ดู: 52|ตอบกลับ: 4

{ เมืองเสียวเพ่ย } โรงหมอฟ่านเต๋อ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-5 23:46:30 |โหมดอ่าน




โรงหมอฟ่านเต๋อ

{ เมืองเสียวเพ่ย }









โรงหมอฟ่านเต๋อ
โรงหมอแห่งนี้เปิดทำการมานานกว่าสามชั่วอายุคน สืบทอดความชำนาญ
โดยเฉพาะการรักษาโรคเฉพาะทางเฉพาะที่อย่าง 'โรคลับ' ที่บุรุษมักเป็น
ในยามเฒ่าชรา มะเขือจะตั้งไม่ตั้งท่านหมอบอกสาเหตุระบุอาการณ์ได้ 
รวมไปถึงอายุรกรรมคนแก่หน้ามืด หูอื้อตาลาย แม้แต่บาดแผล
ของเหล่าชาวยุทธ์ที่มีเรื่องต่อยตีก็รับดูแลทั้งหมด

ท่านหมอใหญ่
สวี มิ่งเต๋อ
อุปนิสัย : พูดน้อยเคร่งครัด เจ้าระเบียบและมีสัญชาติญาณเป็นเลิศ
ชอบขนมหวานโดยเฉพาะขนมตามเทศกาล มุมโปรดคือตุ๊กตาแป้งหมี่




ชื่อกิจการ : โรงหมอฟ่านเต๋อ
เจ้าของกิจการ : สวี มิ่งเต๋อ
เวลาเปิดทำการ : ตลอดวันตลอดคืน
ประเภทกิจการ : รักษาโรคเฉพาะทางในที่ลับ รักษาอาการบาดเจ็บทั่วไป-จำหน่ายยา







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

838

กระทู้

3275

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1170025
เงินตำลึง
23677
ชื่อเสียง
191818
ความหิว
721

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15300
ความชั่ว
8223
ความโหด
23325
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-6 01:14:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-6-6 15:41

อนาคตสตรีนี้สุดจะคาดเดา
1253
อยู่ในสายตาข้าเสมอ

            
           หลายสิบปีมานี้… สาายตาของผู้คนที่มองเขามีอยู่หลายประเภท
           แบ่งออกเป็นสองประเภทหลักๆ นั่นคือ ‘เทิดทูน’ และ ‘หวาดกลัว’

           นับแต่ก้าวขึ้นบัลลังก์บัญชาการเรื่องร้าวน้อยใหญ่ในโลกเบื้องหลัง กุมสภาวะครึ่งหนึ่งของยุทธภพและทำลายสมดุลระหว่างด้านมืดกับด้านสว่าง ดุจเข็มทิศชี้ปัจจุบันและอนาคตของพรรค สายตาของผู้คนน้อยนักกล้าสบกับเขาโดยตรง หามิใช่พวกใจกล้าก็จะเป็นพวกมีความเคียดแค้นชิงชังอย่างลึกซึ้ง…. มีหรือเคยแยแส? อยากแค้นก็แค้นไปหากความแค้นแปรเปลี่ยนเป็นตัวมดอย่างมากก็กองเท่าเขาไท่ซาน!!

             สิ่งที่ต้องแลกเพื่อการเปลี่ยนโลกใหม่ให้ดีขึ้น ล้วนพร้อมแลกไม่เคยนึกเสียดาย
             แม้บุตรีในสายเลือดยังสามารถสังเวยลงกองไฟเพื่ออำนวยชัยแด่องค์เทพ

             หมื่นเสียงสาปแช่ง พันคำสรรเสริญของผู้ที่ปรารถนาจะทำได้อย่างเขา คำประกาศิตเดียวเพียงสั่งสามารถชี้เป็นชี้ตายชีวิตนับร้อยพัน ความเย็นชาหล่อหลอมเขากระทั่งเยือกแข็งทั้งอารมณ์ความรุ้สึก หาได้ยินดียินร้ายต่อสิ่งรอบตัว ‘ชีวิตผู้คนดั่งผักปลา’ นั่นกล่าวได้มิผิด แต่หากกล่าวว่าเขาไร้หัวใจ..

           คงต้องพูดว่าแท้จริง… ‘หัวใจ’ ได้หยุดเต้นไปพร้อมกับ ‘นาง’

           ถนนหนทางยามวิกาลกลับไร้ผู้คนสัญจร เป็นไปได้ว่าหญิงสาวเลือกเส้นทางเลี่ยงสายตาผู้คน พยุงแขน ‘ท่านจ้าว’ บุรุษผมแดงพานบ่าตนมาเรื่อยๆ ราวกับเขาจงใจใช้สมาธิขืนตัวเองไว้ ไม่ให้นางรับน้ำหนักของตนมากจนเดินลำบากดังนั้น ระหว่างคนทั้งสองตลอดทางมายังโรงหมอไร้ซึ่งคำพูด

            คนหนึ่งสอดส่ายใสตาหาโรงหมอ อีกคนกลับจ่อมจมอยู่ในความคิด
            สูดกลิ่นหอมรวยรินของดอกกล้วยไม้หยกจากกายนาง นี่คือสิ่งที่ทำให้เขาจำได้..ต่อให้ย้อมผมก็เถอะ

             ท่านหมอกำลังเก็บหน้าร้านขณะที่คนทั้งสองมาถึง ปกติแล้วยามวิกาลมักมีแขกพิเศษ.. กรณีฉุกเฉิน โรงหมอตระกูลสวีเปิดทำการมาสามชั่วอายุคนย่อมต้องเตรียมรับมือกับเรื่องเช่นนี้พร้อมอยู่ก่อน มือหนึ่งกวักให้หญิงสาวเร่งวางคนเจ็บลงบนเตียงไม้ อีกมือปัดเชิงว่าให้นางหลบไปอย่าเกะกะการวินิจฉัยหมอ

             “อืม….ไม่มีบาดแผล รึจะบาดเจ็บภายใน? แม่นางช่วยถอยไปก่อนอย่าบังแสงไฟ”

             “หลานเอ๋อร์….” ปัญหาคือคนเจ็บที่ควรจะหมดสติไปได้ตั้งนานแล้วยังจ้องหญิงสาวตาเขม็ง เพียงแค่ถอยออกห่างเกินห้าก้าวก็คล้ายว่าเขาไม่ยอมให้นางห่างออกไปจากการรับรู้ ระหว่างที่หมอทำการตรวจนางจำต้องกระดึ้บๆ ไปด้านข้างหนึงที่ว่างของเตียงไม้ ส่งยิ้มให้กำลังใจเขาเบาๆ

              “ข้าอยู่นี่แล้ว” นางเข้ามาใกล้อีกนิด

             “......................” ราวกับสายตาเขาสื่อความหมายได้ ยังคงเรียกชื่อนางเหมือนยังใกล้ไม่พอ

             “ข้าอยู่ที่นี่แล้ว…..อยู่กับท่าน” คราวนี้แตะลงบนหลังมือหนา อีกทีคือกุมไว้เลยดีไหมนะ?
.
.
.
            ด้วยเล็งเห็นว่าการตรวจนั้นจำเป็นต้องละเอียดถี่ถ้วนและใช้สมาธิมาก ท่านหมอไม่พบบาดแผลตามลำตัว อาการซีดเซียวของบุรุษผิวน้ำตาลอ่อนก็มองเห็นยากเมื่ออาศัยเพียงแสงจันทร์ หลิงหลานตามประทีปเพิ่มอีกหลายดวงจนทั้งห้องสว่างสไวราวกับกลางวัน ส่วนคนเจ็บที่ไม่ยอมร่วมมือ ท่านหมอใช้พัดยาสลบโบกใส่สักพักสติก็เริ่มเลือนรางไปเอง

             “เชื่อเขาเลย.. โดนยาสลบขนาดนี้ยังไม่ยอมหลับระแวงอะไรขนาดนั้น แม่นางรอด้านนอกก่อนเถอะข้าไม่ทำอะไรเขาหรอก”

              ฟังจากคำกล่าวท่านหมอหญิงสาวพยักหน้าแล้วอดหันไปมองยังร่างบนเตียงไม้สักหนมิได้ จริงอย่างว่าดวงตาเย็นชาคู่นั้นหรี่ลงหลายองศาทว่ายังไม่ยอมปิดลง ‘จิตใจตั้งมั่นเสียจริง.. ที่บอกว่ามีคนปองร้ายทำให้เขาแม้บาดเจ็บก็ยังยากที่จะผ่อนคลายหรือ?’

             นางหันหลังเดินออกจากอาคารพลางขอยืมครัวใช้ทำอาหารระหว่างรอ ประสาคนอยุ่ไม่สุก หญิงสาวจดจำได้ว่าในงานเลี้ยงอีกฝ่ายเอาแต่จิบสุราไม่แตะอาหารเลยแม้แต่น้อย อีกสักครุ่หนึ่งหากต้องดื่มยาคงเสาะท้องเป็นแน่ ดูแล้วต้มน้ำแกงอย่างง่ายเตรียมเอาไว้ให้รองท้องจะดีกว่า  

               “อืม.. ดีนะเอาเห็ดหอมติดตัวมาด้วยกลางคืนอากาศชื้นบำรุงปอดสักหน่อยก็ไม่เลว” แม่ครัวสาวผู้คล่องแคล่วถักเปียจาวเพื่อไม่ให้เกะกะ จากนั้นเริ่มลงมือหั่นเครื่อง ทุบรากผักชีกระดูกซี่โครงหมูหั่นชิ้นพอดีคำ โรยลงในน้ำเดือดปุด ผ่านไปราวหนึ่งเค่อก็ส่งกลิ่นหอมหวาน ไม่ลืมคอยช้อนฟองออกแล้วคุมไฟให้เบาลง ค่อยๆเคี่ยวคือหัวใจของความเปื่อยนุ่ม เห็ดหอมฝนบางๆ ดูจากสภาพของชางหยุแล้วเจ้าตัวไม่น่ามีแรงเคี้ยวมากนัก

               หลิงหลานเดินถือถ้วยน้ำแกงกลับมายังอาคารตรวจ พบว่าท่านหมอรออยู่ก่อนแล้วด้วยสีหน้าตะขิดตะขวงใจ เห็นหญิงสาวเข้ามาถามไถ่ก็เรียกมากระซิบอย่างเป็นการเฉพาะ “อาการภายนอกปกติดีไม่มีอะไรแล้ว.. ร่างกายเขาแข็งแรงมากอีกครู่หนึ่งข้าให้เด็กไปต้มยาแม่นางเอาให้เขาดื่มสักเทียบ พักผ่อนสองราตรีก็กลับไปกระโดดโลดเต้นได้แล้ว…”

               “ท่านหมอคล้ายว่ากล่าวไม่หมด ว่ามาเถิดตอนนี้มีเพียงข้าดูแลชายผู้นั้น” เรียวคิ้วเลิกขึ้นเบาๆ ท่าทีอึกอักนั่นคืออะไร

                “.....เมื่อครู่ข้าตรวจพบอีกอาการมิได้เกี่ยวข้องกับที่บาดเจ็บในครั้งนี้ เกรงว่าโรคดั้งเดิมหวนมากำเริบใหม่ ลมปราณผิดปกติหยางไม่สมดุล ตัวเขาร้อนจี๋เลย จากที่ตรวจชีพจรน่าจะเป็นลมปราณพร่องหยิน คาดว่าใช้งานร่างกายหักโหมเกินไป ยาสมุนไพรก็ไม่อาจบำรุงได้ดีมากมีหนทางเดียว”

                หลิงหลานงุนงงเมื่ออีกฝ่ายทำทีว่าเข้ามาใกล้ๆ เรื่องนี้ไม่อาจพูดดัง เงี่ยฟูฟังแล้วถาดในมือแทบจะร่วงหล่น “หากชายผู้ที่อยู่ด้านในนั้นคือคนรักของแม่นาง เช่นนั้นพอมีทางแก้ ปรับหยินเสริมหยาง...แหล่งพลังงานหยินบริสุทธิ์ที่ดีก็คือสตรี แม่นางร่วมรักกับเขา จากที่วินิจฉัยอาการตัวร้อนก็จะกลับมาดีขึ้นเอง”

                 ‘ใช้งานร่างกายหักโหมจนตัวร้อน แต่ให้ตนแก้ด้วยวิธีร่วมรัก อิหยังวะ!!’ นางตกตะลึงกับสิง่ที่ได้ยิน ส่ายหน้ารัวๆ ว่ามันไม่ใช่แล้ว!!

                  “ตัวเขาร้อนจัด… อาการเช่นนี้ประหลาดมากหากปล่อยเอาไว้นานเกรงว่าจะเกิดอันตรายถึงชีวิต แม่นางคนรักของเจ้ากำลังอยู่ในอันตรายนะ..” ต่อให้ทั้งสองชายหญิงมิได้ผ่านพิธี แต่หากจิตใจมั่นคงในรักเท่ากับอาการกำเริบหนนี้ ส่งเสริยวนยางโบยบินเคียงคู่ไปอีกหนึ่งจัดเป็นเรื่องมงคล ท่านหมอเข้าใจว่าอีกฝ่ายเขินอายแนะเพิ่มว่า

                  “ธรรมเนียมจารีตหรือชีวิตคนสำคัญกว่า? ข้ากับภรรยาก็หนีตามกันมาใช้ชีวิตร่วมทุกข์สุข...แม่นางตรองเอาเถิด”

                  “มิใช่สนใจเรื่องนั้น อันที่จริง.. อาการตัวร้อนเป็นผลจากการฝึกเคล็ดวิชาของเขาอยู่แล้วหาได้อันตรายไม่ ตลอดมาข้าคอยดูแลเขาย่อมทราบดีขอบคุณท่านหมอที่ห่วงใยเจ้าค่ะ”  ก่อนวันที่บุรุษผมแดงกระโดดลงปล่องภูเขาไฟ เคยบอกไว้ก็จริงเรื่องความร้อนของร่างกายจะกลับมาเป็นปกติ หากแต่ผู้ฝึกเคล็ดวิชานี้จะมีอาการหยินพร่องกำเริบในทุกอาทิตย์ ร่างกายร้อนผ่าวราวกับไฟจำต้องหาที่สงบเพื่อเดินลมปรารทำสมาธิ…. ท่านหมอคงม่ทราบ

                 เพราะเรื่องนี้คนที่รุ้นอกจากนางก็เพียงราชครูจวินชังอี้ ‘ท้ายสุด..คือเขาจริงๆ สินะ ร่างกายร้อนผ่าวราวกับไฟ ไหนจะอาการที่ตรงกันชางหยู?’ เท้าเล็กก้าวอย่างเร็วรี่แทบจะสะดุดชายกระโปรงตนเองเข้าไปข้างเตียงไม้

                  “...อีกสักครู่ท่านหมอจะต้มยามาให้ ท่านทานน้ำแกงรองท้องก่อนเถิด” พยายามไม่คิดเรื่องอื่น มองร่างนอนนิ่งอยู่เปลือกตายังไม่ยอมปิดสนิทดีก็ทราบว่าเขารับรู้ นางเลื่อนช้อนไม้ไปใกล้รีมฝีปากทว่าอีกฝ่ายไม่ยอมทาน

                   “ไม่เป็นไรทั้งหมดนี้ข้าเคี่ยวปรุงเองไม่มีใครอื่นแตะต้อง” เมื่อนัน้ล่ะค่อยยอมเปิดปากแล้วดื่มลงไป เขาระมัดระวังตัวมากจริงๆ มากเสียจนนางนึกปวดหัวขึ้นมา.. งี้ยาก็ต้องกรอกสินะ…

                  ไม่นานนักเด็กเตรียมยาก็ถือถาดไม้พร้อมยาถ้วยกลิ่นขมฝาด เพียงได้กลิ่นหญิงสาวก็ย่นจมูกเข้าหากัน หมอมิ่งเต๋อหลับผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เตรียมเข้านอนแล้วได้กลับเข้ามาอีกครั้งพบฉากดรุณีผมน้ำตาลกำลังช้อนศีรษะคนไข้ วางพิงบนตักจากนั้นห้อนยาให้ดื่มด้วยความเอาใจใส่

                   “แม่นาง.. ยาเพียงแก้แค่ปลายเหตุเท่านั้น วิธีที่ส่งผลมากทีสุดข้าได้บอกไปแล้วลองตรองดูอีกสักครั้ง เสี่ยวมั่ง.. เดี๋ยวช่วยย้ายพวกเขาไปพักที่เรือนด้านหลัง ตอนเช้ายังต้องใช้เตียงตรวจ”  กล่าวเช่นนั้นท่านหมอผู้เอาเข็มมาทิ่มนางแล้วก็จากไปนอนกกภรรยาสบายใจ เหลือแต่หญิงสาวไม่ทราบทำเช่นไรกับคนตรงหน้าดี…

                   หลิงหลานช่วยคนละไม้คนละมือกับเด็กส่งยา ทั้งช้อนทั้งยกแขนคนตัวสูงพาดบ่าแล้วไปยังเรือนหลัง ดูโดดเดี่ยวเป็นเอกเทศ ภายในตกแต่งอย่างสะอาดสะอ้านเรียบร้อยผิดกับโรงตรวจด้านหน้า นอกหน้าต่างยังมีต้นอวี้หลันขาวชูกิ่งก้านเย้ยจันทรา เสมือนจัดวางไว้เป็นที่พักฟื้นของผู้ป่วยโดยเฉพาะ

                  “ขอบใจมากนะจ้ะ เสี่ยวมั่ง” หันไปส่งยิ้มให้กับเด็กหนุ่มคนนั้นแล้วมองส่งอีกฝ่ายเดินออกไป เหลือเพียงร่างในชุดคลุมดำนอนนิ่งบนเตียง..

                 ‘ตัวร้อนจัดจริงๆ ด้วย… ราวกับที่ไต้หวันเลย’ ความคุ้นเคยสายหนึ่งแล่นวาบเข้ากลางใจ ยิ่งทำให้คนร่างเล็กยากจะแยกจากอีกฝ่ายในเวลาอันสั้น

                  เขายังไม่หลับนางสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจที่บ้างผ่อนช้า ผ่อนยาว หญฺงสาวนำฮาร์ปเล็กขึ้นมา ด้วยไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรเพื่อกล่อมอีกฝ่ายยอมพักผ่อนดีๆ เสียงพิณบรรเลงไร้ทำนองร้อง ดุจสายน้ำหลั่งรินเพื่อชโลมความเย็นลดความร้อนรุ่ม แช่มช้าและผ่อนคลายดุจกล่อมเด็กทารกให้หลับไหล

                  นางใช้เสียงเพลงเพื่อยืนยันว่าตนเองยังอยู่ในห้อง แม้จนดวงตาเขาปิดสนิทไม่ได้มองอยู่แล้ว           

ป้อนน้ำแกงเห็ดหอม

ฮาร์ปฮาร์เทอร์



@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคภูติทมิฬลมดำ: จาง เหยียนลู่ เพิ่มขึ้น 50 โพสต์ 2019-6-6 15:57
คุณได้รับ +25 คุณธรรม โพสต์ 2019-6-6 15:56
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคภูติทมิฬลมดำ: จาง เหยียนลู่ เพิ่มขึ้น 7 โพสต์ 2019-6-6 03:30
คุณได้รับ +20 คุณธรรม +4 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-6-6 03:30

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x9
x2
x20
x39
x7
x165
x92
x620
x18
x292
x29
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x25
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x124
x35
x742
x1771
x1709
x205
x4237
x74
x188
x364
x634
x2
x45
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x990
x77
x20
x1140
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x275
x867
x4200
x3837
x5
x858
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5717
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x18
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x56
x5439
x406
x339
x2508
x848
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x110
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3656
x1329
x2918
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1779
x1049
x33
x1
x7965
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x955
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7693
x2422
x542
x10
x20
x5
x99
x9999
x10
x120
x2873
x111
x713
x176
x2

838

กระทู้

3275

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1170025
เงินตำลึง
23677
ชื่อเสียง
191818
ความหิว
721

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15300
ความชั่ว
8223
ความโหด
23325
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-6-6 17:00:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-6-6 22:40


อนาคตสตรีนี้สุดจะคาดเดา
1254
หนึ่งขาก้าวลงเหว


            แสงตะวันสาดส่องเมื่ออรุณรุ่งมาเยือน วิหคขับขานสกุณาร้อยเรียงลำนำ ใบไม้แห้งร่วงหล่นกราวตกกระทบหลังคาดุจเสียงฝน เรือนหลังเล็กด้านท้ายโรงหมอทั้งสงบเงียบให้บรรยากาศปลีกวิเวกจากความวุ่นวาย เหมาะอย่างยิ่งสำหรับพักฟื้น

             บนเตียงไม้สร้างอย่างเรียบง่ายบุรุษผู้หนึ่งรุ้สึกตัวตื่นแล้วก็ยังไม่ลุกลงมาเดินเหิน ใบหน้าเมื่อปราศจากหน้ากากจิ้งจอกอัคคีราวกับรูปสลักน้ำแข็ง เยือกเย็นไร้เค้ารางของอารมณ์ใดๆ มีก็แต่เพียงดวงตาสีเทาหม่นหรุบลงมองเจ้าคนที่ฟุบอยู่ด้านข้างเตียง ที่คล้ายว่ายิ่งมองนานเท่าใดก็ไม่พอ..

             ด้วยทราบว่าหมอหรือเด็กส่งยาอาจเข้ามาเมื่อไรก็ได้ มือหนายกหน้ากากขึ้นสวมกลับ จากนั้นเบนสายตาไปด้านซ้ายค่อยลูบเรือนผมนุ่มนิ่มสีน้ำตาลนั้นเบาๆ แม้นึกสงสัยว่าทำไมจากที่ควรเป็นสีเงินยวง กลายเป็นเช่นนี้ก็รอเก็บไว้ถามเจ้าตัว.. เขาเองหาเรื่องสนทนาไม่เก่งอยู่เสียด้วย

              “หลานเอ๋อร์….” สังเกตเห็นได้ว่าศีรษะกลมขยับไหว ราวกับหามุมหลบแสงแดดอีกฝ่ายใกล้ตื่นแล้วค่อยเรียกแผ่วเบา หลิงหลานปรือเปลือกตาขึ้นกระพริบปริบๆ เห็นอีกฝ่ายเอนพิงหัวเตียงดูท่าจะตื่นนานแล้วก็ไม่วายส่งรอยยิ้มให้

              “ฮื่อ… ไม่ได้หลับสนิทแบบนี้มานานแล้ว ฮ้าววว…” คนขี้เซาตอบน้ำเสียงอู้อี้ เป็นความจริงที่ว่าหลังวันที่เขาตายนางก็เป็นโรคนอนไม่หลับต้องมีไออุ่นจากมนุษย์อยู่ด้านข้างตลอดทุกคืน เจ้าตัวหาวเบาๆ ลิ้นสีชมพูแลบออกมาราวกับลูกแมว ยังผลให้ผู้ฟังรู้สึกคัดยุบยิบที่ใจวางมือลงบนหัวนางราวกับเอ็นดู

               “....แจ้บ ท่านหิวรึไม่? รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? ตื่นนานรึยัง?”

               คำถามรัวมาเป็นชุดดรุณีน้อยคลำหาหวีไม้บนโต๊ะ พบแล้วก็มุนเล่นสองสามหนจากนั้นเริ่มสางอยางลวกๆมัดเป็นเปียคู่ แสงอาทิตย์ส่องผ่านไหล่กลมมนทั่วทั้งร่างหญิงสาวราวกับมีประกายพิเศษอยุ่รอบตัวเขามองการเคลื่อนไหวของนาง รู้สึกภาพเบื้องหน้าเจิดจ้าล้ำค่า

               “ดีขึ้นมาก ท่านหมอบอกว่าข้าจะออกไปได้เมื่อไร?” เสียงเก้าอี้ไม้เลื่อนเข้ามา คนฟังเข้าแตะหลังมือเขาพบว่ายังร้อนจัด ช้อนสายตาขึ้นมองราวกับสงสัย

               “อีกสักพักข้าจะไปนำยามาให้ นอนพักสักสองวันท่านก็หามีสิ่งใดต้องห่วง จริงสิ… เว้นก็แต่” หลิงหลานเม้มริมฝีปากถาม “แล้วท่านคิดจะบอกข้าตอนไหนเรื่องอาการตัวร้อนราวกับไฟเนี่ย?”

               ‘ไม่คาดว่าหมอของเมืองนี้วิชาล้ำลึกถึงตรวจพบ… เท่ากับว่านางทราบแล้วปิดต่อไปไม่เป็นผลดี’ ฝ่ามือหนาพลิกขึ้นมาเป็นฝ่ายเกาะกุม ความร้อนผ่าวมิได้ทำให้สตรีผมน้ำตาลถอยหนีเขาทว่าเพิ่มความสนิทสนมคุ้นเคยกว่าเก่า

                "........ที่ไม่บอกให้เจ้ารู้เพราะไม่อยากให้เป็นกังวล หลานเอ๋อร์โรคนี้แปลกประหลาดมากตั้งแต่ตอนที่ข้ายังเด็ก บางช่วงร่างกายจะร้อนราวกับไฟอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เคยมีนักพรตท่านหนึ่ง แนะนำให้ข้าฝึกวิชาสายธรรมชาติและนั่งสมาธิสม่ำเสมอเพื่อรักษาอาการ ห้าปีก่อนพบเคล็ดวิชาหนึ่งจึงได้ฝึกมัน นึกไม่ถึงว่าทำให้อาการทรุดลง ที่ผ่านมาข้าพยายามค้นหาทุกทางเพื่อแก้ไข ครั้งนั้นที่ตัดสินใจไปจากเจ้าร่วมหกเดือนก็เพื่อรักษาตัว"

               “ที่แท้มีเรื่องเช่นนี้อยู่ ชางหยูทำไมท่านไม่บอกข้าแต่แรก?? เราช่วยกันหาหนทางก็ได้นี่นา” หกเดือน.. เป็นเวลาตรงกันกับที่เขากระโดดลงปล่องภูเขาไฟตี้จิ่วเทียนถัง ความสงสัยคลางแคลงที่มีแต่เดิมละลายหายไปเรื่อยๆ

               บุรุษผมแดงส่ายหน้าว่ายากเย็น “ผู้ที่สามารถตรวจพบโรคประหลาดนี้ได้มีไม่มาก ทั้งที่สามารถหาหนทางแก้อาการของข้ายังไม่ปรากฎมาก่อน หลานเอ๋อร์.. อย่ากังวลข้าจะทำทุกหนทางเพื่อรักษา ต่อให้ขายวิญญาณก็จะหาทางอยู่ร่วมกับเจ้าจากนี้ไปอีกร้อยปีพันปี”

               “คนบ้า!! เรื่องคอขาดบาดตายนะยังเอามาล้อเล่น ...ร้อยปีก็พอแล้วพันปีเป็นกระดูกเดินได้พอดีสิ”

               'ข้าเปล่าพูดเล่น' แม้ชายหนุ่มพึมพำ นางไม่สนเขาอีกปลีกตัวออกมาสอบถามกับท่านหมอที่ด้านนอก ด้วยยังไม่วางใจให้อีกฝ่ายเดินเหินนอกเรือนพัก หญิงสาวปรึกษาเรื่องหนทางรักษารับเอายามาแล้ววกไปที่ครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า ท้ายสุดยังแทบหันไชเท้าเข้านิ้วตัวเอง.. ท่านหมอยืนยันหนทางเดิม ‘ร่วมรักดับร้อน’ หลิงหลานว้าวุ่นใจ.. มิใช่ว่ารังเกียจเดียดฉันท์อะไรอีกฝ่ายหรอก

                เพียงแต่ผ่านมาแล้วหกเดือนมีหรือสัมผัสเรื่องเช่นนี้?
                ทั้งยังเป็นบนแผ่นดินฮั่น ทั้งสองไม่เคยกราบไหว้ฟ้าดินกระทำเรื่องสนิทสนมอย่างร่วมหอ…
                อันที่จริงนางก็ไม่สนใจหรอก แค่รู้สึกขี้ขลาดอยู่บ้างห่างเหินมานาน

               “..........ต้องมีทางอื่นสิ” อีกอย่างร่างของตนฝึกวิชาคลุมวารี ไม่จัดว่าพลังหยินสูงส่งจนเกินรับรึ? จะมีผลรึเปล่าให้เสี่ยงก็ไม่คุ้มเท่าไร หลิงหลานต้มน้ำแกงสาหร่ายอย่างง่ายๆ เพื่อทำอาหารรสอ่อน ผนวกกับหมั่นโถวเนื้อนุ่มจากนัน้ที่เลือกยกใส่ถาด คือจะพวกผลไม้ฤทธิ์เย็นดับร้อนชุ่มคอ เสียดายไม่มีเนื้องู่ย่างตนจำได้ว่าจ้าวเกาะจุเชว่ชื่นชอบเนื้องูย่างเป็นที่สุด

               เมื่อทราบว่าอาหารที่ยกมาเป็นฝีมือสตรีผู้นี้ทำ ชายหนุ่มทานอย่างไม่เรื่องมาก เรียกว่านางวางสิ่งไหนลงตรงหน้าเขาก็กวาดลงท้องได้หมด ต่อให้เป็นหวงเหลียนรสขมจนอยากร่ำไห้ก็คงกลืนลงไปได้ด้วยอาการสงบ หลิงหลานทานไปด้วยพร้อมกันตั้งใจคอยดูว่าอีกฝ่ายตักชามไหนมากกว่า พ่อเจ้าประคุณดันกวาดเกลี้ยงไม่เหลือ
      
               ป้อนยาเขาเสร็จ นางก็แทะผลไม้ไปพลางๆ นำเครื่องดื่มออกมาใส่จอกกระเบื้องส่งให้

                วันนี้เป็นชาเก็กฮวยเพื่อแก้อาการร้อนใน นางทำทุกสิ่งที่อาจช่วยบรรเทาอาการป่วยของเขาได้ “ข้าแช่ในธารน้ำให้เย็นลงแล้วเติมน้ำตาลช่วยดับร้อนได้ดี ท่านฝืนทานให้มากสักหน่อย หากหวานเกินไปก็บอกนะ”

                “...หลานเอ๋อร์ เมื่อครู่ท่านหมอเข้ามาสนทนากับข้าแล้ว ใช้ปราณหยินเสริมวิธีแก้นี้ข้ายังไม่เคยลองมาก่อน” บุรุษผมแดงจิบของเหลวในถ้วย พูดสีหน้าเรียบราวกับว่าเรื่องนี้ถูกต้งอชอบธรรม

                ‘หมอเวร..... ทำอะไรไม่ปรึกษากันก่อนเลย’ ใบหน้าหวานเสมองไปที่เสา อ่า ข้างหน้าต่างมีผีเสื้อโบยบินอยู่ นางคลายเสียสมธิเดินไปหยุดอยุ่ตรงนั้นจิ้มปีกเจ้าแมงสีสันเล่น ทว่าในสายตาอีกฝ่ายคือการเจตนาหลบเลี่ยงอย่างชัดเจน

                "ผีเสื้อน้อยหลงมาจากไหน? ระวังไปติดใยแมวมุมเข้านะ..พวกนั้นน่ะร้ายมาก ติดกับแล้วดิ้นไม่หลุดเชียว!!"

                ได้ยินเสียงถอนหายใจของเขา เจ้าคนทำไม่รู้ไม่ชี้หัวเราะฮะๆ บอก “ถ้าทำแบบนั้นแล้วจะรักษาได้จริง.. ท่านคงหายดีตั้งแต่ขั้นตอนลูกของเราแล้วล่ะ เอาเถิดลองหาวิธีอื่นต้องไม่ได้มีแค่หนทางตันแน่ๆ”

              รุ้ว่านางมีใจจะช่วย ทว่าลางสังหรณ์บางอย่างกระตุ้นเตือนว่าหาไม่รีบคว้าคนตรงหน้าไว้ให้มั่น คลาดสายตาเพียงนิดก็อาจหมายถึงแยกจากตลอดกาล เดิมทีบุรุษผมแดงรู้สึกว่าวิธีนี้ไม่เลว ทั้งผ่อนคลายความตึงเครียดที่แพทย์ประจำตัววินิจฉัยว่าไปกระตุ้นอาการของโรค หนำซ้ำดรุณีตรงหน้ายังเป็น ‘ซู่หลาน’ ที่คืนชีพกลับมา

              เรียกว่ามีแต่ผลได้ไม่มีผลเสีย ติดก็ตรงเหตุใดนางคล้ายหลบเลี่ยงเขา?
              หรือว่ามีสาเหตุอื่น? บุรุษผู้สวมหน้ากากจิ้งจอกเพลิงเริ่มใช้ความคิด

              ความคิดนี้หยุดนิ่งไป เมื่ออาการเขายังไม่คงที่กำลังเอ่ยปากถามนางว่าทำไมสีผมจึงเป็นเช่นนั้นครุ่หนึ่งออกมาแต่ลมกลิ่นคาวสนิมและเสียงไอ

               “แค่ก… ฮึ่ม….”

              หลิงหลานเห็นอาการอีกฝ่ายแตะที่อกตนเองก็คิดว่าเขาจะสำรอกออกมาเป็นเลือดอีกหน เร่งสาวเท้าเข้ามาข้างเตียงประคองลูบแผ่นหลังหนา น้ำเสียงนางอ่อนโยนอย่างยิ่งราวใช้พูดกับเด็กเล็ก

               “สูดหายใจเข้า..ช้าๆ ไม่เป็นไรแล้วเราจะต้องหาวิธีรักษาได้อย่างแน่นอน ข้าจะไปตามท่านหมอนะ” กล่าวจบส่งผ้าเนื้อนุ่มให้เขาซับริมฝีปาก ก่อนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวออกจากเรือนพักไป

                คล้อยหลังหญิงสาวดวงตาสีเทาจ้องมองกรอบประตูที่ว่างเปล่าไร้เงาคน ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันไม่ทราบคิดอ่านเรื่องใดอยู่ ก่อนไอต่อเนื่องกันอีกชุดใหญ่

                ไม่ช้านักท่านหมอก็หิ้วล่วมยาเข้ามา ตรวจอาการพลางสอบถามว่าทำไมชายหนุ่มถึงยังตัวร้อนดุจไฟเช่นนี้อยู่อีก หลิงหลานหลบสายตาสองคู่ไปนั่งทำตัวลีบที่มุมห้อง ‘ข้าไม่ใช่ยารักษานะ หยุดจ้องสักที!!’ ฝ่ายหมอสวีเลิกคิ้วคิดหาคำตอบจากฝ่ายชาย ทว่าถูกกระแสกดดันที่ไม่อาจล่วงเกินบางอย่างทำเอากลืนน้ำลายฝืดคอ คนไข่คราวนี้.. ดุกว่าเสือ

               “พักผ่อนก่อนเถิดคุณชายหน้ากาก… หากไม่ฝืนใช้ความคิดอย่างเร็วพรุ่งนี้ก็ได้ออกจากที่นี่แล้ว”

               ท่านจ้าวผู้อยู่ในอาณัติหมอพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ลืมเอ่ยขอบคุณ “ข้ายังมีธุระอีกมาก หยุดพักหลายวันเกรงจะไม่ได้..ท่านหมอพูดเช่นนี้ค่อยคลายกังวล”

               “....ในความเห็นทางการรักษาขออนุญาตแนะนำสักประโยคนะขอรับ โรคนี้ยิ่งท่านฝืนหักโหมใช้ร่างกายรึความคิดอย่างหนักหน่วงยังไม่แน่ว่ากำเริบขึ้นเรื่อยๆ อาการตัวร้อนข้าแทบไม่เคยพบเห็น จะฝึกวิชาหรือว่าอะไรก็ตาม ร่างกายเป็นสิ่งสำคัญถนอมเอาไว้จะได้อยู่กับครอบครัวไปนานๆ” น้อยครั้งท่านหมอจะสอดปากเรื่องของผู้อื่น ทว่าคู่นี้...แปลกประหลาดเกินไป เห็นอยู่ว่าสายตาใช้สื่อความนัยไม่ธรรมดา ป้อนข้าว น้ำ ยา แต่กลับไม่ยอมช่วยรักษา

               “ขอบคุณท่านหมอที่ช่วยชี้แนะ” ร่างกายเขาตัวเขารู้ดีที่สุด คอยจนท่านหมอกลับออกไปแล้ว เห็นเจ้าคนที่มุมห้องยังก้มหน้าอยู่ไม่ยอมสบตา เขาถอนหายใจคราหนึ่งไม่มีสิ่งใดให้ทำแล้วก็เอนกายลงนอนพัก ชายหนุ่มหลับตาลงเริ่มทำสมาธิโคจรลมปราณ

                ครู่นึงได้ยินเสียงฝีเท้าขณะกำลังจะลืมตาขึ้นมอง…
                กลับสัมผัสได้ถึงความนุ่มชื้นแตะลงเหนือหน้าผาก ‘หลานเอ๋อร์…?? เจ้าทำอะไร??’

                “หายไวๆ นะ” ราวกับเสียงกระซิบของสายลมข้างใบหู เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกหนเจ้าตัวก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว

        
ให้ชาเก็กฮวย
รูปปั้นหนี่วา





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ประมุขพรรคภูติทมิฬลมดำ: จาง เหยียนลู่ เพิ่มขึ้น 24 โพสต์ 2019-6-6 22:34
คุณได้รับ +7 คุณธรรม +20 ความชั่ว +100 ความโหด โพสต์ 2019-6-6 20:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x9
x2
x20
x39
x7
x165
x92
x620
x18
x292
x29
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x25
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x124
x35
x742
x1771
x1709
x205
x4237
x74
x188
x364
x634
x2
x45
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x990
x77
x20
x1140
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x275
x867
x4200
x3837
x5
x858
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5717
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x18
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x56
x5439
x406
x339
x2508
x848
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x110
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3656
x1329
x2918
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1779
x1049
x33
x1
x7965
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x955
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7693
x2422
x542
x10
x20