ชื่อกระทู้: [โลกต่างมิติ] { แดนรกร้าง } ตำหนักฟงกู่หลาง

ดู: 259|ตอบกลับ: 5

[โลกต่างมิติ] { แดนรกร้าง } ตำหนักฟงกู่หลาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-7-24 12:42:23 |โหมดอ่าน




ตำหนักฟงกู่หลาง

{ แดนรกร้าง }







ตำหนักฟงกู่หลาง
『 หาบแผงลอยสองข้างทาง 』
ตำหนักฟงกู่หลาง เป็นตำหนักขนาดใหญ่มีพื้นที่กว่าสามสิบตารางกิโลเมตร มรดกสืบทอดจากบิดา ถูกสร้างขึ้นภายในดินแดนซ่อนเร้นที่อยู่บริเวณจิงโจว เล่ากันว่ามีทางเข้าได้หลายทางไม่เคยมีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหนบ้าง ทางเข้าสลับสับเปลี่ยนทุกๆ วัน เจ้าของตำหนักไม่ค่อยอยู่ เขาชอบท่องเที่ยวผจญภัยในโลก
เพื่อค้นหาชาติกำเนิดที่แท้จริงของตนเอง เราร่อนเร่ด้วยหัวใจเรียกร้อง
ยึดติดความอบอุ่นจากมารดาที่หลงเหลือในส่วนเสี้ยวความทรงจำ



เจ้าของตำหนัก
ฟงชิวหลาง มารอสูรจิ้งจอกเงิน - มารนอกคอก
ประวัติเพิ่มเติม ที่นี่


ผู้ดูแลตำหนัก
หลงชิ่ว 



พ่อครัวประจำตำหนัก
จาเก็น 



{ ภาพวาดกลางโถง บิดามารจิ้งจอกเงิน : เทพเซียนเยี่ยหัวต่ง }










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

211

กระทู้

1848

โพสต์

57หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
495600
เงินตำลึง
2123778
ชื่อเสียง
266888
ความหิว
81

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7146
ความชั่ว
1452
ความโหด
3868
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-7-24 20:19:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-7-24 21:42

[สถานที่งดงาม แค่ร้างผู้คน]
    ‘ยอดรักเราไปกันเถิด จะไม่มีใครหรือผู้ใดมาพรากเจ้ากับข้า...จะอยู่ด้วยกัน...’


    ‘ที่รัก มาหาข้า ตามข้ามาสิ….’


     “อื้ออ...เดี๋ยวสิ เจ้าเป็นคระ….อ้ายยย!!!”างฝูกำลังอยู่ในสภาพมึนงงหลังจากที่จู่เะอก็เดินทะลุก้อนหินเข้ามาและเมื่อว่ามันจะพาเธอมาโผล่ที่ไหนสักแห่งที่หวังว่ามันจะไม่ได้ส่งเธอไปไกลจากดินแดนนฮั่นแบบในรอบที่แล้ว และที่ต่างจากรอบเมื่อครั้งกาลก่อนนั้นคือเสียงเเผ่วเบาเหมือนกับเสียงของบุรุษที่่ยังคงดังก้องกังวาลอยู่รอบๆค่อยนำทางเธอก่อนที่ความรู้สึกต่อไปของหญิงสาวคือร่างกายของนางที่ร่วงตกลงมานอนกองอยู่ที่พื้น


     ตุ๊บ!!!


     “อิตะ...อ๊าาาเจ็บ!!!” จางฝูที่เหมือนได้สติจากการร่วงตกลงมาพลันสะบัดหัวไล่ความงุนงงออกไปก่อนจะก้มลงไปมองที่มือของเธอที่ตอนลงคงจะเอามือลงทำให้มือของเธอไปทับเข้ากับหิวที่มีเหลี่ยมแหลมก้อนหนึ่งจนเนื้อหินแทงผ่านเนื้อเข้ามาจนเลือดพุ่ง แต่ก็รับว่ายังดีที่ก้อนมันเล้กและเหลี่ยของมมันก้ไม่ได้คมมาก ขนาดไม่คมนะ ซ้ำยังไม่รวมแผลที่เเขนเธออีกไม่รู้ว่าตกลงมาแรงขนาดนี้จะไปกระเทือนจนมันฉีกรึป่าว


      “ข้ามาอยู่ที่ไหนเนี่ย”จางฝูร้องบนกับตัวเองเบาๆพรางเงยหน้ามองไปรอบๆก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังอยู่บนพื้นที่มีใบไม้ทับถมอยู่ค่อนข้างหนาและรอบๆจากที่เป็นถ้ำน้ำแข็งก็กลายเป็นป่าที่ค่อยของอบอุ่นและเย็นสบายกำลังดี ร่างบ้างค่อยยันตัวลุกขึ้นมาพร้อมกับใช้มือข้างที่ปกติปัดเศษใบไม้ออกจากตัวแล้วมองสำรวจดูรอบๆไปพรางๆ


      “คงไม่ใช่ฝันหรอกนะ ไม่อยากไปเจออะไรน่าสยองแบบนั้นอีกแล้ว”จางฝูเอ่ยกระปอดกระแปดแล้วหันมองไปยังทิศทางหนึ่งที่มีเสียงบางอย่างดังลอยตามลมมา


      ป๊อกๆ เคร้งๆ


      ป๊อกๆ   เคร้งงง


      “ใครมันทุบอะไรนะ”จางฝูบ่นออกมาอย่างเริ่มนึกลำคานเสียไปโป๊กๆเป๊งๆนั้นเต็มที่ก่อนที่ร่างบางจะรีบสาวเท้าเดินตามเสียงที่ลอยตามสายลมมาเพื่อดุว่าเสียงเคาะที่ว่านั้นมันเกิดจากอะไรและใครเป็นคนที่ทำให้เกิดเสียงเหล่านั้นขึ้นมากันแน่


       สถานที่ที่จางฝูหลุดเข้ามานี่จับว่ากินอาณาเขตกว้างพอสมควรเลย เพราะเธอเดินย้ำตอกกลางป่ามากว่าเค่อแล้วแต่ก้ยังไม่พบสิ่งใดเลยนอกเสียจากต้นไม้สูงใหญ่ นกหรือผีเสื้อที่วิ่งไล่ บินจีบกันไปตามพุ่มดอกไม้และต้นหญ้านอกจากนี้ก้ยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆเลย อ้อยังมีกระรอกที่ก่อนหน้านี้วิ่งคาบผลพุทราตัดหน้าเธอตัวหนึ่งด้วย สถานที่แห่งนี้ถ้าไม่นับเสียงประหลานและวิธีเข้ามาที่แสนประหลานนั้นจัดว่าเป็นสถานที่ที่เงียบสงบใช้ได้เลย เหมาะที่จะสร้างบ้านปลูกบ้านอยุ่กันเป็นครอบครัวเล็กใช้ชีวิตตัดขาดจากผู้คนได้เลยก้นับว่าเยี่ยมเพราะดูจากความอุดมสมบูรณ์ของทั้งดินแล้วก็ต้นไม้แล้วคงปลูกพืชไปงอกงามโตเร็วเป็นแน่แท้


      หลังจากเดินชมนกชมไม้มากว่าสองเค่อในที่สุดจางฝูก็เดินมาจนพบกับสถานที่เรียกว่าตำหนักขนาดใหญหลังหนึ่งตั้งอยู่เหนือน้ำตกสายใหญ่ ดูแล้วช่างสวยงามราวอยุ่ในฝัน แม้จะไม่ยิ่งใหญ่เทียวเท่าตำหนักที่พวกเชื้อพระวงศ์อยู่กัน แต่จากภายนอกแล้วนั้นตำหนักแห่งนี้นั้นมันสวยงาม และหรูหราเกินกว่าที่จะมาตั้งอยู่โดดเดียวกลางป่าเขาเช่นนี้อยากรู้นักว่าตำหนักเเห่งนี้เป็นของผู้ใดกัน ดีไม่ดีเะอจะได้ถามคนในตำหนักนั้นด้วยว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนและจะหาทางกลับไปที่ถ้ำเหมันต์นั้นอย่างไร


      ร่างบางในชุดสีเขียวมอมแมนไม่รอบช้าเร่งเดินตรงเข้าไปยังที่ตำหนักแห่งนั้นทันที่ก่อนที่จะยกมือขึ้นจับไปที่หัวสิงห์คาบหวงเหล็กที่ใช้สำหรับเคาะประตู


      ก๊อก ก๊อก ก๊อก


      “........”เงียบ


      “หรือข้าเคาะเบาไป” หลังจากเคาะไปกลับมีเพียงข้ามเงียบตอบกลับมา ก่อนเจ้าตัวจะตัดสินใจลองเคาะใหม่พร้อมกับคร่าวนี้ที่เปร่งเสียงตะโกนเรียกด้วยเพื่อให้คนด้านในได้ยิน


      ก๊อก ก๊อก ก๊อก


      “ขอโทษนะเจ้าค่ะ ข้างในมีใครอยู่รึไม่เจ้าค่ะ!!!”


        แอดดดดดด……..


        เหมือนครานี้จะได้ผลเมื่อสิ้นเสียงตะโกนเรียกบานประตูใหย่นั้นก็ค่อยๆเลื่อนเปิดออกจากผู้เองก็ทำเป็นผู้มาเยือนที่ดี เตรียมทักทายด้วยรอยยิ้มก่อนรอยยิ้มของเธอจะเริ่มหุบลงเมื่อร่างที่อยู่ด้านหลังประตูหาใช้มนูษย์แต่เป็นเจ้าวัวตัวสีน้ำตาลยืนสองขาโดยความสูงของมันอยู่เเค่เอวของหญิงสาวเพียงเท่านั้น เพียงแต่สิ่งที่ทำให้มันยังดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวคือดวงตากลมๆสีดำแบ๋วๆ จมูกลมๆใหญ่สีน้ำตาลเข้มและขนฟูสีน้ำตาลทราย ในมือของเจ้าวัวนั้นหยิบถือเหมือนขวานอยู่ด้วย



      “สะ..สวัสดีนะเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยทักเสียงแห้งพรางมองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าอย่างไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าตัวอะไรดี พรางให้นึกสงสัยไปว่าคนบ้านนี้เลี้ยงสัตว์เลี้ยงแปลกจริงๆไม่เคยเห็นมาก่อน


      “อือ สวัสดีสาวน้อย เขาคือหลงซิวเป็นคนดูแลตำหนักนายท่าน”เจ้าวัวประหลาดขนฟูยืนสองข้าเอ่ยแนะนำตัวก่อนที่มันจะออกมายืนตัวกลมเงยหน้ามองจ้องจางฝูอยู่ด้วยท่าทีน่าพุ่งเข้าไปจับฟัดขน “เจ้ามีธุระอะไรหรอ”


       “เอ่อ...พอดีข้าหลงทางมาแล้วก็ มีแผล”จางฝูเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นมือที่มีเลือดไหลแห้งกรังให้เจ้าหลงซิวดู “ท่าเจ้าจะกรุณาขอข้าเข้าไปทำแผลสักครู่แล้วข้าจะรีบไปไม่ให้เจ้าลำบากหรอก”


       “อือ...หลงซิวเห็นแล้ว สาวน้อยเข้ามาพักก่อนแล้วกัน”หลงซิวเอ่ยก่อนยื่นมือมาจับมือข้างปกติของจางฝูแล้วพาจูงเดินเข้าไปยังด้านในตำหนักแล้วปิดประตูลง พร้อมมันที่ยังคงจับมือหญิงสาวพาเดินไปยังห้องโถงด้านในตำหนัก สิ่งหนึ่งที่เมื่อจางฝูเข้ามาแล้วสัมผัสได้คือที่ตำหนักแห่งนี้ช่างเงียบเหงานัก แม้จะสะอาดเหมือนได้รับการดูแลอย่างดีแต่กลับไม่เห็นสาวใช้เพียงสักคนตลอดทาง


       “สาวน้อยนั่งพักก่อน หลงซิวจะไปเอาชามาให้ พร้อมกับที่ทำแผล”หลงวิววาจางฝูเดินไปนั่งยังห้องโถงห้องหนึ่งวึ่งภายด้านในนั้นตกแต่งอย่างหรูหราที่เดียวของแทบทุกอย่างล้วนแล้วแต่ดูดีมีราคาทั้งนั้น แปลกจังที่ตั้งแต่เข้ามาเธอยังไม่เห็นคนหรือได้ยินเสียงคนสักคน ‘แปลกชะมัด’


      “ขอบคุณนะหลงซิว”


      “อือ”หลงซิวรับคำพร้อมกับพยักหน้าก่อนที่มันจะวิ่งเยาะๆออกจากห้องโถงไปปล่อยให้จางฝูนั่งมองสำรวจดุภายในห้องโถงนั้นต่อไปคนเดียว เงียบๆ
        “เขาเอาน้ำชามาแล้ว อันนี้ยาทำแผล”ไม่นานหลังจากที่หลงซิวออกไปเขาก็วิ่งเต๊าะแตะกลับมาด้วยท่าทีน่าเอ็นดูตอนนี้ในมือของเขานั้นไม่มีขวานยักาืแล้วแต่กลับเป็นถาดใส่น้ำชากับตะกร้าไม้สานเล็กที่ด้านในบรรจุขวดหยกสีขาวและและผ้าสะอาดสำหรับพันแผล ทั้งสองอย่างถูกร่างกลมตุต๊ะนำเอามาวางบนโต๊ะพร้อมกับหลงซินที่ปีนขึ้นไปยื่นบนเก้าอี้แล้วเอื้อมตัวมารินชาใส่ถ้วยให้กับเธอ “ให้หลงซิวช่วยทำแผลไหม”


       “อ้อ..ไม่เป็นไรจ๊ะ ข้าทำเองได้ขอบคุณนะ”จางฝูเอ่ยยิ้มๆแล้วมองดูหลงซิวที่พยักหน้าแล้วค่อยๆปีนลงจากเก้าอีไปยืนอยู่ที่พื้นเช่นเดิมพรางใช้ดวงตากลมโตใสแป๋วมองมายังเธอ “หลงซิวอยู่ที่นี่คนเดียวหรือ ข้าไม่เห็นคนอื่นเลย”


       “นายท่านไปเที่ยว เขาอยู่กับจาเก็นสองคน จาเก็นทำขนมอยู่ในห้องครัว จาเก็นบอกว่าไม่มีแขกมาเยี่ยมนานแล้วเลยจะทำขนมให้กิน”หลงซิวเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มเอามือลูบพุงพลุ้ยๆของตัวมันเอง “ขนมของจาเก็นอร่อยมาก สาวน้อยต้องชอบแน่ๆ”

       “งั้นหรอจ๊ะ งั้นข้าจะรอบชิมขนมของจาเก็นนะ”จางฝุเอ่ยยิ้มพรางมองดูหลงซิ่วที่พยักหน้าก่อนจะหันหลังวิ่งเต๊าะแตะออกไป ดูแล้วคงจะวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อดุว่าขนมที่ว่านั้นทำเสร็จหรือยัง จางฝูได้แต่มองดูรอบอีกครั้งด้วยท่าทีเศร้าเล็กน้อย ‘ตำหนักใหญ่ขนาดนี้กลับอยู่กันเพียงสองคน และก็ได้แต่แอบสงสัยว่าเจ้านายของทั้งสองนั้นเป็นคนเช่นไรกัน แต่ลองๆมาคิดดุแล้วต้องอยู่ที่นี่เพียงคนเดียวคนผู้นั้นก็คงจะเหงาแย่ มิน่าถึงได้ออกไปท่องเที่ยว’


      จางฝูได้แต่คิดแล้วก็ส่ายหัวไปมาเบาก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปหยิบเอาผ้าสอาดที่วางอยู่ชุบน้ำสะอาดแล้วนำมาเช้ดคราบเลือดที่มือ ก่อนจะเอายามาใส่พร้อมกับจัดการพันแผลที่มือของตัวเองอย่างคล่องแคล่วแน่ละทำแผลตัวเองมาก้หลายครั้งไม่ให้คล่องได้เช่นไร

    หลังจากที่ทำแผลเสร็จดวงตาสีน้ำตาลก็เหลือบไปมองดูถ้วยน้ำชาที่หลงซิวรินทิ้งไว้ให้โดยที่มันยังคงมีไอร้อนลอยกรุ่นส่งกลิ่นหอมของดอกไม้ออกมาเป้นระยะจนจางฝูรู้สึกแปลกใจ เธอไม่เคยได้กลิ่นชาที่มีกลิ่นหอมของดอกไม้หลายชนิดปนอยู่เช่นนนี้มาก่อน เมื่อลองยกจิบดูก้พบว่ามันเป็นชาที่รสเลิศอย่างมา กลิ่นหอมยังคงติดตลบอบอวนอยู่ในปาก และเมื่อรสขมฟาดผ่านไปก้จะทิ้งรสหวานจางๆไว้ที่ปลายลิ้น ชวนให้รู้สึกอย่างดื่มอีกเรื่อยๆ “ช่างเป็นชาที่แปลกดีจัง แต่ก็อร่อย”


      ‘ช่วย… ช่วยข้าด้วย’

      ระหว่างที่จางฝุกำลังนั่งเพลิดเพลินกับน้ำชารสแปลกอุ่นั้นก็พลันได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นซึ่งเสียงที่ว่ามันไม่ใช่เสียงของหลวงซิวแน่ ร่างบางค่อยยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วลองเดินตามเสียงนั้นไป เสียงนั้นพาเธอเดินเข้าไปยังด้านในสุดของห้องโถงที่เบื้องหน้าคือโต๊ะสูงประมาณเอวและที่ด้านบนมีสิ่งของรุปร่างคล้ายกล่องถุกคลุมด้วยผ้าปิดเอาไว้เมื่อลองเปิดออกดูกับพบกล่องที่ดุหรูหราใบหนึ่งวางตั้งอยู่นั้นเอง

        ‘ช่วยด้วย ปล่อยข้าออกไป’

        เสียงที่จางฝูได้ยินนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นมา  และที่มันของมันคือกล่องใบตรงหน้าเธอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงแต่สิ่งใดกันเล่าที่อยู่ด้านในกล่องรูปร่างหรูหราเช่นนี้ จางฝูยืนมองดุกล่องด้วยความลังเลว่าจะเปิดดีหรือไม่  ก่อนเสียงดังป๊อกๆที่เธอได้ยินมาก่อนหน้านี้จะดังออกมาจากกล่อง

        ‘ช่วยข้าปล่อยข้าที’


        เสียงนั้นฟังดุทรมารเหลือเกินจนจางฝูเกิดอาการอ่อนใจ พร้อมกับค่อยเอื้อมมือไปจับที่ฝากล่องๆค่อยแง้มเปิดออกด้วยใจตุ้มๆต่อมๆ พร้อมกับควันสีม่วงดำที่ค่อยๆลอยคลุ้งออกมา เป้นจังหวะเดียวกับที่หลงซิววิ่งเต๊ะแตะกลับมาพอดี

       “ทำอะไรน่ะ!!! อย่างไปเปิดนะ!!!” แต่เสียงนั้นก้ไม่ทันเสียแล้วพร้อมกับความตกใจทำให้ร่างบางสะดุ้งทำให้มือไปผลักฝากล่องนั้นให้เปิดกว้างออกพร้อมกับควันสีดำและม่วงพุ่งทะลักออกมาจากกล่องจนจางฝุที่ยืนอยู่ใกล้ๆผงะถอยหลังและล้มลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้นมองดูกลุ่มควันนั้นอย่างตกใจพร้มทั้งความสับสนในใจว่าเะอทำอะไรลงไปกันแน่


@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม โพสต์ 2019-7-24 20:37

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนยาว
สุรากู่หลันหลาง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หน้ากากยักษ์แดง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x1
x2
x100
x3
x8
x30
x5
x1
x3
x8
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x14
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x43
x600
x399
x96
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x594
x5
x100
x1185
x2
x162
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x56
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x54
x200
x100
x800
x5
x333
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x88
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x9
x1676
x1
x2
x1360
x2290
x35
x1523
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x260
x126
x225
x590
x39
x111
x432
x994
x1
x23
x616
x5
x458
x144
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x794
x490
x4
x2
x724
x794
x450
x165
x9999
x1872
x500
x325
x25
x42
x17
x69
x23
x359
x1032
x7
x1864
x810
x340
x1
x4
x62
x1
x9
x153
x264
x698
x5450
x73
x11
x210
x446
x143
x2400
x8
x527
x630
x500
x37
x1
x3
x430
x5
x40
x141
x2
x1500
x614
x1866
x830
x108
x205
x107
x11
x101
x282
x7
x42
x3
x2
x7
x159
x5
x10
x15
x4
x177
x263
x500
x2
x51
x1803
x9
x158
x200
x6662
x702
x280
x8
x59
x2
x2
x1406
x2072
x690
x648
x219
x192
x284
x279
x4
x32
x14
x678
x8
x1439
x9
x1748
x313
x958
x1169
x946
x1030
x667
x199
x134
x195
x745
x1580
x807
x92
x155
x179
x906
x608
x120
x161
x6
x312
x287
x619
x460
x1195
x680
x195
x2122
x2318
x581
x40
x1018
x616
x24
x280
x1245
x157
x248
x1444
x8146
x1960
x1490
x35
x31
x41
x81
x697
x1

211

กระทู้

1848

โพสต์

57หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
495600
เงินตำลึง
2123778
ชื่อเสียง
266888
ความหิว
81

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7146
ความชั่ว
1452
ความโหด
3868
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-7-24 23:01:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-7-24 23:22

[เสียงเพรียกหา]

     ควันสีดำและม่วงพวยพุ่งออกมาจากกล่องอย่างไม่หุดหย่อน พร้อมกับกลิ่นเหม็นสาบที่แพร่กระจายส่งกลิ่นไปทั่วทั้งห้องโถงจนจางฝุที่อยู่ใกล้สุดต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดจมูกเอาไว้ เพราะกลิ่นนั้นมันแรงมากเสียจนเธอแสบจมูก  


     “อ่าฮ่าๆๆๆๆๆ อิสระ”เสียงหัวเราะแหลมๆดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางหมอกควันก่อนที่กลุ่มควันนั้นจะค่อยก่อตัวร่วมกันกลายเป็นร่างของหญิงสาวในชุดสีดำสนิทกลุมด้วยผ้าคล้องไหลขนหมาป่าดำ เรือนผมสีดำสนิทปลิวสยายดุน่ากลัว นัยน์ตาสีแดงฉานราวเลือดจ้องมองไปยังเบื้องหน้าของตัวเองด้วยความสะใจที่ในที่สุดเธอก็สามารถหลุดออกมาจากการจองจำได้เสียที ดวงตาสีแดงมีขีดสีดำเรียวราวนัยน์ตาสัตว์ก้มลงจ้องมองไปยังเบื้องหน้าที่ร่างของจางฝูกำลังนั่งเบิกตาโตมองมายังตนอยู่ “ขอบใจสาวน้อยที่  โง่ปล่อยข้าออกมา เพราะเจ้าแท้ๆที่นำพาความซวยมาสุ่เพื่อนมนุษย์ของเจ้า ฮ่าๆๆๆๆๆ”


     สตรีในหมอกควันดำนั้นเอ่ยก่อนที่ร่างของนางจะค่อยสลายกลายเป้นควันแล้วพุ่งออกจากห้องโถงไปด้วยความเร้วผ่านหน้าของหลงซิวไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของจางฝูที่เธอได้ทำเรื่องใหญ่โตขึ้นมาเสียแล้ว


     “หลงซิวข้า...ข้าไม่ตั้งใจ ข้า…”


    “สาวน้อยอย่าโทษตัวเองเลย เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”หลงซิวไม่เพียงแต่จะไม่ดุด่าว่าเะอแล้วรีบวิ่งมาหาจางฝูที่ยังคงนั่งตกตะลึงอยู่พร้อมกับยกมือขึ้นลูบปลอบเธอที่กำลังขวัญเสียอยู่ด้วยท่าทีเห็นใจ “นางเป็นมารหมาป่า ที่นายท่านจับไว้ รอว่าเผื่อนางกลับใจก้จะปล่อยไปแต่ดูเหมือนนางจะไม่กลับใจแถม..”


     “แถมเจ้ายังไปปล่อยนางมาอีก”เสียงแหลมของผู้มาใหม่ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กของสิ่งมีชีวิตที่มีหน้าตาคล้ายกับพวกตัวนิ่มหรือเม่นเดินเข้ามายังด้านในห้องโถง พร้อมกัยดวงตากลมโตสีฟ้าของมันจะมองมายังจางฝูที่เผลอซนไปปล่อยมารร้ายออกมา “กว่านายท่านจะจับนางมาขังไว้ได้มันลำบากนะรู้ไหม” เล็บแหลมขนดใหญ่ของเจ้าตัวมาใหม่นั้นยกชี้มาทางจางฝูพร้อมกับเอ่ยตำหนิ




      “จาเก็นอย่าว่าสาวน้อยเลยนางไม่รู้นี่มารหมาป่ามีมนต์ล่อลวงนางอาจจะโดนมนต์นั้นจนทำเรื่องไปก็ได้นะ”หลงซิวเอ่ยแก้ต่างให้แก่จางฝูพร้อมจับมือของสหายมันที่ชี้ตราหน้าอีกฝ่ายอยู่ให้ลดวางลง


      “ข้าขอโทษ”จางฝูเอ่ยเสียงเบาพรางก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิดไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอทำไปด้วยความสงสารนั้นมันจะย้อนกลับมาส่งผลร้ายให้แก่เธอหรืออาจจะหลายๆคนแบบนี้ ไม่ว่าที่ใดที่เธอไปก้จะมีแต่เรื่องหรืออย่างไร ซ้ำตอนนี้เธอเองก้ไม่มีวาวุธอะไรจะไปต่อกรกับเจ้ามารหมาป่าที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันหนีไปไหนแล้วด้วย


       “เห้อ เอาเถอะ อย่างไรก็ทำลงไปแล้วนี่ ไว้รอนายท่านกลับมาก้ค่อยแจ้งเรื่องละกัน นายท่านต้องโกรธแน่ๆ”จาเก็นเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นมากอดอกเอาไว้พรางหรี่ดวงตากลมดตสีฟ้าของมันมองไปยังสตรีในอาภรณ์สีเขียวที่นั่งก้มหน้าอยู่ที่พื้น


      “ข้าทำให้พวกเจ้าเดือดร้อนแท้ๆ ขอโทษจริงๆ”


      “ไม่เป็นไรสาวน้อย ถึงนายท่านจะเป็นคนเงียบๆแต่ก็ใจดีนะ”หลงซิวเอ่ยพร้อมกับยกมือของมันขึ้นมาตบบ่ปลอบหญิงสาวที่กำลังจิตตกเบาๆ เช่นเดียวกับจาเก็นที่ก้ถอนหายใจออกมาพร้อมกับยิ้มบางส่งมาให้เธอ “ยังมีขนมอยู่นะ กินไหมจะได้ใจเย็นลง”


       “ขอบใจนะ”จางฝูเอ่ยยิ้มก่อนที่เธอจะถูกหลงซิวและจาเก็นช่วยกันพยุงให้ลุกขึ้นพาเธอกลับไปนั่งที่โต๊ะพร้อมกับหลงซิวที่วิ่งออกไปเตรียมเอาน้ำชาและขนมกลับมาให้เธอใหม่ โดยทิ้งจาเก็นให้นั่งอยู่เป้นเพื่อเธอเพื่อไม่ให้คิดมากหรือเกิดเรื่องอันตรายอะไรขึ้นอีก


       “นายท่านของพวกเจ้าเป้นคนเช่นไรหรือ”จางฝูเอ่ยถามขึ้นด้วยท่าทีสนใจคนที่จะสามารถจับมารปีศาจมาขังเอาไว้ได้เช่นนี้คงต้องเป็นคนที่มีวรยุทธ์กล้าแกร่งอย่างมาแน่ๆ อย่างน้อยเธอก็อยากจะรู้จักหรือทำความเข้าใจว่าคนที่ต้องต่อกรกับมารปีศาจได้ต้องมีท่าทีเช่นไร


      “นายท่านเป็นคนเงียบๆ ที่ใจดี ท่านชอบท่องเที่ยวไปทั่วบางทีก้จะมีของมาฝากข้ากับหลงซิวบ่อยๆ”จาเก็นเอ่ยออกมาพร้อมกับรินน้ำชาใส่ถ้วยยื่นให้แก่จางฝูก่อนหญิงสาวจะรับเอาชาไปจิบเพื่อให้ใจเย้นซึ่งชานี้มมันก็ช่วยให้ใจเธอรู้สึกสงบได้มากทีเดียว


       “เขาไปนานไหม เจ้านายของพวกเจ้า”


       “ก็คาดเดาไม่ได้บางที่ก็เดือน หรอสองเดือนน่ะ”จาเก็นเอ่ยก่อนก่อนจะหันไปมองหลงซิวที่วิ่งเอาขนมจานใหม่มาวางที่โต๊ะ ก่อนที่พวกเขาทั้งสามจะเริ่มทานขนมกัน และนั่งพุดคุยกันพักหนึ่ง


      “เรื่องมารหมาป่าไม่ต้องห่วงไปนะ กว่านางจะสะสมพลัง ไปอาวารที่เมืองมนุษย์ก็คงอีกนานเลยละ สบายใจได้ป่านนั้นนายท่านก็กลับมาจัดการนางแล้ว”จาเก็นเอ่ยออกมาซึ่งหากมันเป็นดังที่จาเก้นว่าจริงๆก้คงจะดีไม่น้อย


      ‘จางฝู ตามเสียงข้ามา เดี๋ยวนี้!!!’


       จางฝูที่กำลังจะหยิบเอาขนมใส่ปากพลันชะงักกึกไปจนหลงซิวและจาเก็นต้องหันกลับมามองอย่างแปลกใจในท่าทีของหญิงสาว จางฝูมิได้เอ่ยอะไรเพียงแค่หันตามทางที่ได้ยินเสียง เสียงนั้นเธอเคยได้ยินมาก่อนจากที่ไหนสักแห่ง มันเป็นเสียงที่ชวนให้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เป็นเสียงของใครสักคนที่ไม่ได้ยินมานานมากๆ และรู้สึกโหยหาเสียงนั้นเหลือเกิน

     ‘จางฝูมาเดี๋ยวนี้!!!’

     เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่บนหน้าตักของเธอจะปรากฎแสงสีทองสว่างจ้าขึ้นก่อนที่แสงนั้นจะค่อยๆหายไปทิ้งไว้เพียงกงจักรสีทองอร่ามอาวุธที่ผู้สร้างมอบมาให้เธอเพื่อเป้นอาวุะประจำตัว “ไท่หยาง” จางฝุหยิบกงจักรขึ้นมาถือในมือพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นอย่างเร็วจนเก้าอี้ที่นั่งอยู่เลื่อนล้มลง


      “ขอโทานะหลงซิว จาเก็น  ข้าต้องไปแล้วชากับขนมอร่อยมาก  ท่ามีโอกาสข้าก้อยากจะมาร่วมวงทานกับพวกเจ้าอีก” จางฝูเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางให้ทั้งสองก่อนที่เะอจะจับกระชับกงจักรในมือของเธอแน่นพร้อมกับร่างบางของหญิงสาวที่วิ่งปรี่ออกไปจากห้องโถงโดยอาสัยตามเสียงเรียกปริศนานั้นไป แม้ไม่รุ้ว่ามันจะพาเธอไปที่ใดก็ตาม


@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-7-25 00:31
คุณได้รับ +7 คุณธรรม โพสต์ 2019-7-25 00:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 500 + 50 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนยาว
สุรากู่หลันหลาง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หน้ากากยักษ์แดง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x1
x2
x100
x3
x8
x30
x5
x1
x3
x8
x3
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x14
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x185
x90
x30
x240
x3
x43
x600
x399
x96
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x594
x5
x100
x1185
x2
x162
x197
x4
x585
x39
x3
x20
x56
x31
x4
x250
x19
x577
x32
x54
x200
x100
x800
x5
x333
x727
x196
x16
x200
x35
x600
x1
x1000
x400
x850
x30
x600
x88
x5
x5
x31
x400
x74
x1
x9
x1676
x1
x2
x1360
x2290
x35
x1523
x3
x6
x6
x90
x2
x120
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x9
x136
x290
x130
x1
x30
x30
x2
x41
x5
x741
x410
x1500
x132
x218
x481
x340
x320
x510
x260
x126
x225
x590
x39
x111
x432
x994
x1
x23
x616
x5
x458
x144
x366
x293
x520
x1456
x127
x67
x794
x490