เหอ จิ้งซิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-1-26 02:35:26 |โหมดอ่าน
เหอ จิ้งซิน


ภาพ -Darren Wang

คำพูดที่ติดปาก :: ‘หมาป่าออกล่าเป็นฝูงเรื่องปกติในพลังมิตรภาพ’ , ‘อยากรู้…?’ , ‘ดื่มอีกสักจอกค่อยคุยธุระ’



บู๊
บุ๋น
พลังแฝง
14000
7000
8000


กำลังภายใน :: กำหนดลมหายใจขั้นสูง
วรยุทธ์ :: เพลงดาบลมคลั่ง
วิชาตัวเบา :: วิชาตัวเบาขั้นสูง
อาจารย์ :: ปรมาจารย์ตู๋กูแห่งเกาะน้ำแข็งอัคคี


ชื่อ-นามสกุล :: เหอ จิ้งซิน
นามแฝง :: จงหยุน
บิดา :: ไม่ทราบ
มารดา :: ไม่ทราบ
เชื้อชาติ :: ซูเล่อ(คาดว่า)
บ้านเกิด :: ทะเลทรายแถบเทียนซุย


เสียงพูด :: เป็นมิตรติดตลก
อุปนิสัย :: พูดน้อยแต่ก็พูดนะ ขยันหาวิชาสนทนาพาให้คนรอบข้างชวนหัว วาจาโผงผางเป็นมิตรไปไหนมาไหนพกสุราติดกาย
นักดื่มตัวยงคอทอแดงเรียกพี่ งานอดิเรกคั่วนารีฉอเลาะสร้างความกวนทีนไปทั่ว คือสิ่งที่เขาถนัด
ชอบเล่นมายากลบอกว่าตัวเองคือพ่อมดบ้าง นักพรตบ้าง เขามีหลายโฉมหน้าหลากฐานะ ทั้งยังเข้ากับสัตว์ป่าได้ดีโดยเฉพาะหมาป่า
เรียกว่ารู้ใจและสามารถควบคุมได้สื่อสารรู้เรื่องเวลาทำงานตัดออกจากเรื่องส่วนตัว ลงมือไร้ความปราณีเป็นยอดนักฆ่าในวงการ
ใจนักเลง อุปนิสัยตรงไปตรงมา ดีมาก็ดีตอบนับถือมิตรสหายที่ทำให้เขายอมรับได้ บางครั้งก็สะบัดคราบมือสังหารออกเดินทางเป็นจอมยุทธ์พเนจร

ความสามารถพิเศษ :: ทนทานต่อยาพิษร่างกายฟื้นฟูไว , ทักษะพรานสะกดรอย , ทักษะลอบสังหารจัดเจน - แฝงเร้น ล่อหลอก ลงมือฉับไวกลบเกลื่อนหลักฐาน , การหมักสุรา , ปลอมตัวเปลี่ยนหน้า - หน้ากากหนังมนุษย์จากตลาดมืด , วิชาเลียนเสียง , ใช้อาวุธได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญทุกประเภท
มีชื่อเสียงทางด้าน :: ศิษย์ทรยศพรรคภูตทมิฬลมดำ , เนตรสังหาร
คติประจำใจ :: ที่ฆ่าคนไม่ใช่อาวุธ ที่ฆ่าคนคือคน
ความใฝ่ฝันสูงสุด :: ทำฟาร์มหมาป่าในบั้นปลายชีวิตอยู่กับคนรัก , สร้างโลกใหม่ที่ดีกว่าเดิม


จุดแข็ง :: ผิวหนังทนต่อพิษและคมอาวุธ - ฝึกฝนอย่างหนักจนร่างกายคิด , สายตาบงการสัตว์ป่าได้ ข่มขวัญศัตรู , ยอดนักแกะรอย , ยอดชิวหา (เลียนเสียงดัดเสียงและอื่นๆ) , สัญชาติญาณเหมือนสัตว์ป่า
จุดอ่อน :: ประมุขจางเหยียนลู่ - ผู้เดียวที่นับถือเป็นเจ้าชีวิต | เสียงดัง - ทำให้เขารู้สึกรำคาญและหงุดหงิดจนโหดเหี้ยมขึ้น | ยังคงมีความเป็นสัตว์ป่าในบางเรื่อง - เช่น ชอบกินเนื้อดิบมากกว่าอาหารปรุงสุก | สุรา - ดื่มจัด ดื่มแหลกก่อนลงมือทำงานทุกครั้ง | สตรีที่ไม่เกิดความกลัวเมื่อจ้องตาเขา | ไม่ทำร้ายสัตว์เว้นเพื่อเป็นอาหาร | บุรุษที่มีรสนิยมแปลกจากบุรุษทั่วไป ชอบทำหลายสิ่งที่ไม่เหมือนใคร กล้าได้กล้าเสีย | อาจารย์ตู่กู ปรมาจารย์ลึกลับผู้ช่วยชีวิตเขาไว้จากทะเลกว้างใหญ่


ลักษณะทางกายภาพ
สีผิว : น้ำตาลกรำแดดเปี่ยมกลิ่นอายชายชาตรี
สีตา : นิลสนิทคมดุเหมือนเจ้าป่า
ใบหน้า : โครงหน้าหมาป่าจมูกทรงยาว คิ้วเข้มพาดตรง มีกรามชัดเจนดูคมคายใบหูกว้าง เมื่อยิ้มแล้วโลกสดใส ใช้สายตามองไปที่ใดสัตว์ป่าล้วนยอมสยบ
ร่างกาย : กำยำล่ำสันมีบาดแผลทั่วทั้งตัว ต่างจากผู้อาวุโสคนอื่นเขาแลกตำแหน่งด้วยฝีมือ
ส่วนสูง (cm) : 174 cm.
น้ำหนัก (kg) : 61 kg.

ประวัติตัวละคร
            เขาไม่ทราบว่าบิดามารดาเป็นใคร ทราบเพียงแถบเทียนซุยมีตำนานเล่าถึงเจ้าหุบเขาจงหยุน สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดมนุษย์ที่อยู่ร่วมกับฝูงหมาป่า ฉีกกินเนื้อสัตว์อื่นเป็นอาหารทั้งยังสามารถคำรามได้ดังก้องทั่วดินแดน เหล่าชาวบ้านหลายคนเคยถูกลักขโมยของระหว่างเดินทางผ่าน พบเห็นเจ้าหุบเขาเข้าก็สยดสยอง ด้วยทั้งขนและหนวดเครารุงรังมองไม่ออกว่านี่คือมนุษย์ ต่อมาจอมยุทธ์ท่านหนึ่งเกษียณตนเองเร้นกายเข้าป่าเขา บังเอิญผมเด็กหนุ่มที่พูดจาไม่รุ้ภาษา อาศัยอยู่ร่วมกับฝูงหมาป่าก็เวทนาเก็บมาเลี้ยงตั้งชื่อแซ่ให้ ทั้งยังสอนสั่งสารพัดวิชา รวมไปถึงภาษาที่มนุษย์ใช้สื่อสารกัน
         เหอ จิ้งซิน เป็นมนุษย์ที่โตมาในป่าทั้งว่องไวและสัญชาติญาณเฉียบคม ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถช่วยเหลืออาจารย์ได้ในยามที่กลุ่มอริเก่าตามมาเอาชีวิต ช่วงที่ใกล้ตายมีชายผมขาวคนหนึ่งยื่นข้อเสนอให้ ‘หากอยากล้างแค้น อยากเป็นผู้อยู่เหนือความอ่อนแอก็ตามข้ามา’ จากวันนั้นเขาเข้าร่วมกับประมุขจางเหยียนลู่คอยเป็นมือเป็นเท้า มีหลายหนถูกผู้อาวุโสตำหนักไท่หยุนใช้ให้ทำนางส่วนตัวนอกคำสั่ง แต่ความจงรักภักดีต่อนายใหญ่เพียงคนเดียวไม่เคยเปลี่ยนแปลง เจียงเสว่กับชายหนุ่มมีความเป็นมาคล้ายคลึงกันพวกเขาสนิทกันพอตัว นอกจากตอบแทนเรื่องที่ท่านประมุขช่วยชำระแค้นแทนอาจารย์แล้ว เขายังชื่นชอบการใช้ชีวิตในพรรคที่มีวิถีเดิมๆ อยู่กับธรรมชาติ ไม่ต้องดัดจริตอะไรให้มากมาย

        ปีเจี้ยนหยวนที่ 29 เดือนหนึ่ง ในเหตุการณ์ที่ประมุขจางเหยียนลู่ประกาศเรื่องไม่คาดหวังต่อหน้าคนระดับสูงของพรรคและเอเจ้นท์ระดับแถวหน้าในงานชุมนุมพรรค พรรคได้แตกออกเป็นหลายขั้วอำนาจ แม้หลายกลุ่มไม่อยากทำร้ายประมุข พากันถอยออกจากเขตชุมนุม มีเพียงกลุ่มอิทธิพลใหญ่ที่สุดกู่เส้าหนานไม่ยอมปล่อย พวกเขาสั่งคนจับตายประมุข เขาไม่อาจนิ่งดูดายได้จึงตัดสินใจเลือกประมุข กระโดดพุ่งออกไปช่วยเหลือท่านประมุขจับหนี โดยเขากับพรรคพวกสี่ห้าคนถ่วงไว้ให้ การต่อสู้ที่ดุเดือดกว่าสี่วันสี่คืน ด้วยกำลังน้อยกว่าทำให้เขาพลาดท่าตกน้ำไป สหายร่วมรบถูกสังหารจนสิ้น ร่างของเขาลอยคอจากแม่น้ำหวงเหอออกสู่ทะเลกว่าเดือนเต็ม ก่อนได้รับการช่วยชีวิตจากปรมาจารย์ตู๋กู หลังเขาฟื้นคืนสติดูเหมือนวรยุทธ์ของเขาจะเลือนลางหายไปราวกับถูกท่านเทพยึดคืนไป คงเป็นเพราะเขาทรยศสำนัก แต่ฟ้าปราณีเขาที่ปรมาจารย์ตู๋กูยินดีช่วยเหลือ ท่านเก็บตัวอยู่บนเกาะนี้มานับห้าสิบปีแล้ว ก่อนจะถ่ายทอดวิชาให้ชายหนุ่ม เพลงดาบที่หายสาบสูญไปจากยุทธภพอย่างยาวนาน เขาร่ำฝึกฝนทั้งวันทั้งคืนกว่าสองปี

       ปรากฎตัวให้ออกค้นหาและจีบเพิ่มความสัมพันธ์ ในปีเจี้ยนหยวนที่ 33 เป็นต้นไป..........





ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้