ชื่อกระทู้: [ลางสังหรณ์] { ความฝันของอิงฮวา } • เกาะลูซอน •

ดู: 86|ตอบกลับ: 1

[ลางสังหรณ์] { ความฝันของอิงฮวา } • เกาะลูซอน •

[คัดลอกลิงก์]

369

กระทู้

2645

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115466916
เงินตำลึง
1999773495
ชื่อเสียง
308015
ความหิว
1163

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15256
ความชั่ว
12066
ความโหด
31132
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-12-18 16:26

สถานที่นอนหลับของตัวละคร : { เมืองฉางอัน | ถนนตะวันตก | ตำหนักตงกง } เรือนพักเสิ่นเฟิ่งอี๋
ชื่อผู้ฝัน : อิงฮวา
ความฝันประเภท : ลางสังหรณ์



          ซ่าาาาาา….ครืดดดด

           น้ำทะเลกองเกยตื้นพัดขึ้นชายหาดขาว ท้องฟ้าอากาศแจ่มใส อิงฮวาหันมองรอบข้างชายหาดแห่งนี้ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ไม่คุ้นเคยเลยสักนิดที่นี่มิน่าใช่แผ่นดินฮั่น โผล่มาอยู่ตรงนี้ได้เยี่ยงไรกัน แปลกแฮะ ลองเดินดูรอบๆก่อนดีกว่า เพื่อจะพบเบาะแสอันใดบ้าง

          ฟู่ววววว หรือที่นี่คือเกาะไต้หวัน? อาเดะ ตอนนั้นพี่เยี่ยเคยพามาทั้งชายหาดทั้งต้นไม้มันไม่ใช่เช่นนี้ "เรือล่ะ เรืออยู่ไหน" ก้าวเท้าเดินผ่านดูรอบๆสำรวจสอดส่องหาเรือออกจากเกาะ โดนทิ้งให้อยู่คนเดียวโดดๆสัตว์เลี้ยงหาย คนบนเกาะจะไม่มีเลยหรือไงย่ะ ไอ้บ้าเอ๊ยยยยย "สวัสดี มีใครอยู่มั้ยยยยยยยยย!!!!!" ตะโกนแหกปากโวยวายเพรียงเรียกถาม

          "ฮัลโหลลลลล มีใครอยู่บ้างไหมมมมม ได้ยินเสียงแล้วตอบด้วยยยยยย" โวยวายเสียงใส ไร้วี่แว่วคนตอบกลับมา

          ตึกๆๆๆ แว่วเสียงฝีเท้ามากมายดังขึ้น พร้อมกับเสียงภาษาประหลาดตะโกน อิงฮวาไปหาตามเสียงด้วยใบหน้าดีใจในที่สุดก็มีคนตอบกลับมา ว่าแต่พูดภาษาอะไรฟังแล้วไม่เข้าใจ ทันทีที่หันกลับมองนัยน์ตาหวานเลิกคิ้ว ภาพที่เห็นกลับเป็นชายหมวกฟางหน้าคุ้นเคยวิ่งหนีอะไรบางอย่าง และเจ้าบางอย่างนั้นคือต้นเสียงภาษาประหลาด สังเกตมองดีๆเห็นชัดเจน คนป่านับร้อยคนอาวุธคบมือถือหอกไม้วิ่งไล่ตามสามี!!!

          "ท่านพี่! คนป่าพวกนั้น…." ดูเหมือนพวกเขาจะปะทุร้ายไม่ยอมหยุด สภาพน่ากลัวกันมากใจดวงน้อยสั่นเครือตกใจ

          หย่งเยี่ยหันกลับโต้ตอบเป็นระยะๆ สวนหมัดกลับไปหลายครั้งหลายรอบจำนวนของพวกมันไม่ลดลงเหมือนเพิ่มมากขึ้น "ฮวาเอ๋อร์หนีไป!" เสียงทุ้มราบเรียบตะโกนบอกกล่าว

          คนป่าเห็นมีคนเพิ่มก่อนหันมองดรุณีน้อยแววตาดุดันราวกับจะฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ พวกมันชี้ส่งสัญญาณไปทางหญิงสาวก่อนไล่ตาม

          "กรี๊ดดดดดดดด!!!!" คนป่าหน้าตาน่ากลัวกำลังวิ่งไล่พร้อมกับในมือที่ถือคบเพลิง ถลกกระโปรงหมุนตัวเตรียมวิ่งหนีไปอีกทางหัวใจเต้นรัวแทบทะลุออกมาจากอกสัญชาตญาณบอกให้นางเอาตัวรอด หากหยุดวิ่งจะต้องโดนฆ่าแน่ๆ

          หย่งเยี่ยที่ต่อสู้ได้ยินเสียงร้องฮูหยินรีบพุ่งตัวมาช่วยเหลือพาวิ่งหนีกันสองคน "ฮวาเอ๋อร์ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว เจ้าจะไม่เป็นอะไร" ฝ่าหนาจับมือเล็กกำแน่นทั้งสองวิ่งกันไม่คิดชีวิตปลอบโยนอบอุ่น หาทางรอดจากพวกคนป่ามากมายหลานร้อยชีวิต

          เผชิญหน้าต่อสถานการณ์อันตราย

          ขาเรียวเปราะบางสะดุดก้อนหิน เป็นเหตุส่งผลจนหญิงสาวล้มลงกับพื้นข้อเท้าแพลงความเจ็บปวดนี้ ใบหน้าเรียวเม้มริมฝีปากฝืนทนจะลุกขึ้นหนีต่อคนป่าข้างหลังตามมาใกล้ถึง

          "อย่าเข้ามานะ! พี่เยี่ยข้ากลัว" ดรุณีน้อยข้อขาเรียวบางแพลงขยับตัวลุกขึ้นลำบาก เหล่าคนป่าวิ่งไล่ตามใกล้เข้ามาทุกที หากอยู่ต่อตรงนี้ทั้งสองคนไม่มีทางหนีรอดไปได้แน่ น้ำตาไหลอาบแก้มหวาดกลัวตัวสั่น "ฮือ...ฮือๆๆ พี่เยี่ยหนีไป หนีไป ท่านจะต้องมีชีวิตรอด อย่ารั้งข้าไว้ให้เป็นตัวถ่วง"

          หย่งเยี่ยเข้าขวางปกป้อง "พี่จะไม่ทิ้งเจ้าฮวาเอ๋อร์" ไม่ยอมทิ้งฮูหยินที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจเผชิญหน้าต่ออันตรายเพียงลำพัง เคยสัญญาไว้จะปกป้องอิงฮวาตลอดชีวิตที่ยังมีลมหายใจ แม้ร่างกายจะแหลกสลายก็ขออยู่เคียงข้าง ไม่สนใจสิ่งใดอีก


          ทำไมกันถึงไม่ยอมฟังที่พูดเลย ฝ่ามือเล็กลูบใบหน้าคมคาย "หนีไป ไม่ต้องห่วงข้า พี่เยี่ยหนีไป ได้โปรด…" น้ำเสียงหวานไพเราะเสนาะหูขอร้องอ้อนวอนแทบขาดใจ นางไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงโผล่มาอยู่ที่นี่ สัญชาตญาณความรักมีมอบให้บุรุษต่อหน้าท่วมท้นไม่อาจเทียบเทียน โลกทั้งใบหมุนรอบตัวร่างสูง

          คนป่าด้านหลังร้อยกว่าคนวิ่งใกล้ทุกที หย่งเยี่ยไม่ยอมทิ้งหญิงสาวยืนผงาดจะปกป้องอิงฮวาสุดชีวิต ถ้าต้องตายข้ามศพเขาไปก่อนช้อนตัวอุ้มขึ้นพาหนี "เราทั้งสองเกิดมาเพื่อเคียงคู่ครองกัน ข้าจะไม่ยอมทิ้งเจ้าไว้เพียงลำพัง แม้หากต้องสิ้นชีวีข้าขอปกป้องเจ้าตราบที่ชีวิตยังมีลมหายใจ"

          ตึก...ตึก หย่งเยี่ยอุ้มอิงฮวาวิ่งหนีคนป่ามากมายรายล้อมหลัง บนชายหาดมีฝีเท้านับร้อยคู่ ความเร็วลดลงมือข้างหนึ่งหันปลอกแขนสำริดยืดพุ่งหมัดเข้าใส่ ทั้งโอบร่างอีกคนแน่นไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือ นัยน์ตาหวานคลอน้ำตาพี่เยี่ยปกป้องนางเสมอหนักแน่นดั่งภูผา ข้อเข้าเล็กปวดแปล๊บกลายเป็นตัวถ่วง เขาต้องสู้กับพวกคนป่าและอุ้มนางพาหนี อิงฮวาซุกหน้าเข้าอกแกร่งผวาหวาดกลัว "ข้ากลัว....ข้าไม่อยากเสียท่าน"

          หัวสมองสับสนกับความเป็นจริง โอ๊ยยย นางจำได้ว่าอยู่พักกับพี่ลู่เอินมิใช่รึ เหตุใดถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ มันคือความฝันหรือความจริงกันแน่ สิ่งใดเป็นภาพลวงหลอกตา มีอย่างหนึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลงมันจะอยู่ติดตัวตลอดกาลความรักชั่วนิรันดร์ที่มีให้หย่งเยี่ยจะคงอยู่ต่อไป "หากต้องตาย ข้าขอตายในโอบกอดท่าน จะไม่ขอแยกจากกัน......" คนป่ารุกหนักวิ่งไล่ตามหลังติดๆ ส่งเสียงภาษาประหลาด

          บุรุษร่างสูงโอบกอดปัดป้องศัตรูรุกราน ไม่ยอมให้พวกมันเข้ามาใกล้ฮูหยินรัก ทั้งใจรักเอ็นดูจะเป็นทัพหน้าป้องกันให้ถึงที่สุด "ฮวาเอ๋อห์เจ้ากับลูก ต้องรอด" สัมผัสลูบหน้าท้องเบาบาง อุปสรรคเข็ดเคราะห์กรรมหนัก

          ฟิ้ววววววว!!

          หย่งเยี่ยหนีสุดกำลังพลาดท่าพลาดพลั้งโดนปลายทวนที่พุ่งมาปักเข้าศีรษะอย่างจังก่อนล้มลงนัยน์ตาเดียวดายดวงตาแดงเจ็บปวดที่ไม่อาจปกป้องคนรักได้อีกต่อไป สติเลือนลางใกล้ดับ ในขณะล้ม กอดหญิงสาวเป็นครั้งสุดท้าย "จ…..เจ้า…..ห…..หนี..…ป…..ไป" น้ำเสียงตะกุกตะกักติดขัด ก่อนสิ้นลมหายใจคลายโอบกอดจนหญิงร่วงล้มลงพื้น

          นุ่มนิ่มน้อยร่วงลงพื้นร่างกายกลิ้งตามแนวพื้นราบกระแทกเสื้อผ้าอาภรณ์เปรอะเปื้อน ลมหายใจถี่รัว ตาทั้งสองข้างเห็นหอกปักศีรษะเต็มทั้งสองตา "โฮกกกกก ฮือออออ….ไม่จริงงงง" ความเป็นจริงตรงหน้าเกินที่นางจะทนรับไว้ สะอึกสะอื้นค่ำครวญพรรณนา

          "ฮือๆๆ ท่านพี่...ไม่นะ ท่านอย่าทิ้งข้าไว้คนเดียวแล้วลูกของเราล่ะ ลูกของท่านกับข้า ลูกน้อยมิทันได้ลืมตาดูโลกต้องพลัดพรากจากผู้เป็นบิดา" นวลแก้มขาวทั้งสองข้างอาบน้ำตาไหลริน ทรมานเจียนตาย สองขาเล็กวิ่งต่อไปเรื่อยๆเคว้งคว้างเดียวดาย ร่างกายเจ็บปวดหนึบกระทบกระเทือนลูบผคองท้องโซซัดโซเซละเหเร่ร่อน

           ร่างไร้วิญญาณถูกทิ้งไว้อยู่ที่เดิม คนป่าเข้ามามุงดูส่วนหนึ่งหิ้วแบกกลับ อีกส่วนวิ่งไล่ตามหญิงสาวอย่างไม่ลดละความพยายาม ศพชายหมวกฟางตายตาไม่หลับดวงตาทั้งสองข้างเปิดสนิท ในใจพร่ำเพียรร่ำร้องอยากวิ่งกลับไปหาเหลือเกิน นั่นเป็นคำของสุดท้ายก่อนสิ้นใจ ให้นางหนีไปจากที่นี่ วิ่งลัดเลาะผ่านป่าเต็มไปด้วยต้นไม้สูงแปลกตา

          ครุ่นคิดหาทางหลบหลีก "ฮือๆๆ พวกมัน พวกมันตามข้ามาแล้ว ข้า...ข้าจะต้องหนี แฮ่กๆๆ" ห่วงหวงแหนครรภ์ในท้อง หันมองข้างหลัง เหงื่อไหลท่วมทั่วตัวผมเผ้ายุ่งเหยิง อิงฮวาวิ่งขึ้นมาถึงเชิงผา "อย่าเข้ามานะ อย่าทำอะไรข้าเลย"

          "&%*£¢£π!!^" คนป่าชี้หอกล้อมรอบเข้ามา

          เขยิบเท้าถอยหลังหนี แฮ่กๆ ขณะที่คนป่าพุ่งเข้าหมายจับอีกคน นางหันหลังกระโดดผาหนีลงทะเลยอมตายเอาดาบหน้าดีกว่า ขอตายอยู่ในน้ำทะเลสิ่งสุดท้ายเชื่อมจิตผูกพันธ์ บิดาท้องฟ้ามารดาคือน้ำ 'อิงฮวากลับมาหาท่านพ่อกับท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ พี่เยี่ยหากชาติหน้ามีจริง ขอให้ข้ากับท่านได้ครองรักกันอีกครั้ง ลูกจ๋าแม้แม่ไม่มีวาสนาจักได้เลี้ยงเจ้า แต่แม่รักเจ้ามากที่สุดในชีวิต' ลงดิ่งสู่มหาสมุทรทิ้งไว้แต่ความทรงจำที่เคยร่วมชีวิตกับหย่งเยี่ย

           จ๋มมมม~

           คนป่าวิ่งกรูกันมุงดูบนหน้าผา ทอดสายลงก้มมองน้ำทะเลสีครามไม่เห็นวี่แววอีกคน "¢€π¥"+~...\\" หันหลังเตรียมตัวกลับ

           ร่างใต้น้ำค่อยๆจมดิ่งเรื่อยๆ มหาสมุทรสุดลึกลับซ่อนเร้นแฝงอันตราย น้ำทะเลโอบล้อมทั่วเรืองร่างน้ำอากาศกำลังหมดเผลออ้าปาก หายใจไม่ออก ความหนาวเย็นแล่นไปทั่ว น้ำเข้าปากเข้าจมูกกระทั่งขาดอากาศหายใจ จิตสุดท้ายไร้ความอาฆาตพยาบาทตั้งแสงสว่างรำพึง 'ขอบคุณเจ้าแม่หนี่วาที่ทำให้ข้าได้ใช้ชีวิตแม้ต้องพึ่งพิงอาศัยร่างคนอื่น และได้รักพี่เยี่ย พระแม่มาจู่โปรดร่างของไปด้วยเถิด ขอผูกติดกับทะเลไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน....'
         
            แค่กๆๆ...แค่กๆๆ

          ดรุณีน้อยรู้สึกตัวก่อนสำลักน้ำออกไปจากริมฝีปากหลายละลอก ความหนาวเปียกชื้นทั่วทั้งร่างกายไม่อึดอัดอีกต่อไปแล้ว หรือนางข้ามภพภูมิโลกหลังความตาย "อืออออ…." โลกหลังความตายจะมีพี่เยี่ยรออยู่ไหม ชายหนุ่มก้มหน้าลงเป่าปากเป่าปากสองครั้งและกดหน้าอกสามสิบครั้งสลับกัน ผ่อนมือที่กดขึ้นให้เต็มที่เพื่อให้ทรวงอกมีการขยายตัว มือยังคงสัมผัสอยู่ที่กระดูกหน้าอก ปั้มหัวใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

          สำลักน้ำจนเริ่มมีสติกลับคืน นัยน์ตาคู่หวานขอบตาบวมช้ำตามเนื้อตามตัวมีร่องรอยบาดแผลบาดแผลถลอกปอกเปิก "แค่กๆๆ พี่เยี่ย…. ท่านยังไม่ทิ้งไปใช่ไหม" สายตาพร่ามัวมองบุรุษตรงหน้าเลือนลางกอดฟุบเข้าอ้อมกอดเต็มแรง "ฮือๆๆ ข้ากลัว ข้ากลัว"

          "เสี่ยวฮวานี่ข้าเอง หลิวจวี้" เสียงทุ้มเข้มกล่าวบอกก่อนรีบกล่าวขออภัยที่ล่วงเกินอีกฝ่าย "ขออภัยที่ล่วงเกิน พอดีข้าเห็นเจ้าน้ำเต็มปอดทำให้ต้องช่วยเหลือก่อน"

          "ฮือๆๆ พี่จิ่ว ท่านไม่ใช่พี่เยี่ย ข...ข้า เอ่อ" รีบผละออกนุ่มนิ่มหน้ามุ่ย หันมองรอบข้างที่นี่มันยังคงอยู่ในส่วนหนึ่งของเกาะประหลาดบ้าๆ เอาชีวิตสามีไปแล้ว...ทำไม นางถึงยังรอดอยู่ได้อีก เหนื่อยใจรั้งแต่จะสร้างความวุ่นวาย "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณพี่จิ่วที่ช่วยเหลือ" แต่หากปล่อยข้าให้ตายคงจะดีกว่านี้

           เล่าเรื่องก่อนหน้าที่พบเจอหญิงสาว ก่อนช่วยเหลือ นี่อาจเป็นนิมิตหมายที่ดีแม้จะคนรอดชีวิตเพียงคนเดียว เขาเชื่อว่าบนเกาะลูซอนคนอื่นๆก็ยังรอดชีวิตอยู่แค่กระจัดกระจายกันไปทั่ว "นึกไม่ถึงว่าจะเจอเจ้า กระโดดน้ำลงมา"

           ไม่ได้ตั้งใจจะกระโดดน้ำอย่างเดียวตั้งใจที่จะตายเลยล่ะ สายตาระหวาดระแวงรอบด้าน "แล้วคนอื่นๆหละ หายไปไหนกันหมด ทำไมมีแค่ข้ากับพี่จิ่วอยู่กันแค่สองคน" เนื้อตัวสั่นสะอึกสะอื้น

          "ไม่เจอเลย เจอเจ้าคนแรก หลังจากพวกเราขึ้นฝั่งมาก็เจอคนป่าทำให้แยกกันคนละทิศละทาง พวกมันจู่โจมไม่ทันตั้งตัวหลายทิศมาก"

          ใช้สมองเค้นความคิด ที่คนปราบพวกนั้นเข้ามาจู่โจม มันจะต้องคิดว่าพวกนางเป็นพวกผู้บุกรุกเข้ามารุกรานภายในเกาะของพวกมัน ทั้งภาษาก็ฟังกันไม่รู้เรื่องแล้วทีนี้จะสื่อสารกันอย่างไรเพื่อให้รอดออกไป "ความป่าเถื่อนของพวกนั้น ไปปะหน้ากันตรงๆเห็นทีจะไม่รอด ตอนนั้นข้าก็กระโดดน้ำหนีตายดีกว่าถูกจับตัวไปฆ่า"

         "อิงฮวาเจ้าเจออาหย่งไหม ท่านอาน่าจะพาออกจากเกาะนี้ได้หากพวกเรารวมตัวกันครบ"

          คำถามที่ไม่ควรถาม สภาพจิตใจแหลกสลายราวกับปุ๋ยผงไม่เหลือชิ้นดี ฝืนกลืนน้ำลงคอแห้งเหือด ความทรงจำครั้งเก่ากลับวนเข้ามาในหัวแทบระเบิด

          นัยน์ตาหวานน้ำตาลไหลพรากก้มหน้าร้องไห้อย่างเดียว มิอาจกล้ากล่าวเอ่ยบอกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันเกินกว่าความจริงจะทนรับ 'ท่านพี่ ท่านยังไม่ตาย ฮือๆๆๆ ข้าเจ็บปวดหัวใจ ข้าอยู่ไม่ได้หากไร้ท่าน' เม้มริมฝีปากอมพูสั่นเครือตอนนี้มันซีดเซียวแห้งตัวเนื้อสั่น "ฮือๆๆๆ… ข้า ข้ายังไม่เจอท่านพี่ ฮือ...ฮือๆๆ"

          ไท่จื่อลูบเกศาเบาบางปลอบโยน ในเกาะนี้อันตรายไม่แปลกที่นางจะเป็นห่วงอาหย่งพลัดหลงกันวุ่นวาย "อาหย่งจะต้องไม่เป็นอะไร แม่นางน้อยอย่าได้กังวลมันไม่ดีต่อลูกในท้อง"

          "พี่...พี่เยี่ย จะไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหม" ถึงนี้เป็นคำปลอบสำหรับสาวน้อยนั้นมันพอช่วยสร้างความเพ้อฝันได้อีกชั่วคราว ยอมปิดกั้นความจริงปิดหูปิดตาสติหลุดขาดผึ่ง ยกมือปาดเช็ดน้ำตาซึ่งไหลออกมาไม่ออกหยุดทั้งที่พยายามแล้ว พยายามหยุดร้องไห้หยาดน้ำตาสีใสโรยรินต่อเนื่อง ทุกข์ระทมเจ็บปวดใจ

          มือหนาช่วยผคองดรุณีบุปผาลุกขึ้นยืน รู้สึกแปลกใจถึงความโศกเศร้าในครั้งนี้ราวกับมันสื่ออะไรบางอย่างผ่านดวงตาบอบช้ำผ่านการร้องไห้อย่างหนัก "ข้าเองก็เป็นห่วงลู่เอิน อาหย่งเก่งกาจไม่มีอันตรายใดทำเขาได้ เสี่ยวฮวาเจ้ายังเดินไหวไหม ดูเหมือนถ้ำนี้จะปลอดภัย เราซ่อนตัวมาสองวันแล้วยังไม่เห็นคนป่ามาแถวนี้"

          ไม่อยากเป็นตัวถ่วงเลยจริงๆ พยักหน้าคลี่ยิ้มอย่างเศร้าๆ "ไหวเจ้าค่ะ พี่จิ่วเป็นห่วงเจี่ยเจียข้าเองก็เป็นห่วงท่านพี่เหมือนกัน เราต้องรีบหาพวกเขาแล้วออกจากที่นี่กัน พวกคนป่า ป่าเถื่อนดุร้ายหากมันเจอพวกเราเกรงว่าจะไม่รอด ฮือ...ฮือๆ" ปาดน้ำตาร่วงๆอีกครั้ง ไร้แววแสงสว่างหากเจอคนป่าอีกนางกลัวจะไม่รอดแล้ว

          "ทะเลหนานไห่พิศดาร ไม่นึกว่าการมาท่องเที่ยวที่นี่คราวนี้จะเจอกับเรื่องไม่คาดฝัน" เดินผคองนำทางเข้าไปด้านในกันสองคน

          เห็นด้วยกับสิ่งที่อีกคนกล่าว หากไม่มาที่นี่ตั้งแต่แรกคงไม่พบเจอชะตากรรมอันแสนโหดร้าย กลีบดอกอิงฮวาเหี่ยวเฉาไม่สดใส "หากสามารถย้อนกลับไปได้ ข้าจะไม่ให้พวกเรามาที่นี่ พบเจอโศกนาฏกรรม" น้ำเสียงหวานพูดแผ่วเบาเดินหลบๆซ่อนๆ


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +3 เงินตำลึง +350 ความหิว -383 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 3 + 350 -383 + 3

ดูบันทึกคะแนน

369

กระทู้

2645

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115466916
เงินตำลึง
1999773495
ชื่อเสียง
308015
ความหิว
1163

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15256
ความชั่ว
12066
ความโหด
31132
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-12-18 22:23:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ ความฝันของอิงฮวา } • เกาะลูซอน •

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-12-19 10:07

• เกาะลูซอน • (2)

          ทานอาหารพักผ่อนกันจนอิ่มมีเรี่ยวมีแรงขึ้นกว่าเดิมจนในที่สุดก็ถึงเวลาที่จะออกมาเผชิญกับอันตรายภายนอก พี่จิ่วไม่ต้องการที่จะหลบซ่อนตัวอยู่ในนี้เพียงอย่างเดียวเขาต้องการจะตามหาคนที่ยังเหลือรอดต่อไป นั่นจึงเป็นเหตุให้ทั้งสองคนแอบเดินกันออกมาจากถ้ำแห่งนั้น

          เดินเข้าไปในป่าระมัดระวังหันมองรอบข้างอยู่เสมอ เผื่อเจอพวกมันระหว่างทางมีความระหวาดระแวงที่นี่นั้นไม่ใช่แผ่นดินฮั่น จะทำอะไรแต่ละอย่างต้องรอบคอบกว่าที่เคย ป่าที่นี่มองยังไงก็ไม่คุ้นเคย ต้นไม้แปลกหูแปลกตา

          หลบๆซ่อนๆจนเดินผ่านมาสีลี้ ฉับพลันเห็นคนป่าเดินผ่าน อิงฮวาและไท่จื่อรีบหลบซ่อนตัวแถวโพร่งต้นไม้มีพุ่งไม้คอยช่วย

          "...ฮือๆ พ...พวกมันกำลังทำอะไรกันน่ะ" ผวาหวาดกลัวคนป่าพยายามส่งเสียงเบาๆ

         "ไม่รู้เหมือนกันเหมือนกับว่าพวกมันกำลังจะเตรียมอะไรกันอยู่"

          ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายพร้อมกับเสียงเคลื่อนย้ายสิ่งของ ทั้งสองมองหน้ากันก้มลงแอบดูด้วยความใคร่รู้ ก่อนจะเห็นหญิงสาวทั้งสองโดนมัดอยู่แถวๆนั้น โฮตารุกับลู่เอินโดนมัดอยู่ พวกมันกำลังช่วยกันทยอยขนฟืนกับหม้อมาวาง

          "นั่นมันลู่เอินกับโฮตารุ…" หลิวจวี้สังเกตการมองรอบข้าง คนรักอยู่ในอันตรายและสหาย ก็เช่นเดียวกันทั้งสองคนอยู่รายล้อมคนป่ามากมาย

          "เจี่ยเจีย โฮตารุจัง เราจะทำยังไงกันดี ขืนปล่อยไว้ต่อไม่ดีแน่ ฮือๆๆๆ…ฮือ" พูดไปพร้อมเสียงสะอึกสะอื้น ยังไม่สามารถทำใจเรื่องสามีได้เลย

          เขาหันกลับมามองกล่าวปลอบแทนความรู้สึก "ดูเหมือนอาหย่งจะยังรอดเสี่ยวฮวา เจ้าสบายใจได้แล้ว บางทีอาหย่งอาจยังอยู่ที่ไหนสักที่บนเกาะนี้"

          เม้มปากคว่ำลงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับคราบน้ำตาไหลริน รู้ทุกอย่างมันไม่มีทางเป็นความจริง หย่งเยี่ยโดนหอกทิ่มแทงคาศีรษะต่อหน้าต่อตาเพื่อช่วยปกป้องอิงฮวาให้รอดปลอดภัยจากอันตรายของพวกคนป่าดุร้าย การสูญเสียคนรักไปต่อหน้าต่อตานั้นมันไม่ใช่เรื่องที่จะทำใจได้ง่ายในเร็ววัน มิหนำซ้ำยังต้องมาพบเจอกับสถานการณ์อันเลวร้าย ชีวิตสาวน้อยวัยกระเตาะเพิ่งมีสามีที่รักใคร่ได้ไม่นานกลับต้องพลัดพรากสูญเสีย

         "พี่จิ่วมันจะเป็นอย่างนั้นจริงๆหรือ แล้วถ้าสามีข้าถูกฆ่าตายแล้วล่ะ ข้ากับลูกจะอยู่ต่อได้อย่างไร" เสียงหวานพึมพำเอ่ยถาม จะให้กล้ำกลืนฝืนทนเพื่ออยู่ต่อไปมันก็ยากที่จะไม่นึกคิดในเรื่องวันวานครั้งเก่า

          "อาหย่งจะต้องไม่เป็นไรแน่ ไม่ต้องคิดอะไรให้มันบั่นทอนความรู้สึกของเจ้าอีกแล้ว แม้ว่าจะต้องใช้เวลาแต่พวกเราก็จะต้องเจอเขาอย่างแน่นอน บนเกาะแห่งนี้แม้กว้างใหญ่ ข้าเชื่อว่าตอนนี้อาหย่งก็กำลังตามหาพวกเราอยู่"

          "ท่านเชื่ออย่างนั้นจริงๆหรอเจ้าคะ ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ใดบนเกาะนี้ข้าก็จะตามหา" จะหาศพจนกว่าจะเจอแล้วนำพากลับแผ่นดินฮั่นให้จงได้

          แอบยืนมองกลุ่มคนป่าสักพักหนึ่ง ก่อนหาทางแอบเข้าไปช่วยเหลือหญิงสาวทั้งสองคนที่กำลังถูกมัดอยู่ตรงกลางลาน "อีกเดี๋ยวข้าจะแอบเข้าไปทางนั้น เดินลัดเลาะตามพุ่มไม้ไป เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้นะ"

          อิงฮวามองแวบหนึ่ง พวกมันกำลังเตรียมหม้อใหญ่แล้ววางฟืนล้อมๆหม้อ ทำไมหม้อมันใบใหญ่จังทำอย่างกับจะต้มคนลงไปอย่างนั้นแหละ อาเดะ....เดี๋ยวก่อนนะ หม้อใบใหญ่กับคน นอกจากนั้นยังมีผงอะไรบางอย่างคล้ายกับเครื่องเทศปรุงรส "พี่จิ่วแย่แล้ว ข้าคิดว่าที่พวกมันเตรียมหม้อใหญ่ ขนาดนั้น คงกำลังจะเตรียมต้มมนุษย์ เจี่ยเจียกับโฮตารุแย่แน่ ขอข้าเข้าไปช่วยด้วยข้าไม่อาจทนเห็นความเป็นความตายของใครได้อีก"

          บุรุษร่างสูงสายเลือดมังกรเงียบนัยน์ตาสีดำคมกริบฉายแววตกใจ เขินปล่อยไว้ช้ากว่านี้ ทั้งลู่เอินและโฮตารุคงจะไม่รอดเอื้อมมือพวกมันได้แน่ ต้องรีบหาทางทำอะไรสักอย่าง "งั้นเจ้าตามข้ามา แต่ระวังหน่อยล่ะ" ค่อยๆเดินละเลาะตามพุ่งไม้ใบหญ้าอย่างระมัดระวัง ไร้เสียงฝีเท้า

          ทั้งสองค่อยๆเดิน พลางแอบมองคนป่าที่ซึ่งรวมตัวกันอยู่เป็นจำนวนมาก เลาะผ่านพุ่งไม้เรื่อยๆ ดูเหมือนพวกมันจะไปรวมตัวกันตรงลานกว้าง มือเล็กนำกระจกกีเดี้ยนขึ้นมาใช้ "เห็นทีข้าต้องให้เจ้าช่วยข้าแปลที่พวกมันพูด"

          "%£αβ/''-$\{€_…>{β:'!" (จับพวกมันต้มลงหม้อเลี้ยงฉลองแก่หมู่พี่น้องของพวกเรา ส่วนพวกที่ส่งคนคอยตามล่ามันหนีออกจากเกาะนี้ไม่ได้) กี้เดี้ยนแปลคำพูดขึ้นบนกระจก

          "'/"=$/…&•<\>€%`<^" (ศพของคนที่เราฆ่าจะเอาเยี่ยงไร)

          "¢₦~`>€_<^®£" (ไปเอาศพมันมาต้มพร้อมลงหม้อพร้อมกัน)

          กัดปากกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล พวกคนป่ากำลังพูดถึงศพพี่เยี่ยอยู่ใช่ไหม ฮือๆๆ มองแผ่นหลังพี่จิ่วเดินตามไปติดๆร้องไห้ในใจ ก้มหน้าตัวอักษรใจแตกสลาย

          อิงฮวามองอยู่ตรงพุ่มไม้ใหญ่ พวกคนป่าสนุกสนานกับการไล่ล่าพวกเขา ภาวนาให้พี่จิ่วไม่โดนพวกมันเห็น… "พี่จิ่วต้องไม่เป็นอะไร" พึมพำภาวนาเสียงแผ่วเบา

          เขาค่อยๆลอบเข้าไปหาทั้งสองคนเพื่อช่วยเหลือ สายตาสีดำคมกริบมองแล้วใช้โอกาสที่พวกมันเผลอไม่ได้มอง วิ่งหลบๆ เข้าช่วยแกะมัดเชือกออกจากการถูกจองจำ เมื่อสบโอกาสจึงเข้าไปช่วยแก้มัดทำเวลารวดเร็วก่อนพวกมันจะเห็นเสียก่อน

          "ผึ้งน้อยข้ามาช่วยเจ้าแล้ว" มือหนาลูบแก้มคนรักถนอมเอ็นดูสัมผัสเบาบาง

          ลู่เอินคลี่ยิ้มเสน่ห์หาเชื่อใจเสมอว่าอีกคนต้องมาช่วยและมันก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ "ขอบคุณพี่จิ่ว ข้ากับโฮตารุจังเกือบเอาตัวรอดไม่รอด"

          "ตอนนี้รีบไปกันเถอะ" ทั้งสามคนกำลังออกมาจากป่า ทุกอย่างกำลังเป็นไปอย่างราบรื่นไม่มีอะไรติดขัด แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นทั้งหมด คนป่าคนหนึ่งคนหนึ่งหันเห็นพวกเขาก่อนตะโกนส่งเสียงเรียกพวกพ้อง

         โฮตารุน้อยวิ่งดุ๊กๆตามความเร็วของคนตัวเล็กค่อนข้างว่องไวกว่าอีกสองคน "พวกมันตามมาเห็นพวกเราแล้ว"

          "โฮตารุพาลู่เอินหนีไปทางนั้นก่อน" เห็นทีคงต้องเป็นฝ่ายล่อคนป่าให้ไปอีกทาง พวกนางจะตกอยู่ในอันตรายไม่ได้ก่อนขยิบตาเชิงบอกทางนั้นมีคนรออยู่ด้วย "เสี่ยวฮวาคงพาทั้งสองกลับไปถ้ำนั่นได้ถูก"

          "เข้าใจแล้วล่ะ พี่ลู่เอินตามข้ามา โฮตารุพาหนีเองคิกๆๆ" ฝ่ามือเล็กจับหญิงสาวพาวิ่งไปอีกทางทันที

           ยืนมองทั้งสองคนแม้เป็นห่วง แต่ตกหน้าก็เจอศึกไม่แพ้กัน กระโดดตัวเบาถลาลมตะโกนเสียงทุ้มขรึมอย่างไม่หวั่นเกรงผู้ใด สายเลือดมังกรหลั่งไหลอยู่ในตัว "เอ้ ทางนี้มานี่สิ" ยืนล่อจนพวกมันเบนเป้ามาสนใจชายหนุ่มที่ส่งเสียงเรียกห้าวหาญ

          กลุ่มคนป่าวิ่งรุกหน้าในมือถือหอกเปลี่ยนมาวิ่งไล่ตามชายหนุ่มจ้าละหวั่น ไท่จื่อไม่อยู่เฉยๆกระโดดตัวเบาหนีเข้าไปป่าอีกทาง คนป่าพากันวิ่งไล่ตามจนลับตากันไปทั้งสองฝ่าย

          รอจนสบโอกาสจึงเอ่ยส่งเสียงเรียกพวกนางที่กำลังวิ่งมาหานี้ "เจี่ยเจีย โฮตารุจัง ข้าอยู่ทางนี้" โบกไม้โบกมือ

          "เสี่ยวฮวา พวกเราจะไปไหนกันรึ คนป่าพวกนี้กำลังไล่ตามพี่จิ่วข้าเป็นห่วง…" ลู่เอินแม้จะเชื่อมั่นในฝีมือแต่ก็อดเป็นห่วงคนรักไม่ได้

          "เดี๋ยวข้าจะพาไปถ้ำที่พวกคนป่ายังไม่ไปสำรวจสามารถใช้หลบซ่อนตัวได้ พี่จิ่วรู้ทางไปยังถ้ำนั้น ไปรอเขาที่ถ้ำก่อนดีกว่าอยู่ตรงนี้นานๆข้าเกรงว่าพวกคนป่าจะมาเจอ"

          ในระหว่างที่พวกนางกำลังวิ่งกันอยู่ ตุ๊กตาตัวน้อยนึกสงสัยบางอย่าง "อาซ้อ พี่ใหญ่หายไปไหน เจอพี่ใหญ่หรือยัง"

          ฉับพลันสีหน้าเสียลงเม้มริมฝีปากกลบเกลื่อนเฉไฉแสร้งบอกอย่างอื่น "เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง รีบกลับถ้ำกันก่อน"


          ท้องนภากว้างไพศาลเมฆหมอกวิปริตวิโยคราวกับเกิดอาเพศบัดนี้ ทั่วทั้งท้องฟ้าเคลื่อนคล้อยดำทมิฬ เสียงนกร้องกันทั่วเกาะ สิ่งที่ตามมาไม่ใช่แค่เพียงเมฆหมอกเปลี่ยนแปลงทว่ากลับมีแสงสีดำส่องลงมาข้างล่าง ในบริเวณที่สตรีทั้งสามกำลังวิ่งหาทางกลับถ้ำหลบซ่อนตัวจากพวกคนป่า แสงนั้นปรากฏส่องร่างดรุณีบุปผามาพร้อมกับแรงดึงดูดประหลาด สร้างความตกใจให้กับพวกนางทั้งสามเป็นอย่างยิ่ง "เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึง…" ร่างกายลอยขึ้นเองได้อย่างไม่มีสาเหตุ

          "อาซ้อ!!! ร่างกายของท่านกำลังลอยเหนือพื้นดิน"

          ร่างบอบได้สติคนแรกแม้ตกใจ ถ้าเกิดปล่อยไว้อีกฝ่ายถูกดูดหายไปแน่ "โฮตารุจัง ช่วยกันจับเสี่ยวฮวาไว้" เสิ่นลู่เอินคว้าจับข้อมือเล็ก เกาะแห่งนี้มีเรื่องราวประหลาดหลายอย่างเกิดขึ้น ทั้งสองสาวยึดดึงแขนทั้งสองข้าง

          "เจี่ยเจีย โฮตารุจัง พวกท่านทั้งสองกำลังเดือดร้อนเพราะข้า ปล่อยมือข้าเถอะ ไม่เช่นนั้นคงคาดกับพี่จิ่วแน่" ถึงอย่างนั้นก็ช่วยกันหาที่ยึดเหนี่ยวเกาะต้นไม้ใหญ่ข้างๆ รู้สึกว่าแสงทมิฬมันต้องการดูดเพียงแค่ตัวนาง ให้คนอื่นมาเดือดร้อนไม่ได้แรงดึงดูดนั้นรุนแรงมากขึ้น

          "เสี่ยวฮวาเจ้าเปรียบดั่งน้องสาวของข้า ข้าไม่อาจทนเห็นเจ้าพบเจออันตราย เราร่วมเดินทางฝ่าฟันมาด้วยกัน เจี่ยเจียจะไม่ปล่อยมือเจ้าเด็ดขาด เจ้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวยังมีทุกคนอยู่พวกเราจะอยู่ข้างๆเจ้าเอง"

           ดรุณีร่างเล็กคล้ายตุ๊กตาตัวน้องแววตาอ่อนหวานยิ้มหวาน "โฮตารุก็จะไม่ปล่อยมืออาซ้อเหมือนกัน" เรี่ยวแรงทั้งสามสาวไม่อาจรั้งแรงดูดทวีคูณกว่าเดิม แรงดูดมหาศาลเกินไปจนทั้งสองสาวที่เกาะต้นไม้เพื่อยึดพวกนางกับอิงฮวาไว้เริ่มไม่ไหว ต้นไม้ค่อยๆ ถูกถอนขึ้นทีละนิด

          "ขอบคุณนะทุกคน ข้าทราบซึ้งใจ" มิตรภาพเหนี่ยวแน่น นัยน์ตาคู่หวานคลอน้ำตาเล็กน้อย ตอนนี้ต้นไม้สั่นไหวรุนแรง รากทั้งรากถูกถอนขึ้นจนกระทั่งต้านแรงดูดไม่ไหว พวกนางสามคนลอยลิ่วราวกับโดนพายุซัดผ่านขึ้นไปท้องฟ้า

          "อย๊าาาาาา" เหล่าสาวๆร้องเสียงหลง

           แสงสีดำดูดกลืนอิงฮวากับทั้งสองคน ต้นไม้ที่เคยยึดเกาะกันไว้โดนดึงขึ้นมา ลอยกลางอากาศจับมันกันแน่นไม่ยอมปล่อย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเสิ่นลู่เอินและโฮตารุก็ไม่ยอมปล่อยมืออิงฮวา

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +3 เงินตำลึง +350 ความหิว -633 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 3 + 350 -633 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มายาอู๋เหม่ยเนียง
ถุงกำยานโบราณ
รูปปั้นเทพีเวสต้า
ฮิปโป
เกราะจิ่นเทียน
กระจกหมื่นทิวา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x8
x1
x1
x1
x2
x2
x5
x106
x2
x4
x27
x900
x157
x27
x1
x2
x3
x1
x5
x1
x1
x60
x7
x21
x1
x6
x6
x1
x2
x5
x3
x20
x3
x4
x3
x4
x72
x1
x272
x5
x174
x270
x6
x2
x100
x1
x3
x11
x5
x10
x6
x88
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x43
x1
x54
x20
x2
x2
x26
x15
x172
x175
x154
x23
x310
x130
x125
x50
x81
x75
x2
x5
x16
x14
x64
x570
x1
x26
x2099
x11
x1419
x31
x2000
x2210
x26
x225
x32
x18
x2860
x19
x2211
x18
x42
x6323
x2800
x3
x28
x3000
x2538
x6900
x53
x3200
x158
x197
x6
x21
x113
x60
x1391
x3628
x1623
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x271
x224
x384
x5
x26
x567
x3140
x14
x107
x269
x1633
x420
x9303
x141
x94
x20
x1936
x3463
x31
x391
x2610
x99
x193
x19
x9999
x15
x15
x71
x3336
x9999
x1836
x58
x254
x2241
x20
x748
x16
x1
x12
x595
x293
x26
x1
x1869
x112
x2069
x256
x1
x2714
x1
x67
x1843
x42
x1
x1280
x323
x144
x187
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x83
x2446
x220
x456
x64
x9999
x680
x6123
x24
x25
x4
x61
x10
x1
x54
x3710
x864
x36
x715
x486
x1
x11
x3692
x3225
x380
x944
x36
x4683
x2230
x3296
x4955
x2670
x15
x30
x4196
x11
x9999
x2340
x9999
x145
x3
x2005
x3900
x6344
x326
x6600
x6
x7455
x9999
x4720
x2266
x4419
x5669
x5639
x3562
x8261
x192
x7095
x1863
x30
x3887
x51
x883
x3220
x392
x9999
x246
x25
x352
x319
x31
x4750
x126
x2535
x7088
x6753
x9999
x6352
x2816
x163
x1400
x35
x4210
x619
x5051
x9999
x1
x9893
x1537
x2770
x2113
x382
x1
x6861
x699
x5182
x10
x9
x62
x1
x9999
x3659
x412
x3671
x6752
x2727
x2
x52
x5
x639
x2620
x597
x717
x646
x3142
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1647
x5525
x43
x3120
x16
x105
x1249
x30
x668
x2656
x11
x26
x20
x9999
x237
x25
x9999
x34
x29
x1758
x1893
x24
x139
x157
x1257
x965
x28
x73
x629
x4205
x13
x4
x847
x4054
x4858
x10
x2750
x3478
x42
x17
x240
x9999
x818
x24
x29
x40
x3672
x9
x35
x784
x3663
x9999
x280
x4245
x7071
x843
x9999
x9999
x9999
x1953
x5685
x9999
x7517
x9392
x460
x9096
x7941
x289
x58
x1
x110
x369
x4581
x2157
x2036
x296
x588
x38
x9240
x9999
x8406
x1294
x2617
x8215
x106
x8498
x9999
x6496
x9999
x9999
x6368
x9999
x9999
x9999
x9999
x3253
x4493
x3752
x3778
x9999
x6528
x9999
x4360
x6232
x5534
x9999
x4131
x5595
x4116
x4467
x2687
x664
x9999
x9999
x44
x4447
x9554
x1490
x3103
x1667
x9153
x6244
x978
x1


ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-7-9 17:36

ขึ้นไปด้านบน