ดู: 377|ตอบกลับ: 2

{ เมืองเจียงหลิง } โรงหมอหนึ่งตะวัน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-7-24 20:23:00 |โหมดอ่าน

โรงหมอหนึ่งตะวัน

{ เมืองเจียงหลิง }




โรงหมอแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลนักจากย่านการค้า ทว่าบรรยากาศรอบด้านสงบเงียบ
เหมาะสมต่อการพักฟื้นของผู้ป่วย มีเรือนแยกเป็นสัดส่วนทั้งห้องตรวจและห้องยาครบครัน
ท่านหมออยู่ตัวคนเดียวบางครั้งจะมีคนอาสามาเป็นผู้ช่วยตากสมุนไพร ไม่ประจำ
ฟังว่าถ้าต้องการยาดีราคามาตราฐานให้มองหาโรงหมอหนึ่งตะวันแห่งนี้






ท่านหมอใหญ่
เถา เว่ยหลง
อุปนิสัย : พูดน้อยและสุภาพไม่ค่อยสุงสิงกับผู้คน เคร่งขรึมจริงจังอยู่เสมอ



ชื่อกิจการ : โรงหมอหนึ่งตะวัน
เจ้าของกิจการ : เถา เว่ยหลง
เวลาเปิดทำการ : 09.00-24.00 น.
ประเภทกิจการ : บริการรักษาโรคทั่วไป และจำหน่ายยาสมุนไพร
#ประทับตราผู้ว่าเมืองเจียงหลิง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-7-24 23:10:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-7-24 23:12


ยุทธจักรกว้างใหญ่มีที่ไปแน่นอน
1386
{ พญามารที่ลอยน้ำมา 2 }
เป็นหนี้ต้องชดใช้สินะ

             "ถ้าไม่โดนลมพัดให้เคลื่อนไหว น้ำก็จะไม่เกิดคลื่น
ถ้าไม่ถูกสภาพแวดล้อมภายนอกทำให้ไหวติง ใจก็จะตั้งมั่น"

             เหล่าชาวบ้านร้านตลาดในเมืองเจียงหลิงออกวางแผงขายของกันแต่เช้าตรู่ วันนี้คนขายปลาได้ปลาหมึกตัวโตหลายเข่งกำลังจัดเรียงก็มีเสียงป้าขายหอยข้างๆ ชวนสนทนาตามปกติ

               “เหล่าอิ๋วๆ เป็นยังไงเมื่อวานวิธีที่แนะนำไปใช้ได้ผลไหม?”

               “โอ้.. เด็ดอย่าบอกใครเลยเมียข้าชอบมากๆ ยังฝากขนมมาให้ป้าหวงอีกแนะนี่ๆ ข้าเอาใส่ไว้ในตะกร้า”

               หญิงม่ายวัยกลางคนหัวเราะร่วน “นั่นล่ะๆ เมียเจ้าน่ะขี้อายนางไม่กล้าบอกหรอกว่าต้องการอะไร แถมอีกอย่างเรื่องราวในมุ้งมันเป็นการบ้านของผู้ชาย!!”

               “ก….ก็นะ ท่านป้าคงรู้ข้าวันๆ ทำงานเก็บหอมรอมริบเพื่อสร้างอนาคตที่ดีให้ลูกของพวกเรา จะให้ไปเที่ยวหอหอสาวๆ เป็นงานมาสอนมันก็สิ้นเปลืองใช่ไหมล่ะ? อย่างไรก็ขอบคุณมากนะ หุหุ ข้าแทบรอให้ถึงกลางคืนไม่ไหวทีเดียว” พ่อค้าปลาหมึกเริ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อนึกถึงว่าพวกเขายังเป็นคู่ข้าวใหม่ปลามัน

              “จ้าๆๆ อย่าหักโหมจนตื่นมาขายของไม่ไหวก็แล้วกัน!!” บทสนทนาตามประสาชาวบ้านดำเนินไปอย่างครื้นเครง จนกระทั่งชาวเจียงหลิงได้บังเอิญเบนสายตาไปมองยังเกวียนเก่าๆ คันหนึ่งขนย้ายห่อศพหรืออะไรบางอย่างมีเพียงปอยผมสีขาวที่โผล่พ้นออกมาจากผ้านวมมัดต่อนๆ ป้าหวงอ้าปากค้างด้วยเกวียนลำนี้ไม่ไ้ดเคืล่อนที่จากแรงม้าหรือวัว

              “เออะ… นั่นอะไรกันน่ะ? สัปเหร่อหรอ? ข้าไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนว่ามีสัปเหร่อสาวขนาดนี้” ตามการนำของหญิงขายหอย สายตาเหล่าพ่อค้าแม่ขายหนัมองตามๆกัน ที่ซื้อปลาอยู่ก็ปล่อยกระจาดลงมือด้วยความงุนงง

              เป็นแรงดรุณีน้อยผิวพรรณขาวผ่องดุจบุตรสาวผู้ดีนางหนึ่ง ผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายระยิบระยับคอยถูลู่ถูกังมันมาอย่างยากลำบาก หลิงหลานสวมหน้ากากยักษาม่วงไม่สนว่าจะมีคนจำนางได้ แถมเอาผ้าห่มพันโปะหน้าของบุรุษผมขาวเอาไว้อย่างดี ‘ไม่รู้ปิงไคว่ถูกใครในเมืองนี้ทำร้ายหรือเปล่า ป้องกันคนเห็นหน้าเขาเอาไว้ก่อนคงจะดี’

              อาการงุนงงของคนทั้งถนนเจ้าเจี้ยบน้อยหาได้ใส่ใจ…
              โฮ่วชื่อคอยเห่าเปิดทางว่า ‘หลีกหน่อยๆ คนบาดเจ็บต้องการไปโรงหมอ’

              ร่างเน่งน้อยลากคันเกวียนจนมือเริ่มเสียดสีกับไม้จนพุพอง นางไม่ได้ทำงานหนักมานานแล้วเทียบกันก็เท่ากับอายุของบุตรชาย ฝ่ามือขาวทั้งผิวหนังบางละเอียดอ่อนปกติแค่โดนแดดแรงเกินไปยังขึ้นรอยแดง มาตอนนี้ลากบุรุษโตเต็มวัยด้วยเกวียนทั้งเล่มตลอดทางก็ค่อนข้างสาหัสอยู่บ้าง ‘ปิงไคว่เคยช่วยเหลือข้าอย่างต่ำก็หนหนึ่ง.. เป็นหนี้ยังต้องชดใช้ระสาอะไรกับติดเป็นบุญคุณ เขาจะต้องรอด.. ข้าต้องช่วยเขาให้ได้อดทนเอาไว้นะ!!’

              นางหวนนึงถึงถ้อยคำที่เคยสนทนากันในอดีต แม้ทั้งสองเคยเดินทางร่วมกันไม่ถึงสองวัน ทว่าเถ้าแก่สาวยังจดจำได้ว่าเขาให้คำแนะนำตนในสมัยยังเป็นลูกเจี้ยบพึ่งฟักออกจากไข่ไว้อย่างไรบ้าง ‘โลกนี้ไม่ได้งดงามไปเสียหมด และมนุษย์เองก็ยากจะแยกแยะได้ว่าดีหรือชั่ว’เมื่อถูกโจรสลักลักพาตัวไปขายเป็นทาสที่เกาะไต้หวันนางค่อยเรียนรุ้ว่าคำที่เขาพูดนั้นมีความจริงปนอยู่

            “เจ้าคิดว่าคนสามารถทำเรื่องเลวร้ายได้ขอแค่มีเหตุผลเพียงพองั้นหรอ” บุรุษผู้สวมหน้ากากยักษ์คล้ายผ่านเรื่องราวมามาก ทั้งแนะนำและอธิบายตั้งคำถามกับภาวะไร้เดียงสาที่อาจตกเป็นเหยื่อของหลุมพรางคนอื่นโดยง่าย “เช่นนั้นขอแค่มีเหตุผลก็ไม่แบ่งแยกดีชั่วงั้นสินะ”

              เชื่อว่าหากอีกฝ่ายฟื้นมาถามคำถามเดิมกับตน.. หนนี้นางสามารถโต้วาทีกับเขาได้อย่างสูสีเลยเชียวล่ะ!!
.
.
.
              เมื่อมาถึงที่โรงหมอมือที่กำลังปวดแสบปวดร้อนได้ที่ของหลิงหลานก็ได้รับการเยียวยา หลิงหลานแจ้งต่อท่านหมอผู้เคร่งขรึมถึงอาการเบื้องต้นของบุรุษผมขาวว่า เจ้าตัวหมดสติและลอยมาตามน้ำนางไม่แน่ใจเรื่องที่อาจมีน้ำตกค้างในปอดเขารึเปล่า อยากให้ช่วยตรวจดูแลรักษาส่วนเรื่องค่ายาตนจะเป็นฝ่ายออกเองทั้งหมด

              ท่านหมอให้ผู้ช่วยมาคนละไม้คนละมือเพื่อขนร่างสูงใหญ่ลงจากเกวียน หลิงหลานจะเข้าไปช่วยอีกแรงก็โดนไล่ไปทายาลดอาการอักเสบของมือพร้อมสมุนไพรหนึ่งกระปุกเสียก่อน ไม่ยอมให้รบกวนสมาธิการวินิจฉัยของแพทย์ ราวหนึ่งเค่อหลังจากนั้นท่านหมอค่อยออกมาแจ้ง

              “เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? บาดเจ็บร้ายแรงหรือไม่.. แล้วทำไมข้าเรียกตั้งนานถึงยังไม่ฟื้นล่ะ?” ก่อนท่านหมอเปิดปากก็โดนสาวเจ้ายิงคำถามรัวใส่ก่อน

              “ดูจากท่าทางและร่างกายของเขาสามีของแม่นางคงจะเป็นชาวยุทธ์สินะขอรับ ...อันที่จริงเขาบาดเจ็บพอสมควรทว่าเป็นอาการบาดเจ็บภายในตาเปล่ามองไม่เห็น ปกติเหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์มักจะเป็นกันบ่อยทีเดียว”

               “ท่านหมอๆ เดี๋ยวก่อนท่านผิดแล้ว ข้า-ยัง-ไม่-เคย-สมรส!! ไม่ว่ากับผู้ใดก็ตามเจ้าค่ะ!” หลิงหลานผงะไปไม่ใช่เพราะอาการของคนที่ตนแบกมา แต่เมื่อครู่ได้ยินว่าอะไรนะ ‘สามี’ หลิงหลานไขว้แขนรุปกากบาทปฎิเสธอย่างชัดเจน ผิดหรอนางไม่เคยเข้าพิธี แต่ช่างเถอะทำไมคิดแล้วรู้สึกแปลบในอกลึกๆ กันนะ

                “แน่ใจนะ… แต่ว่าคนผู้นี้มีญาติที่ใดรึไม่ค่อยข้างเป้นเรื่องใหญ่พอสมควรขอรับ” สมเป็นหมอเบีย่งเรื่องได้ไวมาก “เอาเป็นว่าข้าจะต้มยาบำรุงพื้นฐานมาให้ก่อน รักษาบาดเจ็บภายในยากกว่าบาดแผลภายนอก ที่จริงถ้าได้ยอดยาน้ำค้างหยกเก้าบุปผาจากเกาะดอกท้อจะช่วยฟื้นฟูอาการสามีแม่นางได้ดีขึ้น”

                “เขาไม่ใช่สามีข้า!! เอ้ะ..ยาน้ำค้างหยกเหมือนว่าข้าพกติดตัวมาด้วย” หลิงหลานแหวลั่นโรงหมอ อุตส่าห์ย้ำอีกรายก็ยังเรียกผิดอยุ่นั่น แบบนี้ตนผู้หญิงเป็นฝ่ายขาดทุนเฟ้ย เกิดแต่งไม่ออกขึ้นมาจะทำยังไง? เก็บตัวท่านหมอไปทดแทนคงจะไม่เหมาะสม “จริงสิข้าขอยืมห้องครัวสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ? ตั้งแต่เช้าทานแค่โร่วเจียหมัวรองท้องไปหน่อยเดียวเอง แล้ว..เผื่อเขาฟื้นขึ้นมาจะได้มีอาหารรสอ่อนทาน”

               ฝ่ายผู้รักษาเลิกคิ้วเข้มเล้กน้อยนี่ตกลงว่าไม่ได้เป็นอะไรกันจริงหรือ? ดูสตรีผู้นี้ค่อนข้างห่วงใยบุรุษที่นอนแหม่บอยุ่บนเตียงคนเจ็บพอสมควร “เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ท่านป้อนน้ำค้างหยกเก้าบุปผาเขาก่อนเถอะค่อยทำอย่างอื่น”

               กล่าวจบท่านหมอปลีกตัวไปต้มยาและดูแลคนไข้รายอื่น หญิงสาวคิดว่าอิแค่ป้อนยาของพรรค์นี้นางทำมาบ่อยครั้งพ่อของลูกทั้งสองหมดสติไปร่วมครึ่งปี จิ้บๆ สบายมากนางพยาบาลชำนาญการพิเศษเชื่อมือตนได้เลย!! ทว่าแค่ก้าขาเข้าไปด้านในเรือนตรวจ รอบด้านไม่มีใครราวกับจงใจ แถมใบหน้าที่ปิดดวงตาสนิทอยู่มีบางส่วนสะกิดใจนางอย่างแปลกประหลาด สาวเจ้าเกิดอาการก้าวขาไม่ออกเอาดื้อๆ

              พะว้าพะวงอยุ่แบบนั้น ขาขวาจะก้าวเข้าไปใกล้กว่านี้กลับทำไม่ได้

              ‘ข้าคิดว่าควรบอกบางเรื่องแก่เจ้านะนังหนู….’ โฮ่วชื่อที่หมอบอยุ่ตรงหน้าประตุกล่าวขึ้น มันถอนหายใจเบาๆ ด้วยเข้าใจว่าหญฺงสาวแยะแยะคนตรงหน้าไม่ออกเสียแล้ว “กลิ่นของมนุษย์นี้เป็นกลิ่นเดียวกับคนที่เจ้าเจอนอกแค้วนโหรวหราน รวมถึงคนที่เจ้าเอาตัวไปเสี่ยงรับมีดแทนที่เฉินหลิวอีกด้วย เจ้าจำเขาไม่ได้รึ?’

              “จำ? เขาก็คือปิงไคว่ยังไงล่ะทำไมหรือพี่?”

             ‘เจ้าลองดูให้ดีสิ.. ไม่นึกถึงใครบ้างเลยหรือ? ผิดคาดนะที่ข้ากลับเห็นว่าพวกเจ้าออกจะ..รักกันมากที่เฉินหลิวและยังตัวแทบจะติดกันที่เสียวเพ่ยอีก’ หมาป่าอัคคีมองงุนงงตกลงแม่นี่ความจำเสื่อมจริงสิ
              “เฉินหลิว? พี่พูดเรื่องอะไรกันเราเคยไปเฉินหลิวที่ไหน...เสียวเพ่ยเอ๊ะ” อาการปั่นป่วนในสมองอยุ่ๆ ก็พัดหวนขึ้นมาภาพเลือนรางของความวุ่นวายและกบฎพรรคมารเผาเมืองเฉินหลิว ท่ามกลางทะเลทรายแสงดวงดาวกับบุรุษผมแดง ทำเอานางเซทรุดลงข้างเตียงไม้ เข้าใกล้ใบหน้าคมสันเค้าลางบางส่วนทับซ้อนกันจนรุ้สึกปวดหัว ‘นี่มันอะไรกัน? ภาพมายาหรือความฝัน’ หลิงหลานมึนหัวติ้วสลัดใบหน้าไปมาหลายหนเพื่อยับยั้งอาการ

             “ไม่ว่าข้าจะจำได้หรือลืมอะไรไป.. ตอนนี้ที่สำคัญคือช่วยเขาก่อน” กัดฟันทนนางไม่ให้โฮ่วชื่อพวดต่อรีบเทขวดยาน้ำค้างหยกเก้าบุปผาออกมา เม้ดยาสีส้มอมชมพูนอนนิ่งบนมือนางหลิงหลานใช้ปลายนิ้วเปิดริมฝีปากอีกฝ่ายออก สัมผัสทั้งอุ่นร้อนและนิ่มหยุ่นที่ได้รับทำเอานิ้วนางสั่นเล็กน้อย ทว่าเมื่อวางยาลงไปบนลิ้นอีกฝ่ายกลับไม่ยอมกลืนลงไป

              “อ้าว… ทำไมกันล่ะ? หรือว่าต้องใช้น้ำช่วยอีกแรง?”

             โฮ่วชื่อพ่นลมออกจมูก ‘บ้องตื้นเอ้ย!! เขาหมดสติอยุ่จะไปกลืนเองได้ยังไง!!’

             หลิงหลานกระพริบตาหลอหลายิ่งนัก “แล้ว...ต้องทำยังไงดีล่ะ?”

             สี่ขากลอกตามองบนอยากดื้นตายเสียตรงนี้ ‘เวลาแม่นกป้อนลูกนกที่กลืนอาหารเองไม่ได้ทำยังไง มนุษย์ก็ใช้วิธีนั้นได้’

             “อ่ออออ เอ๋??” นึกภาพตามแล้วเห็นวิธีอยู่ ทว่าหากทำแบบนั้นล่ะก็ไม่พ้นต้องใกล้ชิดอีกฝ่ายในระดับ..ใกล้ชิดสุดๆ จนหายใจรดเลยน่ะสิ หลิงหลานส่ายหน้าว่าไม่เอา จากนั้นโฮ่วชื่ออบรมต่ออีกยกใหญ่เรื่องบุญคุณมีไว้ต้องทดแทนเอย ชีวิตคนสำคัญกว่าเอย ท้ายสุดสาวเจ้าร่นหัวคิ้วน้ำตาจิไหล ช่างมันเถอะคิดซะว่าอีกฝ่ายเป็นลูกนกไม่ใช่คนตัวโต!!

            ใช้เวลาทำใจและสูดหายใจเข้าเตรียมพร้อมเหมือนก้าวขึ้นลานประหารสามอึดใจ

            ขั้นแรก...วางน้ำค้างหยกเก้าบุปผาลงที่ปลายลิ้น
            ขั้นที่สอง....ช้อนมือรองท้ายทอยอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อไม่ให้สำลัก ท่านเซวียนสอนนางมาได้ใช้แล้วหนนี้
            ขั้นที่สาม….หลับตาแตะลงไป อ้าวผิดจุดนี่มันจมุก เลื่อนลงๆ แล้วก็..พบความนุ่มหยุ่น เฮือกกก!! เงยขึ้นมาหายใจก่อนเริ่มใหม่แต่ต้น
            ขั้นที่สี่…. แตะลงไปแล้วใช้เรียวลิ้นช่วยแยกริมฝีปากอีกฝ่ายเบาๆ เสมือนแง้มม่าน
            ขั้นที่ห้า....ตวัดยาลูกกลอนลงไป!! ดันไป ดันอีก!! รอพักนึงจนกว่าจะกลืนเป็นอันเสร้จพิธี คนกินยายังคงหมดสติหน้านิ่ง ส่วนฝ่ายคนป้อนหน้าเปลี่ยนสีไปแล้วเหมือนปลาสำลักน้ำ!!

            ทำไมป้อนยามันเหนื่อยมากกว่าไปฆ่าคนห๊ะถามจริง!!
  
รูปปั้น+น้ำค้างหยก




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคภูติทมิฬลมดำ: จาง เหยียนลู่ เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2019-7-25 00:53
คุณได้รับ +10 คุณธรรม --4 ความชั่ว +7 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 00:44
คุณได้รับ +20 ความชั่ว +70 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 00:43

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หว่านจินซีหวังมู่
ม้าภูตหิมะสายใย
กำไลเทพีไอซิส
เมอร์เมน่าบรูช
ผีผาสู่โจ้วจวี้เหริน
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x220
x130
x35
x28
x1437
x57
x438
x220
x768
x1
x420
x4
x10
x2
x1
x4
x2
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x5
x1
x5
x5
x4
x4
x1
x4
x4
x4
x5
x6
x6
x5
x10
x1
x1
x36
x89
x5
x1
x1
x318
x573
x54
x418
x2
x3
x14
x1
x1
x5
x184
x235
x1
x14
x6
x6
x19
x274
x1
x15
x2
x1
x1
x2
x2
x2
x1
x1
x11
x160
x275
x35
x20
x10
x32
x91
x5
x4
x3
x116
x728
x18
x7
x20
x25
x54
x3
x3
x3
x4
x4
x60
x27
x5
x1
x3
x2
x2
x3
x2
x168
x2
x1
x70
x14
x40
x8
x1
x18
x3
x310
x350
x100
x160
x125
x360
x261
x25
x32
x103
x295
x610
x240
x15
x120
x2
x13
x5
x19
x1701
x9999
x7
x1600
x8
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x48
x40
x26
x980
x770
x2006
x100
x20
x2000
x11
x1280
x1700
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x1735
x260
x2023
x1118
x321
x2107
x2
x7900
x408
x98
x105
x12
x76
x150
x3427
x139
x239
x434
x2722
x2139
x1670
x14
x450
x1443
x11
x27
x7109
x2732
x14
x71
x7576
x57
x9999
x1810
x55
x3
x205
x18
x1110
x1
x1
x3165
x2
x1
x2525
x14
x43
x34
x781
x470
x30
x221
x206
x9
x1210
x1395
x8409
x967
x200
x590
x200
x57
x51
x2395
x1
x1850
x3019
x7127
x820
x280
x9705
x9999
x517
x54
x91
x5440
x29
x15
x84
x179
x1000
x13
x4293
x2935
x1782
x3473
x9999
x2466
x3200
x2679
x1884
x2790
x305
x9999
x485
x1106
x129
x30
x9999
x2600
x3864
x2280
x151
x2861
x4466
x4395
x1805
x3768
x2168
x545
x2479
x538
x276
x1543
x460
x3
x24
x13
x1510
x78
x50
x5466
x1115
x2
x1077
x9999
x2801
x2
x48
x2239
x3809
x7147
x1243
x7535
x4470
x512
x1193
x1834
x757
x10
x1122
x2951
x3140
x972
x100
x3
x21
x25
x25
x32
x9
x6048
x9610
x2407
x9999
x199
x25
x9999
x20
x5805
x24
x8
x1709
x251
x25
x9
x98
x31
x10
x1131
x3935
x8
x31
x210
x1117
x92
x2408
x2086
x129
x18
x1473
x2378
x2259
x3
x287
x3676
x2540
x7884
x518
x400
x4106
x5441
x9999
x16
x2283
x2451
x5805
x8000
x3380
x1666
x30
x3430
x1019
x70
x328
x151
x2816
x2118
x9999
x44
x4558
x9999
x9999
x9999
x3235
x2049
x111
x3000
x9
x4246
x40
x3223
x4099
x787
x1
x765
x1814
x647
x1241
x6189
x2359
x5971
x5004
x9999
x7969
x9999
x3159
x2323
x2534
x3456
x4274
x2492
x558
x66
x1
x15
x1989
x6682
x743
x1
x4827
x8292
x68
x9999
x678
x1418
x1073
x6534
x105
x3595
x1095
x454
x105
x1177
x297
x8
x184
x37
x9999
x1123
x2070
x3514
x195
x665
x468
x100
x1301
x1456
x9999
x3780
x1295
x1227
x889
x234
x9999
x1724
x9999
x143
x713
x2459
x2
โพสต์ 2019-7-25 20:15:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ยุทธจักรกว้างใหญ่มีที่ไปแน่นอน
1387
{ พญามารที่ลอยน้ำมา 3 }
เปลี่ยนแดงเป็นขาวกันซื่อๆ


จันทราดุจตะขอเงินเมฆาดุจพวยควัน เสียงขลุ่ยหยกหลั่งไหลสู่วาสนาในอดีต
ข้าคือเมฆาล่องลอย เจ้าคือสายนที วันหลังพบกันท่ามกลางเกลียวคลื่นคราม

           ภายในห้องตรวจที่มีเพียงเสียงลมหายใจของหนึ่งชายและหนึ่งหญิง เจ้าสุนัขป่าหันหน้าไปทางอื่นเลือกได้มันก็ไม่อยากมาเป็นก้างชิ้นโตอยู่แถวนี้ ทว่ายังคงเห็นเงาทาบข้างกำแพงริมฝีปากทั้งสองประกบอยู่ ภาพวาบหวามเหลือเกิน.. อันที่จริงนายสาวแค่ ‘ป้อนยา’ เจตนาแต่เดิมแค่พยาบาลช่วยเหลือบุรุษผมขาวเท่านั้น

           ‘กลืนลงไปสักทีสิ!! กลืนเดี๋ยวนี้เลยนะข้าจวนจะหมดอากาศตายอยู่แล้ว!!’
           นางแตะปลายนิ้วอยู่ที่ลำคอของอีกฝ่าย เมื่อลูกกระเดือกเคลื่อนขยับค่อยวางใจว่ากลืนยาเม็ดลงไปแล้ว หลิงหลานกระพริบตาปริบๆ ตั้งใจถอนตัวทันที จังหวะค้ำมือกับพื้นเตียงเตรียมยกใบหน้าขึ้นก็รู้สึกได้ถึงวัตถุแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามา มันทั้งร้อนผ่าวและชุ่มชื้น แรกเริ่มเพียงสัมผัสที่ลิ้นนางอย่างลังเลชวนให้จั๊กจี้จนทนทานไม่ไหว

           ทว่าเพียงพริบตาเดียว… ก็กลายร่างเหมือนปีศาจหมึกยักษ์เข้าโรมรันพันตู!!
           
            “อะ...อื้อ!! อื้ออ!! อ่อยอ๊าา!!” ใบหน้าหวานเบิกดวงตากว้างตกตะลึงพรึงเพริดมือที่ค้ำเตียงอยู่ขยับกลับมาพลักแผงอกแกร่งโดยแรง ดิ้นรนพยายามออกจากสถานการณ์นประหลาดนี้ให้ไวที่สุด ‘อะไรกันเขาหมดสติอยู่ไม่ใช่หรอทำไมขยับได้ล่ะ??’

             เสียงอึกอักในลำคอหลิงหลานตะกายตะกุยหาของค้ำ แถมยังลังเลว่าจะกัดดีไม่กัดดี? นางกำลังถูกล่วงเกิน!! หญิงสาวดิ้นรนอย่างทุกลักทุเลเป็นนานในที่สุดสามารถหงายหัวไปด้านหลังสูดอากาศบริสุทธิ์ ทว่ากลับขัดใจคล้ายชายหนุ่มที่ยังตื่นไม่เต็มตา พละกำลังเขากลับมาทีละน้อยในที่สุดคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ได้ จากนั้นรวบเอวบางลงมานอนทาบอยู่บนร่างเขาจนแน่น

            คนแตกตื่นตีแขนเขารัวๆ ทว่าพละกำลังของเขาราวกับคีมเหล็กแกร่งที่ง้างไม่ออก ‘ผีสางอะไรเนี่ย!!’

            “ฮืม…” น้ำเสียงเขาดุจคนเมามายทั้งยังทุ้มพร่ายิ่งขัดขืนมากเท่าไรคล้ายกระตุ้นให้ถูกกอดรัดรุนแรง ทรวงอกกดแนบแน่นอยู่กับแผงอกแกร่งกลิ่นอายบุรุษและความเผด็จการดึงดันเข้ายึดครองสติสัมปัชชัญญะหญิงสาว

            แย่แล้ว… ต่อต้านไม่ได้เลย มือคู่นี้แค่บีบคอนางเบาๆ ก็คงหักแล้วกระมั้ง
            “ป..ปล่อยข้านะ!! ช่วยด้ว----” ถ้อยคำถัดมาถูกกลืนลงคอชายผมขาวตวัดปลายลิ้นปิดผนึกจนสิ้น หลิงหลานพยายามรวบรวมสติที่เลือนรางล