ดู: 78|ตอบกลับ: 0

[ความทรงจำ] { ความฝันของอิงฮวา } บุปผาที่ร่วงโรย • 계절에 흩날려 •

[คัดลอกลิงก์]

369

กระทู้

2645

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115466916
เงินตำลึง
1999773495
ชื่อเสียง
308015
ความหิว
1163

ตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
15256
ความชั่ว
12066
ความโหด
31132
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
สถานที่นอนหลับของตัวละคร : { เมืองฉางอัน } โรงหมอ หวังหมิง
ชื่อผู้ฝัน : อิงฮวา
ความฝันประเภท : ความทรงจำอดีตชาติ
ตัวละครชาติที่แล้ว
อิงฮวา : แฮซู 해수




บุปผาที่ร่วงโรย กำลังจะหายไปตามฤดูกาล
คงเหลือไว้แค่เพียงความว่างเปล่า และความเสียใจ
เมื่อดวงดาวลาลับขอบฟ้า ท้องฟ้าก็จะแห้งเฉาลง
น้ำฝนที่หยดลงมา เปรียบเหมือนท้องฟ้ากำลังร้องไห้

계절에 흩날려 떨어진 꽃잎은
홀로 남아 외로워 슬프도록
별들이 떠나간하 늘은 서글퍼
내리는 빗물처럼 울고만 있네

          ร่างกายเหนื่อยล้าอ่อนเพลียเผลอหลับลงข้างเตียงบุรุษผมดำขลับ ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายบางอย่างจนต้องลืมตาขึ้นมา แต่ก็พบกับสิ่งที่แปลกไปมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกตัดใจหวาดหวั่นๆกลัวผสมปนเปที่นี่ไหน ก้มลงดูอาภรณ์เป็นสีขาวทอถักลวดลายดอกไม้ชั้นชนสูงมายืนตั้งแต่เมื่อไหร่ทั้งที่เมื่อตะกี้พึ่งจะล้มตัวลงนั่งแท้ๆเชียว

          ยืนริมสระน้ำงดงามลมพัดเย็นๆบริสุทธิ์เพลิดเพลินไม่ได้นาน จู่ๆ ภาพบางอย่างโผล่ขึ้นแทรกซ้อนด้านหลังมีชายมากมายล้อมคนตัวเล็กไว้ จนเลิกคิ้วไม่เข้าใจความฝันชักจะแปลกๆกึ่งหลับกึ่งตื่นเลือนลาง จมูกสัมผัสไว้ได้กลิ่นคาวเลือดหันมองหากลิ่นคาวมาจากมุมใด เบื้องหน้าปรากฎบุรุษหนุ่มกับพรรคพวกไม่มีทางหนีทีไล่ให้ออกไปได้เลย

          บนเกี้ยวหรูบุรุษองอาจเกรี้ยวกราดอารมณ์ดุร้ายแผดเผาที่คนรักหนีระเริงตามชายชู้ออกมาพลิกแผ่นดินตามหาคนทั้งสองเจ้าสัวตระกูลใหญ่บารมีเหลือล้นเพียงกระดิกนิ้วสั่งข้าทาสบริวาลเจียนเศษเงินค่าตอบแทนก็มีคนมากมายบอกที่หลบซ่อน หญิงร้ายชายเลวนัยน์ตาหยกนิลอดอั้นกั้นอารมณ์โทสะอยากเข้าไปกระชากดรุณีน้อยบันดาลโทสะลงเหยียบศพชายเลว นางในฝันที่ใฝ่ทั้งที่เด็ดปีกกักขังทุกวิธีทางยังมิวายแหวกกรงหนี ภาพวาดดูตัวตั้งแต่แรกเห็นฉุดรั้งหัวใจคนทมิฬอยากได้บุปผาแรกแย้มมาครอบครอง "กลับไปกับข้า เจ้าเป็นคนของข้าเท่านั้น อย่าหวังว่าเจ้ากับเจ้านี่จะได้ครองคู่"

          น้ำตาลไหลอาบแก้มเจ็บปวดหัวใจตายทั้งเป็นอยู่ดีๆทรมานแทบขาดใจ ร่างเรียวเล็กบอบบางสังเกตมองบุรุษบนเกี้ยวใบหน้าคมคายรูปเรียวดวงตาดุจสายน้ำเย็นยะเยือกคล้ายเจ้านายอาเปา "ข้าไม่ได้รักท่านเราแต่งงานก็เป็นเพราะท่านบีบคับข่มขู่ครอบครัวข้า ข้ารักพี่จงซอกบุรุษหนึ่งในดวงใจผู้เดียว ไม่ใช่ท่านเข้าใจไหม...ข้าไม่ได้รักท่าน!" เสียงหวานดั่งสายน้ำตอบกลับโศกเศร้า อิงฮวายืนอึ้งกับคำพูดที่ออกจากปากหวานทั้งนางไม่ได้นึกอย่างจะเอ่ยอ้างวาจาใดๆ เหมือนกับเจ้าของร่างเป็นคนตอบโต้บริบท

          สายลมพัดเพแว่วเสียงสะเอื้อนปานแทบขาดใจ ร่างไร้วิญญาณร่างอีจงซอกเลือดอาบท่วมตัวบนลำตัวมีร่องรอยต่อสู้ถูกทำร้ายแผ่นหลังแกร่งถูกลูกธนูปักเสียบหลายดอกเพื่อปกป้องหญิงสาวทั้งคู่หนีตามกัน ความรักที่มีให้กันเป็นนิรันดร์ใยเล่ากลับต้องพรากจากกัน ห้วงทำนองคะนึงฝืนอยากวิ่งถลาตัวเข้าไปโอบกอดแต่กลับทำไม่ได้ "ฮือ...ฮือๆๆ ทำไมท่านถึงต้องฆ่าท่านพี่ คนที่สมควรตายมันเป็นข้าต่างหาก ท่านมันปีศาจ...ฆ่าได้กระทั่งชีวิตคน" พรั่งพลูคำพูดไปทั้งน้ำตาดวงตาหวานบอบช้ำมากผ่านมากร้องไห้มาอย่างหนัก

          "แพศยาคบชู้สู่ชาย ปีศาจผู้นี้มิใช่สามีของเจ้ารึยอดรัก มันสมควรตายด้วยเงื้อมมือของข้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนป่นปี้ ชายชาตินักรบกลับริอาจทำตัวเป็นโจรขโมยภรรยาผู้อื่นมันสมควรตายเจ้ายังไร้เดียงสานักถูกเป่าหูด้วยคำพูดหวานปั้นยอคำก็ยอมเชื่อใจฝากชีวิตทิ้งความสุขสบายมาอยู่กินกับคนที่ไม่มีอะไร หึ...หากมันรักเจ้าจริงคงไม่ตายอยู่ใต้เท้าข้าอยู่เฉกเช่นนี้หรอกกระมัง" วาจาเผ็ดร้อนเชือดเฉือน ทุกครั้งที่ฟังเสียงหวานปฏิเสธความรักที่มีให้เจ็บระทมดั่งเข็มนำพันทิ่มแทงใจ แม้นได้แต่ตัวไม่ได้ใจนั้นย่อมมิใช่ปัญหาหญิงสาวนอบเลือกชะตากรรมเฉกเช่นนี้เอง

          สะอึกสะอื้นสะเทือนอารมณ์อิงฮวาอยากขยับเขยื้องตัวร่างกายไม่ตอบสนองมิหนำซ้ำหัวใจดวงน้อยบีบเค้นฝันต้องเป็นความฝันแน่ๆ รอบข้างรายล้อมด้วยบุรุษมากมายปิดทางหนีทีไล่ ประหลาดนักนี่มันฝันอะไรกันมีทั้งคุณชายชีทั้งพี่เยี่ย อ่า...ชื่อทั้งสองกลับไม่ใช่ชื่อที่รู้จักรวมทั้งตัวนาง อย่างกับโผล่พรวดเข้ามาดูฉากละครที่สมจริง เหมือนมันไม่ใช่ความฝันแต่เป็นเรื่องจริง ".......!??"

          แฮซูแปลว่าน้ำทะเลรักอิสระไม่ชอบถูกกักขังในกรงทอง ยอมรับทุกความผิดเป็นนางแพศยาไม่รักดี ในเมื่อพี่ลีจงซอกคือรักแรกพบรักวัยเยาว์จนเติบโตชายชาติทหารออกรบทำศึกสงครามเพื่อแผ่นดินเป็นคนดีมีคุณธรรมทว่าทางบ้านกีดกั้นนางและเขาถึงฐานนะไม่เทียบเท่านางไม่ดีเด่นเลิศเปรียบดั่งผู้ใด กระทั่งถูกจำคลุมถุงชนกลับบุรุษที่ไม่เคยเห็นหาค่าตากันมาก่อนมีเพียงวาดภาพที่ครอบครัวทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยน เฝ้าภาวนาขอให้เขาไม่เลือกนางฝันสลายในรุ่งเช้าอีกวัน แม้จะหนีออกจากบ้านหลายครั้งหลายหนก็ถูกตามกลับมาได้จนถูกขังไว้ในห้องเดี่ยวดาย "......." เหม่อลอยน้ำตาไหลคล้อย

          ทุกอย่างสลายแตกละเอียดเถ้าธุรีผงท้องฟ้าหมองหม่นพันธนาการสัมพันธเคยให้ไว้ต่อกัน ความตายมิอาจแยกนางและเขาออกได้ ไม่ว่าเหตุอันใดจะเกิดขึ้นความรักทั้งสองยังคงอยู่ในความทรงจำแสนหวาน หวนนึกถึงมือหนาผคองสัมผัสปลอบโยนอบอุ่นค่อยอยู่เคียงข้างซับน้ำตาปกป้องถนอม

          "ตอนนี้เจ้านี่ก็ตายแล้ว มานี่ !! เจ้าต้องไปกับข้า" โอซองอูสะบัดชายเสื้อชี้นิ้วที่ประดับแหวนอัญมณีนายเหนือทรงอำนาจ "จับนางมาให้ข้า!" สั่งบริวารทั้งบ่าวไพร่ชี้นิ้วสั่งเดือดดาลคับแค้นตบตักดังอาภรณ์ฟ้าคาดทับขาวรองเท้าหรูเปรอะเปื้อนคราบเลือด

          ดรุณีน้อยยืนแข็งทื่อไม่ตัดสินใจใดๆริมฝีปากอมชมพูบัดนี้ซีดเซียวสู้ยอมตายดีกว่ากลับไป เหล่าลูกน้องเดินย่างกรายเข้ามาใกล้ๆเรื่อยๆ ข้างกับสระน้ำมรกตเปร่งประกายวิบวับชโลมจิตใจไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อกรใดๆ มีชีวิตอยู่เทียบเท่าตายทั้งเป็น หันมองร่างชายคนรักเป็นครั้งสุดท้ายเผลอไผลสบตาสายตาผสาน "พี่ซองอูข้า...ข้าขอโทษ ยามวาสนาบรรจบพบพานข้าขอชดใช้ในสิ่งที่ข้าทำร้ายหัวใจของท่านขอสัญญา... ฮื้อๆๆๆๆ แต่ชาตินี้ข้าจะรักมั่นบุรุษเพียงผู้เดียวไม่อาจแบ่งหัวใจเหลียวมองชายอื่นใดได้อีก" น้ำเสียงหวานสะเอื้อนลาลับทอดสายตาส่งผ่าน

          ตู้ม!!!

          ในช่วงวินาทีสุดท้ายของชีวิตก่อนที่จะถูกจับตัวกลับไปตัดสินใจอย่างแน่วแน่มั่นบอกอำลาแล้วกระโดดลงสระน้ำเพื่อหลีกหนีปัญหาทุกอย่างที่พัวพันก่อขึ้นมาไม่อาจสะสางลงไปได้ ร่างเรียวเล็กขาวนวลผุดผ่องกระโดดลงน้ำ ทันใดนั้นสระน้ำจูหยวนเป่าเปล่งแสงประกายสว่างเจิดจ้าทั่วบริเวณ สติเลือนล่างหายหมดสิ้นลอยละลิ่วพลิ้วไสวความรู้สึกเศร้าเสียใจถาถม 'สตรีแพศยาเช่นข้าไม่คู่ควรกับท่านพี่ซองอู' นั่นเป็นคำพูดที่ไม่ได้เปล่งวาจาออกไป ถูกตีหน้าเป็นคนผิดทั้งที่ความจริงแล้วมิใช่

          สระน้ำพ่นร่างดรุณีน้อยกลับขึ้นมาบนบก พวกคนกลุ่มแห่วิ่งมาถึงรีบเข้ามาตรวจชีพจร "นายท่านขอรับ นายหญิงเสียชีวิตแล้ว" พบว่าไม่มีลมหายใจจึงแจ้งผู้เป็นนายทันทีสถานการณ์ตึงเครียดอึดอัดกว่าเดิมหลายร้อยหลายพันเท่ายอดหญิงดวงใจผู้เป็นนายฆ่าตัวตายหนีรัก

          โอซองอูลงเกี้ยวขึ้นผคองร่างนวลขาวไร้วิญญาณใบหน้าก้มลงประคองใบหน้าประกบริมฝีปากซีดเซียวดื่มด่ำจูบหยาดน้ำตาไหลอาบแก้มลิ้นร้อนถูกส่งเข้ามาในโพรงปากอย่างจาบจ้วงช่วงชิงความหวานไล่เลี่ยทั่วโพล่งปากบดขยี้แนบแน่นก่อนจะถอดริมฝีปากในใจร้อนรุ่มดั่งเพลิงเปลวไฟที่ก่อปะทุ อุ้มคนรักขึ้นโอบแนบชิด "ข้ามิอาจรักใครได้อีกในเมื่อใจข้ามีเพียงแค่เจ้า" นัยน์ตาหยกนิลอาฆาตแค้นชายที่นางมอบหัวใจ "ข้าโอซองอูขอสาปส่งคนทั้งสอง ข้าจะตามจองเวรจองกรรม ในเมื่อข้าไม่ได้ใจเจ้าอย่างแท้จริงก็ไม่มีใครที่ควรจะได้มาครอง!!!" บุรุษสูงกำยำพาร่างไร้วิญญาณคนรักกลับขึ้นเกี้ยว ส่วนชายชู้ให้บ่าวไพร่ไปโยนทิ้งไว้ที่ทะเลศพปล่อยให้เพชฌฆาตในน่านน้ำเขมือบกิน

ดอกไม้ต้องมีเบ่งบานและแห้งเหี่ยวไปตามกาลเวลา
ใจข้าก็เช่นกัน บอกข้าทีผ่านสายลมนั้น
เมื่อหิมะแรกตกลงมา ข้าจะสามารถสมหวังได้

꽃들은 피고 또 지듯
보내는 마음 바람에 전해주오
첫눈이 내리면 이뤄지는 소원



แสดงความคิดเห็น

ว่อทอดีตชาติ!!!  โพสต์ 2019-9-28 01:17
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สายลับจิ่วเทียนหวง: ชี เพิ่มขึ้น 10 โพสต์ 2019-9-27 22:22

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ความหิว -362 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -362 + 4

ดูบันทึกคะแนน



ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-7-9 18:15

ขึ้นไปด้านบน