ดู: 66|ตอบกลับ: 1

{ นอกเมืองยูเดีย l ตอนใต้ } ลานป่าหินเนโครวัล

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-12-30 22:03:21 |โหมดอ่าน




 ลานป่าหินเนโครวัล นอกเมืองยูเดียตอนใต้   









ลานป่าหินนอกเมืองทางใต้ มีหินที่โผล่พ้นทรายตั้งอยู่มากมาย มันเคยเป็นภูเขาหินที่ถูกลมกัดกร่อนมานับพันๆปีจนเหลือแต่หินขนาดย่อมๆประปรายเป็นรัศมีกว้างกลายสิบลี้ หากเดินทางมั่วก็อาจจะหลงในป่าหินได้

++++++++++++++++++












คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

216

กระทู้

1135

โพสต์

32หมื่น

เครดิต

ภูน้ำต่างแดน ลมเดือนร่วมฟ้า

เงินชั่ง
249424
เงินตำลึง
1336190
ชื่อเสียง
101142
ความหิว
1981

Super VIP PETใบรับรองภาษาอาร์เมเนียใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
6377
ความชั่ว
0
ความโหด
578
霸王龍
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2020-1-3 23:02:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ นอกเมืองยูเดีย | ตอนใต้ } ลานหิน

                                 บางอย่างเหมือนยิ่งตามก็ยิ่งห่างไกล
                                 บางสิ่งเหมือนไม่ต้องขวนขวายก็เข้ามา
                                 จุดหมายปลายทางของพวกเราในตอนนี้นั้น
                                 เหมือนกับเป็นบางอย่างที่ยิ่งตามก็ยิ่งไกลออกไป
                                 ที่อุปสรรคพาให้เราต้องออกเดินออกห่างจากจุดหมาย..
                                 ออกไปอีกไกลแสนไกล...



                                  ความเดิมจากตอนที่แล้ว...

                                  เส้นทางที่แสนยาวไกลจากเมืองยูเดีย ออกห่างมาร่วมหลายสิบเกือบหลายร้อยลี้ ที่ทั้งสี่ร่วมกันเดินทางไปเพื่อหาเจ้าของผลงานที่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเครื่องมือสังหารคนไปแล้วศพนึง เป็นเรื่องของพวกเขาทั้งสี่ รวมถึงเว่ยเส้าเทียนไปด้วยเป็นสี่ พวกเขาได้เบาะแสจากช่างตีเหล็กในเมืองยูเดีย ซึ่งเขาเองก็รู้เรื่องของอาวุธชิ้นนี้ดีด้วย นิโคเล ดัลลัส เด็กหนุ่มซึ่งเป็นผู้สืบเรื่องราวเหล่านี้จึงได้ขอความร่วมมือจากช่างตีเหล็กท่านนี้ให้ช่วยพาไปหาเจ้าของฝีมือผู้สร้างหแกเล่มนี้ขึ้นมา



                                   ในระหว่างทางที่ผ่าน ท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุที่ทุกก้าวย่างที่เดินนั้นขึ้นอยู่กับผู้นำทางอย่างนายช่างที่จะพาพวกเขาทั้งสามไปหาเจ้าของผลงานชิ้นนี้.. ในระหว่างทางที่ทั้งสี่คนได้พักผ่อนในยามค่ำคืน และเดินทางไปต่อนั้น เหมือนกับว่าเทพหรือมารตนใดดลใจ ให้ทั้งสี่คนนั้นเผชิญหน้ากับปีศาจวัว มิโนทอร์ กับเหล่าฝูงวัวกระทิงนับร้อยที่วิ่งกรูเข้ามาหมายจะฆ่าทั้งสี่ให้ตายอยู่ที่ตรงนี้.. ในตอนแรกดุเหมือนจะรับมือกันได้อยู่ เพราะเว่ยเส้าเทียนนั้นเป็นผู้มีพละกำลังมากที่สุดในกลุ่ม แต่สถานการณ์กลับเลวร้ายลงเมื่อปีศาจวัวมิโนทอร์กลับเปลี่ยนความสนใจไปที่แม่นาง หลี่ หลิงนูซึ่งกำลังรับมือกับเหล่าวัวกระทิงกันอย่างยากลำบากจนแม่นางหลิงนูถูกปีศาจวัวจับตัวไป



                                    ทางสามคนที่เหลือจึงต้องรับมือกับฝูงกระทิงที่ยังคงไล่พุ่งขวิดทุกๆคนอย่างบ้าคลั่ง เว่ยเส้าเทียนจึงตัดปัญหาทั้งหมด โดยการตัดหัวหรือฆ่ามันเสีย ก่อนที่ทั้งสามจะรีบตามรอบเท้าของปีศาจวัวไป โดยได้ความช่วยเหลือจากดัลลัสที่ตามรอยเท้าของปีศาจวัวนั้นไป..




                                   ณ ลานหินในป่าเนโครวัล...

                                   จากความสามารถของดัลลัสที่สะกดตามรอยเท้าของปีศาจวัวมาจนมาถึง ณ ลานป่าหิน ดัลลัสเองตอนนี้ดูนิ่งไปเพราะเขานั้นไม่สามารถระบุถึงรอยเท้าของเจ้าปีศาจนั้นได้เหมือนที่ทะเลทราย ตรงนี้รอยเท้าของปีศาจวัวนั้นหายไป จนทำให้นายช่างและตัวของเว่ยเส้าเทียนต้องช่วยดัลลัสอีกแรงเพื่อหาร่องรอยของปีศาจวัวนั่น

                                   "ดูเหมือนเจ้าปีศาจนั่นจะผ่านมายังแถวๆนี้ แต่รอยเท้าของมันส่วนนึงหายไป.." ดัลลัสเอ่ยขึ้นในขณะที่คนอื่นๆกำลังเดินตามมาสมทบ

                                   "พอจะค้นหาดูได้มั้ย?" นายช่างเอ่ยถาม ทันทีนั้นดัลลัสหันมาและบอกกับทั้งสอง

                                   "ถ้างั้นพวกท่านทั้งสองอาจจะต้องช่วยข้าหาล่ะงานนี้ ลานป่าหินใหญ่ขนาดนี้ ข้าหาคนเดียวแบบนี้ไม่ไหว พวกท่านแยกย้ายกันไปหากัน หากเจอร่องรอยหรืออะไรที่น่าสงสัย ให้กลับมาบอกข้า ตามนี้ เข้าใจนะ" วิธีที่ดัลลัสแนะนำก็เป้นอะไรที่ไม่เลว ลำพังจะให้เด็กหนุ่มในร่างเด็กหาร่องรอยเพียงคนเดียว ก็กะไรอยู่ จึงให้นายช่างและแม่ทัพเว่ยฯช่วยกันหา หนึ่งคนหาไม่เท่าสามคนช่วย แน่นอนว่ามันเร็วกว่าแน่นอน...

                                   "ได้ ข้าคิดว่าเจ้านั่นคงจะยังไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่หรอก คงจะอยู่ไม่ไกล.." แม่ทัพเว่ยฯเอ่ยขนะที่กำลังลองใช้ร่างกายอันใหญ่โตของเขามองหาร่องรอยที่หน้าสงสัยจากระยะไกลนี้

                                   "นายช่างเองก็ด้วยนะ" ดัลลัสหันไปเอ่ยกับอีกฝั่งซึ่งกำลังยืนมองป่าลานหินที่กว้างไกลอยู่ ดูเหมือนเขาเองจะทำท่าทีเหมือนจะแอบชิ่งไม่ยอมช่วยหา..

                                   การค้นหาร่องรอยไม่ได้เป็นเรื่องยากอย่างที่คิดไว้เท่าไหร่ เพราะหลังจากที่ต่างคนต่างแยกย้ายออกไปตามหาร่องรอยของเจ้าปีศาจวัวนั้น ดัลลัสเป็นคนแรกที่หาเจอ ซึ่งรอยเท้าที่เป็นลักษณะกีบเท้าวัวขนาดใหญ่ แถมรอยของมันยังสร้างรอยลึกเอาไว้ลงในก้อนหินทุกก้อนที่มันย่ำลงไป.. แบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องตามรอยไปไม่เจอแล้ว เพราะรอยเท้านั้นชัดเจน อีกทั้งทอดยาวไปเรื่อยๆ

                                   "ดุท่าจากที่ตรงนี้ รังของเจ้านั่นคงจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้แล้วสินะ" ดัลลัสเอ่ยอย่างมั่นใจ ก่อนที่อีกสองคนที่ยืนอยู่ด้วยมองรอยเท้าของปีศาจวัว อีกทั้งแม่ทัพเว่ยเส้าเทียนเองก็สามารถมองเห็นรอยเท้าที่ทอดยาวไปไกลนี้ด้วยเช่นเดียวกัน..

                                  "ก็อย่างที่เจ้าว่าล่ะ เจ้าหนุ่ม ไหนๆพวกเราเองก็ตามมาถึงนี่ มันก็ไกลโข จะไม่พักเอาแรงกันก่อนเลยเหรอ?" นายช่างเองเป็นคนเปิดคำถามนี้ขึ้นมา แน่นอนว่าทั้งสามที่ตามมานั้นก็เดินทางมากันระยะทางไกลอยู่พอสมควร กลับยังจะมาเจอกับเรื่องแบบนั้นอีก ทำให้ทั้งสามต้องเดินทางตามรอยเท้าเจ้าปีศาจมาจนถึงทางใต้ ซึ่งมันก็ไม่ใช่ใกล้ๆ เรี่ยวแรงของแต่ละคนก็เริ่มหมด

                                 "ได้ครับ งั้นพวกเราพักเอาแรงกันก่อน ภาวนาว่าเจ้าปีศาจวัวนั่นจะยังไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้" ดัลลัสเอ่ยตอยตกลง ก่อนที่จะต่างคนไปหาที่พักกันชั่วคราว

                                 ทั้งสามใช้เวลาเพียงชั่วครู่นั่งพักดื่มน้ำ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ต่างคนพากันหาร่องรอยและเดินตามรอยเท้ากันมา พาจะโดนความร้อนจากแสงอาทิตย์แผดเผาจนแห้งกรอบ ทางฝั่งเว่ยเส้าเทียนเองนั้นนับว่าเตรียมตัวมาดี เพราะหมวกไม้ไผ่ขนาดใหญ่นั้น ทำให้แสงอาทิตย์ไม่อาจจะทำอะไรเขาได้ นอกเสียจากไอความร้อนจากทะเลทรายเองก็เล่นงานเขาได้แน่นอนไม่แพ้แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาเลย...

                                 "ข้าเพิ่งเคยเห็นคนยักษ์ใกล้ๆแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะได้เห็น ท่านมาจากที่ไหนงั้นเหรอ คนยักษ์.. ขออภัย ท่านแม่ทัพสินะ ถ้าข้าล่วงเกินยังก็ขออภัย" นายช่างเอ่ยเปิดการสนทนาที่ดูเหมือนไม่ค่อยจะให้เกียรติคู่สนทนาเท่าไหร่ แต่ทางฝ่ายเว่ยเส้าเทียนนั้นหาได้ถือสา เพราะเขาเองก็พอจะเดาๆเรื่องการพูดการจาของเขาจากการสนทนาที่ผ่านๆมาได้

                                 "..ข้าก็มาที่เดียวกับที่แม่นางหลิงนูเดินทางมานั่นล่ะ ข้ามาจากต้าฮั่น ดินแดนที่ไกลแสนไกลจากอีกฟากนึงของดินแดน.." เว่ยเองก็ตอบไปตามตรง ตามที่อีกฝ่ายถามอย่างที่ไม่ได้สงสัยอะไรกับเรื่องที่เขาถาม

                                 "งั้นเหรอท่านแม่ทัพ.." นายช่างเหมือนกับว่า เขานั้นไม่พอใจในคำตอบที่แม่ทัพเว่ยฯตอบเท่าไหร่

                                 ".. ถ้าท่านกำลังพยายามจะถามว่าข้าเป็นคนต้าฮั่นแท้ๆรึเปล่า ข้าตอบได้ว่าไม่ แต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วข้าเป็นใครเหมือนกัน ข้าไม่อาจที่จะตอบคำถามที่ท่านสงสัยได้ในตอนนี้หรอกช่าง.." เว่ยเส้าเทียนตัดการสนทนาทุกอย่างลงอย่างใจเย็น แน่นอนว่าตัวเขานั้นรูปร่างหน้าตาของเขาั้นแตกต่างจากคนอื่นๆที่มาด้วยกัน นั่นย่อมเป้นที่สงสัยมากกว่าสิ่งใด เพียงแต่ตอนนี้เจ้าตัวเองก็ยังไม่สามารถให้คำตอบใดๆกับผู้อื่นได้

                                "เอาเถอะครับ ไม่ว่าท่านแม่ทัพจะมาจากที่ใด ตอนนี้ท่านแม่ทัพถือเป็นคนสำคัญในกลุ่มที่จะช่วยเหลือและพาแม่นางหลิงนูจากเจ้าปีศาจวัวนั่นได้ หากไม่มีท่านเมื่อครู่ ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรต่อจากนั้น พวกเราอาจไม่ได้ไปต่อหากท่านไม่ได้มาด้วย.. หากการเดินทางนี้จบลง ข้าล่ะอยากรู้จักท่านให้มากกว่านี้ เราคงจะมีโอกาสนั้น" ดัลลัสเอ่ยต่อมา เด็กหนุ่มพยายามที่จะไม่ถาม และปิดบทการสนทนาครั้งนี้ด้วยการให้กำลังใจแม่ทัพที่โดนไล่ถามเมื่อครู่ ทำให้เจ้าตัวเองก็รู้สึกดีขึ้นมา

                                "ขอบใจสำหรับที่กล่าวมานะ พ่อหนุ่ม" เว่ยเส้าเทียนเอ่ยกับอีกฝ่าย

                                สถานะของทั้งสองคนนั้นแม้จะมีอะไรคล้ายๆกัน แต่คนที่อาภัพมากกว่านั้นคือเว่ยเส้าเทียนที่เขาไม่มีสิ่งใดที่เขารู้เกี่ยวกับตัวของตัวเองเลยแม้แต่น้อย กับดัลลัสนั้นยังดีที่เจ้าตัวรู้เรื่องของตัวเองและทำใจยอมรับมัน หวังว่าซักวันหากเว่ยได้รับรู้ เขาเองก็อาจจะต้องทำใจยอมรับเรื่องราวของตนเองก็เป็นได้...


รัดเกล้า,ดาบยักษ์



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม --3 ความโหด โพสต์ 2020-1-4 00:21
คุณได้รับ +27 คุณธรรม --20 ความโหด โพสต์ 2020-1-4 00:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน


"山川异域, 风月同天, 寄诸佛子, 共结来缘
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รัดเกล้ามงคล
สมาธิผืนป่า
จื่อซิงหม่า
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ปรัมปราศิลาศักดิ์สิทธิ์
ทวนเสี้ยวพระจันทร์
ตัวเบาขั้นสูง
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x40
x1
x1
x300
x4
x1
x3
x4
x25
x5
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x1
x1
x20
x1
x1
x20
x2
x1
x225
x20
x6
x4
x80
x5
x1
x20
x80
x70
x4
x4
x115
x80
x280
x5
x62
x106
x1
x1
x1
x280
x10
x122
x130
x15
x15
x324
x1
x100
x80
x220
x1
x400
x3
x3
x200
x400
x4
x425
x2
x100
x3
x400
x2
x400
x160
x200
x10
x15
x400
x20
x200
x400
x35
x30
x2
x60
x200
x25
x3
x200
x8
x140
x1
x600
x20
x400
x500
x40
x7
x150
x31
x420
x1
x602
x600
x590
x3
x2400
x200
x80
x600
x120
x10
x1
x6
x400
x200
x76
x3
x24
x20
x10
x400
x15
x4
x40
x35
x401
x100
x1
x1
x15
x400
x200
x3
x5
x11
x1
x44
x14
x51
x15
x15
x1155
x1340
x7
x5621
x88
x104
x2
x6
x9
x592
x505
x12
x1
x610
x154
x3
x260
x1
x1
x99
x84
x70
x245
x147
x405
x325
x350
x280
x14
x578
x292
x108
x16
x80
x40
x370
x840
x356
x232
x294
x22
x300
x13
x100
x3
x80
x700
x44
x87
x408
x980
x150
x510
x9999
x14
x827
x352
x1982
x516
x25
x2061
x760
x113
x225
x2221
x2180
x2
x2546
x2509
x75
x9999
x450
x8065
x9999
x5
x400
x1797
x603
x3073
x353
x118
x1240
x247
x103
x75
x230
x588
x305
x2
x455
x2082
x367
x330
x350
x2300
x113
x5
x657
x1050
x31
x2645
x9999
x42
x1273
x578
x225
x300
x7450
x9
x298
x2
x50
x420
x450
x65
x201
x1993
x5
x7
x64
x220
x2
x60
x246
x1220
x119
x2
x5
x219
x265
x9999
x7
x14
x1047
x760
x38
x2
x400
x8
x57
x37
x460
x4
x6440
x253
x439
x4
x140
x93
x228
x58
x161
x830
x6
x832
x6040
x6
x66
x529
x12
x11
x125
x150
x1336
x5
x7
x45
x53
x5
x6484
x399
x1260
x56
x456
x950
x8098
x456
x520
x1554
x573
x48
x249
x684
x254
x2263
x649
x839
x421
x139
x610
x7248
x39
x5
x433
x321
x300
x479
x16
x265
x417
x38
x70
x260
x1169
x1269
x84
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-4-1 12:30

ขึ้นไปด้านบน