เจ้าของ: ไม่ระบุชื่อ

{ เมืองฉางอัน } ❀ จวนหยาเหยียนหวาง ❀

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2020-8-29 19:48:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ จรดเขียน ขีดเส้นชีวิต }

198

หวนคืนสู่ถิ่นฐาน





                เส้นทางไกลร่วมกว่าหมื่นลี้ เริ่มแรกนั้นเคยเป็นเส้นทางจากต้าฮั่นตรงสู่ซีอวี้ แต่เมื่อเป็นการเดินทางจากซีอวี้กลับต้าฮั่นก็ไม่ได้ลดระยะเวลาหรือความลำบากลงแม้แต่น้อย หลายวันที่เดินทางไกลในเขตทะเลทรายอันแสนร้อนระอุและไร้ซึ่งภาพใดๆ คณะเดินทางที่แต่เดิมนั้นเคยมองว่าทะเลทรายไม่ได้มีสิ่งใดดึงดูดใจ พอมาถึงตอนนี้ก็ยิ่งจะมองว่าน่าเบื่อนักกันมากกว่าเดิม หลังจากผ่านทะเลทรายมากมายเมื่อครั้งหลุดไปดินแดนอื่น

หลิงหลาน

                แบ่งแยกจัดสรรกิจกรรมยามว่างเอาตามที่ทุกคนสบายใจ ผู้อาวุโสอี้ในที่สุดก็สามารถตามหาตำราดีๆสักฉบับอ่านฆ่าเวลาภายในรถม้า คุณชายฟู่ก็คล้ายกับกำลังพยายามวาดแผนที่จดจำเส้นทาง เพื่ออะไรและสิ่งใดไม่มีใครทราบ ทางด้านหยาเหยี่ยนหวางยังคงดูแลภรรยาและลูกน้อยไม่ห่างกาย ส่วนน้องสาวคนเล็กของขบวนก็ยังให้ความสนใจหนึ่งนกแก้วแดงจอมพิโรธกินปลา กับอีกหนึ่งแมวน้อยสีนิลสนิทที่พึ่งได้มา

                หลิวตานฉุกคิดได้ในระหว่างผ่านจางเย่ นครอาจดาษดื่นทว่าหุบเขาสายรุ้งนั้นมีทิวทันศ์อันงดงามตระการตา เขาเรียกให้ทุกคนเปิดม่านหน้าต่างรถม้าออกไป เมื่อถึงจุดชมวิวอันเลื่องชื่อ ขุนเขาหลังฝนตกชั้นกินหลากสีใต้ท้องฟ้าคราม ราวกับสายรุ้งในดินแดนมหัศจรรย์

               “จางเย่ช่างเป็นเมืองที่งดงามนัก แม้จะอยุ่ห่างไกลจากนครหลวงแต่ได้รับพรจากธรรมชาติเช่นนี้ กระทั่งปราชญ์กวียังพยายามดั้นด้นมาชมเป็นบุญตา” อี้หานผ่านเส้นทางนี้มาหลายหนแล้วก็จริง แต่เมื่อผ่านหุบเขาสายรุ้งตันเซี่ยยังอดตระการตากับความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติมิได้

                หลืงหลาน

                “เสี่ยวหลาน…. เจ้าหมายถึงอันใดหอบุรุษ??” หัตถ์หนาประคองดอกบัวอยุ่ถึงกับกระตุกกึก ภรรยาพูดถึงผู้ชาย และตามสัญชาติญาณบ่งบอกว่า ‘ผู้ชาย’ ที่ว่าไม่ได้หมายถึงเขาแน่นอน
               หลิงหลาน

               “.................” จงคาดเดาสีหน้าของสามีที่ได้แต่กำหมัดมิอาจขัดใจภรรยา

                ผ่านค่ำคืน และยามกลางวันมามากมาย สุดท้ายก็ถึงวันที่รถม้าเข้าสู่เขตฉางอัน และกำลังมุ่งตรงสู่จวนหยาเหยี่ยนหวางที่จากมา บรรยากาศของนครหลวงที่รุ่งโรจน์ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง ผู้คนมากมายที่ขวักไขว่ เสียงหัวเราะและรอยยิ้ม แผงร้านค้ารอบข้างยังถือว่าเป็นเสน่ห์ที่ไม่มีทางลืมลง ใบหน้าหวานของไป๋อวี้ยื่นออกไปนอกหน้าต่างรถม้า พร้อมกับสายตาที่เลื่อนมองรอบข้าง ผ่านย่านการค้า ผ่านจวนเล็กใหญ่มากมาย ไปพร้อมๆกับเจ้าตัวขนฟูที่เกาะขอบหน้าต่างอยู่ด้านข้าง

                “ ในที่สุดก็กลับมาถึงฉางอัน.. ที่นี้ดูจะครึกครื้นเหมือนเคย ไม่สิ มากขึ้นกว่าที่เคยด้วยซ้ำ “ น้ำเสียงนุ่มหันไปบอกกล่าวแก่คนด้านในรถม้า เมื่อเห็นว่าชาวเมืองตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตื่นเต้นดีใจกับเทศกาลใหญ่ที่ใกล้จะมาถึง โดยปกติแล้วในวันเทศกาล ไป๋อวี้ไม่เคยจะฉลองที่ไหนนอกจากจวนตัวเอง เกรงว่าปีนี้จะเป็นปีแรกที่นางได้ฉลองเทศกาลอยู่ที่อื่น เห็นทีน่าจะต้องมีส่งสานต์กลับไปบอกครอบครัวอีกสักรอบว่านางยังไม่ได้สลายหายไปกับอากาศ

              หลิงหลาน

               หน้าจวนหยาเหยี่ยนหวางยังคงสงบอย่างที่เคย มีผู้ดูแลตรวจการอยู่เสมอ และเมื่อเห็นใบหน้าของสตรีที่โผล่ออกมาจากตัวรถม้าก็คล้ายว่าจะชะงักไป เสียงซุบซิบจากด้านล่างในเชิงที่ว่า ‘นั่นมันแขกจวนที่ร่วมเดินทางกับหวางเย่ และหวางเฟยนี่นา’ แล้วสักพักก็มีคนวิ่งเตลิดเข้าไปด้านในจวน ซึ่งคงไม่พ้นแจ้งข่าวว่านายเหนือหัวกลับมาแล้วแน่ๆ “ ทหารอารักขาหน้าคงวิ่งเข้าไปแจ้งข่าวด้านในแล้ว.. จะได้พักกันสักทีสิน้า.. “

               หยาเหยี่ยนหวางผู้ที่นั่งทนฟังเรื่องหอโคมบุรุษตลอดเส้นทางเมืองจางเย่ แน่นอนว่ามีความอัดอั้นอยุ่ในอก ผู้ชายเหล่านั้นเรียนรุ้วิทีเอาใจสตรี การที่เจ้าแกะที่ใสซื่อขนาดนี้จะถูกป้อยอจนเคลิ้มนั่นเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แล้วยังไงล่ะ!! ต่อให้ตัวเขาเป็นถึงหวาง อิแค่นนวดกับอุทิศตัวเป็นหมอนภรรยามีอันใดยาก

                “เดินทางติดต่อกันมายาวนาน ผ่านอุปสรรค เส้นทางยาวไกล..ทุกท่านคงจะเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ต้องขอบคุณในช่วงเวลาที่ผ่านมาได้คอยสนับสนุนกันและกันมาตลอด หาไม่มีพวกท่านแล้ว ข้ากับเสี่ยวหลานและอาเหิง คงมิได้กลับมายืนอยู่ตรงนี้แน่” โดยมีหลิงหลานเป้นขุนพลพลอยพยักหน้าเห็นด้วย จู่ๆ หยาเหยี่ยนหวางพูดขอบคุณทุกคนเสร็จก็กล่าวอำลาฉับพลัน “ทุกคนคงต้องการพักผ่อนเช่นนั้น ท่านลุงอี้ ฟู่โฉว… น้องเหมย พวกเราขอตัวก่อน”

                ชายหนุ่มที่พึ่งลงจากรถม้าได้ก็ช้อนตัวภรรยาแกะ แทบจะก้าวปานลมกรดกลับเข้าเรือนหลักไป ไม่ทิ้งถ้อยคำใดใดมากกว่านั้น

                “ ….. “ น้องเล็กของขบวนถึงกับถอนหายใจ สาเหตุการกระทำครั้งนี้นางไม่รู้จะหาสิ่งไหนใดๆมาบรรยายได้จริงๆ พอๆกับผู้อาวุโสอี้ที่ยกมือขึ้นกุมขมับ คุณชายฟู่ที่ได้แต่ยกยิ้มค้างไว้บนใบหน้า ความรักหนอความรัก ไป๋อวี้ถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าใดก็ไม่อาจจะทราบได้ตั้งแต่เดินทางมา หันมองคู่ศิษย์อาจารย์ที่ยังต้องพึ่งพารถม้าเพื่อไปส่งให้ถึงจวนพวกเขาแล้วก็ได้แต่ยกรอยยิ้มเบาบาง “ ไป๋อวี้ขอลาทั้งสอง ไว้ว่างๆไว้ตัวข้าจะไปเยี่ยม ตลอดเส้นทางที่ผ่านมารบกวนพวกท่านแล้ว “

                เซี่ยงอิงที่ถูกเหลาองค์รักษ์เงาดันออกมารับหน้าทักทายเจ้านายเช่นเคย แค่ทันเห็นว่ามีบางสิ่งเคลื่อนไหวผ่านหน้าตนเองไป ยังมิทันจะเพ่งเล็งให้ชัดเจน ผู้ที่ตนสมควรออกมาแสดงคาราวะเล่าอยู่ที่ใด “หวางเย่.. มิได้สเด็จมาด้วยหรือ” องค์รักษ์หนุ่มสอบถามแม่นางเหมย

             “ อ้าว.. ใต้เท้าเซี่ยง ? “ หญิงสาวในชุดฮั่นฟูที่ก้าวลงมาเจอองค์รักษ์หน้าน้ำแข็งที่ครั้งนี้ดูจะมึนงงก็ส่ายหัวเบาๆด้วยความอ่อนใจ ดูท่าจะมองตามนายเหนือหัวตัวเองไม่ทัน จะเรียกว่าน่าสงสาร หรือชวนให้ขบขัน สิ่งนี้ไป๋อวี้ไม่อาจจะแบ่งแยกได้ชัดเจนจริงๆ “ พี่ชายหลิวลงมาจากรถม้าก่อนข้าอีก เหตุไฉนท่านถึงไม่เห็นได้เล่า ?  “ ใบหน้าหวานปรากฏรอยยิ้มราบเรียบที่แลดูไม่น่าไว้ใจสักหน่อย ก่อนที่ร่างบางจะเดินหายไปในประตูจวน ทิ้งให้องค์รักษ์สนามอารมณ์ต้องมึนงงอยู่ตรงนั้น

               “.....ก็ข้าไม่เห็นพวกเจ้าอยู่ด้วยกันนี่นา…” เขาได้แต่ยืนเกาหัว จะหันไปถามใครได้อีกล่ะคนแยกย้ายกันไปทำงานของตนเองกันหมดแล้ว เหลือก็แต่พ่อบ้านเจิ้งที่ยืนรอเปลี่ยนน้ำในแจกันดอกไม้ด้วยสายตาว่างเปล่า ก็เพราะองค์รักษ์หนุ่มยืนขวางทางไม่ยอมไปไหนสักที!!


หลิงหลาน


เปิดให้หมดดดดด



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ฟู่ โฉว { ศิษย์ผู้รอบรู้อี้หาน | สายหลักการขุนนาง } เพิ่มขึ้น 20 โพสต์ 2020-8-29 20:17
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อี้ หาน เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2020-8-29 20:17
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หยาเหยี่ยนหวาง: หลิว ตาน { องค์ชายรอง } เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2020-8-29 20:17
คุณได้รับ +50 คุณธรรม +10 ความโหด โพสต์ 2020-8-29 20:16
คุณได้รับ +70 คุณธรรม +85 ความโหด โพสต์ 2020-8-29 20:15

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +3000 ดีนาเรียส +5000 ชื่อเสียง +777 ความหิว -48 Point +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 3000 + 5000 + 777 -48 + 30

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x19
x1
x1
x13
x4
x7
x2
x1
x2
x7
x11
x53
x112
x9
x8
x202
x30
x1
x5
x2
x50
x1
x25
x40
x25
x4
x200
x1
x100
x2
x105
x3
x13
x550
x22
x5
x100
x2
x43
x4
x2
x3
x200
x2
x80
x202
x4
x200
x200
x200
x50
x5
x450
x6
x2
x10
x6
x2
x40
x90
x50
x300
x10
x1
x15
x602
x100
x1
x2
x4
x19
x1100
x400
x11
x6
x450
x600
x160
x200
x2
x1
x3
x25
x400
x1
x30
x13
x12
x8
x4
x300
x100
x800
x200
x50
x21
x450
x250
x1000
x30
x6
x4
x80
x49
x2
x100
x750
x6
x50
x4
x3
x300
x100
x3
x250
x150
x100
x7
x3
x100
x150
x20
x2
x14
x200
x4
x46
x275
x12
x12
x8
x29
x120
x862
x13
x13
x12
x3
x23
x500
x40
x12
x32
x7
x5
x2
x5
x80
x600
x40
x600
x400
x600
x350
x6
x4
x830
x500
x6
x460
x550
x3
x20
x1200
x2
x35
x40
x137
x235
x45
x3
x210
x7
x5
x200
x108
x60
x1
x1
x250
x390
x5
x20
x10
x1
x2
x129
x25
x64
x10
x87
x2
x404
x1
x10
x20
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x5
x4
x2
x600
x350
x700
x1000
x1
x1
x195
x150
x1
x5
x2
x1124
x9
x1
x3
x4
x2
x2
x62
x77
x750
x5
x1000
x500
x5
x2
x3
x260
x250
x40
x44
x27
x1
x170
x20
x492
x444
x989
x13
x10
x689
x18
x190
x690
x16
x104
x108
x25
x74
x118
x10
x388
x18
x5
x2
x1
x300
x650
x220
x4
x6
x1180
x50
x760
x9999
x1319
x428
x100
x265
x550
x7
x6
x148
x200
x32
x550
x11
x5
x14
x6
x7
x10
x615
x10
x33
x30
x40
x5
x240
x74
x340
x218
x400
x154
x9
x50
x428
x7
x550
x776
x47
x1112
x360
x900
x228
x530
x491
x1985
x225
x1
x371
x7
x2
x610
x3
x910
x205
x25
x2
x1
x1224
x1
x45
x1
x17
x1
x19
x110
x11
x15
x156
x159
x7
x20
x3
x100
x1
x7
x7
x498
x215
x11
x11
x116
x9
x1
x630
x230
x866
x40
x22
x469
x420
x1466
x412
x1058
x3395
x11
x205
x508
x240
x900
x3300
x300
x500
x300
x1230
x4296
x22
x3
x75
x120
x29
x120
x207
x290
x465
x7
x1950
x550
x800
x320
x45
x250
x3
x5
x480
x350
x455
x255
x27
x36
x6290
x24
x335
x211
x1
x655
x1150
x2000
x164
x91
x124
x9999
x9999
x9999
x1150
x10
x2922
x1620
x163
x290
x240
x190
x495
x110
x99
x336
โพสต์ 2020-8-29 19:49:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
งานประชันเขียงแดนทรนง
2009
{ อิเวนท์ยอดเชฟกะทะเหล็ก 132 จบ }
จางเย่นั้นมีของดี
                เส้นทางไกลร่วมกว่าหมื่นลี้ เริ่มแรกนั้นเคยเป็นเส้นทางจากต้าฮั่นตรงสู่ซีอวี้ แต่เมื่อเป็นการเดินทางจากซีอวี้กลับต้าฮั่นก็ไม่ได้ลดระยะเวลาหรือความลำบากลงแม้แต่น้อย หลายวันที่เดินทางไกลในเขตทะเลทรายอันแสนร้อนระอุและไร้ซึ่งภาพใดๆ คณะเดินทางที่แต่เดิมนั้นเคยมองว่าทะเลทรายไม่ได้มีสิ่งใดดึงดูดใจ พอมาถึงตอนนี้ก็ยิ่งจะมองว่าน่าเบื่อนักกันมากกว่าเดิม หลังจากผ่านทะเลทรายมากมายเมื่อครั้งหลุดไปดินแดนอื่น

            เสียงร้องเพลงใสเจื้อยแจ้วอย่างอารมณ์ดีของคนมีดนตรีเจ้าแม่หนี่วาควบคุมอารมณ์ตลอดการเดินทาง หลิงหลานกล่อมกระทั่งเจ้าหงโต้ว ว่านโต้ว หลับไปสามหน ทว่าตัวนางเองไม่รู้ว่านึกคึกอันใดอยู่ ยิ่งเล่นยิ่งตาสวางใสแจ๋ว พันลี้ผ่านไป ชวนน้องสาวสนทนาพูดคยไม่ยอมหยุดปาก แม้ว่าอีกฝ่ายดูจะเอาใจใส่สัตว์เลี้ยงเหมือนหลบเลี่ยงบางอย่าง

                แบ่งแยกจัดสรรกิจกรรมยามว่างเอาตามที่ทุกคนสบายใจ ผู้อาวุโสอี้ในที่สุดก็สามารถตามหาตำราดีๆสักฉบับอ่านฆ่าเวลาภายในรถม้า คุณชายฟู่ก็คล้ายกับกำลังพยายามวาดแผนที่จดจำเส้นทาง เพื่ออะไรและสิ่งใดไม่มีใครทราบ ทางด้านหยาเหยี่ยนหวางยังคงดูแลภรรยาและลูกน้อยไม่ห่างกาย ส่วนน้องสาวคนเล็กของขบวนก็ยังให้ความสนใจหนึ่งนกแก้วแดงจอมพิโรธกินปลา กับอีกหนึ่งแมวน้อยสีนิลสนิทที่พึ่งได้มา

                หลิวตานฉุกคิดได้ในระหว่างผ่านจางเย่ นครอาจดาษดื่นทว่าหุบเขาสายรุ้งนั้นมีทิวทันศ์อันงดงามตระการตา เขาเรียกให้ทุกคนเปิดม่านหน้าต่างรถม้าออกไป เมื่อถึงจุดชมวิวอันเลื่องชื่อ ขุนเขาหลังฝนตกชั้นกินหลากสีใต้ท้องฟ้าคราม ราวกับสายรุ้งในดินแดนมหัศจรรย์

               “จางเย่ช่างเป็นเมืองที่งดงามนัก แม้จะอยุ่ห่างไกลจากนครหลวงแต่ได้รับพรจากธรรมชาติเช่นนี้ กระทั่งปราชญ์กวียังพยายามดั้นด้นมาชมเป็นบุญตา” อี้หานผ่านเส้นทางนี้มาหลายหนแล้วก็จริง แต่เมื่อผ่านหุบเขาสายรุ้งตันเซี่ยยังอดตระการตากับความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติมิได้

                “อ่า จริงด้วยเจ้าค่ะ.. แต่จางเย่ไม่ได้มีดีแค่ภูเขาสีรุ้ง แต่หอผู้ชายก็เด็ดด้วยนา…”

                “เสี่ยวหลาน…. เจ้าหมายถึงอันใดหอบุรุษ??” หัตถ์หนาประคองดอกบัวอยุ่ถึงกับกระตุกกึก ภรรยาพูดถึงผู้ชาย และตามสัญชาติญาณบ่งบอกว่า ‘ผู้ชาย’ ที่ว่าไม่ได้หมายถึงเขาแน่นอน
               “ก็หอเริงราตรีจุ้ยหลิงหลงอย่างไรเล่า.. เป็นที่พักที่ดีมากเลย เพลงเพราะ อาหารอร่อย มีคนหล่อๆ คอยบริการ ทั้งนวด ทั้งเป็นหมอน เค้าโฆษณาว่าเป็นสรวงสวรรค์ของเหล่าสตรีเลยล่ะ” เจ้าแกะยังฝอยต่อไปอีกว่าตัวนางเคยไปมาหนหนึ่ง ทั้งสนธนาธรรมกับอดีตนักพรต มีเพื่อนคุย เพื่อนดื่ม ฝีมือการนวดของเถ้าแก่ก็ใช่ย่อย จากปวดเมื่อยคอเคล็ดงี้หายหมด

               “.................” จงคาดเดาสีหน้าของสามีที่ได้แต่กำหมัดมิอาจขัดใจภรรยา

                ผ่านค่ำคืน และยามกลางวันมามากมาย สุดท้ายก็ถึงวันที่รถม้าเข้าสู่เขตฉางอัน และกำลังมุ่งตรงสู่จวนหยาเหยี่ยนหวางที่จากมา บรรยากาศของนครหลวงที่รุ่งโรจน์ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง ผู้คนมากมายที่ขวักไขว่ เสียงหัวเราะและรอยยิ้ม แผงร้านค้ารอบข้างยังถือว่าเป็นเสน่ห์ที่ไม่มีทางลืมลง ใบหน้าหวานของไป๋อวี้ยื่นออกไปนอกหน้าต่างรถม้า พร้อมกับสายตาที่เลื่อนมองรอบข้าง ผ่านย่านการค้า ผ่านจวนเล็กใหญ่มากมาย ไปพร้อมๆกับเจ้าตัวขนฟูที่เกาะขอบหน้าต่างอยู่ด้านข้าง

                “ ในที่สุดก็กลับมาถึงฉางอัน.. ที่นี้ดูจะครึกครื้นเหมือนเคย ไม่สิ มากขึ้นกว่าที่เคยด้วยซ้ำ “ น้ำเสียงนุ่มหันไปบอกกล่าวแก่คนด้านในรถม้า เมื่อเห็นว่าชาวเมืองตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตื่นเต้นดีใจกับเทศกาลใหญ่ที่ใกล้จะมาถึง โดยปกติแล้วในวันเทศกาล ไป๋อวี้ไม่เคยจะฉลองที่ไหนนอกจากจวนตัวเอง เกรงว่าปีนี้จะเป็นปีแรกที่นางได้ฉลองเทศกาลอยู่ที่อื่น เห็นทีน่าจะต้องมีส่งสานต์กลับไปบอกครอบครัวอีกสักรอบว่านางยังไม่ได้สลายหายไปกับอากาศ

              “อาจจะเป็นเช่นนั้น… ไม่รู้ว่าเทศกาลคราวนี้จะมีพ่อค้าต่างแดนมาร่วมเปิดท้ายขายของอีกไหม ข้าอยากกินเผือกเคลือบน้ำตาลกรอบ.. พ่อค้าชาวชมภูทวีปรู้วิธีทำน้ำตาลจากพืชที่เรียกว่าอ้อย ดูเหมือนว่าต้าฮั่นเราก็มีปลูกอยู่ในแถบยูนนานนะ” สมองของหลิงหลานไม่พ้นเรื่องกิน กระทั่งก้าวลงมาจากรถม้าและได้เริ่มมองไปรอบๆ เห็นว่าบรรยากาศในนครหลวงมีผู้คนหลากเชื้อชาติเข้ามาทำการค้า ในอนาคตคงไม่พ้นเป็นศูนย์กลางหลากภาษา

              “เเอ้อออ เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด” บ่นกระปอดกระแปดว่าอยากอาบน้ำ แน่นอนตนยังไม่ได้แจ้งข่าวไปทางจวนซือหม่าว่าท่านพ่อท่านแม่บุญธรรมได้หลานเพิ่มอีกดอก เอ้ย อีกคนแล้ว...

               หน้าจวนหยาเหยี่ยนหวางยังคงสงบอย่างที่เคย มีผู้ดูแลตรวจการอยู่เสมอ และเมื่อเห็นใบหน้าของสตรีที่โผล่ออกมาจากตัวรถม้าก็คล้ายว่าจะชะงักไป เสียงซุบซิบจากด้านล่างในเชิงที่ว่า ‘นั่นมันแขกจวนที่ร่วมเดินทางกับหวางเย่ และหวางเฟยนี่นา’ แล้วสักพักก็มีคนวิ่งเตลิดเข้าไปด้านในจวน ซึ่งคงไม่พ้นแจ้งข่าวว่านายเหนือหัวกลับมาแล้วแน่ๆ “ ทหารอารักขาหน้าคงวิ่งเข้าไปแจ้งข่าวด้านในแล้ว.. จะได้พักกันสักทีสิน้า.. “

               หยาเหยี่ยนหวางผู้ที่นั่งทนฟังเรื่องหอโคมบุรุษตลอดเส้นทางเมืองจางเย่ แน่นอนว่ามีความอัดอั้นอยุ่ในอก ผู้ชายเหล่านั้นเรียนรุ้วิทีเอาใจสตรี การที่เจ้าแกะที่ใสซื่อขนาดนี้จะถูกป้อยอจนเคลิ้มนั่นเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แล้วยังไงล่ะ!! ต่อให้ตัวเขาเป็นถึงหวาง อิแค่นนวดกับอุทิศตัวเป็นหมอนภรรยามีอันใดยาก

                “เดินทางติดต่อกันมายาวนาน ผ่านอุปสรรค เส้นทางยาวไกล..ทุกท่านคงจะเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ต้องขอบคุณในช่วงเวลาที่ผ่านมาได้คอยสนับสนุนกันและกันมาตลอด หาไม่มีพวกท่านแล้ว ข้ากับเสี่ยวหลานและอาเหิง คงมิได้กลับมายืนอยู่ตรงนี้แน่” โดยมีหลิงหลานเป้นขุนพลพลอยพยักหน้าเห็นด้วย จู่ๆ หยาเหยี่ยนหวางพูดขอบคุณทุกคนเสร็จก็กล่าวอำลาฉับพลัน “ทุกคนคงต้องการพักผ่อนเช่นนั้น ท่านลุงอี้ ฟู่โฉว… น้องเหมย พวกเราขอตัวก่อน”

                ชายหนุ่มที่พึ่งลงจากรถม้าได้ก็ช้อนตัวภรรยาแกะ แทบจะก้าวปานลมกรดกลับเข้าเรือนหลักไป ไม่ทิ้งถ้อยคำใดใดมากกว่านั้น

                “ ….. “ น้องเล็กของขบวนถึงกับถอนหายใจ สาเหตุการกระทำครั้งนี้นางไม่รู้จะหาสิ่งไหนใดๆมาบรรยายได้จริงๆ พอๆกับผู้อาวุโสอี้ที่ยกมือขึ้นกุมขมับ คุณชายฟู่ที่ได้แต่ยกยิ้มค้างไว้บนใบหน้า ความรักหนอความรัก ไป๋อวี้ถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าใดก็ไม่อาจจะทราบได้ตั้งแต่เดินทางมา หันมองคู่ศิษย์อาจารย์ที่ยังต้องพึ่งพารถม้าเพื่อไปส่งให้ถึงจวนพวกเขาแล้วก็ได้แต่ยกรอยยิ้มเบาบาง “ ไป๋อวี้ขอลาทั้งสอง ไว้ว่างๆไว้ตัวข้าจะไปเยี่ยม ตลอดเส้นทางที่ผ่านมารบกวนพวกท่านแล้ว “

                เซี่ยงอิงที่ถูกเหลาองค์รักษ์เงาดันออกมารับหน้าทักทายเจ้านายเช่นเคย แค่ทันเห็นว่ามีบางสิ่งเคลื่อนไหวผ่านหน้าตนเองไป ยังมิทันจะเพ่งเล็งให้ชัดเจน ผู้ที่ตนสมควรออกมาแสดงคาราวะเล่าอยู่ที่ใด “หวางเย่.. มิได้สเด็จมาด้วยหรือ” องค์รักษ์หนุ่มสอบถามแม่นางเหมย

             “ อ้าว.. ใต้เท้าเซี่ยง ? “ หญิงสาวในชุดฮั่นฟูที่ก้าวลงมาเจอองค์รักษ์หน้าน้ำแข็งที่ครั้งนี้ดูจะมึนงงก็ส่ายหัวเบาๆด้วยความอ่อนใจ ดูท่าจะมองตามนายเหนือหัวตัวเองไม่ทัน จะเรียกว่าน่าสงสาร หรือชวนให้ขบขัน สิ่งนี้ไป๋อวี้ไม่อาจจะแบ่งแยกได้ชัดเจนจริงๆ “ พี่ชายหลิวลงมาจากรถม้าก่อนข้าอีก เหตุไฉนท่านถึงไม่เห็นได้เล่า ?  “ ใบหน้าหวานปรากฏรอยยิ้มราบเรียบที่แลดูไม่น่าไว้ใจสักหน่อย ก่อนที่ร่างบางจะเดินหายไปในประตูจวน ทิ้งให้องค์รักษ์สนามอารมณ์ต้องมึนงงอยู่ตรงนั้น

               “.....ก็ข้าไม่เห็นพวกเจ้าอยู่ด้วยกันนี่นา…” เขาได้แต่ยืนเกาหัว จะหันไปถามใครได้อีกล่ะคนแยกย้ายกันไปทำงานของตนเองกันหมดแล้ว เหลือก็แต่พ่อบ้านเจิ้งที่ยืนรอเปลี่ยนน้ำในแจกันดอกไม้ด้วยสายตาว่างเปล่า ก็เพราะองค์รักษ์หนุ่มยืนขวางทางไม่ยอมไปไหนสักที!!

                 หลิงหลานงุนงงสงสัย อยู่ๆก็ถูกพาตัวเข้าห้องบรรทมทั้งที่ฟ้ายังแจ้งอยู่ จู่ๆ อีกฝ่ายก็บอกว่าเขาพอจะรุ้เรื่องเส้นชีพจรอยู่บ้าง หากนั่งนั่งรถม้านานๆคงจะเมื่อยขบ จากนั้นเสนอบริการนวดฉบับเร่งด่วน เจ้าแกะเสียขวัญเป็นอย่างยิ่ง..แค่นึกภาพมือคุ่นี้ หมัดลุ่นๆ ต่อยกะปอมยักษ์ปลิวกำลังจะมาบีบๆ นวดๆ บนเรือนร่างอันบอบบางของตน

                  นี่มันฆ่าตัวตายชัด…

                  “เสี่ยวหลาน.. หากเจ้ายังไม่ง่วง ลองให้ข้านวดดูเผื่อว่าจะได้ผ่อนคลาย”

                 “เอ๊ะ.. รู้สึกง่วงขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นข้างีบก่อนนะเจ้าคะ” ขึ้นเตียง ห่มผ้า จากนั้นหลับตาปี๋


All ใช้หมด





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ฟู่ โฉว { ศิษย์ผู้รอบรู้อี้หาน | สายหลักการขุนนาง } เพิ่มขึ้น 20 โพสต์ 2020-8-29 20:19
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อี้ หาน เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2020-8-29 20:19
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หยาเหยี่ยนหวาง: หลิว ตาน { องค์ชายรอง } เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2020-8-29 20:19
คุณได้รับ +50 คุณธรรม +10 ความโหด โพสต์ 2020-8-29 20:19

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +3000 ดีนาเรียส +5000 ชื่อเสียง +777 ความหิว -32 Point +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 3000 + 5000 + 777 -32 + 30

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกเตี๋ยอวี่ฮัว
ขลุ่ยไป๋ซวงอวี้
คัมภีร์ตำนานราชินีหิมะ
รองเท้าแซฟไฟร์
ม้าจื่อเมี่ยว
หลิงหลานม่านเหยา
กำไลเทพีไอซิส
กริชงาช้าง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปีกรุ่งอรุณ
พุทธรูปซีฟางซานเซิ่ง
เกราะทองเทวะ
ผ้าปิดปากวังอารีย์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x301
x60
x27
x400
x1