{ ถ้ำเซียนลี่ถาน } ทุ่งทานตะวันเทียนหยวน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-8-17 23:28:35 |โหมดอ่าน





✲ ทุ่งทานตะวันเทียนหยวน ✲

{ ถ้ำเซียนลี่ถาน }









ทุ่งทานตะวันเทียนหยวน
『 เหลืองแรงแข่งกับแสงตะวันทัศยนียภาพราวมายาในม่านฝัน 』
ภายในถ้ำเซียนลี่ถานมีทุ่งทานตะวันขนาดใหญ่ แม้มีเพียงแสงสว่างส่องลง
ตามรูแสงแต่ก็เพียงพอให้เห็นความงดงามของบุปชาติเหลืองอร่าม
ที่แห่งนี้กว้างขวาง แต่ละดอกทานตะวันใหญ่เสมือนหน้าคน งดงาม อลังการ
ด้านในไม่ทราบซ่อนความลึกลับใดไว้ ทั้งยังมีกลิ่นหอมหวานที่ชวนหลงใหล









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง +10 ดีนาเรียส +500 +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-8-18 17:12:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด


ปกรณัมพิธีกรรมโบราณ
1380
{ พิธีกรรมเก่าแก่ 10,000 ปี 56 }
เรื่องประหลาดกลางทุ่งดอกไม้
              สุนัขป่าออกวิ่งทะยานนำไปกับลูกหมาน้อย หลิงหลานอุ้มไข่น้ำแข็งทั้งตัวเต็มไปด้วยริ้วผ้าที่ขาดวิ่น คิดแล้วเดินผ่านอุโมงค์มืดด้วยกันมาหลายลี้ มีแต่ความเงียบรอบกายไม่มีใครเปิดปากพูดอะไรออกมา… แม้แต่สามีของนางเองคล้ายว่าถูกเจ้าเยติขนรุงรังที่ระเบียงหิมะเดือดดูดกลืนถ้อยคำไปหมดแล้ว ท้ายที่สุดเล่นเกมใครเงียบนานสุดชนะ

             หลิงหลานยอมแพ้คนแรก “...ข้าไม่เข้าใจเลยทำไมถึงไปเข้าตาอสูรนั่นได้กันนะ? หน้าไร้ขนตัวก็แค่นี้”

             “....ก็ไม่รู้สินะ เหมือนมันเล็งไปที่หน้าอกเจ้าสัตว์ก็คงคล้ายมนุษย์มั้งมีความชอบส่วนบุคคล” ฟังแล้วโจรสลัดสาวก็เห็นใจอยู่ไม่น้อย ตอนนี้ตัวนางยังคงถือร่มเหล็กไว้ระวังภัยอันตราย อุโมงค์นี้ลึกและยาวหลายร้อยลี้เป็นแน่ยังดีว่ามีปล่องแสงอยู่โดยรอบ “ไม่ก็เพราะกลิ่น อันที่จริงคิดมาตั้งนานแล้วน้องหลานตัวเจ้านี่หอมเหมือนดอกไม้เลยนะ”

              ถ้าอยู่ในเมืองหอมๆ น่ะดี.. แต่ถ้าออกเดินทาง ตัวหอมก็เสี่ยงตายง่ายหน่อยนะ

              “....หากเจอครั้งหน้าข้าจะทำให้มั่นไม่มีของที่ใช้มองเจ้าอีกเลย” น้ำเสียงเย็นเยียบอำมหิตของบุรุษผมขาวกล่าวเสริม ในความสลัวรางเนตรสีเทาทอประกายวาวโรจน์แม้แต่ผู้ที่เดินมาด้วยกันก็ยังไม่กล้าจ้องตรงๆ หลังจากนั้นทุกคนก็พากันเข้าสู่ความเงียบอีกหน ทำสถิติเดินทางร่วมสองร้อยลี้แต่เอ่ยตอบโต้กันเพียงประโยคเดียว จนกระทั่งมีแสงสีเหงืองทองเลือนรางอยุ่ด้านหน้าพวกเขาจึงเร่งฝีเท้าขึ้น อยากจะออกจากโถงมืดๆ เต็มแก่

               “โอ้… ว้าว ถ้ำนี่มันอะไรกันเนี่ย? นั่นดอกทานตะวันหรือจะใหญ่เกินไปแล้วไหมม” ลี่ญ่าฮุ่ยเอ่ยปากทักทันทีเมื่อได้เห็นต้นพืชดอกตั้งเรียงราย แม้จะไร้แสงแดดมีเพียงปล่องแสงเป็นสายลอดลงมาจากด้านบน มันสว่างพอจะแสดงทิวทัศน์แห่งทุ่งบุปผาอันอลังกาลได้ ทานตะวันนับพันหรือหมื่นดอกแต่ละต้นสูงเกินหลิงหลานเสียอีก ต้องระวังให้ดีจะได้ไม่พลัดหลงกัน

               “สวยจัง… เมล็ดทานตะวันเอาไปอบน้ำผึ้งับรองอร่อยกว่าเมล็ดแตงคั่วอีก!!”

                หลิงหลานวิ่งทั่กๆ เข้าไปปเพื่อดูว่ามีดอกไหนแก่จัดแล้วนางเขย่าๆ เอาเมล็ดลงมาใส่ห่อผ้าเพื่อเก็บไว้ทำเสบียงระหว่างเดินทาง พวกเขาเดินชื่นชมความงดงามท่ามกลางทุ่งสีเหลือง แม้ว่าขนสีขาวตามต้นทานตะวันจะค่อนข้างระคายผิวหญิงสาวนางยังคงมองโลกในแง่ดีว่าขยันหาไปสักพักคงจะมีทางออกเองละน่า ตอนนั้นเองที่บุรุษผมขาวเคลื่อนตนมาใกล้ๆ แล้วกระซิบริมโสตทวงคำสัญญา

                “หลานเอ๋อร์.. ข้าจัดการพุทราเชื่อมพันไม้ให้แล้วคำที่ว่าเจ้าจะมอบ ‘จุมพิตหวานกว่าพุทราเชื่อม’ ให้ จะมอบตอนนี้เวลานี้เลยไหม” สรุประหว่างเดินมาที่เงียบๆเพราะพี่เขมือบพุทราเชื่อมอยู่หรอกหรอ!!

                 “ใจร้อนจริง ก็ได้อยู่นะแต่ว่าญาญ่าคง…” พวกเราไม่ใช่เดินทางกันลำพังเสียหน่อย มือน้อยตีแขนสามี
                 “แม่นางลี่ดูเหมือนเท้าของหลานเอ๋อร์จะถูกเสี้ยนตำตอนหนีเจ้ายักษ์หิมะ ข้าพานางไปตรวจดูสักครู่” จางเหยียนลู่กล่าวคำนี้ขึ้นมาโดยไม่มีสะดุด จากนั้นรวบตัวอีกฝ่ายอุ้มเดินไปยังหลังพุ่มดอกทานตะวันอีกแถวเพื่อบดบังสายตาของเพื่อนร่วมทาง เดินมาได้สักระยะก็วางคนตัวเล้กลงก่อนหยักยิ้ม “ตอนนี้มีแค่เราแล้ว เจ้าคงไม่คิดเบี้ยวคำพูดตนเองใช่ไหม?”

                “คนหน้าไม่อาย! ...เสียดายดันเป็นชายที่ข้าแต่งงานด้วย” เหวอไปสิเล่นแบบนี้เลยหรอนางเสี้ยนตำตอนไหนกัน!

                หมั่นใส้เขาจริงๆ ทว่าดูแววตาคาดหวังรอคอยนั่นสิ เครื่องหน้าคมคายยังคงนิ่งเฉยแท้ๆ พูดอะไรเช่นนั้นออกมาได้ ทำเอานางแทบไปไม่เป็นหลิงหลานให้เขานั่งลงก่อนตาโย่ง จากนั้นสูดหายใจเข้าลึกๆ บอกอีกว่า

                “อีกเดี๋ยวท่านห้ามใจร้อนนะ…”

                ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนทำตามนางว่า เมื่อเขานั่งนิ่งดั่งรูปสลักในเทวะตำหนักของชาวนอกด่านผิวสีน้ำตาลเมื่อต้องแสงดูเหลือบล้ำดั่งทอง หลิงหลานไล้มือไปตามแผงอกอบอุ่นก่อนทักทายแก้มที่เย็นเฉียบนั้นด้วยริมฝีปากเบาๆ คล้ายแมลงปอแตะผิวน้ำ อีกฝ่ายขมวดคิ้วเล็กน้อยเอื้อมมือมาคิดจะทวง ‘จุมพิตที่หวานกว่าพุทราเชื่อม’ เสียเอง ทว่าโดนสายตาลูกแกะดุดห้ามเสียก่อน ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นจุมพิตอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลกว่าในครั้งแรก ทว่าแผงด้วยความรู้สึกยิ่งกว่า คล้ายกับอยากจะลบล้างความขุ่นเคืองที่เคยมีให้กัน และปลอบโยนเพิ่มเติมความหวานละมุนลงไปให้เต็ม แล้วจึงค่อยๆ สอดแทรกเรียวลิ้นเล็กเข้าไปในโพรงปากสามี  กวาดไกวจนทั่วเหมือนต้องการครอบครองไปทุกอณูกาย  

                “...หลานเอ๋อร์ของข้า อื้มห์” ความร้อนเริ่มทวีก่อตัวขึ้น ไม่นึกว่าเมื่อภรรยาเป็นฝ่ายรุกจะยิ่งยวนเย้าขนาดนี้ มือหนาโอบไหล่บางเข้ามาใกล้ตอบสนองความหวานควบชิวหาสัมผัสต้อง กลีบดอกไม้สองกลีบขยับบรรเลงหนึ่งค่อยแทรกซึมดำสายธารอันอับอุ่น อีกหนึ่งเต็มเต็มด้วยนัยยะแห่งการครอบครองและปกป้อง ดำเนินอยู่เช่นนั้นราวครึ่งเค่อฝ่ายหญิงค่อยผละออกด้วยสีหน้าแดงก่ำ ฟุ่บลงบนอกเขาหอบหายใจเสียงแผ่วอ่อนอย่างน่าเอ็นดู

                 “แฮ่ก... หวาน...หวานพอรึไม่” ชวนหน้ามืดตาลายแท้กิจกรรมระหว่างทั้งสอง

                “เจ้าทำให้ข้านึกถึงตำนานทางซีอวี้.. เรื่องที่ว่าหนึ่งจุมพิตแห่งรักสามารถชำระล้างคำสาปทำให้คนฟื้นคืนจากความตายได้” ชายร่างสูงหยักยิ้ม เข้าคลอเคลียกับภรรยาต่อเหมือนตอนอยู่บนเขากลุ่มลูกศิษย์ลาดตระเวณเคยคุยกันเรื่องนี้ ตนยังนึกว่าไร้สาระทว่าได้สัมผัสเข้าจริงๆ ถึงตายก็อยากฟื้นเพื่อได้รับความหอมหวานละมุนนี้ต่อ “สัญญาหนนี้ข้าได้กำไรแล้ว”

                  หลังจากนั้นทั้งสามออกเดินทางกันต่อทว่าเดินไปเท่าไรก็ไม่เห็นทางออกเสียที มีก็แต่ทุ่งทานตะวันล้อ ส่งประกายกลีบเหลืองอร่ามจนละลานตาไปทั่วทุกทิศ เริ่มเหนื่อย พวกเขาผลักเปลี่ยนอาภรณ์ตัวเก่า วักน้ำจากถุงน้ำที่มีล้างใบหน้าคลายความอ่อนล้า เมื่อตั้งใจว่าจะนั่งพักชั่วครู่ เมื่อหลิงหลานหันกลับไปจะชวนทั้งสองแทะเมล็ดแตงคั่ว.. คนกลับหลับใหลไปแล้ว?

                  “พี่ลี่.. เหยียนหลาง? ทำไมพวกท่านชิงหลับไปก่อนข้าล่ะ...หืม?”

                  นางพยายามเขย่าปลุกแล้ว แรงด้วยสาบานได้ แต่พวกเขาก็ไม่ตื่น.. แม้แต่โฮ่วชื่อเองก็หลับใส่ด้วย อะไรว้า เมินกันเฉย นั่งอยุ่คนเดียวโดดเดี่ยวหลงเหลืออยุ่ในทุ่งดอกทานตะวันบานสะพรั่ง ‘ทำไมอยู่ๆ ก็รุ้สึกขนลุกน่ากลัวชะมัด...’

                  “แม่นางหลิงหลาน…” จู่ๆ ก็มีเสียงที่ราวกับความหวังเรียกนางจากทิศหนึ่ง ขนลุกเข้าไปใหญ่ แต่ก็ทำให้หญิงสาวออกเดินมานอกเส้นทางด้วยความสงสัยเผื่อคิดในแง่ดีว่าอาจจะมีคนช่วยบอกทางตนได้บ้าง

                  “แม่นางหลาน เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง” เสียงนั้นยังคงถามไถ่หาคำตอบ

                 เหล่าทานตะวันบานแฉิงเหมือนรอยยิ้ม ดอกใหญ่เท่าชามข้าวแกว่งไกวเมื่อนางเดินผ่าน ขณะกำลังสงสัยว่าเสียงใครกันก็พบเงาร่างของบุรุษเบื้องหลังพุ่มดอกไม้ เขาสูงใหญ่และมีเส้นผมสีดำ การแต่งกลายชุดชนเผ่า นางขมวดคิ้วด้วยความแปลกตา จนกระทั่งอีกฝ่ายหันมาก็ชวนให้ตกใจนัก.. คุ้นไหมคุ้นอยู่หรอก ใบหน้าทรงกลมมีเคราตกแต่งอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาเป็นประกายดุจแสงดาวกลางทะเลทรายนั้น ‘ท่านข่านเฉินผานไม่ใช่หรอทำไมมาอยู่ที่นี่? เขาต้องทำงานที่แคว้นตัวเองสิ’

                 “มาสิ มากับข้า เจ้าคงกำลังหาทางกลับใช่ไหม?” มือหนายื่นส่งมาท่าทีน้ำเสียงดูเป็นมิตร

                 “ท่านข่าน? นี่ออกจะแปลกเกินไปแล้ว…อย่าเข้ามานะ!!” นางกำลังอยุ่ระหว่างทางไปเขาเหมยลี่คาดไม่ผิดคงใกล้ออกจากปาสู่ ข่านซูเล่อต้งออยุ่แคว้นซูเล่อจะมาทำอะไรกลางทุ่งดอกทานตะวันที่ปาสู่กัน!! ผีหลอก ผีหลอกแน่ๆ หลิงหลานหันหลังกลับแล้วรีบวิ่งไปหาพวกพ้องทันทีด้วยเกียร์หมา ทว่าวิ่งห้อตะบึงจนเมื่อยขาก็คล้ายไม่เห็นพวกเขา นางแตกตื่นตกใจ วิ่งไปอย่างไร้ทิศในที่สุดพบเพียงกองสำภาระแต่ทั้งคนและสัตว์ได้หายไปแล้วสิ้น

                 “อะไรกัน… เหยียนหลาง!! พี่ลี่ พวกท่านอยู่ที่ไหน!!” ก่อนนี้พวกเขาหลับใช่ไหม? พอตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอตนเลยออกตามหารึเปล่า ทุ่งทานตะวันก็กว้างเกินไปต้องตะโกนตามหาดูก่อนล่ะ หลิงหลานตะโกนเรียกไปเรื่อยๆ โดยที่เสียงของข่านเฉินผ่านนั้นยังคงเรียกให้นางไปทางด้านนั้นอยู่

                 “แม่นางหลาน เจ้าเป็นอะไรไป? หากมีเรื่องกังวลละก็ข้าสามาถช่วยได้น--”

                เสียงฝ่ายสตรีดังกว่า “เหยียนหลางง!! พี่ลี่ ท่านอยู่ไหนรีบออกมาเร็ว ตรงนี้มีอะไรแปลกๆด้วยล่ะ ออกมาสิถ้าไม่ออกมาข้าจะแอบกินสเบียงหมดแล้วนะ!!”

                เสียงโฮ่วชื่อเห่าโฮ่งๆ อยู่ด้านข้างข่าน ทว่าหลิงหลานกลับไม่เข้าใจภาษาของหมาตัวนั้น..




←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมฉางซีตี้เฟย
ปลอกแขนเฟย์อี๋
ตำราซิ่งอี้ว์
หมวกเกราะรามอนดา
ไป๋ชิงหงหม่า
หน้ากากอาร์มอร์
คัมภีร์สังคีต
แส้อิงจื่อม่าน
รองเท้าตานชูฮว่า
รูปปั้นเทพีวีนัส
ผีผานาคา
กำไลเทพีไอซิส
น้ำมันหอมชาวไอจี๋
อู้ม่านเทียนหนี่ว์
ตัวเบาขั้นสูง
คลุมวารีขั้นสูง(*)
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x150
x1
x120
x720
x100
x90
x270
x120
x60
x240
x155
x15
x300
x140
x240
x5
x10
x30
x5
x570
x49
x5
x58
x10
x50
x50
x232
x1970
x149
x123
x1
x22
x28
x52
x34
x154
x63
x1
x2
x60
x26
x590
x1
x66
x79
x979
x180
x431
x103
x113
x334
x166
x56
x63
x248
x180
x18
x82
x39
x431
x52
x337
x121
x248
x117
x7240
x1769
x4
x5
x4
x6
x20
x16
x44
x6
x12
x16
x11
x12
x170
x1949
x84
x27
x8
x20
x9
x302
x8
x11
x34
x12
x32
x2
x76
x150
x615
x45
x6
x56
x29
x64
x2199
x46
x49
x14
x8
x16
x68
x56
x35
x253
x129
x141
x38
x41
x2250
x298
x4
x10
x49
x10
x15
x2060
x1
x676
x75
x2
x2
x5
x2
x4
x4
x2
x3
x2
x1
x7
x1
x5
x6
x4
x5
x1
x4
x4
x4
x5
x8
x9
x5
x220
x5
x2
x520
x6
x1
x81
x341
x606
x63
x508
x3
x3
x143
x1
x19
x372
x533
x2
x48
x31
x11
x20
x403
x1
x15
x12
x1
x1
x2
x2
x2
x10
x1
x19
x3643
x1243
x35
x50
x27
x54
x91
x28
x4
x3
x508
x942
x29
x21
x20
x185
x203
x2
x11
x11
x20
x5
x660
x47
x18
x8
x9
x2
x2
x33
x2
x718
x57
x1
x82
x14
x91
x16
x32
x8
x310
x1550
x566
x660
x1575
x637
x7260
x39
x154
x503
x995
x2010
x555
x37
x140
x3
x81
x9
x123
x3153
x9999
x19
x3400
x22
x21
x790
x2960
x1200
x870
x2800
x22
x69
x48
x1430
x1370
x2609
x250
x34
x2320
x24
x1440
x3300
x2103
x37
x61
x18
x106
x12
x39
x2523
x2423
x2456
x383
x2699
x2
x9999
x644
x128
x149
x13
x111
x229
x5493
x232
x510
x672
x2926
x2939
x1670
x14
x701
x1843
x13
x37
x9999
x4438
x60
x120
x9999
x179
x9999
x2012
x73
x3
x27
x1322
x7
x10
x4283
x2
x11
x3565
x28
x18
x34
x1243
x1270
x30
x231
x367
x10
x1360
x2796
x9999
x1314
x1103
x1160
x715
x77
x64
x5607
x2850
x3539
x8087
x1734
x363
x9999
x9999
x604
x64
x175
x7044
x30
x40
x118
x239
x1720
x39
x6337
x3425
x2895
x3767
x7585
x3666
x4270
x3715
x2851
x3261
x1373
x9999
x985
x1187
x154
x40
x9999
x3648
x4238
x2952
x178
x3575
x6518
x5061
x3205
x4168
x2925
x659
x4937
x917
x326