ดู: 393|ตอบกลับ: 4

{ เมืองจางเย่ } หอเริงราตรีจุ้ยหลิงหลง ♦ 醉玲瓏

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-10-4 23:06:08 |โหมดอ่าน





{ หอเริงราตรีจุ้ยหลิงหลง }








【หอเริงราตรีจุ้ยหลิงหลง】
『  ปลอบประโลมดวงใจของอิสตรีคือหน้าที่เหล่าบุรุษ 
หอสูงเรือนหมู่ท่ามกลางสายนทีและป่าท้ออันร่มรื่นดุจภาพความฝัน
ตั้งอยู่ชานเมืองจางเย่เพียงแค่แรกเห็น สามารถปัดเป่าความเหนื่อยล้า
การตกแต่งทั้งสวนหย่อมศาลา หอห้องอันวิจิตรปราณีตบรรจง
เพียงแค่ตะเกียบยังใช้หยก ป้านน้ำชาหลอมจากทองคำหรูหราฟู่ฟ่า
ทุกราตรีมีเสียงบรรเลงของงานเลี้ยง ทุกคืนมีเสียงหัวเราะประสาน
สถานที่ให้เหล่าหญิงสาวสามารถฝักตัวออกจากดักแด้กลายเป็นผีเสื้องาม
ไม่ว่าท่านจะถูกทิ้ง ถูกเท สามีปล่อยให้ว้าเหว่หรือคนรักไม่ได้ดั่งใจ
เหล่าบุรุษของหอพร้อมบริการรับรองเหล่าคุณหนู ด้วยใจและกาย
อีกทั้งที่แห่งนี้คนงานภายในหอไร้สัญญาต่อกัน พวกเขาต่างมาทำงาน
กับเถ้าแก่กู่ด้วยความเต็มใจและยินดีรับใช้เถ้าแก่กู่ตลอดชั่วอายุขัย



ชื่อกิจการ: หอเริงราตรีจุ้ยหลิงหลง
เจ้าของกิจการ : กู่เยว่ซา 
ประเภทร้าน: บริการทางเพศสำหรับแขกสตรี บริการอาหารสุราเลิศรสและงานแสดง
รับจัดเลี้ยง รับให้ความบันเทิงในรูปแบบต่างๆ ขอเพียงคุณขอมาเราจัดให้ 
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 12.00 - 04.00 น. 
 #ประทับตรา: เจ้าเมืองจางเย่







อัตราค่าบริการ
หนุ่มระดับท็อปของหอ (ต่อ 3 ชั่วโมง) 800 
ชั่ง
หนุ่มเกรดดีมาก (ต่อ 3 ชั่วโมง) 500 ชั่ง
หนุ่มเกรดดี (ต่อ 3 ชั่วโมง) 300 ชั่ง
หนุ่มระดับมาตรฐาน (ต่อ 3 ชั่วโมง) 150 ชั่ง
หนุ่มบริสุทธิ์ (ต่อ 3 ชั่วโมง) 3000 ชั่ง
หนุ่มวัยเอาะ (วัย 8-10 ปี) 5000 ชั่ง 

ค้างคืนเพิ่ม
1000 ชั่ง
* เฉพาะในหอเท่านั้นไม่มีบริการนอกสถานที่ *
* รับประกันความพอใจหากพนักงานบริการไม่ดีสามารถเปลี่ยนคนใหม่ได้ทันที *





  《☆ ดาวเด่นของหอชายงาม ☆ 》 



 กู่ เยว่ซา
Cast : Lee Soo Hyuk
♦ เถ้าแก่หอจุ้ยหลิงหลง ♦ 
ผู้ก่อตั้งหอจุ้ยหลิงหลงที่มาเป็นปริศนา
ดวงตาของเขาบางครั้งกลายเป็นสีเลือด
เปลี่ยนสีหน้าได้ร้อยพันคาดเดาอารมณ์ยาก
ความรู้กว้างขวางมีข่าวลือเกี่ยวกับเขาไม่น้อย
บ้างก็ว่าเป็นคนจากองค์กรมืด รึ ฆาตกร
ที่แน่ๆ เขาช่ำชองงานบริการด้านระทึกใจ
เลือกรับแขกหนึ่งคนต่อราตรีเท่านั้น
ทั้งนี้เพื่อดูแลสตรีคนนั้นเป็นพิเศษ

"สงสัยเกี่ยวกับตัวข้า? ก็เข้ามาค้นหาดูสิ"
(เถ้าแก่หอบุรุษ:สายล่อลวงมอมเมา)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
3000 ชั่ง



 

ซ่ง เหลียนฉี

♦ คุณชายร่ำราตรี ♦ 
เกิดมาชาติตระกูลดีแต่เป็นผีพนันตัวยง
บ้านเกิดฉางอันลือชื่อเรื่องเสเพลตัวพ่อ
ความสุขของเขาคือสุราเลิศรสและนารี
รูปลักษณ์ดุจเทพบุตรรอยยิ้มเชิญชวน
ปีศาจราคะผู้ช่ำชองสารพัดวิธีเอาใจหญิง
เขาทำงานที่นี่ด้วยความบันเทิงเสมอ
หากเลือกเขาจะได้รับค่ำคืนอันรื่นเริงสุข
 "ตานี้ใครแพ้ผลัดกันถอดนะคนสวย!!"
(ชายงามยอดนิยม:สายปาร์ตี้-ผีพนัน)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
800 ชั่ง

 

สุ่ย ตงหลิว

♦ จอมยุทธ์ฉุดหัวใจ ♦ 
ยอดฝีมือแห่งหอจุ้ยหลิงหลงเขาใช้นามแฝง
จอมยุทธ์ผู้อบอุ่นและสุขุมลุ่มลึก มาดพี่ชาย
เขาไม่เคยระเบิดอารมณ์ระบายโทสะ
ปฎิบัติต่อสตรีอย่างให้เกียรติไม่ล่วงเกิน
แน่นอน..หากอยากให้เขาใกล้ชิดมากขึ้น
จะต้อง 'บอกขอ' อย่างตรงไปตรงมาเท่านั้น
เป็นที่นิยมมากในหมู่ชายงามประจำหอ
ด้วยความจริงใจและถนอมให้ที่พักพิง
สนทนาไม่เก่งแต่เป็นผู้ฟังที่ดีคนหนึ่ง
 "เด็กดี...แก้มเลอะหมดแล้ว หืม?"
(ชายงามยอดนิยม:สายพี่ชาย-อบอุ่น)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
800 ชั่ง
 

เป้ยเป้ย

♦ เทวดาน้อย ♦ 
เด็กชายผู้มีแววตาออดอ้อนเสมือนลูกหมา
ทำเหล่าสาวๆ ใจละลายด้วยความเป็น
ธรรมชาติใจการออดอ้อนออเซาะเอาใจ
แอบซุกซนขี้แกล้งบ้างเล็กน้อย โดยเฉพาะ
หากอยู่ดีดีมีของประหลาดอยู่ในถ้วยสุรา
ไม่ต้องสืบฝีมือของหมอนี่แน่นอน
 "ถึงผมจะต้อยแต่อร่อยนะพี่สาว"
(หนุ่มวัยเอ๊าะ:สายอ้อน)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
5000 ชั่ง
 

หยาง เจิน

♦ บทเพลงหวนทิวา ♦ 
ผู้มีใจรักในเสียงเพลงและอักษร
บ้านเกิดลั่วหยางรสนิยมเป็นเลิศ
ชื่นชอบธรรมชาติและการดื่มชา
สุภาพสง่างามมีรอยยิ้มอบอุ่น
และทนุถนอมสตรีดุจบุปผาในอุ้งมือ
เข้าทำงานที่นี่เพราะสุ่ยตงหลิว
ทั้งสองเป็นสหายสนิทดุจพี่น้องแท้ๆ
 "หากบทเพลงของข้าสามารถปลอบประโลมแม่นางได้.."
(ชายงามเกรดดีมาก:สายบัณฑิต-นักดนตรี)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
500 ชั่ง

 

ว่าน จื่อจวิน

♦ ท่านหมอป้อนรัก ♦ 
หมอชนบทภูธรผู้มุ่งมั่นว่าจะเปิดศูนย์
คอยรักษาผู้ยากไร้ไม่มีอันจะกินให้ฟรีๆ
ความตั้งใจดีแต่ไม่มีเงินทอง ท้ายสุดถูกตก
โดยเถ้าแก่กู่ให้กู้เงินไปเปิดโรงหมอ
ก่อนจะเจ๊งในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ติดหนี้
ในระยะยาวต้องทำงานชดใช้ในหอบุรุษ
นอกจากรักษาคนแล้วพรหมจรรย์เขาก็ยัง
ถูกเถ้าแก่กู้นำไปประมูลออกหาเงินอีกด้วย
 "อ๊ะ!! ขออภัยขอรับข้าทำให้เจ็บหรอ?"
(หนุ่มบริสุทธิ์:สายโก๊ะ)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
3000 ชั่ง
 

หย่วนเฉิง

♦ เกล็ดหิมะหลงฤดู ♦ 
คุณชายตกยากที่ชีวิตรันทดผู้หนึ่ง
เป็นหนี้เถ้าแก่เพราะค้ำประกันแทนสหาย
เมื่ออีกฝ่ายหลบหนีจากตอนแรกที่ตั้งใจว่า
จะบวชตลอดชีวิตก็กลายเป็นต้องสึก
ออกมาทำงานในหอเริงราตรีพร้อมประคำ
เขายังเก็บบาตรหินไว้อยู่แม้ผมจะเริ่มยาว
ยังไม่เคยรับแขกแบบค้างคืนแต่ก็เป็นที่
เลื่องลือมากในฝีมือการสวดกล่อมนอน
 "ให้ข้ากล่อมแม่นางแทนได้หรือไม่?"
(หนุ่มบริสุทธิ์:สายคูล-สึกพระ)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
3000 ชั่ง
 

นายแปด(ปาเหย่)

♦ นกยูงฟ้อนหาง ♦ 
ชายผู้ไม่ยอมบอกชื่อจริงต่อใครทั้งนั้น
คนเรียกเขาว่านายแปดได้รับความเคารพ
เป็นอย่างมากจากบุรุษในหอคนอื่นๆ
ด้วยสาเหตุลึกลับ สนิทกับเถ้าแก่กู่มาก
เป็นอีกคนที่เลือกรับแขกตามความพอใจ
เวลาว่างๆ ชอบนั่งสนทนาเรื่องเสื้อผ้า
จะการแต่งหน้า แต่งผม แต่งกาย เลือกพัด
ทุกอย่างล้ำกว่าคนอื่นในหอหนึ่งก้าวเสมอ
เรียกได้ว่า เริ่ด เชิ่ด หยิ่ง ไม่ทิ้งลายตัวพ่อ
 "พวกเจ้าไม่เข้าใจ!! มันคือศิลปะ!!"
(ชายงามเกรดสูง:สายอินดี้-แฟชั่นนิสต้า)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
800 ชั่ง

 

อี้ฟ่าน

♦ หน้ากากมายา ♦ 
ชายผู้เงียบขรึมดุจภูผาศิลาหิน
น้อยครั้งที่เขาจะยิ้มแย้มร่าเริง
ทว่ากลับช่ำชองและชื่นชอบมายากล
ทั้งเปลี่ยนหน้าซ่อนของสารพัด
เสียงหัวเราะของผู้คนคือความสำเร็จของเขา
ช่างเอาใจด้วยวิธีแปลกใหม่เฉพาะตัว
ช่ำชองการใช้ 'มือ' เป็นพิเศษ
 "มาสิ..ข้าจะเสกความทุกข์ของเจ้าให้หายวับไป"
(ชายงามเกรดดีมาก:สายขรึม-นักมายากล)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
500 ชั่ง

 

เฉินเสียง

♦ เซียนดาวโจร ♦ 
คำว่าอย่าไว้ใจทางอย่าวางใจโจร
สำหรับสาวๆ ที่ชอบปราบม้าพยศ
คนของเถ้าแก่กู่ที่โผล่มารับงานบางครั้ง
รูปลักษณ์ยียวนกวนบาทา
วาจาเถรตรงไม่ชอบอ้อมค้อม
เขาไม่ค่อยอยู่ในหอบ่อยนักหรอก
ส่วนใหญ่จะออกไปทำ 'งานลับ' เสมอ
 "โทษที..พอดียังไม่ได้ล้างเลือดออกจากตัว"
(ชายงามเกรดดีมาก:สายมือสังหาร-จารชน)
ค่าตัว/หนึ่งชั่วยามครึ่ง : 
300 ชั่ง

 



 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 8

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-10-8 23:51:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-10-9 01:58

สตรีมิใช่สนามอารมณ์
1559
สตรีประหลาดที่ไม่ดาษดื่น
            ฟิ้ว….

            เป็นเสียงลมพัดที่ชวนให้หวั่นไหวเสียนี่กะไร หลิงหลานกำลังยืนกุมด้ามพัดจีบอยู่ด้านหน้าทางเข้า ‘หอจุ้ยหลิงหลง’ อันเลื่องลือในหมู่สตรีแห่งเมืองจางเย่ งุนงงเล็กน้อยว่าตอนแรกตนตั้งใจจะไปค่ายหลี่กันแต่แล้วลงผิดป้ายเพราะละเมอตื่น มาแวะที่นี่เข้าจนได้.. ไหนๆ ก็มาแล้วฟังว่าบริการผ่อนคลายสุดพิเศษสำหรับสตรีมีเพียงที่นี่ที่เดียว

             เอาล่ะฮึบเข้าไว้ เข้าไปลองก่อนค่อยว่ากันถ้าหากแจ่มแมวไว้ค่อยแนะนำพี่สาวจางกับน้องอิงฮวา!!

             ล่วงเข้ายามเที่ยง เมื่อท้องร้องได้จ้อกนึงสวมหมวกไผ่ผ้าคลุมสีข่าวโปร่งมือขวากุมพัดจีบสลักลวดลายข้างเอวห้อยถุงหอม เครื่องแต่งองค์ล้วนปราณีตบรรจงประเภทมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคุณหนุผมเงินผู้นี้เข้าข่าย ‘เป๋าหนักมีกะตังค์’ บ่าวรับรองด้านหน้าก้าวเข้ามาเสนอตัวนำทางทันที เนื่องเพราะก่อนจะเข้าถึงหออาคารด้านในจะมีสะพานทอดยาวข้ามลำน้ำ

             “เชิญขอรับคุณหนู คงจะมาครั้งแรกเป็นแน่ปกติแล้วข้าน้อยจดจำใบหน้าของแขกได้ทุกคน.. เชิญ บ่าวจะนำทางไปยังหอรับรองขอรับ” หลิงหลานพยักหน้าให้เขา สังเกตคิ้วตาของคนผู้นี้ผ่านๆ ปากแดงฟันขาวประกายตาหัวไวไม่ธรรมดา ‘แม่เจ้าขนาดบ่าวหน้าประตูยังเลิศล้ำเพียงนี้!!’

             “รบกวนแล้ว.. ข้าเพียงประสงค์ทราบว่าที่แห่งนี้มี ‘บริการผ่อนคลายสุดพิเศษ’ สำหรับสตรีจริงหรือไม่ก็เลยลองมาตามคำคนเขาลือเท่านั้น”

             คนนำทางหัวเราะร่วนอย่างเป็นมิตร “เช่นนั้นแม่นางมาถูกที่แล้วขอรับ หอของเรานอกจากสุราอาหารณ์บรรยากาศเลิศรส ยังมียอดบุรุษในทุกสาขาแขนง จะบุ๋นบู๊ กวี ดนตรี หรือแม้แต่ปัญหาธรรมะก็ครบครัน เหล่าคุณชายสามารถร่วมสนทนาคลายความกังวลใจขจัดความว้าเหว่ สามารถบรรเทาความเหนื่อยล้าในชีวิตประจำวันให้แม่นางได้ อย่าว่าข้าน้อยโฆษณาเลยเพียงแต่หากแม่นางมาที่นี่เพื่อค้นหา ‘ผู้รู้สำเนียง’ รับรองว่าไม่ผิดหวังขอรับ”

            “อย่างนั้นเชียวหรือ.. ฟังดูคล้ายเรือนพักเพื่อความบันเทิง ช่างเป็นกิจการที่น่าสนใจอะไรอย่างนี้” ศึกษาดูงานสักหน่อย หลิงหลานลูบด้ามพัดไปมาเพื่อว่าถ้าเห็นแววรุ่งนางจะเปิดเองสักหอสองหอ!!

           กลีบท้อหลงฤดูคลี่คล้อยลอยผ่าน แต่ละย่างก้าวไม่จรจากกลิ่นหอมหวนอาคารไม้อันปราณีตปรากฎขึ้นในครรลองจักษุ สูงอิงกับไหล่เขาเบื้องหลังมองเห็นหุบเขาสายรุ้ง เบื้องหน้าคือลำธารใสดุจกระจก เมื่อฟังเสียงนกหลวนกู่ร้องโผผิน ก็จะเห็นเรือนน้อยใหญ่ในป่าไผ่ศาลาเก๋งลดหลั่นล้อมสวนป่า.. แต่ละเรือนมีชื่อตามพันธุ์ไม่ที่ปลูกเบญจมาศ ตู้เจวียน ดอกฉา หลันฮวาหลากสีงดงามอลังการราวกับจวนขุนนางหลวง ‘ว้าว..เหมือนก้าวเข้ามาอยู่ในอีกโลกหนึ่งแนะ’

           ศาลาเก๋งแต่ละหลังแว่วเสียงหัวเราะร่วนของเหล่าดรุณีและดนตรีไพเราะเพราะพริ้ง บุรุษรูปงามบ้างกำลังดีดพิณ เดินหมาก บ้างก็ร่ายรำเพลงดาบสร้างความสำราญ ราวกับภัตตาคารที่บริการจัดเลี้ยงส่วนตัวควบคู่ด้วยการแสดง หลิงหลานถูกนำไปที่หอใหญ่เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งทำสมาธิห้อยหัวอยู่ ได้ยินเสียงฝีเท้านางก็กระเด้งโผล่งมาดักหน้า

           ดวงตาเขาใสแจ๋วดูแล้วอายุราวๆ สิบปี มองมาที่นางอย่างสนอกสนใจ “เห๋!! ลูกค้าใหม่ล่ะเหมือนที่หย่วนเฉินบอกเลย วันนี้จะมีแขกแปลกหน้า!! นี่ๆ พี่สาวชื่ออะไรน่ะ เราเป้ยเป้ยนะยินดีที่ได้รู้จัก"

            อาจเพราะเอ็นดูอีกฝ่ายนางเกือบตอบไปแล้วว่าตนคือใคร ทว่าหลิงหลานกำลังออกท่องเที่ยวไม่ต้องการให้ใครทราบเบาะแสตน ดังนั้นมองดอกไม้หนหนึ่งตอบกลับอย่างไม่อนาทรร้อนใจ “ฮวายวี่(ดอกไม้ในหุบเขา)… เรียกฮวาเจี่ยก็ได้จ้ะ”

            “โอ้ พี่สาวฮวานั่นเอง!! ยังไม่เคยมาล่ะสิเอาแบบนี้นะเป้ยเป้ยจะพาไปดูรอบๆ เที่ยงแล้วพี่สาวกินอะไรมารึยังฮะ? กุ้งหางหงส์ที่นี่อร่อยมากเลยนะ!! ยังมีติ่มซำของโปรดข้าล่ะ!...อ่า พูดแล้วหิวขึ้นมาเลย พี่สาวคนสวย พี่สาวฮวาที่ดียิ่งเลี้ยงข้าวเป้ยเป้ยหน่อยได้ไหมฮะ?” เด็กชายตัวน้อยในชุดผาวแดงเข้ามาส่งสายตาออดออนราวกับว่าการทำแบบนี้คือเรื่องปกติของเขา

           “เอ่อ…..” ดรุณีน้อยยังคงไม่ปลดหมวกไม้ไผ่ลงทุกคนจึงไม่เห็นสีหน้าและอารมณ์นาง

           “นะ น๊า… เดี๋ยวเป้ยเป้ยป้อนให้ จะแกะกุ้งให้พี่สาวด้วยนะคร้าบบ” อย่าดูถูกความใจกล้าของเป้ยเป้ยนั้นเป็นที่หนึ่งแห่งหอจุ้ยหลิงหลงเชียว พลันขยับกายเข้าไปคิดจะใช้ท่าไม้ตายกอดแขนถูแก้ม ทว่าด้านหลังกลับมีหนึ่งฝ่ามือที่ไวกว่าขยุ้มคอเสื้อเด็กนั่นไว้แล้วหิ้วขึ้นสูง


           “เตือนแล้วว่าอย่าริปะเหลาะแขกใหม่เอง ทำคุณหนูท่านนี้ลำบากใจขึ้นมาเจ้ารับผิดชอบไหวหรือ…?” น้ำเสียงติดจะหยอกเย้าทว่าทรงสเน่ห์ไม่ธรรมดาของบุรุษผู้มาใหม่ เขาสวมอาภรณ์สองชั้นสีตัดกันดำแดง ปล่อยผมหยักศกยาวระบ่าดูไม่สนกฎเกณฑ์ ทว่าที่ตราตรึงที่สุดคือดวงตาเขาทำเอาหลิงหลานเผลอก้าวถอยหลังไป ปฎิกิริยานี้แน่นอนว่าเคยเกิดขึ้นมาก่อนในบรรดาแขกสตรี

           “โอ๊ยๆๆ ทราบแล้วขอรับรีบปล่อยเถอะๆ คอจะหลุดแล้ว!” เป้ยๆดิ้นรนจนร่วงปุจากมือหนา จากนั้นยังไม่วายกระเซ้าหยอก “ดูท่าคุณหนูจะกลัวเถ้าแก่มากกว่านะเนี่ย อ๊าวยังไงกัน แบบนี้คนไล่แขกคงไม่ใช่ข้าแล้วล่ะนะฮ่ะๆๆ!”

             ‘เถ้าแก่’ หนุ่มเหยียดรอยยิ้มไม่นำพาต่อคำเหน็บแนมนั้น เสมือนว่าเขาคุ้นชินกับสายตาอยู่ผู้คนสองแบบหากไม่ ‘หวาดกลัว’ ก็ย่อมต้องเป็น ‘ปรารถนา’ หลงใหลในตัวเขาจนกว่าจะมอดไหม้ไปด้วยกัน หลิงหลานสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายการคุกคามที่คุ้นเคยบางอย่างจากบุรุษผู้นี้จึงเผลอก้าวถอยหลังไปอีกก้าว จากมุมมองของคนในหอมันก็เข้าใจได้ว่านาง ‘กลัว’ จริงๆ นั่นล่ะ ‘กลัวทำไมข้ายังไม่ทันทำอะไรนาง.. ตอนนี้น่ะยัง’

            “คุณหนูน้อย.. ก็ไม่อยากจะขัดหรอกนะแต่หากท่านถอยอีกก้าวจะบังเอิญชนกับแจกันลายครามชิ้นโปรดของข้าพอดี เครื่องปั้นนั้นสนนมูลค่าไม่ต่ำกว่าหมื่นชั่งเสียงเวลาแตกน่าจะไพเราะเป็นพิเศษ” ใบหน้าเขายังคงยิ้มแย้มทว่าประกายในดวงตาขู่ห้ามอย่างชัดเจน เถ้าแก่ไม่คิดที่จะขอให้นางเปิดเผยใบหน้าออกมาด้วยทราบดีว่าการเริงราตรีสำหรับสาวๆ บางคนก็ไม่ต้องการให้มีผลกระทบกับชีวิตประจำวัน ‘เมื่อครู่นางบอกชื่อฮวายวี่สินะ.. ฟังดูก็รู้ว่าด้นสด หึหึ..'

           “ขออภัย.. พอดีว่าพึ่งเคยมาเปิดหูเปิดตาไม่ค่อยชินเท่าไรน่ะเจ้าค่ะดูแล้วผู้คนที่นี่ช่างมีชีวิตชีวานัก” น้ำเสียงหวานเอ่ยตอบฟังดูน่ารักเดียงสายิ่ง จากนั้นคลี่พัดจีบบังใบหน้าตนเอง

           เมื่อสตรีร่างเล็กหยุดนิ่งแล้วมือเขาผายออกเชิญนางเข้าตัวอาคาร “ข้ากู่เยว่ซาเถ้าแก่ประจำหอแห่งนี้ ท่านมาถึงได้เวลาอาหารเที่ยงพอดี… เชิญ จุ้ยหลิงหลงขอต้อนรับ”

           หลิงหลานไม่ปฎิเสธเพราะตนมาเพื่อศึกษาดูงานและหาการผ่อนคลายโดยเฉพาะ หลังจากได้รับเชิญเข้าไปในห้องโถงรับประทานอาหารกว้าง ที่มีโต๊ะน้อยโต๊ะใหญ่ราวกับโรงเตี้ยม เหล่าบริกรล้วนหน้าตาจัดว่าล้ำเลิศจนไม่รู้ว่าจะจดจ้องใครดี และบรรดาสาวๆ หลากเชื้อชาติมากหน้าหลายคากำลังมีความสุขกับอาหารเครื่องดื่มหน้าตาหลากหลายนั่นอยู่.. สาวเจ้าเลือกหนึ่งโต๊ะด้วยการแนะนำของเถ้าแก่กู่ สั่งรายการมื้อกลางวันหนึ่งชุดเมื่ออาหารมาส่ง เครื่องคาวหวานครบครัน นางยกให้เป้ยเป้ยไปกึ่งสำรับ ส่วนขนมเล็กๆ อันปราณีตที่เฉพาะคนใส่ใจความกระจุ๋มกระจิ๋มของผู้หญิงเท่านั้นจะปรุงขึ้นมาได้วางอยู่ มือเล็กใช้ส้อมเงินจิ้มทานหนึ่งชิ้นนางก็ค้นพบสวรรค์ลับๆ ที่นี่เอง

            อาหารปาก… เลิศ! อาหารตา… เยี่ยม!! สวรรค์ ข้ากำลังอยู่บนสวรรค์!

            ตั้งแต่ต้นจนจบหลิงหลานมิได้เปิดเผยใบหน้า ดิ่มด่ำกับความผ่อนคลายเงียบๆเลือกเอาศาลาเก๋งที่มีดอกไหวโปรยปรายราวกับม่าน เลือกเอาขนมหวานสามสี่จานและที่นั่งตั่งเอนดูน่าสบายตัวหนึ่งแล้วมองเหล่ากระรอกขาววิ่งเล่นผ่านโพรงไม้ เที่ยงจรดเย็นล้วนนั่งโดยลำพัง วิ่งนี้ทำให้เหล่าบุรุษของหอจุ้ยหลิงหลงค่อนข้าง ‘ประหลาดใจ’ แขกสันโดษใช่ว่าไม่เคยมี ทว่าคุณหนูผู้นี้แปลกยิ่งกว่า นางสันโดษอย่างน่ารักยิ่ง

           เมื่อครู่นางกล่าวชมบุรุษนักมายากลผู้เงียบขรึมอย่างอี้ฟ่านว่า ‘รูปมืองดงามนักสมควรเป็นผู้มีพรสวรรค์’

            รึละจากการเฝ้ามองหมู่หงส์แหวกว่ายมาสั่งติ่มซำให้เป้ยเป้ย ‘เด็กกำลังโตกินมากสักหน่อยก็ไม่เป็นไร’

            ล่าสุดยามเย็นจะมีเสียงขลุ่ยหยกของหยางเจินขับกล่อมกังวน สาวน้อยยังเอ่ยอีกว่า ‘โบยบินข้ามลำธาร แม่น้ำดุจสายรัดหยกทอดคดเคี้ยวอยู่ริมเขา น่าเสียดายแสงอรุณเจิดจ้าเกินไป...แลไกลแลใกล้ไม่เห็นหนทาง อื้มรสนิยมของผู้บรรเลงดียิ่งตกรางวัล’

            มีคนนำถ้อยคำนี้ไปรายงานต่อหยางเจินพร้อมสินน้ำใจ เดิมทีเป็นเรื่องปกติหากผู้ฟังชื่นชอบในเสียงดนตรีแล้วให้รางวัล รอบนี้ฟังว่าเขาถึงกับหยุดบรรเลงแล้วเสาะหาว่า ‘คุณหนูแขกหน้าใหม่’ ผู้นี้เป็นใคร แม้แต่สุ่ยตงหลิวชายงามยอดนิยมเองพึ่งเคยเห็นสหายรักหยุดบรรเลงก่อนบทเพลงจะสิ้นสุดลง เรื่องนี้ผิดจากความเคยชินเมื่อสอบถามแล้วค่อยได้ความว่า

            “นางสามารถตีความบทเพลงของข้าได้เพียงได้ยิน นี่ไม่เรียกผู้รู้สำเนียงแล้วจะเป็นอะไร? พี่สุ่ย… เย็นแล้วคุณหนูผู้นี้ยังไม่กลับนั่นหมายความว่านางเป็น ‘แขกราตรี’ คิดว่านางจะเลือกใครในหมู่พวกเรา” หยางเจินในอาภรณ์ขาวปักลายต้นไผ่ดำเก็บขลุ่ยหยกแล้วกอดอกมองลงไปยังศาลาเก๋ง หลังม่านบางสีสดใสนั้นคล้ายจะมีเงาของดรุณีเอนหลังอยู่

             “แขกหน้าใหม่ผู้นั้นฟังว่านางไม่เรียกใครเข้าไปปรนนิบัติเลย อาจจะยังเขินอายอยู่ก็เป็นได้...” สุ่ยตงหลิวจอมยุทธ์หนุ่มที่ผันตัวมาจับอาชีพชายงามเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะระอาใจกับการพนันขันต่อของเหล่าพี่น้องร่วมหอ “ฟังว่าเป้ยเป้ยมีโอกาสมากที่สุด รอบนี้เหลียนฉีเป็นเจ้ามือท่านแปดประเดิมลงข้างเป้ยเป้ยร้อยชั่ง ส่วนเฉินเสียงกับอาคงไปลงอี้ฟ่านคนละหกสิบ”

            หยางเจินฟังแล้วร่นหัวคิ้ว “....พี่สุ่ยไปบอกเหลียนฉีเถอะ ข้าลงเถ้าแก่กู่สองร้อยชั่ง!”
      
            จอมยุทธ์หนุ่มเลิ่กลั่กขึ้นมาน้องชายก็เอากับพวกนั้นด้วยหรือ? “ได้..งั้นข้าตามเจ้าอีกร้อยชั่ง!”

            ‘แขกทิวา’ กับ ‘แขกราตรี’ มีความหมายต่างกันอย่างชัดเจน สำหรับหอจุ้ยหลิงหลางยามกลางวันพวกเขามีหน้าที่ให้ความสำราญ บริการทั้งอาหารเครื่องดื่มการแสดง เพื่อหล่าคุณหนูและนายหญิงที่ชื่นชอบการเปลี่ยนบรรยากาศ ทว่าเมื่ออาทิตย์ตกดินแขกที่รั้งอยู่ต่อนั้นมักจะเลือก ‘ชายงาม’ ที่พึงพอใจแล้วแบ่งปันค่ำคืนกับร่วมพวกเขาเพื่อเติมเต็มความต้องการทางกาย ปลอบโยนจิตใจกันเป็นการส่วนตัว

           ภาษาบ้านๆ คือ อยากกินข้าวก็มากลางวัน แต่หากอยากกินพวกพี่ให้น้องมากลางคืน

           เมื่อรัตติกาลมาเยือนหลิงหลานที่เริ่มหนาวขึ้นมาเพราะศาลาเก๋งมันโล่งสี่ทิศไร้กำแพงก็แว่วเสียงเรียกให้ตื่นขึ้น เป็นเถ้าแก่กู่นั่นเองเขาลงทุนออกมารับเพราะนางคือ ‘แขกราตรี’ แล้วยังมาเป็นหนแรกเสียด้วย แม้ยังไม่ได้เห็นใบหน้าค่าตาแต่ด้วยเส้นเกศาเงิน การแต่งกายและการหว่านจ่ายเงินราวกับเบี้ยนั้นบ่งบอกว่า ‘รวย’ ตนก็ไม่เหนียวท่าทีจะบริการเป็นพิเศษสักหน่อย

           “หลับอยู่ที่นี่เหมือนจะไม่เหมาะตามข้ามา... บริการผ่อนคลายอย่างพิเศษเริ่มต้นขึ้นแล้ว ในฐานะที่มาเป็นครั้งแรกไม่ทราบคุณหนูฮวามี ‘เพื่อนเล่น’ ในอุดมคติอยู่หรือเปล่า เป็นคนแบบใด หน้าตา ท่าทาง วิธีการพูดการจาบอกมาได้เลย”

            “เพื่อนเล่นหรือเจ้าคะ? ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ท่านหมายถึงอะไร” หลิงหลานเดินตามเถ้าแก่กลับเข้าไปยังอาคารหลัก ค่อยพบว่าไม่ได้มืดมิดอย่างที่คิด มีแสงสลัวของเทียนไขและโคมสีแดงฉานสองฝั่งทางเดิน ประกอบกับแผ่นหลังบุรุษร่างสูงตรงหน้าเร้าความรู้สึกลึกลับและตื่นเต้นลุ้นระทึก อาจเพราะมัวแต่มองรอบๆรองเท้าพลันสะดุดกึกนางหวีดเสียงแหลม “ว้าย!!”

            “อ้อ.. เข้าใจยากไปรึถ้าอย่างนั้น บุคคลแบบไหนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจที่สุดแบบนี้คำถามคงง่ายขึ้น?” กู่เยว่ซาหันกลับมาประคองร่างเล็กไว้ได้ทัน ก่อนส่งยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ดุจเคลือบพิษให้นาง “ที่นี่เรารับประกันความพึงพอใจ ตอบสิ ชอบแบบไหนข้าจะได้จัดคนมาปรนนิบัติท่านถูก?”

            ปรนนิบัติ? คงเหมือนตอนที่มีคนมานวดใหนางในบ่อน้ำพุร้อนมั้ง??

            ร่างเล็กถอยออกไปก้าวหนึ่งอย่างพิจารณาถ้าจะนวนคงต้องคนแรงแขนดี เมื่อครุ่เถ้าแก่ช่วยประคองตนแรงเขาไม่น้อยเลยนะนั่นไหนจะแผงอกหนาๆ เผลอกระแทกคางยังรู้สึกชา หลิงหลานจดจ้องอีกฝ่ายมองขึ้นมองลงหลายหน “อืม… ถ้าจะให้รุ้สึกพอใจได้ก็คงต้อง..”

            “สนใจข้าหรือ? ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ… เวลาแบบนั้นข้าออมแรงไม่ค่อยอยู่เสียด้วย หึหึ” ตอนแรกยังคิดว่านางกลัวเขา ทว่าสตรีผมเงินใจกล้ากว่าที่คิด ตอนนี้เถ้าแก่จึงได้แต่ยืนกอดอกส่งสายตาคมคายเจือเย้ายวน ‘พี่ดุนะน้องไหวหรือ?’




            กระทั่งมีเสียงเรียงจากทางด้านหลังผู้ที่เดินมาสวมอาภรณ์ขนเตียวสีดำ เครื่องหน้ารูปเมล็ดแตงแววตาร้ายกาจไม่เบา ทั่วร่างส่อเค้าความโลภอย่างปีศาจเป็นซ่งเหลียนฉีนั่นเอง เขาคือเจ้ามือแน่นอนว่าไม่อยากให้ใครทายได้แต้มไป ตอนนี้สุ่ยตงหลิวกับหยางเจินลงข้างเถ้าแก่กู่ไว้สามร้อยชั่งเรื่องอะไรจะยอมให้สองคนนั้นกินเรียบ “เถ้าแก่!! ด้านนั้นทางพี่น้องเรารอจนจะหลับอยู่แล้วนะขอรับ”

              “อ่อ..หรอ” ก็ให้รอไปสิ… กู่เยว่ซายังคงรอคำยืนยันจากลูกค้าหน้าใหม่

             “เถ้าแก่…ท่าน!!” ท่านกะเหมาอีกแล้วสินะแล้วจะเรียกพวกข้ามาทำงานทำไมเนี่ย! เหลียนฉีหันไปชักชวนด้านแขกแทนไม่วายเอ่ยกระทบกระทั่ง “คุณหนู.. พี่น้องข้าอยากทำความรู้จักกับท่านนะ เราไม่ลองไปสนทนากันที่สว่างๆ กว่านี้สักหน่อยล่ะ รู้ไหมว่ามืดๆ แบบนี้ปีศาจร้ายชอบออกอาละวาดมาล่อลวงคนงามกันทั้งนั้นล่ะ”

             กู่เยว่ซาไม่นำพาเช่นเคย แน่นอนฉลาดพอจะฟังออกว่า ‘ปีศาจร้ายล่อลวงคน’ นั่นหมายถึงใคร

             “เห๊! อ๊าว ข้าทำให้ผู้อื่นต้องรอหรือเจ้าคะเช่นนั้นรบกวนคุณชายช่วยนำทางเถิด” หลิงหลานค่อนข้างมือใหม่อยุ่มากกับการเที่ยวสถานเริงรมย์เหล่านี้ นางทราบเพียงว่าพวกเขาช่างเป็นมิตรดีแท้ อยุ่รอทำความรู้จักตนด้วยเยี่ยมๆ หลังจากร่างเน่งน้อยเข้ามาถึงอาคารโถงกลาง ก็พบว่ามีบุรุษมากมายนั่งเล่นบ้างอ่านตำรา บ้างเดินหมาก บ้างก็ฟุ่บงีบอยุ่บนตั่งยาว.. ดูเป็นธรรมชาติสุดๆ ล้วนมีแต่บุรุษจนนางเกร็งตัวลีบ

             “เลือกได้เลยแม่นาง พวกเรากำลังลุ้นกันอยู่ว่าใครกันจะได้เป็น ‘เพื่อนคุย’ ให้ท่านในค่ำคืนนี้” ซ่งเหลียนฉียึดหน้าที่เถ้าแก่กู่ชั่วคราว โดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ว่ากะไรยืนกอดอกพิงเสาเงียบๆ ใช้สายตานายพญาบอกเด็กๆ ว่า ‘เวลางานรีบดึงดูดบุปผาเร็วเข้า’ นางจะเลือกคนไหนเงินส่วนนายหน้าเข้ากระเป๋าเขาอยู่แล้ว

             “อ...เอ่อ” หลิงหลานเลิ่กลั่กเหงื่อตกสาวตาที่หันมาจับจ้งอตนราวกับทะลุม่านผ้าโปร่งได้ บางคนส่งยิ้มให้บางคนหันหน้าเมิน บ้างถึงกับ..สวดมนต์อยู่!! อะไร..สวดมนต์ใส่งั้นหรอ!! “จะให้เลือกจากคุณชายมากหมายเหล่านี้ทุกคนล้วน เอ่อ ล้ำเลิศ.. ข้ารู้สึกเสียมารยาทเจ้าค่ะ ถ้างั้นขออณุญาตใช้วิธีเลือกอีกแบบแทนได้ไหม?”

            “เบื่อแบบเดิมๆ หรือ งั้นก็ลองว่ามาสิคุณหนูฮวา” กู่เยว่ซาเอ่ยตอบ จากนั้นมองร่างสีเงินเข้ามาสะกิดให้เขาก้มลง นางจึงกระซิบข้างหู…


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ --8 ความโหด โพสต์ 2019-10-9 14:25
คุณได้รับ --30 คุณธรรม โพสต์ 2019-10-9 14:25
คุณได้รับ +20 ความชั่ว +10 ความโหด โพสต์ 2019-10-9 14:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์จิ้งจอกชิงชิว
พู่หยกเฟยตันฉีหลิง
เมอร์เมน่าบรูช
สุนัขป่าไอเซนฮาวด์
เทียนเฉาเชียนรื่อหง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x3
x1
x2
x2
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x4
x5
x4
x4
x200
x20
x2
x1
x1
x4
x4
x5
x5
x5
x4
x4
x2
x10
x1
x1
x37
x76
x5
x1
x1
x317
x573
x54
x414
x2
x3
x15
x1
x1
x5
x147
x168
x222
x32
x1
x2
x30
x11
x100
x77
x148
x3990
x204
x114
x359
x2
x6
x7
x19
x264
x1
x15
x2
x82
x1191
x1
x1
x35
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x34
x20
x10
x28
x91
x5
x4
x3
x104
x715
x8
x18
x7
x20
x15
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x60
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x162
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x160
x125
x360
x261
x25
x32
x103
x295
x610
x240
x13
x120
x2
x8
x5
x19
x1679
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x41
x15
x100
x9
x18
x1751
x295
x2023
x1118
x321
x2107
x2
x7900
x408
x98
x103
x12
x76
x150
x3427
x139
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x450
x1445
x11
x2
x27
x6896
x2674
x12
x63
x7571
x57
x9999
x1810
x54
x3
x178
x17
x1110
x1
x1
x3145
x2
x1
x2525
x14
x43
x34
x781
x470
x30
x221
x548
x199
x8
x1210
x1395
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3009
x6980
x762
x280
x9520
x9999
x518
x54
x91
x5332
x28
x15
x84
x179
x1000
x13
x4163
x2935
x1718
x3461
x9999
x2466
x3180
x2613
x1866
x2770
x305
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9928
x2433
x3860
x2260
x150
x2857
x4458
x4381
x1805
x3768
x2083
x545
x2434
x538
x268
x1523
x410
x3
x24
x12
x1510
x78
x50
x5406
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x47
x2239
x3809
x7097
x993
x7457
x4470
x508
x1193
x1824
x749
x10
x1122
x2915
x3040
x968
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2307
x9999
x199
x25
x9999
x20
x5805
x24
x8
x1651
x251
x25
x9
x98
x31
x10
x1121
x3905
x8
x31
x210
x1157
x92
x2408
x2086
x129
x18
x1458
x2378
x2258
x3
x286
x3676
x2540
x7884
x518
x400
x4106
x5426
x9999
x15
x2283
x2451
x5805
x8000
x3380
x1641
x30
x3430
x1014
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4529
x9999
x9999
x9999
x3235
x1991
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3223
x4099
x787
x1
x759
x1814
x627
x1241
x6167
x2325
x5861
x5004
x9999
x7409
x9999
x3109
x2323
x2534
x3456
x4274
x2492
x558
x66
x1
x15
x1989
x6451
x743
x1
x4827
x7762
x68
x9999
x678