
x3900
x6344
x326
x6600
x6
x7455
x9999
x4720
x2266
x4419
x5669
x5639
x3562
x8261
x192
x7095
x1863
x30
x3887
x51
x883
x3220
x392
x9999
x246
x25
x352
x319
x31
x4750
x126
x2535
x7088
x6753
x9999
x6352
x2816
x163
x1400
x35
x4210
x619
x5051
x9999
x1
x9893
x1537
x2770
x2113
x382
x1
x6861
x699
x5182
x10
x9
x62
x1
x9999
x3659
x412
x3671
x6752
x2727
x2
x52
x5
x639
x2620
x597
x717
x646
x3142
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1647
x5525
x43
x3120
x16
x105
x1249
x30
x668
x2656
x11
x26
x20
x9999
x237
x25
x9999
x34
x29
x1758
x1893
x24
x139
x157
x1257
x965
x28
x73
x629
x4205
x13
x4
x847
x4054
x4858
x10
x2750
x3478
x42
x17
x240
x9999
x818
x24
x29
x40
x3672
x9
x35
x784
x3663
x9999
x280
x4245
x7071
x843
x9999
x9999
x9999
x1953
x5685
x9999
x7517
x9392
x460
x9096
x7941
x289
x58
x1
x110
x369
x4581
x2157
x2036
x296
x588
x38
x9240
x9999
x8406
x1294
x2617
x8215
x106
x8498
x9999
x6496
x9999
x9999
x6368
x9999
x9999
x9999
x9999
x3253
x4493
x3752
x3778
x9999
x6528
x9999
x4360
x6232
x5534
x9999
x4131
x5595
x4116
x4467
x2687
x664
x9999
x9999
x44
x4447
x9554
x1490
x3103
x1667
x9153
x6244
x978
x1

369

กระทู้

2645

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115466916
เงินตำลึง
1999773495
ชื่อเสียง
308015
ความหิว
1163

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15256
ความชั่ว
12066
ความโหด
31132
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2020-5-26 19:04:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2020-5-26 20:44

{ เรื่องราวที่ 3 } เรื่องราวอลหม่านของแก๊งค์รัชทายาท
ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 573

          หนึ่งเดือนผ่านไป…..

          เสียงมวลหมู่นกการ้องรอบๆท่าเรือ บนเรือพระที่นั่งลำใหญ่มีร่างของหญิงสาวสองคนและชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงกลางคู่หนึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆกัน ทั้งสามแต่งกายชุดหรูหราชนชั้นสูง เครื่องประดับทำจากทองแท้ องค์ประกอบอื่นๆเสริมอำนาจบารมี ถัดจากที่นั่งถัดไปสาวน้อยนั่งก้มหน้ามองดูแม่น้ำอย่างเศร้าโศก ราวกับสายน้ำในแม่น้ำแห่งนี้จะช่วยชโลมจิตใจ คนเรือพายจนมาเทียบท่าจอดริมท่าเรือ ซึ่งเงียบสงัดไม่มีผู้คนโหวกเหวกโวยวาย

          การเดินทางของพวกเขามาที่นี่อย่างเป็นทางการ แต่ไม่ต้องการให้มีคนออกมารับเสด็จรั้งแต่ทำให้เดินทางช้าลง กระนั้นตำแหน่งองค์รัชทายาทคนสำคัญของเชื้อพระวงศ์ ผู้ปกครองดูแลเมืองผิงหยางกลับให้ความสำคัญ "ถวายพระพร หวงไท่จื่อ เสิ่นหวงไท่จื่อเฟยและพระสนมอิงเหลียงตี้" สารถีถวายพระพรทำความเคารพ ซึ่งมีรถม้าจอดรออยู่สองคัน

          "เชิญตามสบายเถิด พาลูกๆไปรอที่จวนผิงหยางโหวก่อน เดี๋ยวข้าพาเสี่ยวฮวากับเสี่ยวหร่านไปคำนับสุสานอาหย่งเสร็จจะรับตามไป"

          "น้องสาว ข้าก็อยากจะไปด้วยเช่นเดียว แต่นี้เป็นคนในครอบครัวของเจ้า ฝากบอกท่านอาหย่งแทนข้าด้วย" ลู่เอินกล่าวเสียงเศร้า ก่อนพาลูกๆขึ้นรถม้าเดินทางไปรอยังจวนผิงหยางโหว ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองผิงหยาง พวกเขาเดินทางจากฉางอันกันมาใกล้ด้วยเรือเสด็จ

          "เพคะ" ริมฝีปากอมชมพูสั่นระริก ยิ่งใกล้เดินทางเข้าใกล้สุสานอดีตสามีเท่าใด จิตใจสับสนกระวนกระวายใบหน้าเรียวเล็กเหมือนคนอยากจะร้องไห้ตลอดเวลา หวงไท่จื่อจับมือเล็กนุ่มนิ่มแสนบอบบางจูงมือผคองขึ้นรถม้าอีกคน ก่อนเสี่ยวหร่านและขันทีคนสนิทตั้งแต่วัยเยาว์เขาจะขึ้นมานั่งปิดท้าย ทั้งห้าคนเตรียมออกเดินทางไปทางนอกเมืองเว้นคนอื่นๆ ให้ไปรอที่จวนรับรองผิงหยางโหว

          ตั้งแต่เกิดเรื่องก็ไม่เป็นอันกินอันนอน ทุกๆคืนมักตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยหัวใจอันปวดร้าว พี่จิ่วเป็นคนสั่งให้คนสร้างสุสานชายคนรักของนางเอาไว้เป็นที่ระลึกจดจำถึงความสัมพันธ์รักเก่าๆ เยื่อใยต่างๆไม่เคยขาดหายตัดขาดกันได้ ความรักที่มีให้ยังมอบให้เช่นเดิม ถึงกาลเวลาผ่านพ้นไปนานกี่เดือนกี่สิบปี มิอาจลบเลือนหายเขาเป็นบุรุษผู้เป็นรักแรก ทั้งสองรู้จักกันไม่ถึงปีเลยด้วยซ้ำ แต่หัวใจเรียกร้องโหยหากันและกันจนแต่งงานให้กำเนิดเสี่ยวหร่าน

          จนเกิดเรื่องขึ้นเมื่อสิบหกปีก่อน หย่งเยี่ยขับไล่ตัดสายสัมพันธ์ฮูหยินน้อยที่ไม่ประสีประสา ทำทุกอย่างเสมือนความรักที่เขาเคยมีให้เป็นคำหลอกลวง แต่ใครจะไปคิดสิ่งที่เขาทำมีเหตุผลมากมายต้องการปกป้องนางและลูกน้อยจากพวกศัตรู มันผ่านมาไวราวกับเป็นเรื่องโกหก อิงฮวาได้แต่ครุ่นคิดเรื่องที่พบเจอมันเป็นความจริงหรือความฝัน

          กีบเท้าม้ากระทบพื้นดินวิ่งเข้าเขตป่ามาอย่างยาวไกล ต้นไม้ใบหญ้ารอบๆเขียวชะอุ่ม ภายในรถม้ามีแต่ความเศร้า รถม้าเคลื่อนตัวหยุดจอดหน้าทางเข้าสุสาน ทั้งสี่จึงต้องเดินเท้าเข้ามาข้างในกันต่อ เสี่ยวหร่านมองรอบข้างถึงนางจะเป็นเด็กสาวอารมณ์ดีแต่ตอนนี้มันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยสักนิด

          เบื้องหน้าสุสานที่มีกองดินดูคล้ายเรือและบนป้ายหลุมศพมีหมวกฟางใบโปรดแขวงไว้บนสุสาน ร่างบอบบางก้าวฝีเท้ายาวตรงไปที่หมวกฟางใบนั้น เป็นหมวกฟางที่พี่เยี่ยมักสวมใส่ครั้งติดตัวเสมอ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นหมวกฟางเก่า "พี่เยี่ย…." ดวงตาเอ่อล้นคลอน้ำตาทั้งสองข้าง ความทรงจำดีๆที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขผ่านกันมามันผุดขึ้นมาในหัวอย่างช้าๆราวกับฉายภาพวนซ้ำไปซ้ำมา ตั้งแต่พบเจอกันในค่ำคืนหนึ่งจนถูกขอแต่งงานท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่องราวกับเป็นพยานรัก

          "เสี่ยวฮวา เจ้าอย่าร้องไห้เลย ถ้าอาหย่งเห็นเจ้าทุกข์ใจเพราะเขา ดวงวิญญาณเขาคงไม่ยอมไปสู่สุคติ" หลิวจวี้กล่าวล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าลายนกกระเรียนคู่ ความหมายของมันช่างตรงตัว นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวแทนแห่งรักนิรันดร์ ซับคราบน้ำตาแก้มใสที่กำลังสะอึกสะอื้น

          "เสด็จแม่เพคะ" ร่างระหงกอดพระมารดา หวังว่ามันจะช่วยคลายความเศร้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความสะเทือนใจหยาดน้ำใสไหลรินจากดวงตาอิงฮวา "เสด็จพี่หม่อมชั้นรู้...ฮือๆๆ สักวันหม่อมชั้นจะเข้มแข็ง"

          มู่กงกงช่วยจัดวางของเซ่นไหว้ อาหารที่ทำจากเส้นยาวๆ ขนมน้ำใส ๆ พวกเขามีความเชื่อว่าอาหารเส้นยาวๆ จะทำให้อายุยืน จัดตามจำนวนผู้ล่วงลับ และเพิ่มกระดาษเงินกระดาษทองสำหรับผู้ล่วงลับลงไปในชุดไหว้ ผาอ่วงแซจิ่ว (ใบเบิกทาง) ก่อนเป็นอย่างแรก เพื่อเบิกทางให้สิ่งของที่ไหว้ไปถึงมือผู้ล่วงลับ ต่อด้วยแท่งทองกิมเตี๊ยว, ค้อซี (กระดาษทอง), ตั้วกิม (กระดาษเงินกระดาษทอง) ซึ่งต้องพับเป็นรูปเรือทั้งคู่

          ครอบครัวสกุลหย่ง ไม่ต้อนรับหย่งเยี่ย การจัดเช่นนี้ถือว่าไม่ผิด อิงฮวายินดีเป็นตัวแทนกล่าวคำอ่ำลา 'ท่านพี่ ข้าอิงฮวาลูกแมวน้อยของท่าน ข้ารู้สึกโกรธและเสียใจที่ท่านทิ้งข้าและเสี่ยวหร่าน แต่ข้าก็ไม่เคยลืมท่านได้เลยแม้แต่ครั้งเดียวหัวใจของข้ายังคงคิดถึงอยู่เสมอ พี่เยี่ยข้ารักท่าน ขอให้ดวงวิญญาณของท่านไปสู่สุคติ ข้าจะเลี้ยงดูเสี่ยวหร่านให้เติบโตเป็นคนดี ทำไมต้องเก็บเงินไว้เป็นความลับในเมื่อเราทั้งสองคนต่างเป็นสามีภรรยากันไม่ใช่หรือ ท่านทำให้ข้าเข้าใจผิดมานานเป็นสิบๆปี ตอนนี้ข้าสุขสบายดั่งที่ท่านต้องการ ไม่ประสบพบเจอแต่ความลำบากโชคชะตาก็เปลี่ยนไป ทุกความผิดทุกเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นมาทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดีข้าขอยกโทษและอภัยให้แก่ท่านทุกเรื่อง และหากชาติหน้ามีจริงขอให้ข้ากับพี่เยี่ยได้ครองรักกันโดยไม่มีอุปสรรคใดมาขัดขวางความรักของเราสองคนได้ พี่เยี่ย ฮวาเอ๋อร์คนนี้รักท่านเสมอตลอด และจะอยู่ในตลอดไป'

          ความโกรธเกลียดชังมันกลายเป็นความทุกข์ใจปวดร้าว โชคชะตานำพาให้ทั้งคู่ต้องแยกจากกันฟ้าดินกลั่นแกล้งหรืออย่างไร จากนั้นพระสวามีและธิดาก็ไหว้ต่อ ทุกอย่างมันเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิดไว้

          ในขณะกำลังเซ่นไหว้ ก่อนพวกเข่สัมผัสได้ถึงผืนดินแยกจากด้านหลัง รถม้าโดนผืนดินแยกร่วงลงไปก่อนมีมือใหญ่จับราวกับพยายามปืนขึ้นมา มีอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกไม่ควรจะขึ้นมา "พวกเจ้าถอยไปก่อน" หวงไท่จื่อลุกขึ้น กลิ่นอายบางอย่างใต้นั้นส่งกลิ่นเหม็น

          ปรากฎร่างยักษ์ไซคลอปส์ห้าตนปืนขึ้นมาก่อนมอง ดูเหมือนลูกพี่ขึ้นมาจากทาร์ทารัสรอบนี้ตรงจุดจะได้แต่งงานด้วยวุ้ย "ลูกพี่ ผู้หญิงๆ" มันส่งเสียงบอกกัน พวกไซคลอปส์หัวเราะ ลูกพี่ใหญ่จ้องตาเป็นมันต่อสตรีทั้งสองด้านหลังชายหนุ่มที่แต่งกายชุดสีดำทอง

          ยักษ์ไซคลอปส์ทั้งห้าพุ่งเข้ามา ด้วยพละกำลังยักษ์ไซคลอปส์โบราณทั้งห้าทำให้ทำร้ายหลิวจวี้ที่พยายามปกป้องคนรักและลูกถึงกลับบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ เรี่ยวแรงของพวกมันมหาศาลเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาๆจะต่อกรไว้ ถึงทั้งยังมีถึงห้าตน "มนุษย์ไม่ว่าจะยุคสมัยใดก็อ่อนแอ่เหมือนเดิม"

          "เสด็จพ่อ!!! อามู่"

          "เสี่ยวหร่านหนีไปก่อนลูก" สัญชาตญาณความเป็นแม่ร้องเตือนให้ ลูกสาววิ่งหนีออกจากที่นี่ไป สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันไม่ใช่ความฝัน แต่มันเป็นความจริง อสูรตรงหน้าน่าเกลียดน่ากลัวแถมยังมีตาข้างเดียวบนหน้าผาก

          ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากแม้พวกเขาจะพยายามระมัดระวังตั้งตัวกันแล้วก็ไม่อาจที่จะหยุดการทำลายล้างของพวกมันได้ ไซคลอปส์อีกตนดีดมู่กงกงปลิวไปซนต้นไม้ก่อนตัวหัวโจกพุ่งมารวบร่างหญิงสาวทั้งสอง "พวกเจ้าสองคนจะต้องเป็นเมียข้า" ยักษ์ไซคลอปส์ตนนั้นพูดขึ้นก่อนหัวเราะสะใจ

          "ปล่อย...ปล่อยนะ ปล่อยลูกข้า!!!!" ความเสียใจให้เรื่องชายคนรักยังไม่หาย กลับประสบเคราะห์เจอเรื่องไม่เป็นเรื่องให้ใจบอบช้ำลง "เจ้ายักษ์น่าเกลียด ปล่อยเสด็จแม่ข้าเดี๋ยวนี้!"

          "ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าของคนเป็นแม่ลูกกันอย่างนั้นเรอะ!" ยักษ์ไซคลอปส์ทั้งห้าเดินจากไป ลูกพี่ใหญ่แบกสองสาวไปด้วย พลางดมกลิ่นกายทั้งสองด้วยอารมณ์หื่นกระหาย กลิ่นสาวช่างหอมรัญจวน พาอารมณ์เตลิดไปไหนตอนไหน

          หลังจากนั้นนางสลบในช่วงที่ถูกไซคลอปส์อุ้มเดินเข้าไปที่ไหนสักแห่ง ตื่นมาอยู่ในถ้ำมืดๆสลัวๆ มีแสงไฟจากคบเพลิงประดับไว้ตามทางเดิน แต่มันก็ยังไม่อาจฉายแสงสว่างได้ทั่วถ้ำอยู่ดี เสื้อผ้าอาภรณ์ถูกเปลี่ยนไปตอนไหนก็ไม่รู้…. รู้ตัวอีกที กำลังแต่งกายชุดเจ้าสาวคล้ายชาวตะวันตกในชุดโทก้าสีขาว บนศีรษะสวมมาลัยลอเรล "หนี...ต้องหนี" สมองสั่งการให้หลบหนีออกจากถ้ำแห่งนี้ เสี่ยวหร่านล่ะอยู่ไหน

          "นายหญิง แต่งกายสวยสง่าจริงๆ อีกไม่นานใกล้เริ่มพิธีมงคลแล้ว คงตื่นเต้นน่าดู" สาวใช้ยักษ์ไซคลอปส์สองตนเข้ามาปรนนิบัติแล้วพูดชม ทั้งสองตนเป็นยักษ์เช่นเดียวกัน อิงฮวาหลังแทบติดผนังถ้ำอย่างกล้าๆกลัวๆ เจ้าพวกนี้ทำร้ายพี่จิ่วกับพี่มู่ พวกมันประสงค์ร้ายต่อนาง "พิธีมงคลอันใด ข้าไม่ไป ปล่อยข้าออกไป!" เสียงหวานกล่าวปฏิเสธ

          "ท่านหัวหน้าได้ยินต้องไม่ชอบใจแน่ นายหญิงไม่มีใครช่วยเหลือท่านได้แล้ว ที่นี่เป็นถ้ำอาณาเขตของหัวหน้า ถึงจะไม่อยากแต่งก็ต้องแต่ง" ก่อนพวกนางลากร่างบอบบางเดินออกมา เพื่อนำตัวไปส่งก่อนถึงเวลาพิธีในอีกเร็วๆนี้

          ถึงไม่อยากจะไปแต่ก็ต่อต้านสู้เรี่ยวแรงของพวกนางไม่ไหว ภาวนาในใจต้องการหาทางออกอย่างเร่งด่วนเหมือนชีวิตแขวงบนเส้นด้าย เมื่อมาถึงหน้าประตูมีร่างระหงยืนใส่ชุดโทก้าสีขาวเช่นเดียวกัน "เสี่ยวหร่านลูกปลอดภัย!"

          "เสด็จแม่ ข้าไม่อยาก…."

          "เราจะต้องหาทางหนีออกไปจากที่นี่ด้วยกัน"

          ทั้งสองแม่ลูกกระซิบกระซาบเสียงแผ่วเบา พวกนางถูกพาเข้าห้องที่คลุมด้วยผ้าม่านสีแดงแทนประตู การตกแต่งห้องดูหรูหรา ด้านขวาบนเก้าอี้มีโครงกระดูกมนุษย์นั่งอยู่ บางทีเขาอาจเป็นเจ้าของห้องนี้ อิงฮวาและเสี่ยวหร่านจับมือกันเดินตรง

          ยักษ์ไซคลอปส์มาพาสองสาวไปเข้าหอก่อนไล่สาวใช้ออกไป มันจ้องด้วยแววตาหื่นกระหายราวกับรอคอยเวลานี้มาเนินนาน ปิดประตูล็อคห้องไม่ให้เจ้าสาวทั้งสองหลบหนีออกไปได้ "เมียรักพวกเจ้าทั้งคู่สวยเหลือเกิน ข้าคงเป็นไซคลอปส์ที่โชคดีที่สุดได้เมียเป็นมนุษย์แสนสวยงดงามเยี่ยงนี้" ฝ่ามือหนาใหญ่กว่ามนุษย์ลูบไล้เรืองร่างหญิงสาวทั้งสอง

          "เจ้าตัวน่าเกลียด อย่าเอามือสกปรกของแกมาจากตัวพวกเรา หยี๋!!!" เสี่ยวหร่านขนลุกซู่เมื่อถูกสัมผัสแตะต้องตัว มันคงไม่คิดที่จะทำ….นางและเสด็จแม่ใช่ไหม

          อีกฝ่ายมีสีหน้าครุ่นคิด "หลังคืนเข้าหอข้าจะอาบน้ำแช่ตัวเพื่อพวกเจ้าจะได้ไม่รังเกียจ แต่ช่างเถอะ ข้าควรเริ่มจากใครก่อนดี แม่หรือลูก" ไซคลอปส์กำลังนึกสนุกมองดูสองสาว แต่ด้วยสติปัญญาของมันค่อนข้างที่จะไม่ได้ฉลาดมากเก่งเรื่องใช้กำลังมากเป็นพิเศษทนทานไฟ คว้าร่างบอบบางเข้ามากอดนัวเนีย "เจ้าคงเป็นแม่สินะ"

          "อื้อออ ปล่อย… อย่าทำอะไรพวกเรา" น้ำเสียงหวานตะโกนขอร้องความเมตตา เสี่ยวหร่านกระโจนวิ่งใส่พุ่งเข้าไปคว้าแก้วในห้องเพื่อปาใส่อสูรตาเดียวตรงหน้า ที่มันใช้มือฉีกกระชากชุดโทก้าสีขาวจนขาดออกเป็นชิ้นๆ มือหยาบโลนทึ้งชั้นในบางดึงแยกออกจากเรียวขา ก่อนหันหาเสี่ยวหร่านที่หมายเอาชีวิตมัน

          "อ่อนแอ่ พวกเจ้ามันอ่อนแอ่และไร้เดียงสา ข้าเป็นถึงยักษ์ไซคลอปส์ แค่แก้วนั้นมันไม่ทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด พวกเจ้าอยากจะร่วมรักแบบดุเด็ดเผ็ดมันเร่าร้อนใช่ไหม ได้เลยยอดรัก" สิ่งที่จะทำอันตรายต่อพวกมันได้ก็มีแต่อาวุธวิเศษที่ทำจากหินศักดิ์สิทธิ์

         ค่ำคืนนั้นมีเสียงกรีดร้องดังลั่นห้องหอ ที่ร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน สองแม่ลูกตกเป็นเมียของยักษ์ในคืนนั้น อสูรตาเดียวร้องครางสุขสมที่ได้เชยชมร่างงามปลดปล่อยน้ำพิสุทธิ์ ก่อนทั้งสองหมดสติหลับใหลลง พวกคว้าอิงฮวาและเสี่ยวหร่านนอนกอดแนบข้างลำตัว บนเตียงใหญ่ทิ้งไว้แต่รอยคราบน้ำขาวขุ่นกับรอยเลือดไหลเป็นทางยาว


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +62 ความชั่ว +37 ความโหด โพสต์ 2020-5-26 21:22
คุณได้รับ +10 คุณธรรม +10 ความโหด โพสต์ 2020-5-26 21:20

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -964 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -964 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มายาอู๋เหม่ยเนียง
ถุงกำยานโบราณ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
ฮิปโป
เกราะจิ่นเทียน
กระจกหมื่นทิวา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x8
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x106
x2
x4
x27
x900
x157
x27
x1
x2
x3
x1
x5
x1
x1
x60
x7
x21
x1
x6
x6
x1
x2
x5
x3
x20
x3
x4
x3