12
กลับไป ตั้งกระทู้ใหม่
เจ้าของ: Gutienya

{ เมืองเจียงหลิง } โรงเตี๊ยมระกา

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2018-2-22 12:30:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-22 12:36

ชายลึกลับ

      ' ท่านเจี๋ยเฟยถูกพวกนั้นฆ่ารึเปล่านะ  ไม่สิท่านเจี๋ยเฟยละก็ต้องสุ้ได้แน่ '   ซีเหวินที่หาเจี๋ยเฟยไม่พบใจร้อนรนเป็นอย่างมาก  นางเดินให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้  ที่ๆนางเดินไปดูที่แรกคือข้างล่างโรงเตี๊ยมซึ่ง  ยังคงสว่างไสวด้วยไฟจากโคมอยู่  ต่างจากข้างบนที่ถูกปิดจนมืดสนิทแทบมองอะไรไม่เห็น  ซีเหวินค่อยย่องก้าวลงบันได   มีหลายเสียงบ่งบอกว่ามีผู้คนมากมายอยู่ด้านล่าง
     ' งี้นี่เอง  พวกมันไม่ใส่ชุดดำให้สะดุดตาเพราะ มีคนยังอยู่ข้างล่างเยอะสินะ '  ซีเหวินคิดว่าตนน่าจะปลอดภัยหากอยู่ท่ามกลางฝูงชนพวกมันก็คงทำอะไรนางไม่ได้ นางจึงเดินลงไปชั้นล่างบริเวณห้องอาหารด้วยฝีเท้าปกติเหมือนไม่อะไรเกิดขึ้น
      เมื่อมาถึงห้องอาหาร ในห้องอาหารมีผู้คนมากมายกับลังดื่มดำกับสุราบนโต๊ะของตน ซีเหวินมองไปรอบๆน่าจะมีประมาณสามสิบคนรวมพนักงานหญิงที่ยังคอยบริการเครื่องดื่มสุราแล้ว  ซีเหวินเดินดุ่ยๆเข้าไป เมื่อนางก้าวเข้าสู่ห้องอาหารมีสายตาจำนวนมากจับจ้องมาที่นาง  แต่นางคิดว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเพราะการที่คนส่วนใหญ่มองตนนนั้นเป็นเรื่องปกติอยุ่แล้ว   ' ไม่แปลกที่คนพวกนี้มองเรา เพราะเราสวยไงละ  เชิดค่ะ    ว่าแต่ทำไมพนักงานหญิงพวกนี้หน้าตาไม่คุ้นไม่เหมือนตอนเราเข้ามาเลยแฮะ '  ซีเหวินมองรอบๆ นางจำหน้าคนได้ค่อนข้างแม่นและ เมื่อมองก็รู้ว่าพนักงานที่กำลังให้บริการอยู่ไม่มีคนไหนเหมือนกับที่ตนเคยเห็นมาก่อน    พนักงานหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทางนาง
     " เชิญทางด้านนี้เลยค่ะ   วันนี้แขกที่มาดื่มตอนกลางคืนค่อนข้างเยอะ  รบกวนนั่งกับแขกท่านอื่นนะคะ "  พนักงานเชิญไปนั่งโต๊ะที่มีผู้หญิงกำลังหันหลังให้นางนั่งดื่มสุราอยู่  
    " ขอนั่งด้วยนะคะ "  ซีเหวินขยับเก้าอี้ออก มาแล้วยกตัวลงนั่ง จากนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าที่นางพบคือใบหน้าที่นางเกลียด  สำหรับตอนนี้น่าจะบอกว่าเป็นใบหน้าที่นางเกลียดมากที่สุด  ใบหน้าของนางรำผู้ที่มาแทรกซึม นางรำผู้ที่ทรยศ
    " ทำหน้าอย่างกับไก่ตาแตกเลยนะคะ ไม่ได้เจอกันแค่ห้าหกวัน  ฮึฮึฮึ "  นางรำตรงหน้ารินสุราในจอกแก้ว แล้วยกไปวางไว้หน้าซีเหวินที่สุดแสนจะโกรธ
    " เจ้า  ตายยยยยย "  ซีเหวินพลิกโต๊ะคว่ำไปอีกฝั่งนึงทำให้ ไหสุราตกแตก และสุราส่วนหนึ่งเปรอะเปรื้อนบนตัวนางรำ
    " ท่านลองใจเย็นๆ แล้วดูรอบๆตัวท่านก่อนสิ " นางรำใจเย็น ค่อยๆเช็ดสุรามี่เปื้อนตน
    เมื่อซีเหวินหันไปมองก็พบว่าคนทั้งโรงเตี๊ยมลุกขึ้นยืนและ เตรียมตัวจู่โจมนางด้วยอาวุธหลากหลายชนิด  ไม่เพียงแค่คนที่ดูเป็นแขก พนักงานหญิงทุกคนในโรงเตี๊ยมก็ง้างมีดบินขึ้นมาทำท่าจะจู่โจมนางอย่างเต็มที่  มีเพียงสองสามคนที่เป็นแขกจริงๆเมื่อเห็นคนมากมายยกอาวุธทำท่าจะสู้ก็พากันวิ่งหนีออกไป   
     ' แย่ละสิ ทำไงดี คิดสิ คิดสิ คิดสิ '
    " แม่นางซีเหวิน เจ้าน่ะโชคดีมากเลยนะที่เจ้านายอยากเห็นหน้าเจ้าก่อน แล้วจึงค่อยฆ่า พูดง่ายๆคือสั่งจับเป็น ฮึฮึฮึอ "  นางรำหัวเราะร่วนอย่างสะใจมาก
ขณะเดียวกันซีเหวินเลือกที่จะไม่ขยับตัวและดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายก่อน
    ทันใดนั้นเองก็มีผู้ชายในชุดเถ้าแก่วิ่งเข้ามา  " พวกเจ้าอาจาตีกัน ก้อไปตีข้างนอกสิ  ม่ายหวายเลยน่า ไปเร็วๆ เด่วร้านข้าพังหมกอะ "   ชายที่ดูเป็นเท่าแก่วิ่งผ่านวงฝูงคนที่ค่อยๆรุมล้อมซีเหวินอยู่เข้ามาด้านใน  สร้างความประหลาดใจให้พวกชายชุดดำเป็นอย่างมาก รวมไปทั้งนางรำก็ด้วย  
   " พวกเจ้ายังไม่ได้ผูกแขนผูกขาปิดปากเถ้าแแก่อีกเหรอ   แล้วทำไมถึงปล่อยให้เข้ามา "  นางรำโวยวายใส่ลูกน้อง
   " ถ้าเถ้าแก่หลี่ฟางละก็ข้ามัดจนขยับไปไหนไม่ได้แล้วนะคับ " ลูกน้องคนหนึ่งตอบขึ้น
    ทุกคนมองไปที่ชายในชุดเถ้าแก่ที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมของชายชุดดำ และอยู่ระหว่างซีเหวิน กับนางรำ
   " ชายคนนี้นะเหรอ สหายข้าเองน่ะ " ซีเหวินพูด
   พูดจบชายในชุดเถ้าแก่ก็ชักดาบที่แอบอยู่ในเสื้อออกมา  เขาคนนั้นก็คือเจี๋ยเฟยนั่นเอง เพียงแต่ว่าชายชุดดำที่มาชุดนี้ และนางรำไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนจึงไม่รู้ว่าเป็นเจี๋ยเฟย
    " มาช้าจังเลยนะ "  ซีเหวินพูดจบก็ชักง้าวยาวที่อยู่ด้านหลังออกมา เตรียมท่าจะสู้





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-2-28 20:48:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย xiwen เมื่อ 2018-2-28 22:21

ไปหลับมา

     ปลายง้าวยาวของซีเหวินชี้ไปที่หน้าของนางรำ แววตาของซีเหวินเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดปนเศร้าเบาๆ  " ได้เวลาที่เจ้าจะเป็นปุ๋ยเป็นของต้นไม้แล้วละ  " ซีเหวินพูดก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปใกล้ระยะที่สามารถจะโจมตีได้   จังหวะที่ซีเหวินจู่โจมนางรำดึงตัวผู้ชายชุดดำที่ห่างออกไปไม่กี่เซนติเมตรมาเป็นโล่มนุษย์   ง้าวของซีเหวินก็ฟันลงมายังร่างของชายผู้โชคร้ายคนนั้น  ทว่าร่างที่ถูกฟันยังไม่รู้ว่าตนเองถูกฟัน
     ฟึบ  เสียง ง้าวที่ปะทะกับอากาศฟันผ่านจากไหปาร้าด้านซ้ายไปยังเอวด้านขวา  ซีเหวินนั้นเมื่อเห็นว่าร่างที่ถูกฟันนั้นไม่ใช้เป้าหมายก็พุ่งตัวไปยังเป้าหมายที่กำลังจะหนีออกไปจากวงล้อมของชายชุดดำที่ล้อมพวกซีเหวินอยู่  ในขณะเดียวกันชายชุดดำที่ถูกซีเหวินฟันนั้นยังไม่รู้ว่าร่างตนขาดเป็นครึ่งเสี้ยวจึงหันกับมาตั้งท่าโจมตีซีเหวิน แต่เมื่อหันกลับมาหานางนั่นเอง  รอยฟันก็ปริออกมา เลือดที่อยู่ในร่างกายก็ไหลออกมาราวกับน้ำพุ และท่อนบนของร่างกายที่ถูกฟันก็ตกสู่พื้นดิน
ตุบ   เสียงร่างที่เคยมีชีวิตกลายเป็นศพที่ถูกผ่าเป็นสองท่อน และตกลงสู่พื้น
    เจี๋ยเฟยที่ไม่เคยเห็นซีเหวินใช้ง้าวฆ่าคนมาก่อนก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกดาบขึ้นกันดาบที่โจมตีมาข้างหลังของชายชุดดำคนหนึ่งโดยแทบไม่ต้องมองสักนิด  จากนั้นจึงหันตัวไปฟันหัว และใช้วิชาตัวเบาพุ่งตัวไปจัดการชายชุดดำที่เข้ามาล้อมตน และซีเหวิน
     นางรำนั้นแทรกตัวหนีออกจากวงของชายชุดดำได้สำเร็จ นางหันมาพูดกับซีเหวินที่ยังคงตะลุมบอนอยู่กับชายชุดดำจำนวนมากที่เข้ามาขวาง  
" อ่อนแอก็แพ้ไป ข้าไปก่อนละนะ " นางรำแสยะยิ้ม
    ซีเหวินนั้นยังฝ่าชายชุดดำไปไม่ได้เพราะถึงแม้ ตนจะตามนางรำไปได้แต่การที่จะปล่อยให้เจี๋ยเฟยสู้กับศัตรูของนางเพียงลำพังนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ดีเท่าใดนัก  ซีเหวินจึงทำได้แค่มองนางด้วยความแค้น   และเมื่อนางรำวิ่งหนีไปได้ไม่นานนัก เจี๋ยเฟยและซีเหวินก็จัดการชายชุดดำจนหมด
    " เจ้าไปเรียนการฟันแบบนั้นมาจากไหนกัน "  เจี๋ยเฟยถามขึ้นเมื่อปลิดชีพศัตรูคนสุดท้าย
    " ปู่ข้าสอนน่ะ ข้าควรจะเป็นฝ่ายถามท่านมากกว่าว่าทำไมท่านถึงเก่งขนาดนี้  ถ้าเป็นข้าละก็กว่าจะจัดการคนพวกนี้จนเสร็จอาจจะต้องใช้เวลามากกว่านี้แท้ๆ "  
    " หึ หึ หึ ความลับ "  เจี๋ยเฟยยิ้ม   เขาจะบอกนางไปตรงๆก็ได้แต่ที่ไม่พูดเพราะอยากแกล้งให้ซีเหวินเกิดความอยากรู้อยากเห็นต่อไป
    " เชอะ ไม่อยากรู้ก็ได้ ว่าแต่ท่านไปไหนมา ทำไมใส่ชุดเถ้าแก่ละ "  ซีเหวินถามอย่างงงงวย นางไม่เจอเจี๋ยเฟยที่ห้อง
    " ข้าเผลอหลับที่โรงอาบน้ำนะสิ  มัวแต่แช่น้ำอุ่นอยุ่เลยหลับไป  รู้สึกตัวอีกทีก็มีร่างของเถ้าแก่มาวางอยู่ข้างๆอ่างน้ำร้อนน่ะ  สงสัยพวกมันคงคิดว่าข้าสลบไปมันเลยไม่รัดขารัดแขนข้า "
     "  ท่านนี่นอนเป็นตายเลยนะ  ข้าคิดว่าท่านจะโดนพวกมันข้าตายแล้วเสียอีก " ซีเหวินหันหน้ามาสบตาเจี๋ยเฟย
     "  อะไรกัน เจ้าเป็นห่วงข้าเหรอ "  รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากเจี๋ยเฟย  เจี๋ยเฟยค่อยๆทำหน้ากวนๆและเดินเข้ามาใกล้ซีเหวิน
    ปัก
     ซีเหวินดีดมะกอกไปที่หน้าผากเจี๋ยเฟยเบาๆ   " ใครว่าละ ท่านตัวใหญ่ออกเสียขนาดนี้ ถ้าข้าต้องจัดการศพของท่านจะยุ่งยากแค่ไหน ลำพังแค่ศพของเจ้สพวกนี้ก็เหนื่อยตายละ ถ้าต้องจัดการศพท่านอีกข้าเหนื่อยตายพอดี "  
     " เฮอะ ปากร้ายจริง  ............. ข้าว่าเรามาจัดการศพพวกนี้แล้ว ไปช่วยคลายเชือกที่มัดพนักงานและเถ้าแก่กันเถอะ "  เจี๋ยเฟยมองไปยังรอบตัวของเขาและซีเหวินที่เต็มไปด้วยซากสิ่งมีชีวิตราวๆ สิบกว่าคน   และ มองดูที่ชุดตัวเอง
     ' นี่ข้าต้องอาบน้ำอีกละสินะ '  

     เมื่อทั้งสองช่วยคลายเชือกที่มัดตัวเถ้าแก่ และพนักงานเสร็จก็จัดการทำความสะอาดโรงเตี๊ยม และอาบน้ำจนเรียบร้อย  เมื่อทั้งสองจะทำทุกอย่างเสร็จก็เช้าตรู่พอดี  ทั้งสองจึงเก็บของและเดินทางไปยังเมืองหย่งอัน



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -107 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -107 + 5

ดูบันทึกคะแนน

.....
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x10
x50
x30
x1
x1
x115
x21
x111
x22
x14
โพสต์ 2018-7-28 02:08:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-28 02:29

ถ้าท่านเข้ามาข้าจะปาถังไม้ใส่หัวพวกเจ้า!


       หลังจากพวกตนเดินทางจากซินเอี๋ยมาก็ไม่ได้หยุดพักทำให้ผิงผิงเมื่อยล้าเป็นอย่างมากเธอแทบอยากจะให้ถึงเมืองเจียงหลิงโดยไวเพื่อที่จะได้นอนพักผ่อนเสียที จนในที่สุดก็มาถึงเมืองเจียงหลิง

       “เราพักกันที่นี่ก่อนดีไหม” ซืออี้โหวเอ่ยขึ้นก่อนหันไปมองผิงผิง เขากลัวว่าผิงผิงจะลำบากหากเดินทางอีก ถึงยังไงนางก็เป็นสตรี

       “ข้าเห็นด้วย” อิ่งจูเหว่ยตอบ

        “ข้าอยากพักแล้วและหิวด้วยค่ะ” ผิงผิงกล่าวบอกทั้งสองคน แถมเธอระบมตูดมากด้วย พวกบุรุษนี่ไม่บ่นกันเลยนะ!

       “ถ้าอย่างนั้นเราพักกันที่นี่ก่อนเถอะนะ แม่นางหลิงเป็นสตรีเกรงว่าให้นอนในป่าจะไม่เหมาะ ถ้าอย่างนั้นเราไปหาโรงเตี๊ยมกันเถิด” ชายหญิงไม่ควรชิดใกล้ เขาไม่อยากให้แม่นางน้อยผู้นี้เสียชื่อเสียง

       “พวกเจ้าเข้าไปในเมืองพลางนะ เดี๋ยวข้าไปหาของกิน” ซืออี้โหวบอกทั้งสองก่อนหันไปยิ้มให้ผิงผิง

       “สัญญากับข้าก่อนว่าจะไม่หายไปไหน? ข้าไม่เอานะเหมือนคราวที่หลิงหลิง” ผิงผิงหันไปเอ่ยกับซืออี้โหวเพราะอดที่จะห่วงไม่ได้

       “ข้าสัญญา ข้าจะกลับไปหาเจ้าแน่นอนผิงผิง” ซืออี้โหวพูดขึ้นก่อนเดินเข้าไปลูบสันจมูกอีกฝ่าย ผิงผิงยังไม่ทันได้โวยวายเขาก็ไปเสียแล้ว โดยใช้ตัวเบาหายเข้าไปในป่า

       อิ่งจูเหว่ยพยักหน้าตกลงก่อนจะมองท่าทีชิดใกล้ของทั้งสอง เขาไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมหากแต่ผายมือเชิญให้หลิงผิงผิงเดินนำไปก่อนตามมารยาทที่สุภาพบุรุษพึงมี

       ( โรงเตี๊ยมระกา )

       ไม่นานนักพวกเขาก็ควบม้าเข้ามาภายในเมืองเจียงหลิง ยังคงคึกคักเหมือนเคยแต่ผิงผิงไม่มีเวลาไปสนใจเท่าไรนักเพราะความเมื่อยล้าและตูดเธอปวดด้วยหนึ่งม้าขาวและบุรุษรูปงามกับหนึ่งสตรีที่ขี่ม้าฮั่นเสียทำให้เป็นที่ดึงดูดสายตาของชาวบ้านไม่น้อยด้วยที่ อิ่งจูเหวยเป็นหนุ่มรูปงามที่หาตัวจับยากและกลิ่นอายบัณฑิตในตัวเขาอีก ส่วนผิงผิงนั้นเริ่มเติบโตเป็นสาวที่เริ่มมีเค้าโครงความงามแบบชาวเปอร์เซียดูอย่างไรก็มิใช่คนฮั่น เมื่อทั้งสองมาถึงโรงเตี๊ยมระกาแล้วก็ฝากม้าไว้ก่อนจะเดินเข้าไปโดยที่อิ่งจูเหวยเดินนำไปก่อน

       “ข้าสามารถนอนรวมกับผู้อื่นได้ ส่วนแม่นางหลิงพักอีกห้อง ท่านคิดว่าดีไหม?” อิ่ง จูเหวยถามความคิดเห็นของสตรีตัวเล็กข้างกาย เขายืนห่างจากนางมากพอที่จะไม่เข้าข่ายล่วงเกิน นั่นเพราะคนถือว่าสตรีที่ตัวเองจะเข้าใกล้และสัมพัสได้นั้นคือคนที่ตนรักใคร่ชอบพอกัน

       “พี่ซือยังอาจมีอาการบาดเจ็บอยู่และมีท่านอิ่งอยู่เป็นเพื่อนข้าคงวางใจ อย่างที่ท่านกล่าวมาข้าเห็นด้วย”

       “ถ้าอย่างนั้นเสี่ยวเอ้อห์ ข้าขอเปิดห้องพักสองห้อง” เขาบอกกับคนที่โต๊ะแล้วรับป้ายห้องพักมา
       “เชิญแม่นางหลิงไปพักผ่อนก่อน ประเดี๋ยวข้าจะนั่งรอคุณชายซืออยู่ข้างล่างเอง” เขายิ้มบอกอีกฝ่าย

       “ขอบคุณท่าน” ผิงผิงรับป้ายมาแล้วเดินขึ้นไปที่ห้องพักเพื่อพักผ่อนแต่ไม่ลืมที่จะบอกให้เสี่ยวเอ๋อห์ยกน้ำร้อนไปที่ห้องตัวเอง หลังจากเข้ามาในห้องแล้วเธออุ้มหมั่นโถวกับเจียวเอ๋อห์ไว้ที่เตียงแต่ดูเหมือนเจ้าตัวมิ้นค์จะซนมันลงจากเตียงแล้วปีนขึ้นไปที่โต๊ะ ที่ผิงผิงเอาขนมวางไว้บนนั้น ส่วนตัวเธอเดินไปที่ฉากกั้นด้านหลังเพื่อชำระร่างกายและแช่น้ำอุ่นเพื่อหาความผ่อนคลายหลังจากเสี่ยวเอ๋อห์นำน้ำร้อนมาให้


       กว่าสี่ชั่วยาม ซืออี้โหวเดินเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมพร้อมผลไม้จำนวนนึง ก่อนมองหาโต๊ะทั้งสอง
       พวกเขาจะนั่งแถวไหนนะ หรือเปิดห้องแล้ว ซืออี้โหวคิดในใจ

       “ทางนี้ขอรับ” อิ่งจูเหว่ยเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาข้างในโรงเตี๊ยม ในมือมีผลไม้อยู่จึงอาสาช่วยถือ
       “พวกข้าเปิดห้องไว้แล้วขอรับ คุณชายซือพักกับข้าน้อย ส่วนแม่นางหลิงพักอีกห้องหนึ่ง” บัณฑิตหนุ่มอธิบายให้ฟัง หรือแท้จริงแล้วเขาไม่ควรขัดความสัมพันธ์ของทั้งสอง? ดูอย่างไรคนคู่นี้ก็เหมือนคู่รักกันมากกว่าสหายพี่น้อง

       “ขอบคุณมากคุณชายอิ่ง” ซืออี้โหวกล่าวก่อนเดินตามอีกฝ่ายไปนั่งที่โต๊ะ
       “ผิงผิงล่ะ(?)” ซืออี้โหวกล่าวถามคุณชายอิ่ง

       “แม่นางหลิงนางขึ้นไปพักอยู่ที่ห้องแล้วขอรับ” เขาตอบ มือรินน้ำชาให้อีกฝ่ายจอกหนึ่ง “คุณชายซือกับแม่นางหลิงเป็นคนรักกันหรือขอรับ?”

       “ข้าเองก็ไม่แน่ใจนักขอรับ ข้าไม่เคยมีความรักมาก่อน” ซืออี้โหวกล่าวตอบก่อนรับจอกชาจากอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม

       อิ่ง จูเหว่ยได้ยินอีกฝ่ายตอบเช่นนั้นก็ลอบถอนหายใจแผ่ว “รักนั้นรสชาตเหมือนน้ำชา บ้างก็มีรสหวาน บ้างก็มีรสขม ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่าผู้ที่ต้มมันชอบดื่มอย่างไร..” ตัวเขาเองที่เพิ่งได้สัมพัสการอกหักมาเมื่อไม่นานเข้าใจหัวอกบุรุษด้วยกันดี

       “จริงสิ เดี๋ยวข้าขึ้นไปดูผิงผิงหน่อยดีกว่า ไม่รู้นางจะเป็นไงบ้าง” ซืออี้โหวพูดขึ้นก่อนลุกขึ้น
       “ท่านรบกวนนำทางได้ไหมหรือบอกห้องที่เปิดไว้”

       “ไปกันเถอะ ข้าเองก็เห็นนางอาการไม่ค่อยดี ดูปวดเมื่อยนะ” เขาพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน
       “เดี๋ยวข้านำทางท่านไปเอง อย่างไรก็เปิดห้องข้างกันอยู่แล้ว” เขาเดินขึ้นชั้นสองของโรงเตี๊ยมไป ผ่านโต๊ะเรียงรายที่ชั้นล่างซึ่งเป็นห้องอาหาร ถัดมาคือบันไดไม้สลักสวยงาม และขื่อเสาจากไม้สักเนื้อดี

       ซืออี้โหวเดินตามคุณชายอิ่งขึ้นไปชั้นบน ก่อนจะเคาะประตูห้องที่ผิงพักอยู่ “ผิงผิงเจ้านอนหรือยัง”

       เพล้ง!!!

       เจียวเจียวที่พยายามจะเคว้าของกินในถ้วยที่เหมือนไว้ประดับในห้องทำให้มันตกแตก ผิงผิงที่เพิ่งอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จแล้วโพล่หน้าออกมาจากฉากกั้นโดยที่ผมของเธอยังเปียกอยู่โดยที่น้ำหยดลงมาตามลำคอตนเอง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยดุเพราะพวกค่าข้าวของเธอไม่ได้เป็นคนจ่ายหากแต่อิ่งจูเหวยต้องจ่ายต่างหากเล่า! “ซนจริงเจ้า”

       ซืออี้โหวที่ได้ยินเสียงเหมือนเกิดอะไรขึ้นด้านใน ก่อนฝากผลไม้ให้คุณชายอิ่งและรีบผลักประตูเข้าไปอย่างแรง

        “ผิงผิงเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาเข้ามาถึงก่อนตะโกนขึ้นมองรอบห้อง

       เขารับไว้แล้วรีบตามอีกฝ่ายเข้าไป “แม่นางหลิง เกิดอะไรขึ้น?” ถามซ้อนกับซืออี้โหว เขาวางผลไม้ลงบนโต๊ะแล้วมองดูสภาพห้องที่ยังสมบูรณ์ดี ยกเว้นเจ้าถ้วยเบญจรงค์ที่แตกอยู่บนพื้น ดวงตามองสภาพของไร้วิญญาณอย่างสงสารงานศิลปะ

       “"....พวกท่านจะเข้ามาทำไม!!!!"” ผิงผิงแทบจะตะโกนลั่น เธอรีบหดหัวเข้าไปหลังฉากกั้นเพราะสภาพเธอถึงจะแต่งตัวเรียบร้อยแต่ผมยังไม่แห้ง เธอคว้าถังแล้วโยนข้ามฉากกั้นออกไปเหมือนจะไล่
       “ถ้าไม่ออกไป ถังอีกใบโดนหัวพวกท่านแน่!”

        ซืออี้โหวที่กลายเป็นน้ำแข็งยืนนิ่งตกใจกับภาพตรงหน้า ในใจเขาเต้นตุบๆ ความรู้สึกแปลกใหม่ไม่ได้ยินอะไรราวกับตกในภวังค์

       “อะ ขออภัยแม่นางหลิง!” อิ่ง จูเหว่ยที่ดูจะมีสติที่สุดในเวลานี้คว้าแขนซืออี้โหวที่ยืนนิ่งไม่รู้เวลาแล้วกระชากร่างนั้นออกมาจากห้องพักทันทีด้วยกลัวว่าจะโดนถังฟาดหัวเสียก่อน

       “...........” ร่างสูงยืนนิ่งเงียบกริบมองซืออี้โหว

        “......” ไม่มีสัญญาตอบรับใดๆ จากบุรุษผมดำ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นตุบๆ จนคนที่อยู่ใกล้ๆ ได้ยิน

       “...........” คงไม่ต้องถามแล้วว่าคุณชายท่านนี้หลงรักใคร เสียงใจรัวราวกับกลองเช่นนี้ดูน่าเป็นห่วงจริงๆ        
       “พวกเราก็ไปนอนกันเถอะ..” บัณฑิตหยกนิลไม่อาจรบกวนสตรีในห้องได้อีกต่อไป เขาดึงแขนคนชุดครามเข้ามาในห้องพักทั้งที่อีกฝ่ายยังคงนิ่งงันอยู่อย่างนั้น
       “ท่านวางใจได้ ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” อิ่ง จูเหว่ยแก้ตัวให้ตนเองก่อนอันดับแรก เขาไม่อยากมีเรื่องหรือคุยอะไรที่ล่วงเกินแม่นางในห้องพักข้างๆ

        ชายหนุ่มที่ไม่รู้ตัวว่าถูกลากมานอน ปากเขาพูดบางอย่าง “ผิง ทั้งชีวิตนี้พี่จะปกป้องเจ้าเองจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจใดๆ”

       “นอนเถอะ” มือกดร่างคนที่ไม่ได้สติให้ล้มตัวลงนอน ส่วนตนเองก็นอนลงข้างๆอีกฝ่าย เสียงละเมอพูดเพ้อของเขาดังก้องหูตนจนไม่อาจนอนหลับได้

       “ผิง พี่รักเจ้า…..”
       “ผิง พี่รับปากจะอยู่เคียงข้างเจ้ายามที่เจ้าต้องการเสมอ….”        ชายหนุ่มค่อยๆ หลับลงพร้อมเสียงแผ่วเบาลงจนหลับสนิท

       อีกด้าน
       หลังจากที่พวกเขาออกไปแล้วผิงผิงได้แต่ถอนหายใจโล่งอก นี่คงเป็นครั้งแรกที่โดนบุรุษบุกห้อง เธออยากจะวิ่งเอาถังไม้ไปฟาดหัวซืออี้โหวยิ่งนัก! ใครเขาให้เข้ามากัน! ให้ตายสิ เธอหงุดหงิดก่อนจะเดินไปเก็บพวกเศษกระเบื้องที่แตกแล้วเอาไปไว้อีกด้านก่อนจะดีดเจียวเอ๋อห์ไปทีก่อนจะไปเอากระดาษสำหรับเขียนจดหมายเพื่อเขียนถึงพี่ชายเธอ

       ถึงพี่เฮ่า

       พี่เฮ่า ตอนนี้ข้าอยู่เมืองเจียงหลิงและกำลังเดินทางไป ข้าคิดว่าอีกไม่นานข้าคงค้นพบสิ่งที่ข้าชอบทำแล้วเจ้าค่ะ แต่วันนี้บังเอิญยิ่งนักที่เมืองซินเอี๋ยข้าพบกับแม่นางหรั่น ข้าแปลกใจมากที่เหมือนโลกจะกลมเพราะพวกเราล้วนรู้จักกันแต่ข้าเพิ่งรู้ว่าแม่นางหรั่นตบแต่งให้ท่านอินเพราะโดนทักว่าอาจารย์ป้า จากคุณชายอัน
       วันก่อนข้ารับสัญญาจ้างและได้ช่วยเหลือคนแต่ก็บังเอิญอีกเช่นกันเพราะคนนั้นคือ ซืออี้โหว สหายข้าครั้งที่ข้าเคยอยู่ปาสู่เขาเคยช่วยเหลือข้ามามากมายไม่ได้พบกันสองปีเขาเติบโตขึ้นมาตอนนี้เขาได้ร่วมเดินทางกับข้า ข้าคิดว่าเขาคงช่วยข้าได้มากทีเดียวตอนเข้าไปในสถานที่อันตราย
       ข้าอาจจะเขียนยาวไปบ้าง พี่เฮ่าวางใจนะเจ้าค่ะ ข้าสบายดีและจะพยายามไม่หาเรื่องให้ตนเอง จริงด้วยพี่เคยพบบุรุษผมขาวสวมหน้ากากตัวเตี้ยๆ บ้างหรือไม่? หากได้พานพบก็บอกข้าด้วยนะเจ้าค่ะ

จากน้องผิง



       เธอเขียนจดหมายเสร็จก่อนจะพับแล้วใส่กระบอกไม้ไผ่มัดกับขาของหมั่นโถวแล้วปล่อยให้มันบินนำพาจดหมายไปส่งให้พี่ชาย...

       "เข้านอนดีกว่า จะได้ตื่นแต่เช้า"

       ผิงผิงเอ่ยพลางเดินไปล้มตัวลงนอนโดยที่เจียวเอ๋อห์เข้ามาซุกที่ตัวของเธอและหลับไป


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181
โพสต์ 2018-8-5 21:47:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด

โรงเตี้ยม

        และแล้วหลินเจียวหย่าและหลินจิ้นอันก็ควบม้ามาจนถึง โรงเตี๊ยมใกล้ตลาดเมืองเจียงหลิงซึ่งด้านหน้าเขียนไว้ว่า โรงเตี๊ยมระกา ซึ่งน่าจะเป็นโรงเตี้ยมที่ดูน่าเข้าที่สุดเสียแล้วกระมั้งในขณะนี้? หลินเจียวหย่านั้นลงจากม้าเซียงกู่ก่อนที่พี่ชายของเธอก็ลงมาจากม้าของพี่ชายเธอเหมือนกัน ทั้งสองนำม้าไปไว้ที่จุดพักม้า และนำข้าวของถือมาด้วย

        เมื่อเดินไปด้านในก็เห็นเหล่าผู้คนที่อยู่ด้านในนั้น กำลังทานอาหาร บ้างก็เป็นพวกพ่อค้านักเดินทางที่ผ่านทางมา

        “ขอห้องพัก 2 ห้อง” เสียงของจิ้นอันพูดขึ้นกับเถ้าแก่ แล้ววางเงินตำลึงลงไปเพื่อที่จะจ่ายราคาค่าห้อง หลังจากนั้นเจียวหย่าที่เดินตามมาก็เหลือบมองรอบๆ ดูเหมือนว่าเมนูที่นี้จะเป็นเมนูที่ทำจากไก่หลายอย่าง มิน่าเล่า ว่าทำไมถึงชื่อนี้

        “รับอาหารด้วยเลยไหมครับพี่ชาย” เถ้าแก่พูด ที่เรียกจิ้นอันว่าพี่ชายนั้นเป็นเพราะว่าดูเหมือนว่าจะเป็นลูกของเถ้าแก่

       “ไม่ล่ะ ข้าจะเข้าพักเลย” หลังจากจิ้นอันพูดจบ เขาก็ได้ห้องอย่างที่ต้องการ ซึ่งแน่นอนว่าเจียวหย่าเองก็เหมือนกัน เธอนั้นแยกกับพี่ชายแต่ทว่าห้องพักก็อยู่ใกล้กันเพราะฉะนั้นคงไม่เป็นอะไรหรอก แม้ว่านางจะปกปิดใบหน้าขนาดนี้ก็ตามที…

        .
        .
        
        เมื่อเปิดประตูไปถึงด้านในห้อง ก็เห็นเตียงและฟอร์นิเจอร์อีกจำนวนหนึ่ง พระชายานั้นถอดหมวกไม้ไผ่และชุดเพื่ออาบน้ำให้สบายตัว จากการเดินทาง เพราะว่าการเดินทางนั้นทำให้เธอมีเหงื่อไคล่เต็มตัว เพราะต้องเดินทางกลางแดดที่ร้อนขนาดนั้น …

        ปกติเธอมักจะอยู่แต่ภายในห้องนี่นะ…

        “เฮ้ย….” เจียวหย่าถอนหายใจ ก่อนที่จะออกมาจากห้องอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดใหม่ ส่วนชุดเก่าก็ซักแล้วสะบัดๆๆ ตากไว้ พรุ่งนี้คงจะแห้ง ก่อนที่นางจะนอนนั้น นางก็เดินไปหยิบเครื่องพู่กันเพื่อที่จะเขียนข่าวเล่าความว่าตอนนี้นางเดินทางถึงไหนแล้วบ้างถึงท่านอ๋อง เพราะว่าเป็นเวลากลางคืนเพราะฉะนั้น นกฮูกนามเนื้อปูใส่เครื่องในผัดบวบจึงได้แสดงฝีมือของการส่งจดหมายขั้นเมพ(?)

       ถึง ท่านหลิวฉุน
        ท่านหลิวฉุน ตอนนี้ข้าเดินทางมาจนถึงเมืองเจียงหลิงแล้ว ข้าพักอยู่โรงเตี้ยมระกา พรุ่งนี้จะออกเดินทางแต่เช้าเพื่อไปยังเมืองเจียงเซี่ยเพื่อจะได้ข้ามไปยังเขตเจียงหนานเมืองอวี้ซาง ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ข้าสบายดี อีกทั้งยังป้องกันตนเอง ใส่ชุดหนาแน่นรัดกุม ปกปิดหน้าตา … ข้าคิดถึงท่านเสมอ
เจียวหย่า

        หลังจากเขียนจดหมายแล้วเธอก็มอบหมายให้เจ้านกฮูกเนื้อปูใส่เครื่องในผัดบวบนั้นส่งมันไปให้เซียวไต้อ๋องแห่งปาสู่…. ก่อนที่จะเข้าสู่บทนิทรา เพื่อพักผ่อน

@STAFF_Pixiu



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -10 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -10 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-8-21 18:13:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-22 03:46


พักกันก่อน

        หลังจากมีเรื่องน่าตกใจสำหรับเจี๋ยหมิงแล้ว ทั้งสามคนก็เดินทางมายังโรงเตี้ยมชื่อน่ากิน ของเมืองเจียงหลิงกันจนได้ ซึ่งนั้นคือโรงเตี้ยมระกา เมื่อฝากม้าเสร็จ คนที่ไปดำเนินการเรื่องห้องพักก็จะเป็นท่านพี่ใหญ่จิ้นอัน โดยที่เลือกห้องพักสองห้อง โดยที่ให้เจียวหย่านั้นนอนคนเดียวเพราะว่านางเป็นผู้หญิง

        หลิน เจียวหย่า และพี่น้องทั้งสองนั้นแยกกันเพราะว่านางจำต้องมานอนอีกห้องหนึ่ง เมื่อเข้าห้องได้ นางก็ไม่บรรจงอะไรทั้งนั้น ถอดเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำให้คลายร้อนทันที เนื่องจากการเดินทางทั้งวันนั้นทำให้นางร้อนอย่างมากเพราะดวงอาทิตย์ที่สาดแสงส่อง ทำให้นางจำเป็นที่จะต้องร้อนเป็นธรรมดาเพราะว่าชุดที่ปกปิดมิดชิด

        “ฟู๊ววว …. น้ำเย็นดีจัง”

        หลังจากนั้นแม่นางเจียวหย่าลูกเจ็ดของเราก็เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วล้มตัวลงกับที่นอน.. แต่ก่อนหน้านั้นก็มีเจ้านกตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าต่าง มาเคาะก๊อกๆ เหมือนกับว่าเป็นกิจวัติของมัน พระชายาหลินเฟยจึงคิดได้ว่าควรเขียนจดหมายไปหาไต้อ๋อง พระสวามีของตนเอง จึงเดินไปหยิบพู่กันและหมึกกระดาษ จดเขียนเรื่องราวว่า คราวนี้ท่านพ่อนั้นให้พี่ชายคนเล็กมาตามเธอเพื่อกลับบ้านโดยเฉพาะ

        นางไม่ทราบว่าจะมีเรื่องอะไร แต่คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะฉะนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ขอให้ฝากดูแลลูกๆของเราด้วย หากไต้อ๋องมีข่าวเกี่ยวกับจงเอ๋อห์และมี่อี้เหริน ก็ให้ส่งจดหมายมาบอกนางด้วย เธอใช้เวลาในการเขียนจดหมายไม่นาน ก็เดินไปฝากนกพิราบขาวของท่านพี่ในการส่งจดหมาย

        เธอคิดว่าคงต้องหานกสักตัวมาเพื่อการส่งจดหมายแล้วล่ะ เพราะว่าเจ้านกฮูกประจำตัวของเธอตอนนี้ก็คงจะอยู่ในสวนหลังจวนเซียวไต้อ๋อง และมันก็ส่งจดหมายได้คือช่วงกลางคืน ไม่เช่นนั้นตาของมันคงจะเผาไหม้…

        “รอหน่อยนะเจ้าค่ะ..ท่านหลิวฉุน” หลังจากนั้นนางก็เข้านอน เพื่อรอในช่วงเช้าเพื่อที่จะออกเดินทางเพื่อไปยังฉางซา คาดว่าพรุ่งนี้คงจะถึงในไม่ช้า

@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-2 11:03:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลอิสระ

                   รถม้าหรูหราเคลื่อนเข้าสู่ตัวเมืองเจียงหลิง ก่อนจะจอดอยู่หน้าโรงเตี้ยมระกา สตรีทั้งสองรวมถึงแมวน้อยหนึ่งตัวลงมาจากรถม้าและแวะทานอาหารที่นี่ แต่พอคนในร้านเห็นลู่เอินเดินเข้ามาก็ไม่อาจละสายตาได้ หลายคนเริ่มหันไปจับกลุ่มคุยกัน จากโรงเตี้ยมแสนสงบกลายเป็นครึกครื้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น ทั้งสองเดินไปนั่งภายในร้านที่เด็กรับใช้จะรีบเดินมาหาอย่างรู้งาน
                   "แม่นางทั้งสองรับอะไรดีขอรับ"
                   "มีต้มปลาไหม" ติงโหยวเอ่ยขึ้นมาแทบจะทันที
                   "ร้านเรามีแต่เมนูไก่ขอรับ"
                   ลู่เอินลอบมองสีหน้าของติงโหยวเล็กน้อย "เช่นนั้นเอาที่ไม่รสจัดมากมาสองสามเมนูเถอะ"
                   "รอสักครู่นะขอรับ"
                   นางหันไปลูบไหล่ติงโหยวที่นั่งหน้างออยู่ข้างๆ "พี่โหยว ปลาต้มค่อยเอาไว้ทานด้านนอกก็ได้ อย่าผิดหวังไปเลย"
                   "ข้าไม่ได้ผิดหวังเสียหน่อย เรื่องแค่นี้เอง"
                   เมื่อเห็นอีกฝ่ายดื้อดึงไม่ยอมรับ นางจึงเผยยิ้มขบขันออกมาเท่านั้น จะว่าไปแล้วนางก็ไม่ค่อยได้ทานอาหารจากไก่เท่าไหร่ ที่นี่มีแต่เมนูไก่ รสชาติคงอร่อยมากแน่ หรือจะเลี้ยงไก่เอาไว้จำนวนมาก เห็นว่าประหยัดกว่าซื้อของจากตลาดมาทำ? นางนั่งครุ่นคิดเรื่องของร้านนี้พร้อมกับสำรวจรอบๆ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับคนที่กำลังมองอยู่แทบทุกทิศ ลู่เอินจึงหลุบตาลง
                   ติงโหยวเดินทางกับลู่เอินมาสักพักแล้วจึงพอจะชินชากับสายตาเหล่านั้น "ข้าถามจริงๆนะ"
                   "เจ้าคะ?"
                   "เจ้าไม่อึดอัดบ้างเหรอ เวลาไปไหนมาไหนก็มีแต่คนมองเจ้าตลอดเลย"
                   พออีกฝ่ายเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมานางจึงยิ้มอย่างกระด้าง "นิดหน่อยเจ้าค่ะ"
                   "คนพวกนี้ก็เหลือเกิน ไม่มีสตรีที่บ้านให้มองหรืออย่างไร พวกเราไม่ใช่ของโชว์นะ"
                   ลู่เอินไม่อยากคุยกับอีกฝ่ายประเด็นนี้อีกจึงนั่งยิ้มฟังติงโหยวบ่นแทน ผ่านไปประมาณหนึ่งเค่ออาหารถึงถูกยกมา นางจึงเร่งให้ติงโหยวทานอาหาร จะได้รีบไปถึงซินเอี๋ย ตอนนั้นเองที่นางได้อยู่กับความสงบเสียที..
                   สตรีทั้งสองทานอาหารจนหมด หลังจากจ่ายเงินก็เดินขึ้นไปนั่งบนรถม้า ติงโหยวหยิบปลาย่างออกมาให้หรั่นหลันกิน จะว่าไปแล้วพักนี้ลูกแมวน้อยของนางไปไหนมาไหนกับติงโหยวตลอดเลย เหมือนจะกลายเป็นคู่หูกันไปเสียแล้ว แต่ลู่เอินก็ไม่ได้ว่าอะไร เดิมทีนางก็ไม่ถนัดเลี้ยงสัตว์มีขนเช่นนี้อยู่แล้ว


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
โพสต์ 2018-10-6 19:19:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-10-7 14:28

โรลอิสระ

                   รถม้าเคลื่อนเข้ามาทีเจียงหลิง ก่อนจะหยุดที่หน้าโรงเตี้ยมระกา พอติงโหยวเห็นป้ายหน้าโรงเตี้ยมก็อยากเบ้ปาก ลู่เอินนึกย้อนกลับไปครั้งก่อนที่มากินอาหารที่นี่ เพราะมีแต่เมนูไก่เป็นหลัก ติงโหยวที่ชอบปลามากกว่าเลยรู้สึกไม่พอใจนัก ลู่เอินเองก็ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้าย แค่มีอะไรกินก็พอแล้ว เดิมนางก็ไม่ใช่พวกชอบกินอาหารเท่าไหร่ ให้ดื่มชากับกินขนมแกล้มชานางยังชื่นชอบมากกว่าเลย
                   "พี่โหยว แวะกินข้าวสักมื้อเถอะ ไม่มีปลาก็ไม่เป็นไร"
                   "ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่" ติงโหยวเดินนำเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ "ขอปิ้งไก่"
                   "ได้ขอรับ แล้วแม่นางท่านนี้รับอะไรดี" เด็กรับใช้หันมาหาลู่เอิน
                   "เป็นไก่นึ่งสมุนไพรเจ้าคะ"
                   "แม่นางทั้งสองรอสักครู่"
                   เด็กรับใช้เดินกลับไปด้านหลังร้าน ติงโหยวจึงอุ้มหรั่นหลันขึ้นมาไว้บนตัก ระหว่างนั้นนางหันไปมองโต๊ะอื่นๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้ดึกเกินไปรึเปล่า ถึงมีเพียงนางกับอีกโต๊ะหนึ่งเท่านั้นที่นั่งรออาหารอยู่ พอลู่เอินจ้องมองอีกโต๊ะหนึ่ง นางกลับรู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่เขาก็ดูไม่สนใจนางนัก สุดท้ายลู่เอินก็คิดว่าตัวเองแค่คิดไปเองเท่านั้น
                   "เสี่ยวเอิน จากเจียงหลิงไปที่ไหนต่อรึ"
                   "ผ่านเมืองเจียงเซี่ยแล้วเข้าลู่เจียนเลยเจ้าค่ะ"
                   "งั้นที่เจียงเซี่ยเจ้าแวะตลาดหน่อยได้ไหม ข้าอยากได้เสื้อผ้าใหม่" ติงโหยวกล่าวพร้อมกับลูบเสื้อผ้าของลู่เอินที่ตนสวมอยู่
                   "พี่ไม่ชอบอาภรณ์ชุดนี้รึเจ้าคะ"
                   "มันไม่เหมาะกับข้า"

                   "พี่ใส่แล้วดูน่ารักน่าชังปานนี้ เหตุใดถึงพูดเช่นนั้นล่ะเจ้าคะ"
                   "ข้ารู้สึกเคลื่อนไหวไม่สะดวกจริงๆนะ"
                   ลู่เอินยิ้มมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนที่อาหารจะถูกยกมาวางไว้บนโต๊ะ ทั้งสองจึงไม่พูดคุยกันอีก รีบกินอาหารให้หมดแล้วขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางต่อไปเมืองเจียงเซี่ย

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
โพสต์ 2018-12-1 19:40:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Shufeng เมื่อ 2018-12-24 12:53

[ เควสเรื่องราวที่ 3 ตอนที่ 5] ■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■

แสงแดดยามรุ่งอรุณได้เข้ามาเยี่ยมเยือนโลกอันมืดมิดให้สว่างไสวขึ้นมาอย่างช้าๆ

สิ่งมีชีวิตที่มีจงอยก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในเวลาเดียวกันกับยามที่แสงของรุ่งอรุณได้เริ่มสาดทอลงสู่พื้นดิน

มันได้ลุกยืดตัวขึ้นมาพร้อมกับตั้งท่าตรงราวกับว่ามันกำลังเตรียมการทำอะไรบางอย่าง

มันวอมเสียงในลำคอของมันอย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นไม่นานราวกับว่ามันได้วอมเสร็จเรียบร้อย

มันรวบรวมพลังจากทั่วทั้งร่างมารวมกันแต่เพียงจุดเดียวแล้วส่งพลังนั้นให้ขับขานกู่ก้องออกไป

เอกกี้เอ้กเอกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงคำรามกู่ก้องสนั่นไปทั่วห้องแห่งนั้นราวกับว่าเป็นเสียงแห่งการปลุกปั่น

“ รู้แล้วเว้ย !”  เสียงของชายหนุ่มที่อยู่ภายในห้องได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความงัวเงียและโกรธเคืองเจ้าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าของเขา

ชายร่างสูงโปร่งสวมชุดเผยหน้าอกผู้นั้นได้ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจ้องเขม็งไปที่สิ่งมีชีวิตตัวนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ แกนี่มันทุกทีจริงๆ “ ชายหนุ่มคนนั้นบ่นอุบอิบขึ้นมา

ชายหนุ่มผู้นั้นคือชูเฟิงที่ได้นอนอย่างยาวนั้นในค่ำคืนและถูกปลุกอย่างฉับพลันในยามเช้าเช่นนี้

ชูเฟิงได้จัดแจงร่างกายและเก็บสัมภาระทั้งหมด แล้วทานอาหารรองท้องเพื่อให้มีพลังงานจากนั้นก็เก็บเจ้าไก่ลงเดินลงจากห้องเพื่อไปที่จุดนัดพบเพื่อเดินทางต่อ

“ ข้าจำเป็นต้องหาทางหนี้ไว้บ้างแล้ว หลังจากไปส่งแม่นางจ้าวข้าจะเป็นต้องหาโอกาสหลบหนีให้ได้ หรือหากว่าก่อนหน้านั้นมีโอกาสข้าก็จะหนีให้ได้ แต่อย่าให้มีพิรุธเป็นอันขาดไม่อย่างงนั้นคงจบไม่สวยเป็นแน่ “ ชูเฟิงคิดภายในใจอย่างไร้สุ่มเสียงขณะที่เดินลงจากห้อง

ชูเฟิงได้ไปรวมตัวที่ขบวนได้พบเจอพวกหลี่เต้าจากนั้นก็พูดคุยกันเล็กน้อยจนฉินฉานและแม่นางจ้าวเดินทางมาถึงจากนั้นถึงออกเดินทางกันอย่างเชื่องช้า

เมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วยามพวกเขาก็มาถึงเจียงหลิงและเที่ยวชมเมืองด้วยกันสักพักก่อนที่จะเข้าโรงเตี้ยมและแยกย้ายกันพักผ่อน




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2018-12-24 14:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ข้ากลับมาหล่อเหล่าแล้ว !
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพญาอินทรี
ตัวเบาขั้นกลาง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กระบี่หยกหิมะ
คัมภีร์ละติน
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองแดง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x2
x2
x40
x50
x167
x12
x5
x12
x88
x15
x1
x42
x39
x9
x2222
x1
x42
x45
x72
x18
x24
x28
x35
x92
x782
x16
x121
x297
x28
x130
x69
x6
x235
x3
x2
x20
x54
x36
x8
x742
x10
x30
x18
x1901
x815
x96
x1
x9999
x3352
x250
x1380
x8000
x578
x2
x842
x299
x8
x92
x66
x9999
x1000
x114
x43
x43
x19
x1
x1