ดู: 180|ตอบกลับ: 7

[โลกต่างมิติ] { โลกจิตวิญญาณ | ดินแดนขุนเขาฉางย่วน } ค่ายกลจิตใจหลัวซา

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-12-16 20:57:13 |โหมดอ่าน





ค่ายกลจิตใจหลัวซา

{ แดนขุนเขาฉางย่วน }








【ค่ายกลจิตใจหลัวซา】
『 ยึดติดเดี่ยวพันกระหายความแค้นไม่สิ้นสุด  
จำลองแดนค่ายกลตามตำราโบราณ ยึดเอาปีศาจหลัวซา
หรือก็คือปีศาจที่เกิดจากไอมารและความลุ่มหลงมัวมเมาเป็นที่ตั้ง
ผู้ติดอยู่ในค่ายกลจะค้นพบ 'ตนเอง' ทั้งด้านแข็งแกร่งและอ่อนแอ
สิ่งสำคัญที่สูญเสียไป หกอารมณ์เจ็ดปรารถนาพัดพาดั่งคลื่น
น้อยนักที่จะกลับออกมาได้โดยสภาพครบสามสิบสองประการ













คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

1330

กระทู้

4820

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19473286
เงินตำลึง
199961
ชื่อเสียง
324926
ความหิว
1849

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33566
ความชั่ว
9666
ความโหด
65068
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2019-12-16 23:25:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-12-17 00:21

Land of the Untold
1717
Mirror of Mind
             ข้าเกลียดมัน… ความรุ้สึกที่รุ้ว่าจะโดนหลอกแต่ยังเดินเข้ามาให้หลอก
             ชูนิ้วกลางขึ้นฟ้าอย่างสง่างาม… ไม่โดนเองบ้างไม่รู้หรอก หอกหัก!!

             แรกก้าวเท้าเข้ามาในลานหิน ประตูลั่นดาลปิดตามธรรมเนียมแน่ล่ะไม่มีค่ายกลที่ไหนปล่อยเดินเข้าออกตามสบาย หลิงหลานสูดหายใจเฮือกหนึ่งหลับตาแล้วทำสมาธิ ในเมื่อสิ่งที่กำลังจะพบเจอมาจากจิตใจของนาง กลับเหมือนเจอคนคุ้นเคยใช่ไหม? ถ้าแบบนั้นก็คงไม่มีอะไรต้องกลัว นางหยิบคบเพลิงข้างๆ มาเตรียมไว้ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งบรรยากาศเปลีย่นเป็นหอทิงหลินแห่งซุ่ยเมิ่งเซียงหลิน ต่างกันแค่ไม่มีหน้าต่างเลยสักบาน

              นางยังจำมุกประดับที่ตนสั่งให้ช่างฝังกระจกสีเป็นรูปนกยูงได้ มันยังคงงดงามและชวนให้สบายตาสบายใจ ด่านแรกมาแล้วสถานที่คุ้นเคย น่าเสียดายว่าไม่มีเวลาอยู่นับว่ามุกครบร้อยแปดเม็ดไหม ร่างเน่งน้อยออกเดินลากชายกระโปรงไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ต่อมาก็พบเข้ากับทางแยกสองสาย ด้านซ้ายมีเสียงของคนคุ้นเคยเรียก..ชวนให้ใจกระตุกพอสมควร

              ‘ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นท่าน ยอดรัก...’ อยากขำให้ฟันร่วง รอบฮาเมอร์เรียก็ใช่ หากมีทดสอบจิตใจจากศาตราสับสิบอย่างนางคงเจอเขาทั้งสิบหน!! ก็ยังดีกว่าเจอคนอื่น หญิงสาวเดินไปทางซ้ายทันทีโดยไม่ต้องคิด

              “นึกว่าเจ้าจะไม่มาพบข้าเสียแล้ว…”
              "ใจคิดถึง จิตพะวงใยไม่อยากพบพาน" อย่างที่คาดไว้นางพบบุรุษผมแดงนั่งเป็นนายพญาอยู่บนบัลลังก์หงสา ทว่าบนใบหน้ากลับสวมหน้ากากสีทองปกปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ดูลึกลับน่าค้นหา ชวนให้คิดถึงเสียเหลือเกินมาลาประดับถูกถอดวางไว้ข้างๆ กันยังมีตั่งดูหนานุ่มอีกหนึ่งอัน บนนั้นกลับมีสตรีเปล่าเปลือยในท่าทางยวนเย้าอยู่ถึงสามคน ทรวดทรงองค์เอวล้วนไม่ต้องพูดถึง ของชั้นเลิศล้วน ๆ


              "ดูเหมือนว่าท่านกำลังยุ่งนะ ไว้ให้ข้ามาใหม่ที่หลังดีไหม?"

              นางยังไม่โง่ถึงขนาดถามว่าเมื่อครุ่นี้เขากับชะนีทั้งสามทำอะไรกัน สติยังดีอยุ่ เพียงยกยิ้มทักทายอีกฝ่ายก็ชิงรายงานก่อน “หึหึ สิ่งใดจะสำคัญไปกว่าเจ้า รสชาติพวกนางก็พอแก้เบื่อได้ แต่เจ้าสิ..ยอดเยี่ยมยิ่งกว่า เด็กดีของข้ามาใกล้ๆ สิ”

              “ชางหยู ท่านก็รู้ว่าข้าชิงชังคนตลบแตลงมากกว่าวาจาหยาบโลนเสียอีก.. ยิ่งไปกว่านั้น รู้สึกแปลกใจเหมือนกันนะเนี่ยที่มารในใจของข้า ยังคงเป็นท่าน ฮะๆๆ” มังกรเตือนก่อนที่นางด้าวเท้าเข้ามาในค่ายกลแล้ว หลิงหลานไม่เพียงระวังตัวมากขึ้นแต่ยังรุ้สึกเพลิดเพลินกับภาพตรงหน้า.. ทรวดทรงของเขาชวนให้คิดถึงสีผิวขาวอมชมพูที่ตนเคยนวดบำรุงต่อเนื่องเป็นเวลาห้าปีเต็มๆ ยิ่งมองยิ่งเจิดจ้าบาดตา แต่ในเมื่อไม่ใช่ตัวจริงแล้วมันก็แค่นั้น “ทางออกอยู่ไหนบอกมา”

              “ข้าเบื่อเจ้าแล้ว.. ก็แค่ทาสชั้นต่ำ ไม่รู้อี้เฟยใส่ใจอะไรนักหน้าถึงกับคิดแย่งคนจากข้า” วาจาร้ายกาจสาดโคลนกันต่อ พร้อมกันนั้นเหล่าสตรีบนตั่งก็ค่อยๆคลานเข้าไปหาบุรุษผมแดงด้วยจริตยั่วยวน ต่างหันมาหัวเราะคิกคักเหยียดหยามนาง "ขายให้พวกโจรสลัดยังไม่แน่ว่าจะได้ราคา หึ ก็แค่แม่พันธุ์ที่คว้ามาเมื่อไรก็ได้"

             “ไม่รุ้สิ คงอาศัยที่ข้าสวย เก่ง ฉลาด ที่สำคัญรู้จักเอาตัวรอดเด่นพอจะเป็นมารดาของทายาทพวกท่านได้ล่ะมั้ง” ดรุณีเน่งน้อยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เจอกับมารในใจท่าทีและน้ำเสียงของเขาพอให้นางหน้าแดงใจเต้น ทว่าเอาเข้าจริงแล้วก็แค่อาหารตาเท่านั้น หลิงหลานยังคงถามคำถามเดิมแม้ว่าบนบัลลังก์จะเกิดภาพเร่าร้อนสามต่อหนึ่งไปแล้ว

             “ยอดรักของข้ารีบบอกมาเร็วทางออกอยู่ไหน...” ดีที่มันใส่หน้ากาก ไม่อย่างนั้นถึงเผาไม่ตายข้าก็ช่วยส่งเคราะห์ไปโลกใหม่ได้เช่นกัน หญิงสาวยิ้มหวานลูบหน้าท้องที่นูนออกเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบ แต่บรรเลงบทรักอย่างไม่สนใจใยดีนางก็หัวเราะลั่น “ข้าถามไปทำไมกันนะ.. เฮ้อ หาเองเสียก็จบ พวกท่านเหล่าบุรุษที่เก่งกาจไม่เคยมาช่วยข้าเวลาเดือดร้อนอยู่แล้ว นั่นสิ ลืมเสียสนิท!!”

              พูดจบก็หันหลังเดินออกไป เรื่องกวนใจน้อยลงไปสักหนึ่งถึงจะดี
              ทว่ายังไม่ทันก้าวออกไปจนถึงทางแยก ด้านหลังกับมือมือคู่หนึ่งแตะบ่านางเสียก่อน

              “ข้าบอกแล้วหรือว่าให้เจ้าไปได้?”

             “ใส่ใจกันด้วยหรือ สามสาวไปไหนเสียแล้วเล่า” นางเอ่ยอย่างหยอกล้อแต่เมื่อคิดว่ามือของอีกฝ่ายที่พึ่งจับอะไรต่อมิอะไรของคนแปลกหนามาสัมผัสตัวนางก็ขนลุกทันที สะบัดออกพลางยิ้มว่าไว้ค่อยคุยกันนางไปล่ะ!!

              “รีบเพียงนั้น? จะว่าไปพวกเราไม่ได้ทานข้าวด้วยกันพร้อมหน้ามานานแล้วนะ แบบที่เจ้าเคยบอก ครอบครัวพร้อมหน้าใช่ไหม?” รอยยิ้มรู้ทันระคนขู่บังคับของเขาชวนให้ปวดใจ หลิงหลานพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ว่าไงก็ว่าตาม ในอดีตนางต้านทานอีกฝ่ายไม่ได้เพราะสฐานะของตนเอง แต่เมื่อชางหยูลงทุนใช้ใจแลกใจก็ถือว่าไม่เกี่ยวกับฐานันดรทั้งสองเท่าเทียมกัน

             มือเล็กเกาะกุมมือใหญ่เดิมตามเขาขึ้นไปที่ชั้นสอง หลิงหลานแปลกใจพอสมควรว่านอกจากอาหารแสนหรูหรา ดอกไม้ประดับหลากหลายสีสันแล้ว จะยังมีพี่สาวจวงที่ควรอยู่ในหอบูรพาทำเนียบ กับลูกทั้งสองนั่งคอยอยู่ก่อนด้วย ทั้งสามหันมายิ้มแย้มทักทายเด็กหญิงผมแดงเข้ามากอดเอวมารดาแล้วถามว่ากลับมาแล้วใช่หรือไม่ ครั้งนี้จะอยู่กับพวกตนนานๆ ใช่ไหม?

              “น้องหลานรีบนั่งเร็ว ผานซุ่นเตรียมกุ้งหางหงส์ที่เจ้าชอบเอาไว้ด้วยนะ!” รอยยิ้มของพี่สาวดูปลื้มปิติ ทำให้นางเกือบจะเชื่ออยุ่แล้วเชียวว่าเป็นเรื่องจริง พวกเขาทานอาหารหลิงหลานยังคงคอยคีบลูกชิ้นและหั่นเป็นคำเล็กๆ ให้ลูกชายลูกสาวตามความเคยชิน อดคิดไม่ได้ว่าปล่อยให้เป็นเช่นนี้ก็ไม่เลว.. ช่วงเวลาอันแสนสุข

            จนกระทั่งบุรุษผมแดงที่นั่งตรงข้ามนางจู่ๆ ก็วางตะเกียบลงจดจ้องมายังหน้าท้องที่กลมนูนของภรรยา “เลือดชั่วในท้องเจ้า.. ไปเอาออกซะแล้วข้าจะไม่ถือสาเรื่องที่เจ้ามีชู้ตอนข้าไม่รู้เห็น”

            โต๊ะอาหารที่ครึกครื้นเงียบลง หลิงหลานส่งเด็กๆ ทั้งสองให้พี่สาวจวงพาไปเล่นก่อนด้วยรอยยิ้ม จากนั้นยกผ้าซับมุมปากกิริยาบอบบางน่าทะนุถนอมยิ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งยังเผยรอยยิ้มงดงามแววหวาน “น้องสาวท่านน่ะสิมีชู้.. ชางหยู ผู้ที่ข้าแต่งงานมีบุตรด้วยก็คือท่าน เข้าใจอันใดผิดหรือไม่? คืนชีพแล้วสมองกระทบกระเทือนต้องการให้ข้าภรรยาเตรียมยาบำรุงไหม?”

           ฝ่ามือใหญ่ตบโต๊ะจนร้าวแยก ไม่มีช่องว่างให้ปฎิเสธ “เพ้อเจ้อ!! เลือดชั่วนั่นไม่มีทางเป็นลูกข้า!! เวลาเพียงไม่นานเจ้าก็ร่านรักไปหาผู้อื่น อวดดีนักนะเจ้าจันทราเสียแรงข้ารักถนอม กลับสวมหมวกเขียวให้กันเช่นนี้ยังมีอะไรจะแก้ตัวอีก!!”

            มือเล็กปัดเศษไม้ออกจากตัว กลอกตามองเพดานอารมณ์ที่สดใสเมื่อครุ่กลับมาขุ่นมัวกว่าเดิม อีกฝ่ายร้อนเป็นพระเพลิงแล้วยังไง นางก็คือเมฆทะมึนพายุฝน สองขั้วร้อยเย็นปะทะกันระเบิดออกไม่เจ้าตายก็ข้าตาย จะกลัวทำไม “ตบโต๊ะแล้วเก่งนักหรือ? ทำไม โต๊ะพังไปแล้วจะตบใครต่อ ข้าใช่ไหม? เข้ามาสิเจ้าคะท่านเก่งอยุ่แล้วนี่เรื่องการรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า เด็กหนึ่งสตรีหนึ่ง ตบได้เลยข้าไม่ฟ้องศาลไคฟงหรอก!”

             “บังอาจ!! เจ้าอยู่เป็นคนของข้า ตายก็เป็นผีของข้าสกุลจูเชว่ไม่อาจปล่อยสตรีไร้ยางอาจ อุ้มท้องเลือดชั่วให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้!!”

             กำหมัดหัวเราะลั่น เออดี แตกหักกันไปเลยลูกข้าใครก็ห้ามแตะ “ไม่เห็นเคยทราบว่าท่านสนเรื่องเล็กๆ หยุมหยิมอย่างธรรมเนียมจารีตด้วย อ่อลืมไป.. เวลากินยิ่งเดรัจฉานเวลาออกตัวรับผิดชอบทำเหมือนวีรบุรุษ อื้ม นี่ล่ะสามีชั่วที่ข้ารู้จัก รับไม่ได้แล้วอย่างไร ใบหย่าหนึ่งใบแลกกับอิสระของข้าท่านตัดใจลงนามให้ได้ไหมล่ะเจ้าคะ”

              บรรยากาศรอบตัวปะทุเดือด ไอควันร้อนผ่าวจับหมอกหนาใครบางคนลุแก่โทสาก็พร้อมเผาผลาญสิ่งรอบข้างให้แหลกสลาย “เจ้ากับข้าไม่เคยเข้าพิธี สำมะหาอะไรกับใบหย่า.. ข้าจูเชว่ชางหยู บอกว่าเจ้าคือคนของข้าผู้ใดกล้าโต้แย้ง!! ผู้ใดกล้าเห็นเป็นอื่น หึ เจ้าจันทราอย่าโอหังนัก ที่มีวันนี้ได้ก็เพราะข้าส่งเสริม คิดเนรคุณรึ!!”

               กร๊อบ…. โต๊ะใต้มือพลันแหลกเป็นผง หลิงหลานสูดลมหายใจเข้าลึก นี่สิหมาบ้า หมาบ้าของแท้ไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนที่นางรักอย่างแน่นอน หากเป็นเขาจะไม่มีวันทำให้นางลำบากใจไม่ว่าเรื่องใดใด แค้นยิ่งกว่าคือสารเลวถึงกับทำแล้วไม่รับผิดชอบ ระยำยิ่งกว่าคือยกตนข่มท่าน ไหนว่ารักแล้วจะไม่บังคับไม่จำกัดอิสระนาง ดี!! ในเมื่อเขาฉีกสัญญามันทุกข้านางจะได้เผาโซ่พันธนาการนี้ไปพร้อมกันเลย ความเคารพเส้นบางๆ แผดเผาไปแล้วกับการลำเลิกบุญคุณเมื่อครู่ หลิงหลานหยิบมีดสั้นที่พกไว้ตวัดหนึง่ครั้ง หน้ากากทองปริแตกออกเผยใบหน้าเย้ายวนดุจมารร้าย ใบหน้าที่นางหลงใหลแต่จิตใจนั้นไม่ใช่ของเขา!!

            “ข้าเคยร้องขอท่านไหม? ถามสักคำสิว่าเคยต้องการหรือเปล่า ท่านกักขังข้า! ทรมานข้า! บังคับให้มีบุตรทั้งที่ข้ายังไม่เคยได้รู้จักความรักด้วยซ้ำ!! ปีศาจ...ท่านรักแต่ตัวเองสนใจแค่ตัวเอง คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ยังมีหน้ามาพูดอีกหรอว่าข้าเป็นคนของท่าน!!”

            เสียงตอบโต้ดั่งอัดอั้นมานาน จิตมารของนางคือการไม่ยอมคน มิใช่รักอย่างงมงายเสมอไป “สัญญารักที่ทะเลสาบเราทั้งคู่เท่าเทียมกัน ท่านควักหัวใจพิสูจน์ความสัตย์จริงนั่นมิใช่บีบบังคับให้ข้าเชื่ออย่างงมงายหรือ? เลือด ความตาย ความหมาดหวั่นครึ่งชีวิตข้าล้วนเป็นท่านที่นำมา ตัวหายนะอย่างท่านข้ากลับรักและเชื่อใจ ให้อภัยท่านได้ทุกอย่าง...แต่อย่าได้เข้าใจผิดว่าจะยอมปล่อยให้ท่านทำร้ายโดยไม่ตอบโต้...”

            บุรุษผมแดงถลันกายเข้ามาคิดจะกำราบนางอย่างที่เคย ทว่าหญฺงสาวพลิกมีดสั้นขึ้นก่อนแล้วกระซอกเข้าตัดขั้วหัวใจอีกฝ่าย คิดว่านางดูไม่ออกหรือไงการแสดงพื้นๆ ถึงแม้ว่าแต่ละถ้อยคำออกจากน้ำเสียงนี้ยางจะไม่อยากฟังเลยก็เถอะ

            “เจ้าจะเป็นผีสางจากนรกขุมไหนข้าไม่สน แต่เจ้าไม่ใช่ชายที่ข้ารัก ไส-หัว-ไป!!”






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม --5 ความโหด โพสต์ 2019-12-16 23:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -362 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -362 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นหวีหลานไป๋เหมียว
หน้ากากยักษ์ทอง
ดาบมรกต
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x311
x571
x56
x336
x1
x3
x2
x1
x1
x5
x27
x17
x27
x1
x1
x1
x31
x3
x54
x42
x79
x1890
x72
x43
x188
x1
x6
x2
x4
x59
x1
x15
x2
x49
x349
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x10
x160
x270
x30
x20
x3
x6
x89
x3
x4
x3
x62
x484
x6
x11
x6
x20
x15
x45
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x26
x2
x1
x3
x1
x2
x3
x1
x96
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x5
x7
x3
x310
x300
x100
x120
x125
x360
x261
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x6
x120
x1
x8
x5
x15
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x968
x770
x2005
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1762
x178
x2025
x1200
x320
x2185
x2
x7900
x363
x96
x102
x10
x70
x147
x3327
x129
x237
x382
x2752
x2139
x1670
x11
x504
x1484
x9
x2
x27
x5560
x2574
x12
x64
x7335
x55
x9999
x1806
x50
x3
x192
x15
x1058
x1
x1
x2905
x2
x1
x2525
x14
x35
x30
x681
x470
x30
x169
x387
x53
x8
x1180
x1404
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x49
x2365
x1
x1850
x2929
x6303
x668
x273
x7880
x9999
x556
x51
x69
x4584
x26
x15
x71
x179
x1000
x11
x3933
x2935
x1647
x2439
x9999
x2466
x3100
x2364
x1822
x2590
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8820
x2347
x3848
x1984
x147
x2817
x4404
x4043
x1805
x3743
x1808
x524
x2278
x518
x240
x1298
x337
x3
x24
x10
x1500
x78
x50
x5312
x1090
x1
x833
x9999
x2751
x2
x35
x2139
x3651
x7097
x711
x6747
x4470
x502
x930
x1809
x680
x10
x1118
x2753
x2940
x740
x97
x3
x19
x25
x25
x32
x9
x6048
x9448
x2307
x9999
x199
x24
x9999
x20
x5805
x23
x8
x1450
x257
x25
x9
x98
x31
x8
x845
x3705
x8
x31
x207
x936
x86
x2505
x2093
x127
x18
x1417
x2378
x2255
x3
x284
x3676
x2540
x7884
x514
x397
x3976
x5657
x9999
x10
x2273
x2447
x5805
x7800
x3380
x1428
x27
x3330
x951
x70
x328
x142
x2816
x2118
x9999
x41
x4401
x9999
x9999
x9999
x3180
x1943
x111
x3000
x8
x3696
x39
x3223
x4099
x757
x1
x757
x1614
x583
x1221
x5371
x2284
x5202
x5004
x9999
x5860
x9999
x3109
x2267
x2034
x3256
x4264
x2402
x558
x61
x1
x25
x1989
x4870
x713
x1
x4677
x7007
x68
x9999
x676
x1418
x1033
x6504
x104
x3507
x875
x451
x104
x925
x277
x8
x182
x26
x9999
x1123
x2070
x3628
x195
x664
x454
x104
x1301
x1342
x9999
x3710
x1554
x1230
x889
x230
x9999
x1722
x9999
x129
x713
x2427
x2

1330

กระทู้

4820

โพสต์

79หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19473286
เงินตำลึง
199961
ชื่อเสียง
324926
ความหิว
1849

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
33566
ความชั่ว
9666
ความโหด
65068
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2019-12-18 18:20:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด

Land of the Untold
1718
Everybody Lie
             พริบตาที่มีดสั้นแทงเข้าโพรงอกบุรุษผมแดงคิดกำจัดภาพลวงตาที่ทำให้นางเจ็บปวดใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับรับเอาไว้ทันปลายคมสอดลึกไม่ถึงครึ่งชุ่น ได้รับบาดเจ็บไม่มากเขาก็บันดาลโทสะคิดสังหารนาง ‘โป้ปดแล้วไม่ยอมรับ นางผิดสัญญาคิดเอาชีวิตข้า!’ ฝ่ามือหนาโคจรลมปราณฟาดกลับด้วยจิตสังหารหมายให้ตกตาย

             ตอนนั้นเองที่พลังกร้าวแกร่งสายหนึ่งเข้าตานไว้ บุรุษผมขาวด้านหนึ่งปัดแขนเบี่ยงวิถีฝ่ามือมรณะออกจนชางหยูผละไปหลายก้าว อีกด้านก้ามมายืนด้านหน้าหลิงหลานแสดงท่าทีปกป้องอย่างชัดเจน “หลานเอ๋อร์ ข้าอยู่นี่ใครหน้าไหนก็อย่าได้คิดทำร้ายเจ้า!!”

             “............” หญิงสาวนิ่งงันไปสิ่งที่นางไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุดได้ปรากฎออกมาตรงหน้าแล้ว ทั้งสองเหตุการณ์!! ครู่หนึ่งนั้นถึงกับไม่ทราบควรหันหลังออกไปหรือกรีดร้องสักรอบ

             จ้าวเกาะจูเชว่สะบัดแขนเสื้อชี้หน้าผู้มาใหม่อย่างดุดัน น้ำเสียงคุกคามสายตาแทบเปลี่ยนเป็นคมมีดปักร่างหญิงโฉดชายชั่ว “โอหัง!! เจ้ากล้าพาชู้มาหยามข้าถึงถิ่นเลยงั้นรึ!!”

            “วาจากล่าวหาหนักนัก” จางเหยียนลู่มุมปากกระตุก ตอกกลับแม้ถ้อยคำสุภาพน้ำเสียงยิ่งเย็นชา “พูดถึงชู้ก็นับเป็นท่านต่างหาก ท่านคงเป็นคนป่าไม่รู้ธรรมเนียมใดๆ คิดว่าสตรีจะแค่อยากได้ก็ฉุดมาครองสินะ นางเป็นชาวฮั่น ข้าเป็นชาวฮั่น เราผ่านพิธีแม่สื่อ ไหว้ฟ้าดินเข้าหอด้วยกันอย่างถูกต้องตามครองธรรม ถึงนางจะถูกคนป่าเช่นท่านเคยข่มเหงรังแกข้าก็ไม่เคยรังเกียจ”

             “..........” คนกำลังพิจารณาใบหน้าของทั้งสองอยู่พอมาเทียบกันใกล้ๆ แล้ว หลิงหลานได้แต่ลูบหน้าผาก บุรุษผมแดงมีสัดส่วนองคาพยพทั้งหาที่งดงามกว่าเหยียนหลางหนึ่งเท่าตัว ต่อให้อีกฝ่ายเปลี่ยนสีผมทั้งหน้าตาและผิวพรรณยังดูด้อยกว่าไม่น่าเป็นคนเดยีวกันจริงๆ นั่นล่ะ “สงบสติก่อนนะ ที่ผ่านมาข้าคิดว่าวิญญาณท่านอยู่ในร่างของเขา ใครใช้ให้ฝึกวิชานอกรีตนอกรอยทำอะไรไม่แจ้งกระทั่งคู่ชีวิต จะว่าเป็นความผิดข้าฝ่ายเดียวก็เกินไปนะ”

             “เจ้ามันฉวยโอกาศชุบมือเปิบ!! ข้ากับนางมีใจตรงกันผู้อื่นรึสอดจมูกเข้ามาได้ วันนี้จงทิ้งชีวิตไว้ซะ!!” สิ้นคำบุรุษผมแดงก็เข้าจู่โจมเหยียนลู่ พวกเขาไม่ต่างจากสัตว์ตัวผู้ที่หมายตาเพศเมียตัวเดียวกัน ทุกกระบวนท่าไร้ปราณีหวังฟาดฟันอีกฝ่ายให้ตกตาย สตรีที่ยืนอยู่ไม่ไกลแทบจะเอาเท้าก่ายหน้าผากแล้วถอนหายใจออกมา ที่บอกให้สงบสตินั่นไม่ได้ฟังกันเลยสินะ

             ใครจะฟังนาง? ไม่เคย ไม่เคยมีใครสนใจความคิดของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของลูกพวกเขาอยู่แล้ว สาบแช่งขงจื้อยกย่องบุรุษข่มเหงสตรี ถุย ถุย ถุย!

             บุรุษผมแดงคล้ายอัตตาครอบงำไปแล้วแม้ทราบว่าเป็นกระบวนท่าสังหารก็บุกเข้าไปตรงๆ โคจรลมปราณเพลิงลุกไหม้แผดเผาฝ่ามืออัคคีเกี้ยวกราดดุดัน แม้ด้านกำลังภายในจะสู้สีทว่าเหยียนลู่เด่นที่คร่ำหวอดในยุทธจักรมาหลายปี ดีชั่วก็เป็นประมุขพรรคมารเจอคู่ประมือมากกว่าชั้นเชิงอีกฝ่ายมีหรือเทียบติด ท่วงท่าที่ดูดุดันเขาขยับท่าเท้านางแอ่นเหินไม่กี่คราวก็สามารถหลบได้อย่างง่ายดาย เมื่อฝ่ามือเพลิงโจมตีไม่ถูกตัวชางหยูคล้ายตบแมลงร้ายไม่ตายสักทียิ่งร้อนใจ เหลือบไปเห็นสตรีผมเงินด้านหลังยังยืนนิ่งอยู่ก็เจ็บปวดนัก นางถึงกับไม่ใยดีเขา!!

             “หึ จ้าวเกาะจูเชว่แม้มีวรยุทธ์ยอดเยี่ยมทว่าน่าเสียดายเป็นแค่ธนูที่แผ่วปลาย วันนี้ข้าจะสั่งสอนกฎเกณฑ์ยุทธภพให้เจ้า คิดจะต่อกรกับผู้อาวุโส คลานกลับไปฝึกใหม่สับสิบปี!!”

             สิ้นคำหยามหมิ่นเหยียนลู่เผยกระบวนท่าคว้าจับอันรวดเร็ว พัวพันกลับไม่นานห้านิ้วเข้าผนึกเส้นเอ็นสลายพลังฝ่ามือ อีกฝ่ายไม่ทันโคจรลมปราณต้านก็ถูกซัดจนกระเด็นไป ชางหยูพลิกตัวสร้างสมดุลก่อนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เขาใช้หลังมือเช็ดออกหยาบๆ ประกายเนตรสีเพลิงวาวโรจน์คล้ายบ้าคลั่งไปแล้ว เร่งโคจรลมปราณเพื่อไล่ตาม

             “เจ้ากับลูกไม่เป็นไรนะ กลับบ้านกันเถอะ” เหยียนลู่ไม่มีความสนใจบุรุษผมแดง เข้าโอบเอวฮูหยินหมายจะไปจากที่อัปมงคลแห่งนี้ ทว่าร่างเล็กกับขืนเอาไว้สะบัดมือขึ้นตบใบหน้าอีกฝ่ายดังฉาด ท่ามกลางความงุนงงนี้เองหเถ้าแก่สาวใช้นิ้วชี้จิ้มขยี้หน้าผากเขาแล้วเอ่ยอย่างฉุนเฉียว

            “ใครใช้ให้ท่านทำร้ายเขา!! หือ?? กัดกันเหมือนหมาบ้าเดือนสิบเก่งนักรึไง นอกจากข้าใครก็ห้ามทำร้ายเขา!!” ใครจะเข้าใจนางหัวใจตอนนี้เจ็บปวดสุดทน คนรักนาง นางตีได้คนเดียว เห็นจ้าวเกาะบาดเจ็บที่ตัวเขากลับทรมานที่ใจนาง ยิ่งผิดหวังเรื่องที่ ‘เหยียนหลางไม่ใช่ชางหยู’ แค่ลองคิดว่าสิ่งที่พี่สาวจางพูดมานั้นถูกต้อง ที่สามีของน้องอิงฮวาพูดมานั้นถูกต้องก็แทบอยากเอาหัวโขกต้นไม้ตายๆ ไปเสียเดี๋ยวนี้เลย

              “หลานเอ๋อร์.. คนผู้นั้นทำร้ายเจ้า!! หลอกลวงเจ้าจนตกอยู่ในสภาพนี้ยังจะปกป้องมันอีกหรือ”

              หญิงสาวหัวเราะร่วนมองข้ามไหล่เขาเห็นบุรุษผมแดงที่พุ่งเข้ามา นางก็พล่ามต่อไป “จอมมารที่ไม่รู้มือเปื้อนเลือดผู้บริสุทธิ์มาเท่าไรอย่างท่าน… กล้าพูดเรื่องหลอกลวง ทำร้าย ต่อหน้าข้าผู้นี้ด้วยหรือ?”

              “หลานเอ๋อร์..เจ้าเข้าใจผิดแล้ว!!” เขารักนางจนแทบจะประคองไว้ในฝ่ามือ อมไว้ในปากยังกลัวจะละลาย ทว่ากำลังอธิบายต่อพลันรู้สึกถึงอันตรายก็รีบหันหลังกลับ

              ทว่าไม่ทันหลิงหลาน นางพลิกตัวมาบังบุรุษผมขาวเอาไว้ฉับพลัน ชางหยูที่ซัดพลังฝ่ามือเต็มสิบส่วนจะหยุดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เมื่อเห็นหญิงสาวเอาตัวมารับแทนเขาทำให้แค่เบี่ยงวิถีลงเหนือไหล่นาง ถึงแบบนั้นก็รุนแรงจนกระดูกหักลั่นดังกรอบร่างเล็กทรุดฮวบลงทันที

              “หลานเอ๋อร์.....!!!” เหยียนลู่รีบเข้าผคองภรรยา ไม่สนใจชายผมแดงที่ยืนตะลึงมองคราบโลหิตทะลักออกริมฝีปากนาง

              เห็นชางหยูกำหมัดแน่นแค่อ่านแววตาของเขานางก็พอเดาได้ ฝึนความเก็บปวดคว้าดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายให้ลงมาฟังตน “ข้ารู้..ว่าท่านจะพูดอะไร อึก! บอกว่าข้ารักเขาจนยอมแลกชีวิตใช่รึไม่? หึหึ ผิดแล้ว กษัตริย์อยากให้ขุนนางตายขุนนางรึกล้าไม่ตาย เอาล่ะตอนนี้ปรารถนาจะสังหารก็ลงมือเลย ข้าเหนื่อยกับพวกท่านแล้วรีบๆ ทำให้หลุดพ้นที!!”

             “เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร!! เอาตัวเองมาขวางแบบนี้แม้แต่เลือดชั่วในท้องก็ไม่เอาแล้วรึ!!” มือของเขาสั่นสะท้าน ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้ชางหยูยอมรับว่าเมื่อครู่ด้วยโทสะอยากทำให้หญิงโฉดชายชั่วต้องชดใช้ ทว่าเมื่อได้สติเต็มที่เขาหรือสามารถหักใจทำร้ายนางได้ลงคอ ผู้ที่ตลอดเวลาหลายปีมานี้แทบจะทำให้ตนคลั่งตายด้วยแรงคะนึงหา!!

             เหยียนลู่พยายามถ่ายทอดพลังปราณรักษาให้หญิงสาวอยู่ ได้ยินวาจากล่าวร้ายเช่นนี้ยิ่งขุ่นมัว “ดูสิ หลานเอ๋อร์เจ้าภักดีคนผิดแล้ว คนผู้นี้ต่อให้เจ้ากำลังจะตายก็ไม่แม้แต่จะยื่นมือเข้าช่วย มอบใจให้ปีศาจเช่นนี้มันคุ้มแล้วหรือ!!”

              “เก็บปากเน่าๆ ของเจ้าไปซะก่อนที่ข้าจะดึงลิ้นออกมา!! หามิใช่เพราะพวกแอบอ้างอย่างเจ้านางมีหรือต้องเจอเรื่องแบบนี้!!”

              ทั้งสองเริ่มทุ่มเถียงกันหนักขึ้นมีลางจะวางมวยอีกรอบ หลิงหลานวิงเวียนศรีษะเจ็บจนอยากปลงอายุขัยตายหนีไปเลยดีไหม ครัง้นั้นนางบวชชียังดีเสียกว่า คิดได้แล้วก็สำลักเลือดออกมาคำโต ที่บอกว่ารักนางอย่างนั้นอย่างนี้ หึ บุรุษสัปปลับรักแค่หน้าหนาๆของตัวเอง

             “แค่กๆ ช่วยรอข้าตายอย่างสงบๆ ก่อนได้รึไม่? พวกท่านค่อยตีกันต่อ…”

             “หลานเอ๋อร์!! ข้าจะหาหมอที่เก่งกาจที่สุดมารักษาเจ้า!!” เหยียนลู่โอบร่างภรรยารักคิดจะเดินจากไป

            “สตรีของข้ายังไม่ถึงเวลาให้เจ้ามาเสนอตัวจัดการ!!” บุรุษผมแดงตรงเข้าแย่งยื้อ

            “หึ!! อยู่กับเศษสวะเอาแต่ได้อย่างเจ้าหลานเอ๋อร์ไม่อาจมีความสุข มีแค่ข้าเท่านั้นสามารถมอบสิ่งที่ดีที่สุดทุกอย่างแก่นาง!!” กล่าวพลางโอบอุ้มฮูหยินไว้แนบอกปกป้องจากชายผมแดง

             “นางรักข้า!! แค่เฉพาะเรื่องนี้เจ้าก็แพ้แล้ว รับส่งตัวสตรีของข้ามาแล้วจะละเว้นทางรอดให้!!” ทั้งสองเข้าพัวพันไม่เลิกรา หลิงหลานที่ปวดหัวอยุ่แล้วพลันรุ้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนอกแทบแตกอยุ่รอมร่อ

             ผู้หนึ่งปากว่าปกป้องกลับหลอกลวงนาง ผู้หนึ่งครอบครองหัวใจรักกลับสงสัยในความภักดี บุรุษล้วนเชื่อถือไม่ได้...ตลอดมาเป็นตัวนางหลงคิดฝันไปเอง!!

             “เงียบ!! จะเถียงกันหาอะไรพอข้าตายก็แบ่งไปเลยคนละครึ่งหนึ่ง ใครเอาท่อนบนใครเอาท่อนล่างก็เอาไป เลิกกัดกันได้แล้ว!!” ตะโกนออกมาเสร็จกระอักเลือดจนสาดย้อมอาภรณ์ของเหยียนลู่ ตอนนี้เรื่องเดยีวที่นางเสียใจคือลูกน้อยต้องติดตามตนไปปรภพด้วยแล้ว นางฝืนโคจรลมปราณ “จางเหยียนลู่!! ข้ารู้ว่าท่านคือประมุขพรรคมาร ทั้งคำของคนรอบตัว บันทึกของพี่ชายข้า ควรจะเชื่อมโยงได้นานแล้ว แม้ข้าจะซื่อจนแยกแยะไม่ได้ถึงอย่างไรก็ผ่านพิธีได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันมา ใครถูกผิดใครเสียหายเลิกพูดได้แล้ว ซุ่ยเมิ่งเซียนหลินถือเป็นค่าทำขวัญหากอยากได้ก็เอาไป!!”

             หัวใจบุรุษผมขาวกระตุกวูบ ไฉนนางกล่าวราวกับสั่งเสีย “หลานเอ๋อร์!! ใยต้องตัดรอนเช่นนี้ชีวิตข้ามีเพียงเจ้าที่เป็นภรรยาสิ่งอื่นข้าล้วนไม่ต้องการ!!”

             “ท่านจ้าวสงสัยข้า...” เนตรกวางคู่หวานมีน้ำตาหยาดหยดไม่ขาดสาย กอกขึ้นมองใบหน้าที่ตนถวิลหาทุกเช้าค่ำ “ครั้งนั้นที่น้ำตกชื่อเฟิ่นข้าบอกว่า ‘หากรักด้วยใจจริง โปรดเชื่อมั่นในตัวข้าและอย่าได้เปลี่ยนใจ’ ชางหยูท่านบอกว่าไม่มีทางทำร้ายข้าต่อให้เป็นเรื่องที่แย่กว่านี้ จะเป็นมารปีศาจถูกคนทั้งโลกขับไล่รังเกียจก็ตาม… ท่านไม่มีวันทรยศต่อหัวใจตัวเอง ทว่ากลับทำร้ายข้าทอดทิ้งข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่ต้นผู้ที่ยึดมั่นในคำสัญญานี้มีแค่คนเดียว”

             “......................” ท่านจ้าวเกาะยึนเป็นรูปสลักหิน นั่นสินะ..เขามีสิทธิ์อะไรไปกล่าวโทษนาง ต้องเลี้ยงลูกทั้งสองที่ยังเล็กตามลำพังสตรีตัวเล็กๆ เช่นนางจะรับไหวหรือ?

             “มีแต่ฟ้าที่รู้ว่าที่ภูเขาไฟตี้จิ่วเทียนถังข้าปรารถนาฝังร่างไปพร้อมท่าน ทว่าเหว่ยเอ๋อร์ เหลียนเอ๋อร์ยังเล็กนัก ลูกทั้งสองไม่เกี่ยวข้องด้วยถึงท่านเกลียดข้าก็อย่าทำให้เด็กๆ ต้องไร้บิดา ดูแลพวกเขาด้วย” ในที่สุดนางก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาได้จนหมด ไม่มีคนขัดขวางแล้ว… ความเจ็บปวดถึงที่สุดก็ต้องปล่อยมือและรู้จักปล่อยวาง ชีวิตนี้มีโอกาสได้รักและเฝ้ารอคนผู้หนึ่ง แม้ผิดหวังในผลลัพธ์ทว่าปลายทางคือความว่างเปล่า ไม่มีเวลาให้นางโศกเศร้าเสียใจ...

             “เหยียนหลางดีต่อข้าไม่น้อย ท่านจ้าวเกาะก็เมตตาข้าไม่น้อยไปกว่ากัน เลือกไม่ได้ เห็นแก่ตัวมากใช่ไหม ให้ข้าเป็นคนผิดเถอะจะเป็นสตรีสารเลวในเรื่องนี้ให้เอง หลิงหลานไม่เอาไหนทำให้จ้าวเกาะผิดหวัง...ขอใช้ความตายเพื่อไถ่ถอน!!” กลอกตามองสลับพวกเขาทั้งคู่ หยัดรอยยิ้มจนใจจากนั้นนางก็หลับตากัดลิ้นตัวเอง  หากในสามคนมีผู้ที่ต้องตายให้เป็นนาง แล้วทีนี้พวกเขาก็ไม่มีเหตุให้ต้องบาดหมางแย่งชิงกันอีก โลหิตสดๆ ไหลทะลักไม่หยุดทว่าอกข้างซ้ายกลับโล่งสบาย วูบหนึ่งถึงกับรู้สึกได้ถึงการหลุดพ้น

             ค่อยไปรับผิดกับหลิงเฮ่าและลูกน้อยในท้องที่ปรโลก




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --30 คุณธรรม --5 ความโหด โพสต์ 2019-12-18 19:32
คุณได้รับ +5 คุณธรรม +15 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2019-12-18 19:32
คุณได้รับ +230 ความโหด โพสต์ 2019-12-18 19:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -362 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -362 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นหวีหลานไป๋เหมียว
หน้ากากยักษ์ทอง
ดาบมรกต
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
จื่อซิงหม่า
ชุดมารจื่อเซ่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x311
x571
x56
x336
x1
x3
x2
x1
x1
x5
x27
x17
x27
x1
x1
x1
x31
x3
x54
x42
x79
x1890
x72
x43
x188
x1
x6
x2
x4
x59
x1
x15
x2
x49
x349
x1
x1
x29
x2
x2
x2
x1
x1
x10
x160
x270
x30
x20
x3
x6
x89
x3