{ เมืองฉางอัน } ❀ จวนหยาเหยียนหวาง ❀

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2020-6-7 03:12:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
น้ำผึ้งพระจันทร์ฉบับราชโองการ
1866
แขกพร้อมล้อมหน้า
               
           ค่ำคืนที่ผ่านมานับได้ว่าใช้พลังงานที่สะสมไว้ไม่ถึงครึ่งหลอด หลิงหลานที่นั่งฮิปโปทองคำต้วมเตี้ยมตากลม สองตาปิดไปแล้วครึ่งหนึ่งเดินกลับเข้าเรือนหยางคุน ด้านหยาเหยี่ยนหวางโยนงานทิ้งไปให้เวลากับชายาตัวน้อยเต็มที่ หิ้วปีกนางไปส่งให้นางกำนัลจับมัดไปอาบน้ำผลัดอาภรณ์กลับมาหลับปุ๋ยไม่มีโยเยบนตั่ง ‘...เฮ้อ บางมุมก็ไม่ต่างจากเด็กเล็กๆ บางมุมก็...รับมือยากแท้’ ชายหนุ่มเกลี่ยปอยผมสีเงินทัดหลังหูให้ บรรจงห่มผ้าเนื้อบ้างลงไปก่อนจะดีดปลายนิ้วส่งลมปราณไปดับไต้ไฟจนทั้งห้องมืดสนิท

           จันทราลอยสูงแล้วลาเลือน เมื่อแสงอุษาแรกสาดส่องทิวไม้ เสียงวิหคโผผินออกจากรัง พ่อบ้านเจิ้งถูกตามตัวแต่เช้าให้ไปรับสินค้าที่ถูกส่งมาจากย่านการค้าชาวตะวันตก พ่อค้าชาวหูพร้อมกระสอบเมล็ดโคคาเต็มคันเกวียนมาถึงแล้ว พ่อบ้านเจิ้งแทบไม่อยากเชื่อว่าผู้เป็นนายจะสั่งเมล็ดหน้าตาประหลาดนี้มา!!

           สุดท้ายเจ้ากระสอบโคคาพร้อมสูตรการเตรียมเครื่องดื่ม ‘ชูกำลัง’ ตำรับชาวโรมันก็ถูกส่งไปที่ครัว เตรียมพร้อมจัดขึ้นโต๊ะร่วมกับสำรับเช้า ซิ่วจู๋มีรับสั่งจากนายหญิงของจวนให้ไปแจ้งกับแขกที่เรือนเมิ่งเหยาว่าหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้มาร่วมรับอาหารเช้าร่วมกันที่โถงหลัก

           ดรุณีผมเงินยังคงฟื้นจากแดนฝันไม่เต็มตา นางเดินหมากกับโจวกงไปสามกระดาน ท้าชุนสุราร่วมท่านไท่ซ่างเหล่าจวิน เบ็ดเสร็จรวมแล้วเดินข้ามธรณีประตูเรือนยังหัวแทบคะมำเรียกเสียงวี้ดว้ายจากเหล่าสาวใช้ ผลสุดท้ายก็ถูกหิ้วปีกออกมาแต่งอาภรณ์ฟ้าอ่อนทอลายเมฆเกล้าผม ครึงหัวขัดปิ่นหยกอย่างง่ายๆ เดินเนิบนาบมาพบสวามีที่ฝึกยุทธ์ช่วงเช้าเสร็จแล้วในโถงใหญ่

           “เสี่ยวหลาน รองเท้าเจ้า…” คนชอบมองภรรยาอดสังเกตไม่ได้ ใส่มาสลับคู่หรือเปล่า?

           “...........” อืม จริงด้วยแต่ช่างเถิดแค่มากินข้าวในบ้านไม่ได้ไปเดินตลาดสักหน่อย

          ปกติแล้วเจ้าบ้านมักมาหลังแขกเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเกร็ง แต่สำหรับจวนนี้.. มีกันอยู่ไม่กี่คน จารีตประเพณีช่างหัวมันเถิด

          ไป๋อวี้ก้าวเดินพร้อมกับโบกพัดเจ๋อซานเรื่อยมา ดวงใบหน้าหวานประดับรอยยิ้มที่มาจากความพอใจในการทิ้งการหยอกล้อเล็กๆ น้อยๆไว้ให้พี่สาวคนงาม เมื่อมาถึงห้องโถง พ่อบ้านเจิ้งที่รอรับแขกอยู่ด้านหน้า ก็โค้งให้นางเช่นเดียวกับที่นางโค้งให้เขาเป็นพ่อบ้านเจิ้งที่เปิดประตูให้นางเข้าไปที่ห้องโถงก่อน ดรุณีสาวในอาภรณ์สีครามประสานมือและโค้งลงเคารพสองผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าตามมารยาทเช่นเดิม

          “ พี่ชาย พี่สาว ! “ น้ำเสียงนุ่มใสของไป๋อวี้เอ่ยอย่างเป็นกันเอง ไม่วายคนหน้าน้ำแข็งอย่างองค์รักษ์เซี่ยงอิงที่เคยพบปะพูดคุย บ่อยซะเหลือเกินในยามที่นางเจอพี่ชายหลิว ก็ดันหันมามองด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความแปลกใจในสายตา “ ใต้เท้าเซี่ยง ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดผิดแปลก ข้าใส่อาภรณ์กลับด้านหรือ ? “ เอ่ยหยอกเย้าด้วยความเคยชิน เพราะพอรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะรู้นิสัยตน คงไม่ถือสา และก็ไม่ถือสาจริงๆ มีเพียงการถอนหายใจขององค์รักษ์น้ำแข็งเท่านั้นที่พอจะบอกว่าเขารับรู้ถึงคำพูดนาง
        
        เหม่ยเยว่เดินมายังห้องโถงตามคำบอกของสาวใช้ที่เดินถือของสวนทางกับนาง บรรยากาศจวนทางที่นางไม่คุ้นตาช่างดึงดูดให้ชื่นชมแต่นางทำได้เพียงจำมันผ่านตาและนำมันไปลงกระดาษ แต่ในตอนนี้นั้นนางควรจะรีบไปที่ห้องโถงเพื่อให้รู้ว่าเหตุใดนางจึงถูกเรียก เมื่อมาถึงทางเข้าโถงก็เจอกับพ่อบ้านเจิ้งที่รอรับแขกอยู่ เหม่ยเยว่ย่อโค้งตัวให้กับผู้อาวุโส เขาโค้งตัวให้นางเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

        “ถวายพระพรหวางเย่ ถวายพระพรหวางเฟยเพคะ” นางกล่าวเพราะโค้งย่อตัวลงประสานมือไว้ข้างหน้า
        
          “ทั้งสองตามสบาย” ผู้มีศักดิ์หวางหยักสรวลมุมปาก พยักรับเบาๆ คิดแล้ว..มันเหมือนในโต๊ะอาหารนี้มีเพียงเขาที่เป็นบุรุษสินะ…

          ดรุณีผมเงินแปลกใจเล็กน้อย วันนี้ได้เห็นแขกทั้งสองพร้อมหน้าสงสัยฝนฟ้าคงแปรปรวน  หลังลงนั่งตามสวามีแล้วผายมือไปยังเก้าอี้ที่ว่างอยู่ “น้องเหมย แม่นางหลี่ อรุณสวัสดิ์ น่าแปลกยิงนักที่ได้เห็นพวกเจ้าทั้งสองปรากฎตัวด้วยกัน มาเถอะนั่งก่อน เมื่อวานได้ของดีจากย่านชาวตะวันตกมาเลยชวนทุกคนมาลิ้มลองด้วยกัน”

          อย่าว่าแต่พี่สาวหลานที่แปลกใจ นางเองก็แปลกใจอยู่ลึกๆถึงแม้ว่าจะได้ยินเสียงตอบรับตั้งแต่จากเรือนมา ในที่สุดก็อยู่ครบเสียสักที นางยกยิ้มจางๆ และขยับเข้าประคองเหม่ยเยว่เจี่ยเจียมานั่งที่เก้าอี้ตามที่พี่สาวหลานผายมือนำพา “ อรุณสวัสดิ์เพคะ วันนี้วันดี มีทั้งของจากย่านชาวตะวันตก และเหม่ยเยว่เจี่ยเจียเองก็มาร่วมโต๊ะ “

        “ขอบพระคุณหวางเย่ ขอบพระคุณหวางเฟย” นางพูดและลุกขึ้นยืนเดินตามไป๋อวี้ที่มาประคองนางไปนั่งเก้าอี้ที่ถูกหวางเฟยผายมือไป เหม่ยเยว่นั้นไม่รู้จะทำตัวอย่างไรกับคนที่มีบรรดาศักดิ์สูงขนาดนี้ที่นั่งอยู่ตรงหน้า

        นางไม่แปลกใจนักกับไป๋อวี้ เพราะนางได้ยินข่าวจากสาวใช้ที่มาขนข้าวขนน้ำให้นางอยู่บ้าง ที่น่าตลกคือเจ้าตัวโดนสาวใช้มอบของรักอย่างสายคาดเอวตอนแต่งเป็นบุรุษ เหม่ยเยว่หัวเราะเสียงดังจนผิดกริยาเมื่อได้ยินเรื่องนั้น  

            ระหว่างนั้นเองก็ได้มีเหล่าสาวใช้ทยอยนำอาหารมาขึ้นโต๊ะ เป็นโจ๊กไป่เหอตุ๋นเนื้อเนียน โรยมาด้วยปาท่องโก๋กรอบและขิงซอย เครื่องเคียงพร้อมขาหมูคั่วสามรส คอเป็ดราดซอสพริกไทดำ แม้แต่เครื่องดื่มในวันนี้นอกจากชาต้งถิงชุนสีเขียวใสจากทะเลสาบต้งถิงอันลือชื่อ ยังมีเครื่องดื่มโกโก้ที่หวางเย่ไปเหมาทั้งสูตรและวัตถุดิบมาจากพ่อค้าชาวหูอีกด้วย

           อ่าห์… หอมเย้าหอมยวน ชวนให้กระเพาะพิโรธยิ่งนัก
        
            ไป๋อวี้น้ำเสียงนุ่มเอ่ยอย่างใจเย็น ในขณะที่เหลือบตามองพี่ชายหลิว ซึ่งดูจะแปลกไปเล็กน้อย เพียงเพราะทั้งโต๊ะมีแต่สตรี “ พี่ชายหลิว.. ท่านดูแปลกๆนะเพคะ “

           “หืม… ไม่นี่น้องสาวเหมย เซี่ยงอิ่งเจ้ามานั่งตรงนี้สิ” หยาเหยี่ยนหวางตรัสยิ้มปั้นหน้าเป็น ขณะสั่งองค์รักษ์ที่ยืนนิ่งแข่งกับเสามาร่วมวงด้วย คล้ายหาแต้มต่อ

           “...หว่างเย่ เรื่องนี้เกรงจะไม่เหมาะขอรับ” เขาเป็นบ่าวอีกฝ่ายเป้นนาย ให้ร่วมโต๊ะเสวยนั้นมิบังควร

          “จวนของเปิ่นหวาง คำของเปิ่นหวางคือกฎ.. เหมาะสมรึไม่เจ้าก็ตรองเอาเถิด”

         หลิงหลานประคองชามโจ้กไว้ในอุ้งมือเหลือบสายตาอาดูรไปทางองค์รักษ์หนุ่มเล็กน้อย มิทราบสวามีเล่นอันใดอยู่? จะหาเพื่อนกินข้าวก็ต้องข่มขู่กันด้วยรึ?? เดี๋ยวเพื่อนไม่คบหรอก!!

          “เอ้าๆ อย่ามัวชักช้าประเดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน น้องสาวทั้งสองทานให้มากหน่อยล่ะ เผื่อว่าวันนี้จะได้มีเรี่ยวแรงออกไปเดินเล่นกัน”

          ท้ายสุดเซี่ยงอิ่งในอาภรณ์นิลสนิทก็นั่งหน้าสลอนอย่างจำใจร่วมโต๊ะกับทั้งสี่ท่าน ตะเกียบในมือเก้ๆ กังๆ หวิดจะหล่นเพราะความเกร็งอยู่หลายหน

          ไป๋อวี้ยกชายแขนอาภรณ์ขึ้นป้องปากและเผยรอยยิ้มขบขันขึ้นโดยไม่ปิดบัง เหตุไฉนตอบนางว่าไม่ แต่กลับนำพาใต้เท้าเซี่ยงมานั่งด้วยเล่าพี่ชายหลิว ปากบอกไม่แต่การกระทำบอกใช่ น้องก็ว่ามันแปลกๆ อยู่น้า.. นางค่อยๆจับช้อนตักโจ๊กเข้าปาก เหลือบตาชมการฟาดฟันของใต้เท้าเซี่ยงและพี่ชายหลิวอยู่ห่างๆ และเมื่อถึงช่วงว่างตอนนั้น “ พี่สาวหลาน เครื่องดื่มจากเมล็ดโคคานี้ พอมาทานที่จวนในยามเช้าช่วยให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่า เหม่ยเยว่เจี่ยเจีย ท่านลองทานดู แม้น่าตาจะแปลกๆ ไปบ้าง แต่รสชาติเยี่ยมยอดมากเลย “

        เหม่ยเยว่มองคนที่ดูเหมือนจะเป็นองค์รักษ์คุยกับหวางเย่ราวกับเจ้าตัวโดนข่มขู่ หากมองดีๆแล้ว หวางเย่นั้นเป็นบุรุษเพียงคนเดียวบนโต๊ะอาหารโดยที่มีหญิงสาวนั่งล้อมรอบ คงจะไม่แปลกใจนักหากเขาจะอยากให้มีบุรุษเพิ่มมาบนโต๊ะสักคน

        เหม่ยเยว่เห็นผู้อื่นเริ่มทานนางจึงเริ่มหยิบช้อนขึ้นมาชิมโจ๊กเสียบ้าง กอรปเสี่ยวอวี้กล่าวถึงเครื่องดื่มจากเมล็ดโคคาที่นางไม่รู้จัก และบอกว่ารสชาติใช้ได้  เหม่ยเยว่มองเครื่องดื่มสีน้ำตาลเข้มที่อยู่ตรงหน้า นางมองหน้าไป๋อวี้ราวกับว่าจะดื่มได้จริงๆหรอ แต่สุดท้ายแล้วนางก็เลือกที่จะเชื่อใจน้องสาวหยิบแก้วขึ้นมาดื่มรสชาติมันมีความหวาน ขม และหอมอย่างน่าประหลาดชวนให้ติดใจ

             “นี่มันช่างน่าประหลาดใจมาก!” เหม่ยเยว่โพล่งออกมาเชิงเอ่ยชมมัน

             “ใช่แล้วๆ น่าเสียดายได้มาแต่เครื่องดื่ม ถ้าหากรสชาติเหล่านี้สามารถนำไปทำขนมหวานได้ล่ะก็คงจัดว่าเด็ดเป็นแน่!!” หลิงหลานจัดการโจ้กหมดไปหนึ่งถ้วย คีบปอเปี๊ยะส่งให้น้องสาวทั้งสอง โดยไม่ลืมเลือกขาหมูชิ้นใหญ่ที่สุดถวายไปทางชามของหยาเหยี่ยนหวาง คิดไปคิดมาเมื่อครู่ หลี่เหม่ยเยว่ยังเรียกขานตนว่าหวางเฟย แต่น้องเหมยเรียกตนว่าพี่สาว เพื่อไม่ให้สหายต้องลำบากใจกันควรจัดลำดับเรียกขานเสียใหม่ “จริงสิ เมื่ออยู่กันเองแม่นางหลี่จะเรียกขานข้าแบบเดียวกับน้องเหมยก็ได้นะ แบบนี้จะเป็นกันเองกว่าด้วย”

            เหม่ยเยว่ที่อ้าปากรอโจ๊กที่อยู่บนช้อนที่ตนถืออยู่ค้าง ตะใจกับที่หวางเฟยกล่าวจนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะย้อนคิดว่าไป๋อวี้นั้นเรียกหวางเฟยว่าเช่นไร เมื่อนึกได้นั้นเหม่ยเยว่ถึงกับวางช้อน ยกมือขึ้นมาประสานด้านหน้า

           “ขอบพระคุณพี่สาวหลาน” ถึงจะไม่คุ้นปากแต่นางจะต้องชินกับมันให้ได้ เพราะอย่างไรก็อาศัยอยู่บ้านเขา

           “....ในเมื่อเสี่ยวหลานให้เจ้าเรียกขานเป็นพี่สาว เช่นนั้นก็เอาตามที่นางว่าเถิด” แน่นอนว่าผู้เป็นหวางไม่เคยขัดแย้งกับข้อคิดเห็นของชายา เพียงแต่คอยดูแลไม่ให้นางนำภัยมาสู่ตัวเท่านั้น “ดังนั้นเจ้าจะเรียกข้าว่าพี่หลิวเหมือนน้องเหมยก็ได้นะแม่นางหลี่”

          ไป๋อวี้เคี้ยวปอเปี๊ยะที่พี่สาวหลานคีบให้ พร้อมทั้งเหลือบมองทุกผู้คนบนโต๊ะนับจากพี่สาวหลาน พี่ชายหลิว ใต้เท้าเซี่ยงอิง และเหม่ยเยว่เจี่ยเจียที่ข้างกาย แต่ละคนอยู่ในสถานะและเส้นทางที่ยากจะมาบรรจบได้ สุดท้ายแล้วก็กลับได้มาร่วมโต๊ะสร้างสัมพันธ์ เมื่อปอเปี๊ยะกลืนหายลงไปในคอ ก็มีเครื่องดื่มจากเมล็ดโคคาตามลงไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเหม่ยเยว่เจี่ยเจียดูจะทำตัวไม่ค่อยถูกนักก็เอ่ยปากช่วยไปบ้างตามที่นางทำได้

          “ พี่ชายหลิวให้เหม่ยเยว่เจี่ยเจียเรียกขานเยี่ยงนั้น หากวันใดท่านคิดพาน้องไปล่าเสือดั่งวันวานที่เคยกล่าว เกรงว่าท่านต้องชวนน้องสาวอีกคนของท่านไปด้วยนะเพคะ “ พูดไม่พอยังเหล่ตาไปทางเหม่ยเยว่เจี่ยเจียข้างกาย สุดท้ายก็ไม่พ้นคำพูดหยอกล้อที่สร้างรอยยิ้มเล็กๆกลับกลุ่มคนที่ร่วมโต๊ะอาหารได้บ้าง

            “เรื่องนี้.. หากน้องหลี่และน้องเหมยไม่ขัดข้อง จะไปกันวันนี้เลยยังได้” หยาเหยี่ยนหวางละมือจากสำรับ หมุนรอยยิ้มหยักที่มุมปากประกายพ่อพระแผ่รอบตัว ทั้งที่พูดถึงอยุ่คือการล่าสัตว์เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

           “หยุดๆๆ แค่เซี่ยงอิงยังไม่พอ หวางเย่ท่านจะไล่แขกออกจากจวนหรืออย่างไร? เอาล่ะวันนี้วันพระทั้งที ข้ามิได้ไปถวายสังฆทานนานแล้ว มิสู้หลังมื้ออาหารน้องๆ ทั้งสองสนใจจะไปวัดไป๋หม่าด้วยกันไหมจ้ะ?” แกะกระพริบตาปริบๆ อีกคนจะฆ่าสัตว์อีกคนจะทำบุญ ช่างเป็นคู่สมรสที่มหัศจรรย์ดีแท้ ด้านองค์รักษ์หนุ่มทานเสร็จแล้วขอตัวเนียนๆ กล่าวว่าจะไปเตรียมรถม้าเตรียมพาหนะ เตรียมมนั่นนู่นนี่และจรลีจากไป

          เมื่อได้ยินว่าล่าเสือเหม่ยเยว่หันไปยังน้องสาวจอมขี้แกล้งของนางที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉับพลัน มิหน้ำซ้ำท่านอ๋องนั้นยังตอบรับคำแซวแสบๆของไป๋อวี้เสียด้วย

        “ต้องขออภัย พี่ชายหลิว ตัวข้านั้นไม่รักการล่าสัตว์เช่นเสี่ยวอวี้เท่าใดนัก” กล่าวพร้อมปัดมือไม่มาราวกับปฏิเสธอย่างสุภาพ ยังดีนักที่พี่สาวหลานนั้นช่วยห้าม พร้อมกับชวนไปวัดหลังจากทานอาหารด้วยกัน

        “ต้องขออภัยพี่สาวหลานเช่นกัน ข้าก็อยากไปกับพวกทานแต่ว่าภาพที่ข้าตั้งหมั่นจะวาดนั้นยังไม่เรียบร้อยดีนัก ข้าฝากพวกท่านทำบุญเผื่อข้าด้วยได้หรือไม่”

          ดรุณีในอาภรณ์สีครามตวัดตามองพี่สาวข้างกายอย่างทันท่วงที เพ่ย รักการล่าสัตว์อันใด นางแค่เข้าป่าบ่อยพร้อมกับพี่ชายที่แบกกวางมาด้วยไม่นับว่ารักการล่าสัตว์หรอกนะ ! ยิงกวางครั้งก่อนยังมีสั่น โถ่เหม่ยเยว่เจี่ยเจีย ท่านเห็นเมยเม่ยผู้นี้เป็นสตรีถึกทนนักหรือ ใบหน้าหวานงอง้ำอย่างน้อยใจ นางเพียงตักโจ๊กในชามกินต่อไป เหม่ยเยว่เจี่ยเจียปฏิเสธการไปวัดเนื่องด้วยอีกฝ่ายมีภาพวาดที่ต้องเขียนต่อ ไป๋อวี้นั้นสามารถเข้าใจได้ดี

          “ พี่สาวหลาน เดี๋ยวน้องจะไปวัดกับท่านเอง เหม่ยเยว่เจี่ยเจีย ไว้ข้าจะกลับมาดูภาพวาดท่านนะ “ ช่วงแรกเอ่ยกับสตรีมีครรภ์ผู้สูงศักดิ์อย่างพี่สาวหลาน และช่วงท้ายหันมาเอ่ยโดยไม่ลืมขยิบตาเล็กน้อย ให้กับเจี่ยเจียข้างกาย ทั้งหมดล้วนแต่จบบทสนทนาลง และต่างคนต่างทานอาหาร โดยที่หลังทานเสร็จก็ต่างต้องแยกกันเพื่อไปทำธุระตามที่ตนมาดมั่นไว้

All+ชื่อเสียง


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +28 คุณธรรม +30 ความโหด โพสต์ 2020-6-7 11:48
คุณได้รับ +7 คุณธรรม --3 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2020-6-7 08:34
คุณได้รับ +65 คุณธรรม +155 ความโหด โพสต์ 2020-6-7 08:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกเตี๋ยอวี่ฮัว
ขลุ่ยไป๋ซวงอวี้
คัมภีร์ตำนานราชินีหิมะ
รองเท้าแซฟไฟร์
ม้าจื่อเมี่ยว
หลิงหลานม่านเหยา
กำไลเทพีไอซิส
กริชงาช้าง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปีกรุ่งอรุณ
พุทธรูปซีฟางซานเซิ่ง
เกราะทองเทวะ
ผ้าปิดปากวังอารีย์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x301
x60
x27
x400
x1
x40
x20
x56
x249
x168
x150
x401
x93
x107
x291
x154
x40
x77
x248
x201
x18
x82
x3
x415
x52
x337
x115
x236
x117
x4015
x1454
x2
x3
x1
x4
x20
x15
x25
x6
x10
x12
x10
x10
x110
x1266
x31
x25
x8
x20
x8
x290
x7
x10
x30
x12
x24
x2
x66
x126
x450
x31
x5
x46
x21
x56
x1521
x34
x51
x10
x6
x14
x68
x50
x35
x248
x129
x141
x34
x36
x1800
x300
x4
x10
x44
x9
x15
x2060
x1
x605
x73
x2
x2
x5
x2
x3
x4
x1
x3
x2
x1
x7
x1
x5
x6
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x7
x9
x5
x180
x5
x2
x246
x5
x1
x76
x335
x633
x60
x454
x3
x3
x16
x1
x17
x319
x391
x2
x25
x19
x10
x20
x373
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x8
x1
x19
x1500
x988
x35
x20
x23
x50
x91
x22
x4
x3
x328
x795
x28
x17
x20
x185
x192
x1
x11
x9
x18
x5
x560
x47
x17
x7
x7
x2
x2
x22
x2
x548
x45
x1
x79
x14
x79
x16
x25
x7
x310
x1530
x500
x600
x1525
x607
x7260
x35
x134
x503
x895
x1960
x465
x36
x140
x1
x58
x7
x115
x2159
x9999
x17
x2400
x18
x19
x590
x2560
x1000
x820
x2600
x15
x60
x30
x1396
x1250
x2206
x150
x32
x2200
x18
x1360
x2500
x1503
x29
x58
x17
x102
x11
x34
x2333
x2423
x1905
x351
x2499
x2
x7900
x558
x121
x131
x13
x99
x211
x4778
x220
x360
x640
x2923
x2539
x1670
x14
x650
x1842
x12
x33
x7919
x3958
x54
x100
x8287
x174
x9999
x2010
x64
x3
x24
x1285
x6
x8
x3695
x2
x11
x2935
x24
x25
x26
x953
x1070
x30
x231
x285
x9
x1300
x2396
x2931
x1244
x933
x940
x495
x61
x62
x4707
x1
x2250
x3459
x7551
x1181
x321
x9999
x9999
x578
x62
x175
x6206
x29
x26
x101
x219
x1240
x33
x5315
x3395
x2281
x3699
x5555
x3266
x3830
x3005
x2489
x3190
x1405
x9999
x935
x1166
x144
x38
x9999
x2992
x4122
x2514
x169
x3229
x6264
x4753
x2605
x3993
x2561
x613
x3161
x778
x296
x2143
x933
x6
x35
x18
x1560
x79
x50
x6006
x1715
x2
x1393
x9999
x3351
x2
x69
x4039
x5539
x8747
x2009
x9049
x5520
x1642
x1348
x3969
x2322
x11
x1272
x4081
x5190
x1070
x144
x3
x32
x27
x28
x34
x9
x7548
x9999
x3157
x9999
x199
x27
x9999
x23
x9999
x35
x8
x2377
x271
x37
x9
x98
x33
x11
x1631
x4835
x8
x36
x219
x2342
x102
x2806
x2686
x191
x19
x2099
x3428
x2309
x3
x413
x4176
x3229
x8884