ดู: 37|ตอบกลับ: 2

{ เมืองผิงหยวน } จวนเจ้าเมือง | สกุลเฉิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-9-11 02:07:39 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2019-9-15 00:46






จวนเจ้าเมืองผิงหยวน

{ เ มื อ ง ผิ ง ห ย ว น }











【จวนเจ้าเมืองผิงหยวน】
จวนเจ้าเมืองผิงหยวนที่ได้รับการยกย่องว่าร่ำรวยรสนิยมที่สุดในเมือง
ภายในภายนอกตกแต่งแอบอิงธรรมชาติ ทั้งสวนป่าแดนใต้
ส่วนไผ่แดนเหนือ ไหนจะลานหินไว้สำหรับเดินเล่นสงบใจ
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าของจวนเจ้าสำเริงสำราญขนาดไหน

เจ้าของจวน
เจ้าเมืองผิงหยวน
เฉิน จูตู้

อุปนิสัย :: มีชีวิตชีวากระฉับกระเฉงอยู่เสมอ เป็นกันเองและช่างประจบ บางครั้งหน้าใหญ่ใจโตค่อนข้างเจ้าชู้






 



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

122

กระทู้

1313

โพสต์

19หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
227321
เงินตำลึง
998006
ชื่อเสียง
57475
ความหิว
1107

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5237
ความชั่ว
528
ความโหด
1841
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 7 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-9-15 20:12

[ที่พักที่น่าปลอดภัย]

     จางฝูหลับมามากกว่าสองชั่วยามจนขบวนเสด็จเดินกลับมาถึงเมืองแถมผ่านพิธีการต้อนรับยิ่งใหญ่ที่ทางเจ้าเมืองจัดไว้ต้อนรับฮองเฮาอย่างอลังการผ่านพ้นไปแล้ว แต่หญิงสาวที่เป็นผู้ทำหน้้าที่อารักขาเฮาอย่างจางฝูนั้นยังคงไม่ยอมตื่นเสียที แม้ว่าเสียงพิธีการจะดังมากแค่ไหนเจ้าตัวก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นเลยจนเมิ่งจื่อเหยาที่นั่งเฝ้าอยู่นั้นออกอาการเป็นห่วงหน่อยๆเพราะไม่เคยเห็นหญิงสาวตรงหน้าหลับสนิทชนิดเรียกไม่ตื่นแบบนี้มาก่อนเว้นแต่เมื่อคราวที่ออกไปทำภารกิจที่อาจารย์ของตนส่งให้แต่นั้นพอมีเสียงดังก็ตื่นแล้ว  ซึ่งแบบนี้มันค่อนข้างจะแปลกไปหน่อย


     “นางยังไม่ตื่นอีกหรือ”เก่อหูซวงที่ขี่ม้าตามหลังขบวนมาพร้อมกับโม่อวิ๋นเซิงเอ่ยถามชายหนุ่มร่างเล็กที่นั่งอยู่บนหลังรถม้า ก่อเหลือบมองไปทางหญิงสาวในชุดสีเขียวอ่อนที่มีคราบเลือดติดอยู่ประปรายที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ทางด้านในรถม้า จริงๆหากเป็นชาวยุทธ์กันได้งีบหลับเพียงชั่วครู่นั้นก็นับว่าเพียงพอแล้ว และการหลับสนิทอย่างที่หญิงสาวนอนอยู่นี้ก็เป็นเรื่องที่ชาวยุทธ์ทั่วไปไม่ค่อยพึงกระทำเท่าไหร่เพราะต้องคอยระวังตัวจากพวกศัตรูหรือคนที่ไปขัดแข้งขาเอาไว้


    “ก็อย่างที่เห็น ข้าเองก็ไม่เคยเห็นนางหลับสนิทขนาดนี้มาก่อนเช่นกัน จะว่าร่างกายบาดเจ็บหนักก็ไม่น่าเกี่ยว”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยตอบไปแล้วหันมองร่างบางด้านที่ที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องอยู่ ขบวนเดินทางยามนี้อีกไม่นานก็คงเดินทางไปจนถึงจวนเจ้าเมืองแล้ว หากถึงแล้วนางยังไม่ตื่นคงต้องหาใครสักคนช่วยแบกนางไปพักต่อ เพราะด้วยขนาดตัวเขแาเเม้เป็นบุรุษแต่ก็เตี้ยกว่า มีหวังพากันไปล้มกลิ้งอยู่หน้าจวนเเน่ๆ


   “จะเป็นไปได้ไหมว่านางอาจดูอะไรวรยุทธ์หรือพิษแปลกๆของพวกเมาเซียน”โม่อวิ๋นเซิงที่ขี่ม้าตามมาเอ่ยถามขึ้น


     “ข้าว่าไม่ใช่นะคุณชายโม่ หากเป็นเช่นนั้นข้าก็ต้องหลับเหมือนนางด้วยสิ”เก่อหูซ่วงกล่าวแย้งก่อนทั้งสามบุรุษต่างก็หันมองหน้ากันอย่างจนปัญญาก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่ ซึ่งนางจะรู้ไม่ว่ายามน้มีคนกังวลเพราะนางอยู่ถึงสามคนเลยทีเดียว


     “อืมม..จะว่าไปเหมือนเคยได้ยินจากพี่ชายนางว่า ก่อนหน้านี้นางจู่ๆก็หลับไปสนิทไปแบบนี้โดยไม่มีสาเหตุ”อยู่เมิ่งจื่อเหยาก็กล่าวเอ่ยออกมาพร้อมกับคนอีกสองคนที่มีม้าตามมาอยู่ข้างหันมองด้วยท่าทีใคร่อยากฟัง “เหมือนว่าตอนนั้นนางจะเข้านอนปกตินี่ละ แต่หลับไปกว่าสามวันเต็มๆ แถมยังมีมีอาการแปลกๆอย่างอยู่ร่างนางก้เกร็งชักอย่างไม่มีสาเหตุ  หรือหัวใจที่หยุดเต้นไปดื้อๆ”


    ชายอีกสองคนเมื่อได้ฟังก้มีท่าทีราวกับไม่เชื่อว่าจะมีอาการป่วยแปลกๆแบบนี้เกิดขึ้นด้วยจึงพาให้นึกสงสัยไปว่าอีกคนพูดโกหกไปรึป่าว ขนาดโม่อวิ๋นเซิงตัวเขานับเป็นหัวกระทิของพรรค เห็นหมอในพรรคทดลองอะไรแปลกๆมาก็มากมิเคยเห็นคนที่ปกติเเข็งแรงดีอยู่จะมีอาการแปลกๆแบบนี้มาก่อน


     “มองแบบนี้ไม่เชื่อข้าหรือ เอาเถอะข้าเองก็ไม่เคยเห็นแต่ได้ยินมาจากพี่ชายนางอีกทีเจ้าอยากรู้เรื่องจริงรอนางตื่นแล้วถามนางเอาเถอะ”เมิ่งจื่อเหยาเห็นสีหน้าท่าทีของอีกสองคนก็ฉุนขึ้นมาก่อนพ่นลมหายใจออกมาแล้วหันไปมองหญิงสาวด้านใน คราแรกเขาเองก็ไม่เชื่อจนซุนเจียงสามีหัวเขียวหน้าดุของอีกฝ่ายเอ่ยยืนยันเรื่องนี้เพราะเขาเป็นคนที่อยู่กับนางในตอนนั้นก็พอจะเชื่อขึ้นมาได้บ้างจากที่หน้าที่ดูจะเป็นห่วงหญิงงสาวผู้นี้มากๆ


     หลังผ่านไปไม่นานการเดินทางของขบวนก็หยุดลงที่ด้านในจวนของเจ้าเมืองผิงหยวนที่ถูกจัดตกแต่งและให้การต้อนรับฮองเฮาอย่างดีกองกำลังทหารของเจ้าเมืองถูกจัดให้มีการดูแลอย่างเข้มงวดจนน่าวางใจว่าที่นี่จะปลอดภัยที่สุดตั้งแต่พวกเขาพักมา และแน่นอนว่าพวกทหารอีกกว่าสองร้อยชีวิตที่ติดตามมานั้นถูกเฟยเทียนและจิ้นซางพาไปตั้งค่ายนอนกันอยู่นอกเมืองเช่นเดิม  แต่ที่สำคัญกว่าเรื่องมาถึงที่พักย่อมเป็นเรื่องของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่อย่างไม่มีท่าทีว่าจะตื่น


     “เอาละ ใครจะแบก”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยกล่าวออกมาแล้วเหลือบมองสหาายอีกสองคนที่ยืนอยู่ แต่ยังไม่ทันนที่ทั้งสองจะได้กล่าวตอบอะไรออกมาร่างบางที่นอนอยู่ก็ค่อยๆขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะยัดตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยสภาพงัวเงีย เส้นผมสีดำยาวยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ใบหน้าสะลึมสะลืมเปลี่ยนจากในหน้าจริงจังตลอดของจางฝูให้ดูเป็นสาวน้อยบอบบางขึ้นมาจนอีกสามคนนึกตกใจ


     “อยู่ไหนแล้ว”จางฝูมองดูสามบุรุษที่ยืนจ้องตนอยู่อย่างงัวเงียก่อนจะเอ่ยถามขึ้นแล้วยกมือขึ้นป้องปากหาวอย่างไม่ใส่ใจนัก เธอเป็นสาวนอกด่านไยต้องสนมารยาทแบบสตรีฮั่นด้วย


    “จะ..จวนเจ้าเมืองผิงหยวน ฮองเฮาทรงมาพักที่นี่ตามคำเชื้อเชิญของเจ้าเมืองเฉิน”โม่อวิ๋นเซิงกล่าวตอบก่อนมองหญิงสาวที่ยกมือขึ้นสายผมลวกพรางพยักหน้าเบาก่อนจะเจ้าตัวจะค่อยยัดตัวเดินลงมาจากรถม้า เป็นจังหวะเดียวกับที่สาวใช้ของจวนเจ้าเมืองเดินมาต้อนรับเพื่อพาพวกเขาที่เป็นแขกไปพักที่ห้องรับรองที่ทางเจ้าเมืองจัดไว้ให้โดยทันที เพียงแต่ก่อนหน้าที่จะเดินไป้องพักนั้นทุกคนต่างพากันเดินไปรวมในจุดที่ฮองเฮายืนสนทนากับเจ้าเมืองเฉินอยู่นั้นเอง


    “จางฝู ตื่นแล้วหรือเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”เว่ยฮองเฮาคราเมื่อเห็นจอมยุทธ์ที่คอยอารักขาตนเดินมาสมทบก็หันไปเอ่ยทักด้วยความเป็นห่วง


     “ทูลฮองเฮาหม่อมฉันมิเป็นอะไรแล้วเพคะ ต้องขออภัยที่ทำฮองเฮาเป็นห่วงเพคะ”จางฝูประสานมือก่อนกล่าวตอบ  


     หลังแนะนำตัวกับเจ้าเมือไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้นพวกจางฝูนั้นจึงเดินแยกตัวตามสาวใช้ของจวนเจ้าเมืองที่พาไปยังที่พักที่จัดไว้โดยเป็นห้องพักที่อยู่ในอาคารด้านหลังที่พักของฮองเฮาซึ่งสามารถที่จะมองเห็นได้ผ่านหน้าต่าง ซึ่งอาคารที่พักนั้นเป็นแบบแยกชายหญฺงจึงทำให้ในทางอาคารฝั่งหญิงนั้นมีจางฝูพักอยู่เพียงคนเดียวนั้นเอง

     เพราะอยู่ในเขตจวนเจ้าเมืองจึงทำให้จางฝูนั้นค่อนข้างวางใจที่เหตุร้ายคงยากจะเกิดดูลักษณะของเจ้าเมืองเฉินแล้วแม้จะดูเป็นคนชอบโอ่อวดจนออกหน้าออกตา แต่เพราะแบบนั้นจึงวางใจได้ว่าเขาจะทำทุกอย่างให้อองเฮาทรงยินดีเป็นแน่

      คนพวกนี้แม้น่ารำคาญแต่ก็จัดว่าเหมาะแก่การใช้งานที่สุด  จางฝูหลังจากที่นอนมาเต็มอิ่มในช่วงบ่ายพอเริ่มดึกทั้งจวนก็เงียบสงัด หลังอาบน้ำจางฝูในชุดนอนสีขาวบางก้ขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงเพื่อเดินลมปราณรักษาอาการบาดเจ็บและสร้างสมดุลให้แค่เคล็ดวิชาหลังจากที่เมื่อบ่านนั้นรีดเร้นใช้ปราณไปจนร่างกายเสียสมดุล

       ก๊อก ก๊อก ก๊อก

       ระหว่างที่จางฝูกำลังนั่งเดินลมปราณปรับสมดุลร่างกายอยู่นั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก่อนเปลือกตาบางนั้นจะค่อยขยับลมขึ้นมา พร้อมความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจ  ‘ใครกัน มาเวลานี้’ จางฝูผ่อนลมหายใจออกก่อนลุกเดินไปหยิบเอาเสื้อคลุมมาใส่คลุมตัวเอาไว้ก่อนจะเดินไปที่ประตู

      “นั้นใคร”จางฝูร้องตะโกนถามออกมาก่อนเสียงไม่คุ้นหูนั้นจะดังตอบออกมา

       “ขออภัยที่มารบกวน ข้าเจ้าเมืองเฉินเองแม่นางจางฝู”เสียงไม่คุ้นหูเอ่ยตอบกลับมา แต่ด้วยตำแหน่งของบุคคลด้านนอกที่พ่วงท้ายมาทำให้จางฝูนั้นมิอาจที่จะนิ่งนอนใจได้จึงเอาไม้กั้นประตูออกพร้อมกับเปิดประตูออก และพบกับเจ้าเมืองหนุ่มยืนยิ้มอยู่ ในมือของเขามีถาดไม้ที่มีถ้วยใส่บางอย่างวางไว้อยู่

     “ท่านเจ้าเมืองมีอะไรรึเจ้าค่ะ”จางฝูกล่าวถามตามมารยาทแม้สงสัยว่าเจ้าเมืองผู้นี้มาทำอะไรที่ห้องเธอดึกๆเช่นนี้แล้วของในมือนั้นอีก

      “ได้ยินจากฮองเฮาว่า ก่อนหน้านี้เจ้าบาดเจ็บข้าจึงเอายาบำรุงจากท่านหมอมาให้”เจ้าเมืองเฉินเอ่ยกล่าวพร้อมยิ้มกว้างส่งมาให้แก่จางฝูดวงตาสีดำขลับมองสบใบหน้างดงาม ที่งามเสียงยิ่งกว่าสตรีงามที่สุดของเมืองหรือนางโลมเหลื่องชื่อ หรือสาวงามที่เขามักเรียกเข้ามาสังสรรในจวนหลายๆคนเสียอีก เรียกว่าเป็นความงามที่หาได้ยากยิ่ง ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือรูปร่างที่เรียกว่าหน้าอกเป็นอก เอวเป็นเอา ตูดเป็นตูด หากได้สัมผัส ชาตินี้ถือว่าไม่เสียชาติเกิดเป็นชายแล้ว

    “ท่านเจ้าเมืองทำเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เรื่องแค่นี่ให้สาวใช้นำมาให้แทนก็ได้นะเจ้าคะ ไม่เห็นต้องลำบากมาเองเลย”จางฝูเอ่ยก่อนยืนมือไปรับเอาถาดที่ใส่ถ้วยยามาถือเอาไว้แต่มิวายถูกมือหนาของเจ้าเมืองหนุ่มลูบจับแต๊ะอั๋ง จึงพอทำให้หญิงสาวรู้จุดมุ่งหายของเจ้าเมืองหนุ่มทีบากหน้าเอาน้ำแกงบำรุงนี่มาส่งให้ถึงหน้าห้องทั้งๆที่ไม่ใช่งานของตัวเอง

     “มิลำบากอะไรเลย แม่นางจางเป็นผู้อารักขาฮองเฮาเหน็ดเหนื่อยลำบากเดินทางมาดูแล้วลำบากกว่าตัวข้าเยอะ”เจ้าเมืองเฉินเอ่ยกล่าวโดยที่ยังคงลอบมองใบหน้าและร่างกายของสตรีเบื้องหน้าเป็นครั้งคราว

      “ช่างหาได้ยากนักที่จะมีสตรีที่ทั้งงดงามราวนางเซียนแล้วยังเก่งกาจอีก วันนี้เฉินจูตู้ได้พบแม่นางจางวันนี้ก็ถือเป็นวาสนา ว่าแต่อาการของแม่นางเป็นเช่นไรบ้างหากยังไม่สบายตรงไหนให้ข้าเชิญหมอมาตรวจดูให้อีกรอบดีรึไม่”

      “แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ท่านเจ้าเมืองมิต้องเป็นห่วงหรอกเจ้าค่ะ”จางฝูกล่าวเอ่ยอย่างไม่อยากใส่ใจนักแม้จะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายมีจุดมุ่งหมายอะไรแต่เธอก็ตอบโต้อะไรมากไปไม่ได้อยู่ดี ทำได้ก็เพียงแค่มองข้ามๆสายตาหื่นกามที่มองจ้องหน้าอกเธอไปเท่านั้น


     เจ้าเมืองเฉินยังคงรั้งชช่วนจางฝูยืนคุยนุ่นนี่ไปเรื่อยจนเวลาผ่านไปกว่าเค่อแล้วดูเหมือนว่าการสนทนานี่มันจะยังไม่จบเสียที ยาบำรุงในหม้อที่จางฝูยืนถืออยู่ป่านนนี้ก็คงเย็นชืดหายร้อนแล้ว เเต่เจ้าเมื่องหนุ่มก็ไม่คิดสนใจยืนคุยต่ออยู่เช่นนั้น

      “อ่ะ ลืมไปเลยนี่ก็ดึกมากแล้วแม่นางจางฝู หากท่านขาดเหลือสิ่งใดสามารถแจ้งแก่ข้าได้ทันทีเลยนะ ห้องของข้าอยู่ที่ตำหนักใหญ่ทางด้านหน้านี่”เจ้าเมืองกล่าวเอ่ย รอยยิ้มที่เห็นได้ตามพวกกุ้ยยหื่นกามตามข้างถนนยังคงฉายชัดอยู่บนใบหน้า

     “มิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ เท่านี่ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว”จางฝูเอ่ยก่อนหลุบสายตามองไปยังหมอยา ‘หลังจากเขากลับไปข้าคงต้องไปอุ่นยามากิน เย็นชืดหมดแล้ว จะทิ้งก็น่าเสียดาย’

     “อ้อ อีกอย่างแม่นางจาง ร่างกายท่านคงยังไม่เเข็งแรงเอางี้เดี๋ยวข้าจะแวะไปที่ครัวให้พวกเขาทำหม้อไฟแปดเซียนมาส่งให้แม่นางได้ซดน้ำแกงร้อนๆบำรุงร่างกายดีรึไม่”คล้ายเหมือนไม่เห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของหญิงสาว เจ้าเมืองหน้ามอยังคงกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงไหลลื่นเสียิ่งกว่าปลาไหลในน้ำโคลน จนจางฝูทำเพียงยิ้มรับไปส่งๆอย่างไม่อยากสนทนาต่อ และเตรียมที่จะเอื้อมมือไปดึงประตูมาปิดเพื่อตัดบทสนทนา

     หมับ!!!

     “....”

    “อ้อ อีกเรื่องแม่นางจางฝู ถ้าาแม่นางจางฝูยังหาที่อยู่ หลังเสร็จงานนี้แวะเวียนมาที่จวนตนได้นะขอรับ ข้าจะแต่งแม่นางให้เป็นพิธีใหญ่ที่เคยมีในผิงหยวน" มือหนาของเจ้าเมืองหน้าม่อเอื้อมมาตะครุบบานประตูเอาไว้ ก่อนจะกล่าวต่อออกมาจนจางฝูได้เเต่เพียงถอนหายใจออกมา

    ‘นี่เขาคิดขอข้า แต่งาน ช่างไม่ดูสารรูป หรือสืบข่าวมาบ้างเลยสินะ ถึงไม่รู้ว่าเธอเเต่งงานมีลูกแล้ว’ จางฝูไม่กล่าวตอบอะไรเพียงแต่ยิ้มแล้วโค้งให้เล็กน้อยแล้วเลื่อนบานประตูปิดเป็นการตัดบทสนทนา ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจโดยไม่รู้เลยว่า อีกฝ่านดันเข้าใจไปว่าเธอเขิลจึงเผลอปิดประตูใส่เขา

     “ขอให้คื่นนี้เป็นค่ำคืนที่ดีแม่นางจางฝู” เจ้าเมืองเฉินกล่าวก่อนเดินจากไปพร้อมร้อยยิ้ม “ช่างเป็นแม่นางที่เขินได้น่ารักจริง ชักอยากได้แล้วสิ”

       รอจนเสียงฝีเท้าเดินห่างไปจางฝูจึงค่อยเปิดแง้มประตูออกมองไปรอบๆก่อนจะเปิดประตูออกแล้วเดินออกมาจากห้องพร้อมกับถาดใส่ยา แล้วเดินมุ่งไปยังครัวเพื่ออุ่นยาบำรุงมาทานต่อ เพราะมันเป็นดั่งที่เธอคาดจริงๆว่ามัันทั้งเย็น ชืด และขมเกินกว่าเธอจะกระเดือกลงไปได้ และหวังว่าไม่ซวยไปเจอเจ้าเมืองหน้าม่อนั้นอีกนะ

     “เฮ้อ...น่าเหนื่อยใจจริงๆ”



@Admin






แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม โพสต์ 7 วันที่แล้ว
คุณได้รับ +3 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 7 วันที่แล้ว
คุณได้รับ +17 คุณธรรม โพสต์ 7 วันที่แล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ผ้าคลุมวารี
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x90
x5
x215
x5
x266
x1
x1
x2
x50
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x271
x19
x10
x146
x364
x1
x25
x316
x1
x108
x48
x116
x43
x120
x540
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x220
x318
x170
x158
x1898
x1264
x150
x193
x27
x30
x17
x29
x16
x115
x806
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x116
x206
x68
x2675
x6
x6
x111
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x150
x4
x40
x121
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x7
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2377
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1651
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x522
x279
x540
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x1019
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x185
x141
x669
x503
x925
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4498
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

122

กระทู้

1313

โพสต์

19หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
227321
เงินตำลึง
998006
ชื่อเสียง
57475
ความหิว
1107

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5237
ความชั่ว
528
ความโหด
1841
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ เมื่อวานซืน 00:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[จุดอ่อนที่ไม่น่าเชื่อ]



     การเก็บกวาดซากศพและทำความสะอาดสถานที่เสร็จเป็นที่เรียบร้อย และเพราะการบุกมาของพวกมือสังหารไม่รู้ฝ่ายนี้ทำให้เว่ยฮองเฮาตระหนักได้ว่าตนนั้นควรจะเดินทางกลับเมืองหลวงได้แล้วหลังจากที่ออกเดินทางมานานและเหล่าผู้ปองร้ายเริ่มรู้เรื่องที่ตนออกมาด้านนอกวังแล้ว  
     หลังเก็บกวาดเสร็จ ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ม้าเร็วจากขบวนฮองเฮานั้นได้นำสานส์ไปส่งมอบบอกแก่เจ้าเมืองเฉินถึงเรื่องขบวนถูกลอดโจมตีทำให้ ทางเจ้าเมืองส่งทหารจำนวนหนึ่งเดินทางมายังโรงเรียนที่ทางขบวนเสด็จหยุดพักอยู่เพื่อเชิญฮองเฮากลับไปพักที่จวนและคิดวิธีวางแผนการเดินทางใหม่ ซึ่งในข้อนี้ฮองเฮาเองก็ทรงเห็นด้วยและมีรับสั่งให้ขบวนเสด็จเดินทางย้อนกลับไปยังเมืองผิงหยวนทันที


      ระหว่างทางจางฝุได้รับอนุญาติให้พักผ่อนร่างกายเพราะฮองเฮาทรงกังวลกลัวว่าจะเป็นการกระทบกระเทือนบาดแผล จึงให้นางไปนั่งพักที่รถม้าด้านหลังแทนโดยให้เมิ่่งจื่อเหยาไปค่อยอยู่อารักขาและให้โม่อวิ๋นเซิงที่บอกว่าตนพอมีความรู้เรื่องแพทย์มาคอยช่วยดูแลจางฝูที่พักอยู่แทน


    “ให้ข้า ไปทูลบอกฮองเฮาให้หยุดก่อนดีรึไม่ สีหน้าเจ้าดูไม่ดีเลยแม่นางจางฝู”โม่อวิ๋นเซิงกล่าวถามขึ้นมาเมื่อเห็นใบหน้าหญิงสาวยิ่งดูซีดเผือกยิ่งกว่าต่อที่บาดเจ็บๆแรกๆอีกทั้งที่แผลเพียงเท่านั้นไม่น่าจะพอทำให้มีอาการนักขนาดนี้ หรือที่อาวุธจะเคลือบพิษยิ่งไม่ใช่ เพราะเก่อหูซวงยังขี่ม้ายิ้มร่าอยู่เลย แต่อีกฝายเบื้องหน้าเขากลับดูท่าจะอาการแย่ลงทุกทีๆ


     “ไม่...ต้อง….”น้ำเสียงกล่าวเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยินพร้อมจางฝูที่ปิดเปลือกตาลงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกพร้อมกดกลั้นบางอย่างเอาไว้ อาการเวียนหัวที่ไม่เป็นมาสักพักดันมากับเริบขึ้นตอนนี้ เจ็บแผลเสียเลือดนี่ก้หนักแล้วหากต้องไปโก่งคออ้วกรอบนี้คงต้องนอนพักยาวๆ เหงื่อเย็นซึมไหลจนเต็มทั้งใบหน้า จนโม่อวิ๋นเซิงรู้สึกแปลกใจยิ่งขึ้น ไม่รู้ว่านางเบื้องนางนี้เป็นอะไรกันแน่


      ราวพายุพัดผ่านไปเมื่อรถม้าที่จางฝูนั่งอยู่นั้นหยุดจอดลงเพราะเดินทางมาถึงจวนเจ้าเมืองแล้ว เมิ่งจื่อเหยาเองเมื่อรถม้ารอจนเฟยเทียนมารับหน้าที่อารักขาต่อก็รีบพุ่งตัววิ่งไปดูสหายสาว แต่เมื่อมาถึงกลับยิ่งเครียดหนัก เมื่อมาถึงพบกลับใบหน้าซีดเซียนที่รื่นเหงื่อของอีกฝ่าย ก็พอจะเดาได้ทันที่ว่าอาการี่นางอดทนกลั้นอยู่ตอนนี้คืออะไร


     “จางฝุมา ข้าจะพาเจ้าไปพักที่ห้องก่อน คุณชายโม่รบกวนหน่อย”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยแล้วหันไปหาโม่อวิ๋นเซิงให้อีกฝ่ายช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นก่อนจะพาประคองเดินไปยังห้องที่ก่อนหน้านี้ถูกเตรียมไว้เป็นที่พักชั่วคราว


       ครืดดด….


       บานประตูไม้ห้องพักถูกเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างของจางฝูที่ปลีกตัวผละออกจากบุรุษทั้งสองวิ่งพรวดหายเข้าห้องน้ำไปทันทีโดยมีโม่อวิ๋นเซิงมองไปตามไปด้วยคล้ายสงสัย ก่อนจะรับรู้ถึงสาเหตุเมื่อเสียงหญิงสาวอาเจียนดังลอดออกมาจากห้องน้ำ


       “นางเป็นอะไรรึคุณชายเมิ่ง”


       “เหมือนจะเมารถม้า ก่อนหน้าอยุ่รถม้าที่ฮองเฮาประทับสารถีขับดีจึงไม่ทำให้เวียนหัว แต่รถที่นั่งมาเมื่อครู่คงจะโยกมากไปจนอาการกำเริมมั้ง”เมิ่งจื่อเหยาเอ่ยออกมาก่อนเดินนำไปยังด้านในห้องรินน้ำเตรียเอาไว้เพื่อรออีกฝ่ายนั้นจัดการตัวเองเสร็จ ส่วนโม่อวิ๋นเซิงเพียงเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน และไม่คิดว่านังตัวที่ที่เที่ยวขัดขวางแผนการท่านประมุขจะมามีจุดอ่อนที่ไม่น่าเชื่อเช่นนี้


    เพราะอาการบาดเจ็บของจางฝุทำให้ฮองเฮาตัดสินใจพักที่จวนเจ้าเมืองต่ออีกคืนจนเมื่อยามเช้ามาถึงเมื่อจางฝูมีอาการดีขึ้นพอที่จะเดินทางต่อได้ ก็ทูลบอกแก่ฮองเฮาให้ออกเดินทางต่อทันที โดยการเดินทางกลับครั้งนี้จะเดินทางกลับโดยเรือที่ทางเจ้าเมืองจัดไว้ให้พร้อมด้วยทหารอีกแปดร้อยนายตามขบวนไปด้วยเพื่ออารักขาคุ้มครอง


     “ต้องขอบคุณเจ้าเมืองเฉินมาที่ช่วยเหลือเรา เช่นนั้นเราขอตัวก่อน”


     “น้อมส่งฮองเฮา ขอฮองเฮาเดินทางปลอดภัยพะยะคะ”



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ เมื่อวานซืน 13:20

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -21 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -21 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ผ้าคลุมวารี
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x90
x5
x215
x5
x266
x1
x1
x2
x50
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x271
x19
x10
x146
x364
x1
x25
x316
x1
x108
x48
x116
x43
x120
x540
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x220
x318
x170
x158
x1898
x1264
x150
x193
x27
x30
x17
x29
x16
x115
x806
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x116
x206
x68
x2675
x6
x6
x111
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x150
x4
x40
x121
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x7
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2377
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1651
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x522
x279
x540
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x1019
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x185
x141
x669
x503
x925
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4498
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-22 18:06

ขึ้นไปด้านบน