ดู: 120|ตอบกลับ: 1

[โลกต่างมิติ] { โลกต่างมิติ | อาณาจักรจันทรา } คฤหาสถ์ตระกูลไดซิอุส

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2020-1-10 15:56:05 |โหมดอ่าน

คฤหาสน์ไดซิอุส

{ อาณาจักรจันทรา }





เส้นทางสายรุ้งและสะพานโค้งที่ทอดยาวไกล จะนำมาสู่ดินแดนจันทราอันงดงาม
สีสันตระการตาของเหล่าผีเสื้อและดอกไม้ โลกที่สดใสและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
จิตวิญญษณของธนูฮาร์เมอเรียพำนักในคฤหาสน์เก่าแก่ในป่าลึก ห่างจากนครเมือง
อาณาจักรแห่งนี้เป็นดินแดนโบราณเก่าแก่ อายุขัยเทียบเท่าโลกแห่งความมืด
เพียงแต่แดนจันทราก็เปรียบเสมือนขั้วตรงข้าม ให้กำเนิดนักรบที่แข็งแกร่งมากมาย

ผู้ดูแลคฤหาสน์รุ่นปัจจุบัน
ฮาร์เมอร์เรีย








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

1330

กระทู้

4820

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19473286
เงินตำลึง
199961
ชื่อเสียง
324926
ความหิว
1849

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33566
ความชั่ว
9666
ความโหด
65068
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2020-1-10 17:23:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
งานส่งกระดาษดุจขาดใจตาย
1768
การกินเต้าหู้ของหวางเย่
       โลกที่สดใสและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาจิตวิญญาณของธนูฮาร์เมอเรียพำนักในคฤหาสน์เก่าแก่ในป่าลึก ห่างจากนครเมืองอาณาจักรแห่งนี้เป็นดินแดนโบราณเก่าแก่ อายุขัยเทียบเท่าโลกแห่งความมืดเพียงแต่แดนจันทราก็เปรียบเสมือนขั้วตรงข้าม ให้กำเนิดนักรบที่แข็งแกร่งมากมาย

        สะพานสายรุ้งทอดยาวไกลเป็นเส้นโค้ง หลิงหลานเดินผ่านท้องทุ่งดอกไม้และชื่นชมเหล่ากระต่ายหลากสีสัน มีอาคารสูงแห่งหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว ลวดลายโบราณทว่าเต็มไปด้วยสีหลายเฉดชวนแสบตา ทว่าเมื่อตัดกับท้องทุ่งหญ้าแล้วก็พอจะกล้อมแกล้มว่าเข้ากันได้ดี ร่างเล็กปรากฎกายอยู่หน้าประตูใหญ่หนาหนัก บ้านไม้เปิดออกช้าๆ ให้เห็นสตรีในชุดเกราะนักรบยืนคอยท่า

         “เข้ามาก่อนสิจ๊ะน้องหลิงหลาน” ฮาร์เมอร์เรียมาเปิดประตูต้อนรับอีกฝ่าย ก่อนนำทางเดินไปยังห้องโถง

         “สวัสดีพี่ฮาร์เมอร์เรียเจ้าค่ะ” แกะน้อยพยักหน้ารุ้สึกดีว่ามาที่นี่นางจะได้กินขนมคุกกี้อีกแล้วแน่นอน

        ชายหนุ่มร่างคุ้นตาได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาแล้วก่อนลุกขึ้นยืนหันหลังค่อยๆ หันมาก่อนทักทาย “เสี่ยวหลานเป็นไงบ้าง”

        เสียงคุ้นตาก่อนค่อยๆ หันมาจนเผยให้เห็นพระพักตร์คมคายอบอุ่นดุจดวงตะวันของหยาเหยี่ยนหวาง

         “เอ๊ะ… ทำไมขนมหน้าตาแปลกไป” สมองหยุดทำงานชั่วครู่ มองขึ้นมองลงก็ไม่เจอคุกกี้ที่แปลงร่างได้

        “นี่ข้าเองหยาเหยี่ยนหวางไงเสี่ยวหลาน” หลิวตานกล่าวยิ้มอีกฝ่ายก่อนยกมือจับคลำใบหน้าตนเองหรือจะแปลกไปจนดูเหมือนขนมจนนางจำไม่ได้งั้นเหรอ

          ติ๊กต่อก..ติ๊กต่อก.. สมองกลับมาทำงานอย่างช้าๆ แล้วประมวลภาพใบหน้าของคนตรงหน้าก่อนจะเดินเข้าไปแล้วจิ้มหน้าอีกฝ่ายทดสอบดู นุ่ม..หยุ่น... และอบอุ่นราวกับแสงจันทร์ “เอ๋!! ตัวจริงหรอเนี่ยย หวางเย่ทำไมท่านยังมาอยู่ที่นี่ได้ มิใช่กลับไปกายเนื้อแล้วหรอ? พี่สาวๆ คนนี้เขาวิญญาณพลัดออกจากร่างถ้าปล่อยไว้นานจะเป็นอันตรายนะ"

        “อืม ตั้งแต่ที่เราแยกกันคราวก่อนเจ้าส่งข้ากลับร่าง ข้าก็มาโผล่ที่นี่ ดูเหมือนว่าที่นี่จะทำให้ข้าทำอะไรได้สะดวกขึ้นและทานอาหารได้” หยาเหยี่ยนหวางกล่าวขึ้น ก่อนเขาครุ่นคิดด้วยเวลาไม่เหมือนกับที่เขารู้จัก ยิ่งยากจะทราบว่าอาณาจักรโบราณเอื้อประโยชน์ต่อวิญญาณมากกว่าโลกมนุษย์

        “7 วัน” ฮาเมอร์เรียกล่าวตอบแทน “เขามาถึงที่นี่ได้เจ็ดวันแล้ว น้องหลานเขายังพอช่วยเหลือกลับร่างได้อยู่ ด้วยพลังข้าพอช่วยได้ แต่เจ้าต้องไปเจอร่างของเขาในโลกของเจ้าแล้ววางธนูไว้ข้างกายเขา จากฝั่งนี้ข้าจะใช้พลังส่งเขากลับเข้าสู่ร่างเดิมได้”

        “อ่า… อย่าพูดเรื่องเวลากับข้าเลย ย้อนไปย้อนมาจนชักจะเริ่มสับสนแล้วเจ้าค่ะ ดีใจนะที่ท่านยังปลอดภัย...แต่ดูเหมือนแค่กระจกหมื่นทิวาจะยังไม่สามารถส่งวิญญาณของหวางเย่คืนร่างได้” ยืนกอดแขนแล้วเท้าคางอย่างครุ่นคิด ขนมไม่มีเอาไว้ทีหลังเท่าทีนางลองสำรวจ หวางเย่ดูอิ่มเอิบดุจดวงจันทร์เพ็ญคล้ายจะอวบขึ้นหน่อยๆ ด้วย พี่สาวคงจะดูแลเขาเป็นอย่างดีใรที่แห่งนี้
        “เอ๊ะ มีทางกลับไปยังบ้านข้าได้จริงๆ งั้นเหรอ” หยาเหยี่ยนหวางกล่าวถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ เขาก็อยากกลับไปจริงๆ ไม่รู้ท่านแม่จะเป็นยังไงบ้างหากได้ข่าวเขาหมดสติ “เสี่ยวหลานถ้าข้าขอรบกวนเจ้าสักเรื่องได้ไหมหลังเจ้ากลับไปแล้ว...”

          “ข้าได้ข่าวมาว่าหวางแห่งหลันเยี่ยสิ้นพระชนม์แล้ว.. แต่ ข้าไม่ทราบอย่างอื่นนอกจากนั้น” หลิงหลานลองเอ่ยขึ้นอันที่จริงนางไม่ได้ข่าวอะไรทั้งนั้นแค่อยากจะแน่เกี่ยวกับบางเรื่อง

        “เดี๋ยวไหนนางบอกว่ามีวิธีช่วยข้ากลับไป แล้วทำไมกลายเป็นเจ้าบอกข้าสิ้นชีพแล้วกันล่ะ” หยาเหยี่ยนหวางกล่าวขึ้นด้วยความตกใจ หรือเขาจะไร้วาสนามีชีวิตเพียงเท่านี้งั้นเหรอ ไม่มีแม้แต่โอกาสได้เขียนจดหมายกล่าวลาเสด็จแม่ ก่อนทรุดตัวลงล้ม วิญญาณที่เดิมเป็นกายเนื้อค่อยๆ กระพริบหรี่ลงตามแรงสิ้นหวังของเขา

          “หวางเย่.. อันที่จริงถ้าท่านไม่อาจกลับคืนสุ่ร่างเดิมได้ ข้ายังมีวัตถุเทพหลายชิ้นช่วยเก็บรักษาวิญญาณของท่านไว้เพื่อสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่ ตามตำราโบราณมีวิธีเพาะเลี้ยงจิตวิญญาณอยุ่หลายขนาน เพียงแต่น้อยครั้งจะสัมฤทธิ์ผล” เนตรกวางคู่หวานกระพริบปริบๆ ถามออกมาเป็นเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งที่นางต้องทราบก่อนจะตัดสินใจ“หากเป็นเช่นนั้นจริงท่านจะยอมเชื่อในตัวข้าและเฝ้ารอได้รึไม่”

         “เจ้ามอบให้ท่านแม่ข้าได้ไหม ข้าจะได้อยู่ช่วยปกป้องเสด็จแม่ แม้ต่อให้ข้าไม่อาจไปผุดไปเกิดได้แต่ได้ปกป้องเสด็จแม่ก็ยินดีทำ” หยาเหยี่ยนหวางกล่าวขึ้นก่อนจะเพิ่มความวางใจให้เสี่ยวหลาน “หากล้มเหลวข้าก็ไม่ตำหนิเจ้า เสี่ยวหลานวางใจได้ เจ้าอย่าได้โทษตัวเองถือชะว่าเราไร้บุญที่แม้แต่เป็นวิญญาณสถิตย์อาวุธโบราณ แต่เรามีกรรมหนักเกินที่จะทำพิธีสำเร็จและจึงทำให้ข้าอายุสั้น...”

         ‘สรุปว่า… ถึงแม้จะไม่มีทางอื่นแล้วเขาก็ยังเลือกที่จะไปจากข้าดีกว่าอยู่กับข้าเช่นนั้นเองสินะ’ คล้ายตัดสินใจบางอย่างได้ แววตาคู่กลมสั่นไหวเล็กน้อยยุติบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในใจ โลกนี้ไม่มีอยู่จริงหรอกผู้ที่สามารถรอคนผู้หนึ่งได้ตลอดชีวิตนางจะคาดหวังไปทำไมกันเล่า

        “น้องหลาน ดูเหมือนเขาจะสิ้นหวังแล้ว ถ้าวิญญาณเขาไม่เชื่อมั่นข้าเกรง….” ฮาเมอร์เรียกระซิบหลิงหลานเบาๆ ยิ่งทำให้นางรู้สึกผิดที่ทดสอบอีกฝ่ายโดยวิธีนี้

        “เสี่ยวหลานหากเรามีวาสนากว่านี้และเจ้าไม่อาจทนอยู่กับสามีเจ้าได้ ก็แต่งเข้าเป็นชายาของข้า ด้วยวิธีนี้ข้ายินดีจะทำการเปลี่ยนแปลงฐานะให้เจ้า ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นที่ผ่านมาอีก”หยาเหยี่ยนหวางกล่าวเสียงอ่อนแรงลงทุกทีด้วยเขารู้ตัวดีคงไร้วาสนาได้แต่พูดความในใจออกไป “น่าเสียดายชีวิตข้าคงมาถึงทางตัน จากนี้ขอให้เจ้าถนอมรักษาดูแลตัวเองให้มากข้าห่วงก็แต่เจ้า และจำไว้อย่าโทษตัวเองเด็ดขาด เรื่องที่เกิดขึ้นกับไม่ใช่ความผิดเสี่ยวหลาน เป็นเพราะคนอาภัพมีวาสนาน้อยเพียงเท่านี้เอง”

           “หวางเย่...นี่ท่าน” ริมฝีปากเล็กชะงักไปคล้ายตกภวังค์ คิดไม่ถึงว่าเขาจะช่วยเหลือนางด้วยความจริงใจทั้งยังหมายที่จะ มอบฐานะและชีวิตที่ดีภายใต้การคุ้มครองให้ตนแม่ลูก

           หวางเฟย...สะใภ้หลวง แค่ได้ยินก็ตัวสั่นพั่บๆ แล้ว หัวโขนพร้อมใส่ลงมา นี้เขา..เวทนานางถึงเพียงนี้? ตำแหน่งแบบนั้นใช่ว่าใครก็สามารถนั่งได้เสียหน่อย เกิดวาสนาไม่พอส่งมิต้องพูดถึงจุดจบที่เลวร้ายสุดๆ แค่ไปยืนต่อหน้าฮ่องเต้นางจะมีความกล้าพอรึเปล่ายังพูดยาก

           “คิก.. ใจเย็นเพคะหม่อมฉันแค่ลองถามท่านดูเผื่อว่าเรื่องราวออกมาเลวร้ายที่สุด อันที่จริงยังไม่มีข่าวจากทางหลันเยี่ยทั้งนั้น.. ท่านหมอกู้ใส่ใจสุขภาพท่านมากกว่าใคร มีหรือจะด่วนสรุปแล้วส่งคนฝังทั้งที่ยังไม่แน่ใจ” ลูบรูปปั้นอาชาอย่างปลงตกนางได้ติดสินใจไปแล้ว ดังนั้นความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ดังหน่ออ่อนจึงยังไม่หยั่งรากลึกมากนัก มาตอนนี้ก็มองอีกฝ่ายได้อย่างปลอดโปร่งและโล่งอก

        “เจ้าหมายความเช่นไรกัน ตกลงตอนนี้ข้าเป็นหรือตาย?” หยาเหยี่ยนหวางกล่าวถามอีกฝ่าย ต่อเมื่อเห็นรอยยิ้มขี้เล่นของนางจึงเริ่มรู้สึกดีขึ้นมานิดนึงแล้ว “แปลว่าตัวข้ายังคงอยู่ที่จวนสินะ จริงสิ เวลานี้ยากจะพูดได้ว่าข้าสามารถกลับไปได้สำเร็จหรือไม่ เช่นนั้นรบกวนขอรบกวนเจ้าช่วยไปกล่าวลาเสด็จแม่ที่วังหลวง ตอนนี้ข้าเกรงว่าท่านทราบข่าวแล้วจะทรงทุกข์ใจอย่างแสนสาหัส”

          “อย่าพูดเป็นลาง ท่านเห็นพี่สาวข้าไหม? ฮาร์เมอเรียนางมีความรอบรู้ลึกซึ้งในศาสตร์หลายแขนง รอบก่อนวิญญาณข้าหลุดออกจากร่างก็อาศัยพี่สาวช่วยพากลับ.. หวางเย่อย่าทรงวิตกกังวลเลย” คนตัวเล็กกล่าวอย่างลุแก่โทษ แล้วเข้าไปกุมมืออีกฝ่ายประคองชายหนุ่มให้ยืนขึ้นจากพื้นเย็นๆ เดี๋ยวจะเสียสุขภาพ “พระสนมคงรอฟังข่าวดีจากท่าน ในอนาคตยังต้องแต่งพระชายาและมีซื่อจื่อที่น่ารัก ลูกเต็มบ้าน หลานเต็มเมือง… จะต้องอยู่ได้อีกเป็นร้อยๆ ปี ตอนนี้แค่เคราะห์กรรมที่รอข้ามผ่านไปเท่านั้น”

       “ขอบคุณพวกเจ้าสองคนมากนะ เสี่ยวหลานเรื่องช่วยข้าเจ้าไว้หลังสุดก่อนได้เลย เราขอร้องเจ้าเข้าวังไปดูเสด็จแม่ได้หรือไม่ แค่พวกเราสองพี่น้องล้มป่วยในวัยเยาว์ เสด็จแม่ก็ทรงเสวยไม่ได้บรรทมไม่หลับ เกรงว่าเรื่องเราสิ้นสตินอนติดเตียงเช่นนี้จะทรงทำให้เสด็จแม่ทรงเศร้าพระทัยหนักมาก”

        “เอ่อ..พี่สาว ถ้าข้าเข้าวังไปสิ่งที่ข้าเห็น หวางเย่กับท่านจะเห็นและได้ยินด้วยหรือเปล่าเจ้าคะ?” โบกพัดจีบในมือหันไปปรึกษาอีกฝ่าย

        “เสี่ยวหลาน ตอนนี้เรายังไม่คิดเรื่องนั้นหรอก แต่วันหน้าหากเจ้าไร้ที่พึ่งมาหาเราได้เสมอ เรายินดีดูแลเจ้ากับลูกให้ปลอดภัยในจวนหวางของเรา” หยาเหยี่ยนหวางกล่าวบอกเสี่ยวหลานยิ่งทราบว่าตอนนี้เขายังพอหลงเหลือโอกาสได้ใช้ชีวิตต่อ ก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจ ถ้อยคำเปิดเผยให้นางรับรู้แล้วอีกฝ่ายหาได้ปฎิเสธก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นถึงความหมายของภาพปักผืนนั้น

        ฮาเมอร์เรียยิ้ม ก่อนโบกมือไปทางกระจกที่ปลายโถง “น้องหลานเจ้าดูนั่นสิ เจ้า ท่านไช่หลุน และ เจสันที่เฝ้าเวรยามอยู่” ภาพปรากฎบนกระจกนั้นได้ยินเสียงเปลวไฟ Full hd

         “ท่าน… ได้แอบดูตอนข้าเข้าหอรึเปล่า” แกะน้อยพยายามจะไม่พูดถึงแล้วแต่อดพูดมิได้ เจตนาเบี่ยงประเด็นจากคำถามของหวางเย่

        “แค่บางครั้งเวลาเราได้ยินเสียงเจ้า เรากับเจ้าเชื่อมจิตกันทำให้รับรู้ถึงเสียงที่เจ้าพูดผิดปกติก็จะเปิดดูว่าเจ้าอยู่ในอันตรายหรือไม่ ไม่ว่าจะเป็นเสียงร้องเกินขนาด จน…” ฮาเมอร์เรียยักยิ้ม ทำมือเป็นว่าเข้าใจตรงกัน เสียงนางตอนนั้นทำให้เธอคิดว่าตกอยู่ในอันตรายจริงๆ
        
         “ก็แค่นอนจับมือ……” หญิงสาวลูบหน้าตนเอง หากจำไม่ผิดฮาร์เมอร์เรียอยู่กับตนตั้งแต่ที่ไต้หวันสินะ คงจะ..รับรุ้ไปมาก เห็นไปมากทีเดียว

        “ข้าว่าไม่น่าจะใช่นะ เสด็จพ่อเคยตรัสรับสั่งแนะนำมาครึ่งเดียว ที่เหลือท่านบอกไว้ตอนพิธีอภิเษกข้าค่อยเปิดอ่าน” หยาเหยี่ยนหวางกล่าวขึ้นพลางครุ่นคิดถึงคำตรัสเสด็จพ่อ

          “...หวางเย่ ถ้าหากหม่อมฉันแต่งให้ท่าน ท่านก็ต้อง ‘นอนจับมือ’ เพคะ” กลืนน้ำลายฝืดคอ.. เหตุใดบุรุษชื่นชอบเรื่องพรรค์นั้นแท้นะ

         “เสี่ยวหลานเรื่องนั้นเราต้องทำตามพระบรมราชโองการของเสด็จพ่อ ท่านทรงมีราชดำรัสชัดเจนว่าหากเราอภิเษกสมรสให้ปฏิบัติตามคู่มือที่มอบให้ทุกประการ” หลิวตานกล่าวพูดขึ้นก่อนยกมือความเคารพต่อเสด็จพ่อเมื่อเอ่ยถึง แม้จะไม่ค่อยชื่นชอบตำรากามารมณ์เพราะถูกสั่งห้ามไว้ก่อนถึงเวลาห้ามหยิบดูก็ตาม

           “............” ผีร้ายย หมาป่าร้ายย เชื้อพระวงศ์ล้วนไม่ใช่คนนน!! หลิงหลานขบฟันตัวสั่น

           ดรุณีผมเงินสูดหายใจเข้าลึกๆ คนบางคนอย่าไปแหย่มากจะดีกว่าเห็นหวางเย่ทรงอบอุ่นใจดีเพียงนี้ นึกไม่ถึงว่าจะเคี้ยวยากรับมือไม่ง่าย “หลิงหลานไม่แน่ใจว่าหากเข้าวังจะมีโอกาสพบกับพระสนมไหม แต่หากได้พบจะบอกว่าหวางเย่มีโอกาสกลับมาได้อย่างปลอดภัย ข่าวนอกวังเป็นเพียงข่าวลือ จริงสิ..นอกจากพี่สาว ข้าสามารถได้ยินเสียงหวางเย่ผ่านกระจกนี้ได้หรือเปล่าเจ้าคะ?”

        ฮาเมอร์เรียยิ้มขำกับน้องหลาน นางมีความรู้สึกว่านางเข้าวังครั้งนี้คงจะไม่ใช่มีเรื่องเล็กน้อย ได้แต่ยิ้มอวยพรน้องหลานและแสดงความยินดีล่วงหน้า “กระจกนั้นมีเพียงไว้ดูอย่างเดียวจ้าน้องหลาน มีเพียงเราสองคนที่คุยกันผ่านจิตได้ ไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับสิ่งอื่นเลย”

        “เสี่ยวหลานดูเหมือนฝั่งนู้นจะเช้าแล้ว” หยาเหยี่ยนหวางกล่าวขึ้นก่อนชี้ไปทางกระจกแผ่นใหญ่ปลายห้องโถงนั้น แกะน้อยมองตามพยักหน้าหงึกวาอีกไม่นานคงต้องกลับแล้ว

        ไม่รู้ว่าเขาจะได้กลับไปไหม บางทีนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอเสี่ยวหลานก่อนเดินเข้าไปหาหญิงสาว รวบรวมความกล้าประคองเอวบางก้มลงจุมพิตหน้าผากอีกฝ่าย “ถนอมตัวด้วยนะเสี่ยวหลาน อย่าได้ฝืนมากนัก”

         หาได้ตั้งตัวว่าอีกฝ่ายจะกินเต้าหู้ตนเอง ออกจะขัดกับบุคคลิกภาพสุภาพสง่างามในยามปกติเป็นอย่างมาก สองตาหลิงหลานเบิกกว้างตกตะลึงอุทานเสียงเบา

         “ข้ารู้สึกเหมือน..เคยมีคนทำแบบนี้กับข้าตอนกำลังหลับอยู่ หรือว่า…หวางเย่รอบก่อนเองก็ทรงเป็นท่าน...” เนตรกวางคู่หวานทอประกายสงสัยระคนรู้สึกแปลกๆ สองแก้มร้อนผ่าวจังหวะนั้นมือไม้ก็ขยับไม่ถูก จึงกำชายเสื้อร่างสูงไว้หลวมๆ ทำให้เขาปล่อยนางได้ลำบาก

        หยาเหยี่ยนหวางเลิกคิ้วขึ้นมองแกะสีเงินตัวน้อย ก่อนเอ่ยวาจาขึ้น “บางทีเจ้าอาจรู้สึกถึงอนาคตก็เป็นได้ ในตอนนั้นถึงคุ้นเคยเช่นนี้ ข้าเพิ่งปลอบประโลมเจ้าเป็นครั้งแรกที่นี่” น้ำเสียงนุ่มอ่อนโยนกล่าวบอกอีกฝ่ายก่อนมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม ดูท่า..นางกับเขาจะยิ่งมีวาสนาที่มองไม่เห็นเชื่อมต่อกันอยู่

         “ท่าน...คิดอย่างไรกับข้ากันแน่ถึงดีต่อหลิงหลานเช่นนี้” หรุบสายตาลงเมื่อจนจ้องพระเนตรซื่อตรงนั้นแล้วรังสีบางอย่างส่องสว่างกระแทกเข้าความรู้สึกนาง จนไม่มีที่ให้หลบซ่อน ถึงอย่างนั้นมือนุ่มนิ่มก็ยังมิได้ปล่อยชายเสื้อเขา กลับกันข้างที่ว่างอยู่ยังยกขึ้นปิดหน้าผากอย่างทำอะไรไม่ถูก ‘ไม่มีหรอกมั้ง.. ที่ผู้อื่นจะดีต่อข้าอย่างหนักหนาโดยที่หาได้หวังสิ่งใดตอบแทนเลย’
        
       “ตอนนี้ข้ายังไม่อยากพูดสิ่งใดก่อนกลัวเจ้าจะเสียใจอาจไม่เป็นจริง.. รอจนตื่นขึ้นแล้วจะบอกต่อเจ้าโดยไม่ปิดบัง” ยับยั้งใจไม่ให้ถลำลึกไปมากกว่านี้ หลิวตานก้มลงกล่าวกระซิบอีกฝ่าย

         ริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหูนิ่มให้ความรู้สึกจั๊กจี้ ด้วยเป็นจุดที่ไวต่อสัมผัสส่งผลให้แก้น้อยแทบจะย้อมเปลี่ยนเป็นสีดวงตะวัน หยางเย่ทรงหาเศษหาเลยกับนาง!? น่าแปลกที่ตนก็มิได้รู้สึกต่อต้านเขาขนาดนั้น เมื่อได้สติกลับมาค่อยพยักหน้าอย่างแข็งทื่อเหมือนวิญญาณหลุดเป็นเพื่อนอีกฝ่าย

         “เช่นนั้น..หลิงหลานจะรอฟังนะเจ้าคะ แค่นำธนูไปที่ร่างของท่านใช่ไหมจากนั้นเป็นส่วนของพี่สาวดำเนินการ?”

         “กระแฮ่ม น้องหลานดูเหมือนทางนั้นจะเป็นห่วงเจ้ามากขึ้นแล้วนะ” ฮาเมอร์เรียกระแฮ่มก่อนกล่าวบอกน้องหลานชี้ไปทางกระจก เป็นผลให้ยวนยางคู่นั้นแยกออกจากกันคนหนึ่งหลับออกไป อีกคนได้แต่มองสายตาอาวรณ์มุ่งความคาดหวังไว้ที่ร่างบอบบางนั้นในการกลับคืนโลกคนเป็น


เปิดใช้หงส์ + All รูปปั้นพัด หยาเหยี่ยนหวางขายอ้อย






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +40 คุณธรรม โพสต์ 2020-1-10 17:47
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ หยาเหยี่ยนหวาง: หลิว ตาน { องค์ชายรอง } เพิ่มขึ้น 66 โพสต์ 2020-1-10 17:46
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +8 ความชั่ว +15 ความโหด โพสต์ 2020-1-10 17:45

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -96 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -96 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นหวีหลานไป๋เหมียว
หน้ากากยักษ์ทอง
ดาบมรกต
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x311
x571
x56
x336
x1
x3
x2
x1
x1
x5
x27
x17
x27
x1
x1
x1
x31
x3
x54
x42
x79
x1890
x72
x43
x188
x1
x6
x2
x4
x59
x1
x15
x2
x49
x349
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x10
x160
x270
x30
x20
x3
x6
x89
x3
x4
x3
x62
x484
x6
x11
x6
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x26
x2
x1
x3
x1
x2
x3
x1
x96
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x7
x3
x310
x300
x100
x120
x125
x360
x261
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x6
x120
x1
x8
x5
x15
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x968
x770
x2005
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1762
x178
x2025
x1200
x320
x2185
x2
x7900
x363
x96
x102
x10
x70
x147
x3327
x129
x237
x382
x2752
x2139
x1670
x11
x504
x1484
x9
x2
x27
x5560
x2574
x12
x64
x7335
x55
x9999
x1806
x50
x3
x192
x15
x1058
x1
x1
x2905
x2
x1
x2525
x14
x35
x30
x681
x470
x30
x169
x387
x53
x8
x1180
x1404
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x49
x2365
x1
x1850
x2929
x6303
x668
x273
x7880
x9999
x556
x51
x69
x4584
x26
x15
x71
x179
x1000
x11
x3933
x2935
x1647
x2439
x9999
x2466
x3100
x2364
x1822
x2590
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8820
x2347
x3848
x1984
x147
x2817
x4404
x4043
x1805
x3743
x1808
x524
x2278
x518
x240
x1298
x337
x3
x24
x10
x1500
x78
x50
x5312
x1090
x1
x833
x9999
x2751
x2
x35
x2139
x3651
x7097
x711
x6747
x4470
x502
x930
x1809
x680
x10
x1118
x2753
x2940
x740
x97
x3
x19
x25
x25
x32
x9
x6048
x9448
x2307
x9999
x199
x24
x9999
x20
x5805
x23
x8
x1450
x257
x25
x9
x98
x31
x8
x845
x3705
x8
x31
x207
x936
x86
x2505
x2093
x127
x18
x1417
x2378
x2255
x3
x284
x3676
x2540
x7884
x514
x397
x3976
x5657
x9999
x10
x2273
x2447
x5805
x7800
x3380
x1428
x27
x3330
x951
x70
x328
x142
x2816
x2118
x9999
x41
x4401
x9999
x9999
x9999
x3180
x1943
x111
x3000
x8
x3696
x39
x3223
x4099
x757
x1
x757
x1614
x583
x1221
x5371
x2284
x5202
x5004
x9999
x5860
x9999
x3109
x2267
x2034
x3256
x4264
x2402
x558
x61
x1
x25
x1989
x4870
x713
x1
x4677
x7007
x68
x9999
x676
x1418
x1033
x6504
x104
x3507
x875
x451
x104
x925
x277
x8
x182
x26
x9999
x1123
x2070
x3628
x195
x664
x454
x104
x1301
x1342
x9999
x3710
x1554
x1230
x889
x230
x9999
x1722
x9999
x129
x713
x2427
x2


ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-7-9 17:13

ขึ้นไปด้านบน