ดู: 314|ตอบกลับ: 3

{ เมืองซานตง } ร้านบะหมี่ชายสี่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-26 06:42:58 |โหมดอ่าน


{ ร้านบะหมี่ชายสี่ - เมืองซานตง }

ร้านบะหมี่ที่มีชื่อเสียงของซานตง เป็นเจ้าของร้านเป็นมีหัวคิดก้าวไกล
คิดสูตรบะหมี่ของตนเองจนเป็นที่ถูกปากของชาวเมืองและประชาชนเขตเหอเป่ย
ที่มาของชื่อร้านเถ้าแก่คิดออกมาเพราะต้องการความคล้องจอง
ไม่ได้เกี่ยวกับว่าเขาเป็นบุตรชายคนที่สี่หรือว่ามีบุตรชายสี่คนแต่อย่างใด
ปัจจุบันพยายามจะขยายสาขาส่งสูตรบะหมี่ไปค้าขายยังต่างเมืองอีกด้วย


ชื่อกิจการ: ร้านบะหมี่ชายสี่
เจ้าของกิจการ: หวัง ฉงเหมิน
ประเภทงาน: บริการอาหารประเภทเส้น (บะหมี่), สุรา-น้ำชา ทั่วไป
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 07.00 - 20.00
ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองซานตง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

167

กระทู้

1552

โพสต์

16หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
167345
เงินตำลึง
69028
ชื่อเสียง
62670
ความหิว
1055

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
5825
ความชั่ว
705
ความโหด
2799
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-3-10 23:49:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{บันทึก บันทึก ทึก ทึก}
[แวะกินบะหมี่]


     หลังจากที่พักรักษาตัวไปได้ระยะใหญ่ ในที่สุดท่านหมอก็อนุญาติให้จางฝูนั้นกลับบ้านได้มนที่สุดเพียงแต่ใจจริงแล้วเธอก็ไม่อยากให้เข้าอยู่ที่เมืองแห่งนี้ต่อเท่าไหร่เนื่องจากมันคงไม่ปลดภัยกับเขาอีกแล้วเธอจึงตัดสินใจที่จะพาเขาไปหาที่พักที่เมืองอื่นให้ห่างไกลจากที่นี่แทนโดยก่อนที่จะออกเดินทางเจ้าเจียเองก็ขอกลับไปเก็บเสื้อผ้าของเขาที่กระท่อมก่อนที่จะออกเดินทางต่อซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ว่าอะไรจึงแวะไปที่กระท่อมเพื่อให้ชายหนุ่มเก็บบข้าวของ


     ในตอนแรกเธอกะว่าชายหนุ่มคงจะยืนระลึกความอยู่อาจใช้เวลาในการเก็นานแต่ก็ต้องตกใจเมื่อชายคนนั้นเข้าไปด้านในเพียงสิบนาทีแล้วก็เดินออกมาพร้อมกับห่อใส่เสื้อผ้าและข้าวของอีกเล็กน้อย บางทีที่เธอไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้เลยจริง แต่ก็เอาเถอะ


     จางฝูและเจ้าเจียออกเดินทางในทันซึ่งที่หมายสำหรับที่เธอที่วางไว้คือไปถึงที่เขตเมืองซานตงแล้วจึงค่อยยเดินทางไปหาบ้านให้ชายหนุ่แถบๆจินหยางที่ค่อนข้างไกลจากฮองหงพอสมควรซึ่งก็น่าจะพอให้ชายหนุ่มอยู่อย่างสงบได้ที่นั้นละนะ


    หลังจากที่ใช้เวลาเดินทางมาพอสมควรในที่สุดจางฝูก็เดินทางมาจนถึงเมืองซานตงแล้วคิดว่าเธอควรจะแวะพักหาอะไรกินสียหน่อยเนื่องจากตั้งแต่เช้านั้นพวกเขายังไม่ได้ทานอะะไรกันเลย เจ้าเจียและพวกสัตว์ก็คงจะหิวอยู่เหมือนกัน จึงได้แวะพักทานข้าวกันที่ร้านบะหมีชายสี่


   “แวะพักกินข้าวกันที่นี่แล้วค่อยเดินทางต่อแล้วกันนะ”จางฝูเอ่ยก่อนที่จะค่อยๆปีนลงจากหลังเฟเทียนโดยมีเจ้าเจียที่กระโดดลงจากหลังช้างไปก่อนเอื้อมมือมาช่วยประคองเธอคงจากหลังเฟยเทียนพร้อมด้วยรอยยิ้ม ซึ่งมันช่างทำให้เธอไม่ชินเอาเอาสะเลย จึงยิ้มแหยะๆให้ก่อนจะจับมือหนาที่ยืนมาให้แล้วค่อยๆลงมายืนที่พื้น


    “ขอบใจนะ”


    “ขอรับ”


     “เฟยๆ ไปรอข้าที่คอกข้างหลังนะ มีมี่ด้วยนะ”จางฝูหันไปมองช้างเผือกกับจระเข้ของตััวเองที่ค่อยเดินไปยังคอกที่อยู่ถัดไปด้านหลังร้านก่อนจะหันไปมองเจ้าเจียยิ้มแล้วเดินนำเข้าไปในร้านบะหมี่โดยมีลู่จิ่วและลู่ฉีนอนพันอยู่ในแขนเสื้อทั้งสองข้างของหญิงสาวส่วนเจ้าฮุ่ยจือนะหรือใช้ไหล่เจ้าเจียเป็นที่พักหลับนอนไปเสีย


     “ขอโทษแทนฮุ่ยจื่อด้วยนะ”


     “ไม่เป็นไรขอรับ”เจ้าเจียเอ่ยแล้วหันไปมองเจ้านกฮูกที่ใช้ไหล่ตัวเองเป็นที่นอนก่อนที่เข้าจะเดินตามหญิงสาวไปนั่งที่โต๊ะด้านในสุดของร้าน


     “เอาบะหมี่หมูแล้วก็เอาหมูหันเปล่าๆมาสองจานเจ้าค่ะ”จางฝูหันไปสั่งอาหารกับเสี่ยวเออร์ของร้านก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าเจียที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ “อยากกินอะไรก็สั่งเลย ข้าเลี้ยงเอง ไม่ต้องเกรงใจ”


      “ข้าก็เอาบะหมี่หมูขอรับ”เจ้าเจียหันไปสั่งอาหารของตัวเองมั้งก่อนจะหันกลับมานั่งก้มหน้าเงียบๆต่อ จางฝูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพอเห็นท่าทีแปลกของชายหนุ่มก็อดที่จะถามไม่ได้ จะว่าไปชายหนุ่มก็เงียบมาแทบตลดทางเลย จะเป็นอะไรไหมนะเนี่ย


    “เจ้าเป็นอะไรรึป่าว มีอะไรก็บอกข้าได้นะ”


    “อะ ป่าวหรอก แค่คิดถึงเรื่องเก่าๆ” เขาเอ่ยแล้วก้มหน้าลงแววตาใสแฝงไปด้วยความเศร้าจนจางฝูนั้นอดที่จะเศร้าตามไปไม่ได้


   “ความสูญเสียมันเจ็บ แต่มันก็เป็นอดีต และเป็นวัฏจักรของชีวิตคน เจ้าต้องหัดลืมแล้วทำใจให้ได้เจ้าเจีย”จางฝูเอ่ยก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วยิ้มให้กับเจ้าเจียที่เงยหน้าขึ้นมามองเธอเล็กน้อย “เจ้าต้องเข้มเเข็ง แล้วอยู่ต่ออย่างมีความสุขคนที่จากไปเขาจะได้มีความสุขด้วย”


    “ข้าจะจำคำท่านไว้”


   “ท่านเทิ่นอะไรละ อืมว่าแต่เจ้าอายุเท่าไหร่แล้วเจ้าเจีย”จางฝูเอ่ยขึ้นพร้อมกับลงมือข้างหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะเพื่อใช้ท้าวคางส่วนอีกือหนึ่งก็ยกกาน้ำชาขึ้นมาเทใส่ในแก้วให้ตัวเองและอีกแก้วสำหรับชายหนุ่ม


   “ข้ายี่สิบเก้าแล้ว”


  “เอ๋ ก็เป็นพี่ข้าสิ ข้าพึ่งจะยี่สิบเอ็ดเอง งั้นข้าเรียกเจ้าพี่เจ้าแล้วกันนะ”จางฝูเอ่ยรวบรัดก่อนที่จะยืนแก้วน้ำชาให้กับเจ้าเจียพร้อมกับยิ้มหวานให้ ซึ่งเจ้าเจียก็รับมาแล้วยกขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนจะมองหญิงสาวตรงหน้าที่ยิ้มหวานส่งมาให้ ในครั้งนี้ รอยยิ้มนั้นของนางไม่ได้น่ากลัวเหมือนตอนอยู่ที่รังโจรแต่เป็นรอยยิ้มใสซื่อของเด็กสาวเพียงเท่านั้น ต่างเพียงช่วงเวลาและสถานที่ก็สามารถทำให้รอยยิ้มเปลี่ยนได้ด้วยสินะ


     หลังจากที่นั่งคุยเล่นกันไปได้สักพักอาหารที่พวกเจ้าสั่งก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะพร้อมกับเจ้างูสองทั้งสองสีที่ได้กลิ่นอาหารก็ค่อยเลื้อยขึ้นมาบนโต๊ะเพื่อกินหมูที่เจ้านายสาวสั่งมาให้พวกมัน ซึ่งตอนแรกเจ้าเจียเข้าใจผิดไปว่าจางฝูสั่งมหมูมาเอาไว้กินเองตอนที่เขาจะคีบมากินก็ถูกเจ้างูขาวที่ชื่อลู่ฉีเอาหางตีไปที่มือของเขาเบาๆ จางฝูจึงได้เฉลยกับเขาว่าหมูที่สั่งแยกมานั้นเป็นของเจ้าพวกแสบ เขาถึงไ้เข้าใจแล้วก้มหัวขอโทษเจ้างูสองตัวเป็นการใหญ่ที่จะไปแย่งพวกมันกิน


     หลังที่จัดการกับบะหมี่กันจนอิ่มหน่ำเป็นที่เรียบร้อยพวกจางฝูแล้วจ้าเจียก็ยังคงนั่งพักคุยกันต่อโดยเจ้าเจียก็เล่าเรื่องตัวเองในอดีตให้กับจางฝูฟังว่าทำไมพวกเขาถึงได้ถูกพวกโจรกลุ่มนั้นตามล่าและคนที่ทรมานตัเจ้าเจียยและทำให้น้องสาวของเจ้าเจียตายนั้นมีชื่อว่าเกา ไหลเถี่ย เป็นโจรวิปริต ซึ่งจากที่จางฝูได้เห็นก็รู้แล้วว่าทำไมถึงได้ฉายาวิปริต ข้อนี้เธอไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อยกลับสงสารคนตรงหน้ามากกว่าที่ไปเจอเรื่องราวมากมายมาขนาดนั้น


     “จากนี่ไปก็จะได้อยู่สงบๆแล้วละมั้งนะ”จางฝูเอ่ยกึ่งเล่นออกมาก่อนที่จะหัวเราะออกมาเล็กน้อยแล้วหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ให้มาเก็บเงินก่อนที่พวกเขาทั้งสองและเหล่าสัตว์จะเดินออกไปที่นอกร้านแล้วตรงไปยังคอกพักสัตว์ก่อนจะเริ่มออกเดินทางกันต่อในทันที


@STAFF_Pixiu


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -10 Point +3 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 5 + 300 -10 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดอกม่วง
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x1
x3
x5
x6
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x30
x30
x1
x1
x2
x5
x3
x4
x160
x1
x18
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x17
x80
x75
x50
x595
x196
x3
x9
x4
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x240
x3
x50
x600
x399
x200
x5
x400
x1200
x75
x7
x30
x600
x5
x100
x1185
x2
x200
x200
x35
x4
x600
x40
x3
x20
x60
x37
x4
x250
x19
x600
x32
x56
x200
x100
x800
x3
x551
x727
x200
x16
x200
x21
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x51
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x5
x1676
x1
x3
x640
x1455
x102
x1307
x3
x5
x6
x90
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x2
x136
x290
x115
x1
x30
x30
x2
x49
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x470
x215
x105
x125
x450
x30
x111
x380
x728
x1
x23
x552
x5
x388
x106
x366
x275
x520
x1225
x127
x67
x738
x460
x4
x2
x598
x462
x400
x158
x8409
x1497
x400
x289
x53
x42
x17
x49
x19
x326
x870
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x79
x1
x9
x138
x249
x668
x3835
x73
x12
x166
x1
x446
x140
x2400
x8
x327
x630
x500
x36
x2
x3
x340
x5
x40
x141
x2
x1500
x546
x1460
x730
x108
x195
x107
x9
x82
x282
x7
x38
x3
x2
x7
x157
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x277
x7
x158
x17
x227
x5077
x702
x248
x8
x59
x2
x2
x1210
x1780
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x14
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x810
x844
x746
x1030
x494
x137
x134
x183
x745
x1090
x807
x92
x104
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x280
x287
x619
x460
x1114
x680
x172
x1122
x2318
x581
x40
x1018
x539
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x7532
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1
โพสต์ 2018-10-17 22:33:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 64 ) ..ข้ากับท่าน.. ในวันที่มี 'เรา' ( 14 )

รถม้าหยุดลงที่หน้าร้านบะหมี่ชายสี่ เมืองซานตงเพราะคนในรถบอกว่าหิวเพียงคำเดียว อินซื่อป๋อก็บอกให้รถม้าหยุดแวะร้านบะหมี่ก่อนครู่หนึ่ง ทั้งสองเดินเข้าไปภายในร้านในขณะที่เหม่าเจ๋อตงนำรถม้าไปหาที่จอด


อินซื่อป๋อเดินนำนางเข้าไปที่โต๊ะหนึ่งก่อนจะผายมือเชิญหญิงสาวนั่งลง หยางเสี่ยวเยว่พยักหน้าแล้วนั่งลงตาม แล้วจู่ๆเขาก็เดินอ้อมมาขยับเก้าอี้ให้นาง ตอนพ่อบ้านก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว นี่เป็นเขาเข้ามาจัดการเองยิ่งทำตัวไม่ถูก


ร่างสูงพอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เดินไปนั่งที่ตรงกันข้าม ครู่หนึ่งเสี่ยวเอ้อห์ก็เดินมา “ทั้งสองท่านรับอะไรดีขอรับ?”


“บะหมี่สองชามกับชาเบญจมาศ” อินซื่อป๋อตอบ เสี่ยวเอ้อห์ก็พยักหน้ารับแล้วรีบวิ่งไปในครัว ก่อนจะกลับมาพร้อมชาหนึ่งกา


“อีกสักครู่บะหมี่สามชามจะยกมาขอรับ”


ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรมากเพียงขยับใบหน้าขึ้นลง หยางเสี่ยวเยว่ทำหน้าที่รินชาให้เขา มือน้อยผลักถ้วยชาไปที่เบื้องหน้าชายหนุ่มแต่เขากลับส่ายศรีษะแล้วบอก “เจ้าดื่มเถอะ”


“ท่านไม่ชอบชาเบญจมาศหรือ?” นางถามละล้าละลัง


“เปล่า เพียงข้าสั่งมาเพราะรู้ว่าเจ้าชอบ” กล่าวพลางยื่นถ้วยชาคืนให้นาง


มือเรียวรับมาก่อนจะค่อยจิบช้าๆ “....” หยางเสี่ยวเยว่ไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติมเพียงแต่นั่งดื่มชาไปจนหมดถ้วยหนึ่ง ครู่ต่อมาบะหมี่จึงถูกยกมาวางบนโต๊ะ


“เชิญทานให้อร่อยขอรับ” เสี่ยวเอ้อห์กล่าวก่อนจะเดินจากไป


ตะเกียบไผ่ถูกหยิบยื่นให้นางก่อนแล้วเขาก็เริ่มลงมือคนให้เข้ากันก่อนจะคีบขึ้นมาใส่ปาก ดวงตากลมกระพริบมองปริบๆก่อนจะทำตามบ้าง “ซู้ดด...”


“อร่อยไหม?” อินซื่อป๋อเคี้ยวเส้นหมี่ในปากก่อนจะกลืนแล้วถามนาง หญิงสาวตอบด้วยการพยักหน้าในขณะที่ยังดูดเส้นบะหมี่อยู่ “ค่อยๆทาน”


“อื้อ!” กัดเส้นก่อนจะเคี้ยว


จู่ๆเสียงเอะอะข้างนอกก็ดังเข้ามาถึงในร้าน อินซื่อป๋อเดินออกไปดูเห็นเป็นคนไร้บ้านผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนพื้นในลักษณะท่าทางเหมือนกับโดนผลัก เขาเดินไปผคองชายคนนั้นขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?” เขาถามอย่างสุภาพ ขณะเดียวกันหยางเสี่ยวเยว่ก็เดินออกมาดูด้วย


“ข้า..ข้าหิวก็เลย..มาขอ..อาหาร..แต่ว่า..” ชายผอมกร่องคนนั้นตอบแล้วมองไปทางเจ้าของแผงลอยคนหนึ่งที่ยืนหน้านิ่งถือมีดชี้มาอยู่


“ร้านข้าไม่ขายคนไม่มีจ่าย!” ตอบก่อนจะชิ่งหนีไป


“ท่านลุกขึ้นมาก่อน” หยางเสี่ยวเยว่เข้ามาช่วยเขาผคองอีกคน “เอาอย่างนี้ มาทานบะหมี่ด้วยกันนะเจ้าคะ?” นางชวนเขาเข้าไปในร้านบะหมี่ชายสี่


แม้เสี่ยวเอ้อห์จะมองพวกนางด้วยสายตาไม่รับแขกอย่างไร แต่ทันทีที่เหม่าเจ๋อตงเดินเข้ามาภายในร้าน พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรได้แต่ยกบะหมี่มาให้คุณลุงคนนั้นได้ทาน บะหมี่ชามแล้วชามเล่าราวกับถูกดูดหายไปในปากนั้น ดูท่าคนจะหิวมากจริงๆ


ผ่านไปพอสมควรบะหมี่หมดไปเจ็ดชาม เสี่ยวเอ้อห์ก็เดินมาคิดเงินค่าอาหาร พ่อบ้านเหม่าหยิบเงินตำลึงออกมาจ่ายส่วนอินซื่อป๋อกับนางนั้นออกไปรอก่อนแล้ว “ท่านลุง ท่านมาจากไหนหรือขอรับ?” อินซื่อป๋อถาม


“ข้าเดิมทีอยู่ที่นี่.. เป็นคนดูแลสัตว์ ต่อมาอยากเปิดร้านแต่กิจการค้าขายไม่ดี ทำไร่ก็ไม่ดี สุดท้ายภรรยาและลูกก็ทิ้งไป..” พอได้ทานแล้วก็มีเรี่ยวแรงพูด ดวงตาคู่นั้นมองมาที่อินซื่อป๋ออย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณใต้เท้าและแม่นางมากที่มีน้ำใจต่อคนเช่นข้า”


“ท่านลุงอย่าได้พูดอย่างนั้น” หยางเสี่ยวเยว่กุมมืออีกฝ่ายไว้ “เอาอย่างนี้ ข้าจะหางานให้ท่าน ที่หอของข้ายังมีที่ว่างอีกเยอะ ท่านจะได้ทั้งงาน เงิน และที่พัก” นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม


“จริงหรือ..? ..ข้า ข้าจะมีงานทำจริงหรือ??” เขามองนางตาโต


“ถ้าอย่างนั้นข้าจะจ้างคนรถไปส่งท่านลุงที่ซินเอี๋ย” อินซื่อป๋อกล่าวก่อนจะหันไปบอกกับเหม่าเจ๋อตง คนพยักหน้าหายไปครู่หนึ่งแล้วกลับมาพร้อมรถม้ากับสารถี


“ท่านลุง ท่านไม่ต้องห่วง ทันทีที่ถึงหอหนิวหลางจือหนี่ ให้มอบสิ่งนี้กับยามหน้าประตูพร้อมจดหมายฉบับนี้ พวกเขาจะให้ท่านทำงานที่สถานรับเลี้ยงสัตว์” นางยื่นจดหมายว่าจ้างที่ตนเองพกไว้ให้เขาพร้อมเงินอีกจำนวนหนึ่ง


ลุงคนนั้นถึงกับคุกเข่าแทบเท้านางแต่หญิงสาวรีบคว้าไว้ “โอ… ขอบคุณ.. ขอบคุณมาก!”


“ท่านลุงอย่าทำเช่นนี้ ข้าแค่ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์” นางกล่าว


อินซื่อป๋อเดินไปหาสารถีก่อนนะกล่าว “รบกวนช่วยไปส่งที่หอหนิวหลางจือหนี่ นอกเมืองซินเอี๋ยด้วย”


“ขอรับ” อีกฝ่ายพยักหน้า


เหม่า เจ๋อตงเข้ามาผคองท่านลุงขึ้นรถม้าไป แล้วทั้งสองก็เดินขึ้นรถม้าของตน เบื้องหน้าคือจุดหมายปลายทาง จินหยาง


JX002
3/10
@Admin  

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +20 ความหิว -22 Point +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 20 -22 + 30

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

17

กระทู้

296

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
10197
เงินตำลึง
178318
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
312

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
0
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
เลเวล 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-10-25 14:10:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลเดินทาง

                  รถม้าเคลื่อนเข้ามาในตัวเมืองซานตง ก่อนจะแวะพักที่ร้านบะหมี่ชายสี่ เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่คนทานอหารกัน ทำให้ไม่ค่อยมีลูกค้ามากนัก ลู่เอินฝากรถม้าไว้ที่หน้าร้าน ส่วนติงโหยวและหรั่นหลันกลับพากันวิ่งเข้าไปสั่งอาหารในร้านเรียบร้อยแล้ว นางที่เดินเข้าไปทีหลังจึงไม่มีสิทธิ์เลือกเมนู อย่างไรก็ตาม นางกินอะไรก็ได้อยู่แล้วจึงไม่ค่อยคิดมากเรื่องอาหารนัก
                  "เสี่ยวเอิน ต่อจากนี้อีกไกลไหม?"
                  "ต่อจากนี้เดินทางขึ้นเขาก็ถึงเมืองจินหยางแล้วเจ้าค่ะ"
                  "เช่นนั้นระหว่างทางไม่ต้องรีบมากนะ ข้าว่าป่าแถวนี้น่าสนใจพอสมควรเลย"
                  ลู่เอินไม่มั่นใจว่าตนได้ยินถูกหรือไม่ แต่อีกฝ่ายกำลังเอ่ยชมป่ารึเปล่านะ "ได้เจ้าค่ะ"
                  ความจริงหลังจากร่วมงานมงคลนางก็ตั้งใจจะพาติงโหยวเที่ยวเล่นอยู่นี่อยู่แล้ว อาจจะไปทางจี้โจวก่อน หลังจากนั้นค่อยกลับไปเที่ยวแถวด่านตะวันตกก็ไม่เลวเหมือนกัน นางอยากพาติงโหยวไปดูข้าวของที่ขบวนคาราวาลนำมาขายมาก พวกมันทั้งล้ำค่าและแปลกตาไปเสียหมด แต่กว่าจะถึงตอนนั้นนางเองก็ต้องเตรียมเงินทองให้พร้อมสำหรับการเดินทางเหมือนกัน
                  ระหว่างที่ลู่เอินกำลังคิดถึงเรื่องในอนาคต เด็กรับใช้ก็ยกบะหมี่สองชามมาวางที่โต๊ะแล้ว ติงโหยวหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นหมี่ใส่ปาก กินด้วยท่าทางเอร็ดอร่อยจนลู่เอินยังหลุดยิ้มขำออกมาอย่างอดไม่ได้ นางลองกินบะหมี่ในชามของตัวเองบ้าง จึงพบว่ารสชาติของมันมีเอกลักษณ์และอร่อยมากจริง

                  "ข้าอยากทำบะหมี่รสชาติแบบนี้จังเลยเจ้าค่ะ" นางเปรยขึ้นมาเสียงเบา
                  "น้ำซุปต้องดีนะ"
                  ทั้งสองใช้เวลาไม่นานก็กินบะหมี่จนหมดถ้วย ติงโหยวจึงสั่งบะหมี่แห้งติดรถม้าไปอีกสองชุด เผื่อหิวระหว่างทาง จากนั้นจึงเอาเนื้อปลาบดป้อนหรั่นหลัน พอเห็นแมวน้อยในอ้อมแขนของติงโหยวแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคนที่หอหนิวหลางจื่อหนี่ งานมงคลนี้คนที่หออาจจะมากันหมดก็ได้.. ลู่เอินกับติงโหยวกลับขึ้นไปบนรถม้าก่อนจะเคลื่อนรถออกจากซานตง

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-25 14:58

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -24 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -24 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2020-1-21 18:29

ขึ้นไปด้านบน